Archive for september 1, 2009

BLOOD ON THE TRACKS – AND OIL


AFRICOM,  MILITARISERING
VAN CONGO TOT CONTINENT
  

Congo 10 Hillary in Nairobi

door Jef Coeck

Hillary in Afrika, 11 dagen lang, 7 landen. In de Westerse pers is er zuinig over bericht, behalve die keer dat ze uithaalde naar echtgenoot Bill. ‘Ik ben de minister van Buitenlandse Zaken, niet hij.’ Goed geklauwd, katje, luidden de meeste commentaren. Maar over de Amerikaanse Afrikapolitiek werd doorgaans met geen woord gerept. In dezelfde periode vonden toch enkele gebeurtenissen plaats die betekenisvol waren en die de mainstream press negeerde. De voorlopige conclusie moet luiden dat president Obama noodgedwongen de Afrikapolitiek van Bush voortzet, zoals waarnemer Adam Hochschild hier onlangs al betoogde (http://salonvansisyphus.wordpress.com/2009/08/17/adam-hochschild-on-congo-rwanda-and-the-us/). Er is een militarisering van het Afrikaanse continent aan de gang, om de economische, militaire en strategische belangen van de VS veilig te stellen. Met een cynische boutade zou men kunnen zeggen: hoera, eindelijk wordt er omgekeken naar Afrika.  

BUSHISM

De geschiedenis begint natuurlijk waar je hem laat aanvangen. Laten we dit verhaal maar beginnen op datum van 1 october 2008, nog net voor de presidentsverkiezingen die door Obama zijn gewonnen. Toen werd in Washington met enige fanfare de officiële installatie aangekondigd van AFRICOM, Unted States African Command. Het initiatief was enkele jaren voordien genomen door minister van Defensie Donald Rumsfeld, als onderdeel van de strategie om de Amerikaanse buitenlandse politiek meer en meer naar het Pentagon toe te trekken.

Congo 00 africom_emblem

AFRICOM is het Amerikaans Eenheidscommando voor alle Afrikaanse landen, uitgezonderd Egypte dat onder het Midden-Oosten blijft ressorteren. Het gaat om 53 staten, inclusief de eilandengroepen – belangrijk voor vlootoperaties -  van Kaapverdië, Sao Tome en Principe, Equitoriaal Guinea, de Comoren, Madagascar, Mauritius en de Seychellen.

Het hoofdkwartier, met 1300 personeelsleden, is voorlopig gevestigd in Stuttgart, Duitsland. Het lag in de Amerikaanse bedoeling om AFRICOM meteen in een Afrikaanse hoofdstad te droppen, maar geen enkel Afrikaans land wilde het odium van onverknipte yankeevriend op zich laden. Zelfs het Bush-gezinde Liberia vond het idee te link, ondanks de riante financiële voordelen die er zouden aan vasthangen. Met zijn bekende affirmatiedrang (‘Africa is a nation that suffers from incredible disease’) ontkende de president in zijn nadagen dat een nieuwe grote militaire basis – naar het evenbeeld van Camp Lemonier in Djibouti – op het Afrikaanse continent overwogen werd. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kunnen we dus zeggen dat er nu volop naar zo een nieuwe locatie wordt uitgekeken.

 De navy- en landmacht van AFRICOM zijn, eveneens ‘voorlopig’, in Italië ondergebracht (Vicenza en Napels). De Air Force component huist in Sembach, Duitsland. Eventuele nieuwe vestigingsplaatsen kunnen er komen na “full diplomatic consultation and agreement with potential host nations”. Dat is nog welsprekender dan de Bush-verklaring zelf.

THE MISSION

Het formele Mission Statement van U.S. Africa Command werd in mei 2008 goedgekeurd. AFRICOM: “…zal, in overleg met andere U.S. regeringsdiensten en internationale partners, een volgehouden inspanning voor de veiligheid leveren, met militaire uitwisselingsprogramma’s, met door het leger ingerichte activiteiten en andere militaire operaties, voor zover ze  tot doel hebben een stabiele en veilige Afrikaanse omgeving te scheppen die de buitenlandse politiek van de U.S. in de hand werkt.”

De Amerikaanse Afrikapolitiek wordt op de middenlange termijn grotendeels bepaald door het toenemend belang van de Afrikaanse olie. De olieprijzen stijgen, de behoeften ook. Ongeveer 80 procent van de Amerikaanse handel met Afrika bestaat uit olie-import. 
Dat is een verdubbeling sedert 2002. In 2006 hebben de VS meer olie ingevoerd uit Afrika dan uit het hele Midden-Oosten.  

Zowel de Obama-administratie als vertegenwoordigers van AFRICOM ontkennen in alle toonaarden dat de Afrikapolitiek wordt gemilitarizeerd. Maar bijna alles wijst op het tegendeel, zo zal blijken.

Wanneer is eigenlijk een buitenlandse politiek gemilitariseerd? Een algemeen aanvaarde definitie is: als militaire machtsontplooiing beschouwd wordt als het enige effectieve middel om de agenda te realiseren. En met AFRICOM wordt nu het bijna-laatste werdelddeel (op Australië en Antarctica na) van een eigen Amerikaans militair oppercommando voorzien. Machtsontplooiing lijkt een understatement.

THE FUNDING

Het Amerikaanse Defensie Budget voor FY 2010 voorziet zo’n 300 miljoen dollar voor werking en onderhoud van AFRICOM operaties. Daarbij komt 263 miljoen voor extra personeel, luchttransport en communicatie. De begroting vermeldt nog een globale som van 451 miljoen dollar voor het vervangen en verbeteren van ‘facilities’ in de vestigingen van CENTCOM en AFRICOM, maar er wordt geen apart bedrag opgegeven voor AFRICOM. 

GENERAL KIP WARD IN DJIBOUTI

GENERAL KIP WARD IN DJIBOUTI

Die ondoorzichtigheid is geheel volgens de militaire logica. CENTCOM is namelijk het centrale commando, geleid door de bekende generaal Petraeus, wiens enorme bevoegdheid zich uitstrekt over niet enkel Afghanistan en Irak maar ook over de Hoorn van Afrika. Daar, meer bepaald in Djibouti, ligt Camp Lemonier, een voormalige basis van het Franse Vreemdelingenlegioen die in 2001 aan de Amerikanen is overgedragen. AFRICOM zal dus in elk geval met CENTCOM moeten samenwerken, het is er deels uit ontstaan.

De bevelhebber van AFRICOM is Generaal William E. “Kip” Ward, de enige zwarte viersterrengeneraal in actieve dienst. Hij heeft Somalië en Bosnië erop zitten als infanterieofficier. Na een bezoek aan Kinshasa dit voorjaar liet hij een klein beetje in zijn kaarten kijken over AFRICOM.

De VS zullen doorgaan met het trainen en adviseren van het Congolese leger ‘om zijn militaire operaties efficiënter te kunnen uitvoeren en het land veiliger te maken’. Op dit moment, liet Ward zich nog ontvallen, hebben wij hier een zevenkoppig trainingsteam voor de opleiding van Congolese officieren. ‘Dit moet de professionalisering van de Congolese strijdmacht verhogen.’

Een aparte post van het State Department vormen de overeenkomsten met ‘private military contractors’, zeg maar huurlingenorganisaties. In februari vorig jaar, nog onder Bush, kregen vier privé-firma’s samen meer dan 1 miljard dollar toegezegd voor opdrachten in Afrika tijdens de periode 2009-2013. 

President Obama, die in zijn toespraken zeer gedreven een multilaterale en ‘zachte’ aanpak verdedigt, blijft dus voorlopig trouw aan de unilaterale militaire aanpak van de VS, zoals gehuldigd door zijn voorgangers. De gevolgen daarvan zijn te zien in Irak. En voorheen in Vietnam – waar het voor de Amerikanen trouwens ook allemaal begonnen is met het sturen van ‘experts’.

Al dit AFRICOM-gedoe werd deskundig ontweken door minister Clinton, die er tijdens haar bezoek in ongeveer alle talen over zweeg. AFRICOM zelf liet zich in die periode ook niet onbetuigd in de rest van het continent. Het met raketten uitgeruste slagschip USS Arleigh Burke deed de haven van Dar Es Salaam in Tanzania aan. En in de Zambiase hoofdstad Lusaka hield het African Command een seminarie over ‘veiligheid en gezondheid’.

RAPID REACTION FORCE

DR CONGO'S PRESIDENT KABILA

DR CONGO'S PRESIDENT KABILA

Kort nadat Clinton haar Afrikaanse toernee in Goma had besloten met een roerend afscheid van de Congolese president Kabila, kwam er een los bericht uit Nairobi. Het Amerikaanse leger zal een ‘kleine groep’ experts – alweer – naar Congo sturen. Deze keer is het een burgerlijke delegatie, ‘die moet onderzoeken in welke mate de VS een grotere rol kunnen spelen in het land’. Aldus de Keniase krant Daily Nation.

Nog volgens deze bron stuurt AFRICOM onder meer een pr-specialist die het Congolese leger moet helpen zijn reputatie op te vijzelen. Die reputatie is zoals bekend belabberd, met soldaten die slecht uitgerust zijn en ondermaats betaald worden, die gijzelen en verkrachten. Ook daarover heeft Adam Hochschild al bericht.

In de nieuwe Amerikaanse begroting voor Defensie wordt de Democratische Republiek Congo aardig verwend. Voor wapenaankopen is 2,5 miljoen dollar uitgetrokken, 500.000 dollar gaat naar militaire opleiding en training. Maar de grote hap van liefst 21 miljoen dollar is voorbestemd ‘to reform the military, including the creation of a rapid reaction force for the eastern Congo’. Over deze ‘snelle interventiemacht’ – de term roept bewust of onbewust herinneringen op aan het NAVO-ingrijpen in voormalig Joegoslavië – is vooralsnog weinig tot niets bekend.

Voeg bij dit alles de 17 miljoen dollar die minister Clinton beloofd heeft om het sexueel geweld en zijn gevolgen o.m. militair te bestrijden, dan levert dat een aardige hap op uit de officiële 300 tot officieuze 1000 miljoen dollar waarop AFRICOM aanspraak zal kunnen maken. Maar niets is doorzichtig. Het militair geheim dient bewaard want Feind hört mit, de vijand luistert mee.  

CAPSTONE

Wie vriend en vijand zijn valt in deze felbetwiste streek, Centraal-Afrika rond de grote meren, niet altijd uit te maken en het wil ook nog weleens wisselen. Simultaan met Hillary’s bezoek aan Congo landde in het nabijgelegen Kigali (Rwanda) een 21-koppige delegatie van de Amerikaanse legertop. Weer andere experts.

Het waren uitsluitend generaals en admiraals die drie dagen lang werden rondgeleid door hun gastheer, de Rwandese opperbevelhebber generaal James Kabarebe. Bezocht werd onder meer het Genocidemonument van Gisoze, waar de delegatie gebriefd werd over ‘the realities of the 1994 Genocide against the Tutsi’, luidens een verslag in de Rwandese regeringskrant The New Times.

Congo 03 Capstone logo
De Amerikaanse delegatieleider was luchtmachtgeneraal b.d. Joseph W. Ashy. Hij verklaarde dat Rwanda een belangrijke bondgenoot van de VS op het Afrikaanse continent is. ‘De geschiedenis van de Genocide en de wijze waarop het land erin geslaagd is uit zijn as te verrijzen als een stabiele staat met een sterk leger, maken het tot een aan te raden studieobject voor Amerikaanse officieren’, aldus Ashy.

CAPSTONE is een bijschoolcursus voor eliteofficieren. Niet enkel zij maar ook de landen, staatshoofden, ambassadeurs waar ze mee omgaan, zijn het puikje. De cursisten worden gecoached door ervaren en streng geselecteerde admiraals en generaals als Ashy zelf. Hij was voorheen gevechtspiloot in Vietnam (Bien-Hoa) en verdiende zijn belangrijkste decoraties als hoofd van de Amerikaanse luchtoperaties in Bosnië, begin jaren negentig.

De opleiding van CAPSTONE Fellows is grotendeels doctrinair en betreft vaak politiek gevoelige onderwerpen die verband houden met defensie maar ook met andere regeringsaangelegenheden, de diplomatie, het parlement, de media en het grote publiek. De deelnemers aan deze elitecursus zijn gebonden door een morele zwijgplicht. Anders gezegd: tegenover buitenstaanders mogen/moeten ze liegen over wat ze binnenkamers hebben vernomen. Het is dus onwaarschijnlijk dat we nog veel zullen horen over de Ashy-missie in Rwanda, zelfs niet als er vragen over zouden worden gesteld in het Congress of de Senaat.

PACIFICATIE

Aan gewapende c.q. vechtende partijen ontbreekt het niet in dit deel van de wereld. De staatshoofden van Congo en Rwanda zijn frères-ennemis, de volken die er wonen vaak rivalen en de meeste buitenlanders tuk op gewin. In goed tien jaar tijd zijn een genocide en twee oorlogen door een streek van zo groot als pakweg het Iberisch schiereiland geraasd. Resultaat: meer dan 5 miljoen doden, plus een veelvoud aan displaced persons en fysiek en psychisch verminkte mensen. De plegers van geweld zijn vaak ook slachtoffers. En omgekeerd.

Het opsommen van groepen, partijen, warlords en coalities is onbegonnen werk. Het gebied van in hoofdzaak Noord- en Zuid-Kivu heet nu gepacificeerd te zijn, sinds het (wankele) akkoord tussen Congo en Rwanda van begin dit jaar. De ‘rebellen’ (het FDLR) worden nagezeten door de strijdkrachten van Congo en Rwanda, vereend in de operatie Kimia II en kennelijk actief gesteund door AFRICOM-personeel. Maar de meeste van de losgeslagen milities en legertjes bestaan nog. Meer zelfs, ze vechten door, met nieuwe wapens, onder andere vlaggen, om dezelfde redenen. Namelijk, omdat er niets fundamenteel veranderd is.

Congo 08 East

Enkele beruchte klassiekers onder de moordenaarsbenden zijn FDLR, CNDP, PARECO en de Mai Mai. De laatste twee groeperingen werden, luidens een verslaggever van CongoForum, door de Congolese overheid gecreëerd om chaos te zaaien.’ Duizenden werkloze, gefrustreeerde, ongeschoolde jonge mannen van alle etnieën werden opgetrommeld en bewapend. Zij stelen, plunderen, verkrachten en terroriseren de bevolking.’

Maar ook tienduizenden leden van de FARDC (Forces Armées de la République Démocratique du Congo), het officiële leger van Congo, zaaien dood en chaos. Wie denkt dat dit een overdrijving is, leze de rapporten van onder meer Human Rights Watch. Gewoonweg verbijsterend zijn de exploten van de elitetroep ‘14th Brigade’, opgericht en getraind onder internationaal toezicht van o.a. de VS en België.

14th BRIGADE

Human Rights Watch recently reported:

“The 14th brigade was created in 2006. The majority of its soldiers were former combatants of the Congolese Rally for Democracy-Goma (RCD-Goma), one of the main, Rwandan-supported rebel groups that fought the national government during Congo’s second war. In addition, the brigade also included former Mai Mai combatants andmembers of the former government army, the Forces Armées Congolaises.

Since 2006, the 14th brigade has moved around an area straddling the border between North and South Kivu. In late 2007, the 14th brigade was sent to the frontline to fight the National Congress for the Defense of the People (CNDP), a rebel group led by Laurent Nkunda, a Congolese Tutsi who had refused army integration. In December 2007, in a tense battle at Mushake, the CNDP defeated a vastly superior number of Congolese army soldiers, including those of the 14th brigade.

From January to August 2008, the brigade was reconstituted in the town of Kabare. This period was characterized by widespread looting and abuses against civilians, as well as internal conflict within the brigade. When the approximately 4,500 troops and their families arrived in Kabare, the army provided them with no provisions, food, or shelter. The soldiers were left to their own devices and as a result preyed on the local population for their basic needs. They destroyed fields, cut down a large number of trees and dismantled local wooden homes for firewood or their own shelter. Soldiers also erected barricades, extorted money from civilians, arbitrarily detained, tortured, and killed civilians, and committed acts of sexual violence against women and girls. One officer of the 14th brigade described the situation as “anarchy.”
Congo 05 14th Brigade Goma

Officially, the 14th brigade no longer exists. It is not the only brigade that has undergone serious internal conflict and escapes full control by the military hierarchy. Brigade commanders often have a considerable degree of autonomy and have sometimes used this to further their control over local populations and mineral wealth. Some other brigades, particularly in North Kivu, have refused to join brassage and joined the CNDP. Tensions over pay have often resulted in violence within the army as well as against civilians.

Throughout its existence, soldiers from the 14th brigade have been involved in many acts of sexual violence. They were often carried out at the same time as looting activities, a trend seen in many other parts of eastern Congo where Congolese army soldiers are based. In many of the cases, women and girls were gang raped. Those who tried to resist were frequently beaten, shot, or otherwise injured.

In the first half of 2009, Human Rights Watch received testimony of sexual crimes committed by soldiers in newly integrated brigades made up of former 14th brigade soldiers, as well former combatants from the CNDP and another armed group, the Coalition of Congolese Patriotic Resistance (PARECO).

Civil society and local residents have frequently and loudly complained to local, provincial and national authorities about the human rights violations committed by 14th brigade soldiers, including cases of rape. Despite the abundance of these complaints and the information to back them up, military and civilian authorities have not taken the complaints seriously and have done little to stop the abuses.

Protests about the abuses by the 14th brigade were particularly numerous when the soldiers were based in Kabare. Several Congolese human rights organizations, the Catholic church, a traditional leader (Mwami), and local residents addressed letters and reports to the military authorities, the governor of South Kivu and President Joseph Kabila.

Soldiers in the 14th brigade were able to commit abuses without consequence partly because of confusion over chain of command and because commanders made aware of the problems did not take action against those responsible. The brigade lacked a clear chain of command both within the field, where Colonel Tshibangu’s leadership was not accepted, and at senior levels in the military hierarchy. Military authorities who should have been in a position to give orders were either unwilling or unable to control the troops. The confusion over chain of command became particularly evident during the 14th brigade’s stay in Kabare.

After the departure of the brigade, in October 2008, the UN assessed the extensive damage done by the 14th brigade and organized humanitarian aid to assist the population.”

 PARTNERSHIP

Het is duidelijk dat de ongeveer 17.000 manschappen van MONUC (Mission de l’Organisation des Nations Unies au DR Congo), vooral blauwhelmen  en -mutsen uit verre landen als India, hun taak van vrede- en ordehandhaving in Oost-Congo niet aankunnen.
Congo 06 MONUC
Ook niet als ze er deze dagen 3000 man bijkrijgen. Volgens een VN-deskundige, geïnterviewd door Hochschild, zijn er zeker 250.000 peacekeepers nodig, alleen voor Oost-Congo. ( http://salonvansisyphus.wordpress.com/2009/08/02/uranium-chaos-in-congo/).

Waarom zou dan niet AFRICOM die even belangrijke als ondankbare taak op zich nemen? Misschien omdat de VS wel de lusten maar niet de lasten wil dragen? Of omdat ook de Obama-administratie gekneld zit tussen wereldpolitiek en winstbejag, tussen de UN-Veiligheidsraad en de Top van de G-8.

In elk geval gaat de Amerikaanse diplomatie heel omzichtig te werk terwijl de militairen hun hand niet omdraaien voor een expertise hier en een mistige verklaring daar, vooral als het over Congo en Rwanda gaat. Des te merkwaardiger dus dat minister Clinton in Goma, op niet meer dan een boogscheut afstand van Rwanda, geen oog had voor het land dat een sleutelrol speelde en speelt in de regio. Een diplomatiek gesprek met president Kagame – laat staan een reprimande – was blijkbaar onmogelijk.

Dan waren de militairen weer een stuk minder terughoudend. Eind april was de grote baas zelf er nog geweest en had na afloop een uitvoerige persconferentie gegeven op de luchthaven van Kigali. Generaal  “Kip” Ward, Commander of AFRICOM, stak vele minuten lang op het gênante af de loftrompet van het Rwandese leger en zijn leiders:

‘…een uiterst professionele strijdmacht, goed getraind, gedisciplineerd, met een sterke leiding, zorgvuldig, voldoend aan alle normen. Ik moet zeggen, de RDF, Rwandan Defense Force is iets om trots op te zijn. Dat zijn we ook, als partners die uitkijken naar meer partnership.’

DARFUR

Het leek wel of het Rwandese leger nooit hulp had geboden aan diverse warlords en hun benden, nooit Congo was binnengevallen, nooit het Congolese leger en vooral de bevolking had dwarsgezeten, nooit bescherming had verleend aan dieven en smokkelaars die de rijke Congolese bodem plunderen, nooit geheuld had met de outlaw Nkunda die de wettelijke Congolese regering bestreed en bijna ten val had gebracht.

De samenwerking tussen de strijdmachten van de US en Rwanda richt zich op dit moment grotendeels op peacekeeping in Darfur. De Amerikanen zijn wat blij dat ze in deze woelige streek zwarte Rwandese soldaten kunnen inzetten. Maar toch moet volgens generaal Kip de samenwerking aanzienlijk worden opgevoerd.

GOMA EAST CONGO

GOMA EAST CONGO

‘Als hoofdbetrokkene zijn we verheugd dat de RDF van plan is zijn militaire capaciteit te verbeteren om diverse vredesmissies te vervullen en op andere wijzen bij te dragen aan de vrede in dit gebied. Dat komt de wereldwijde stabiliteit ten goede.’

Goed om weten dat het dubieuze regime van Kagame nu voor Washington, althans het Pentagon, een leidende wereldmacht is. Inderdaad, waarom zou in dit ordelijke, nette, overzichtelijke dictatuurtje geen grote Amerikaanse basis worden gevestigd van AFRICOM? Voor heel Centraal-Afrika, naar het voorbeeld van Djibouti voor de Hoorn? Dat zou voor vele mensen en dingen goed kunnen zijn. De olie- en gasvoorraden zijn door eigen troepen beschermd, de mineralenhandel binnen handbereik, de in Afrika oprukkende Chinezen gecounterd. En het is nog goed voor de War on Terror ook, voor wie gelooft dat die gewonnen kan worden. We moeten ervan uit gaan dat Obama alsnog het beste wil zien te maken van het giftig geschenk dat hem door Bush is nagelaten.

BEWILDERED

Geen wonder dat men zich ook in Amerikaanse regeringskringen zorgen maakt over de snelle vaart die AFRICOM neemt. Die bezorgdheid waait op uit een pas vrijgegeven Report of Inspection van The Bureau of African Affairs. De Inspecteur-Generaal in Washington stelt vast dat Amerikaanse ambassades in Afrika ‘bewildered’ (ontredderd) waren door de plotse inspanning van AFRICOM om zich een rol te verwerven op de Afrikaanse scene.    

Ook op het State Department zelf, het Ministerie van Buitenlandse Zaken geleid door Hillary Clinton, is de chaos groot. Carrièrediplomaten en anderen maken zich zorgen ‘over de mogelijke militarisering van de diplomatie’. Het is nu tot een de facto regeling gekomen, waarbij de ambassadeurs ter plekke de overhand behouden. Zij kunnen AFRICOM-personeel weer naar huis sturen ‘if they did not perform or behave as required’. Bij ambassades wordt een speciale Defense Attaché geïnstalleerd om de coördinatie te verzekeren tussen militairen en diplomaten.

SECRETARY OF STATE HILLARY CLINTON WITH MONUC

SECRETARY OF STATE HILLARY CLINTON WITH MONUC

Ook de publieke opinie in en buiten de VS is er niet gerust op. Letterlijk: ‘There continues to be some public and considerable internal debate about the wisdom of military funding of U.S. developmental and public diplomacy activities in Africa’. 

Met name de ngo’s zijn ongerust. ‘Vele niet-gouvernementele organisaties blijven terughoudend om hun activiteiten gelieerd te zien met het Amerikaanse leger. Zij zijn van oordeel dat deze vermenging wantrouwen kan wekken bij de bevolking die ze trachten te helpen’. Om het publiek beter voor te lichten heeft AFRICOM ‘military information support teams’ opgericht. Afgekort: MIST. Het Pentagon beschikt over werknemers met zin voor ironie.

Maar misschien brengt AFRICOM, bij wijze van spin-off, als een soort Serendipity Song, als een gelukkig neveneffect, ook nog vrede in de regio? Zo kunnen dan miljoenen mensen die nu al vijftien jaar lang letterlijk geen leven hebben, ervaren dat er toch zoiets als de Rechten van de Mens bestaan. Of althans een Verklaring daarover. Meteen kan niet enkel de reputatie maar ook de praktijk van het Congolese leger FARDC worden hersteld.

Pas dan zal een Belgische minister van Buitenlandse Zaken met recht in Kinshasa kunnen verklaren ‘ik hou van dit land, zijn leiders en zijn volk’.

PEACEFUL LAKE KIVU

PEACEFUL LAKE KIVU

SHOPPING ON LINE:

 Human Rights Watch

http://www.hrw.org/en/search/apachesolr_search/Report+Congo

http://www.hrw.org/en/node/12310/section/
 

Official Africom Website

http://www.africom.mil/
Organisations

http://salsa.democracyinaction.org/o/1552/t/5734/content.jsp?content_KEY=3861

Information sites

http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=14815

http://www.foreignpolicy.com/story/cms.php?story_id=4763

http://www.congoforum.be/fr/nieuwsdetail.asp?subitem=1&newsid=160536&Actualiteit=selected

MONUC 
http://monuc.unmissions.org/Default.aspx?alias=monuc.unmissions.org/monuc-french&language=fr-FR

september 1, 2009 at 7:46 am 1 reactie


Kalender

september 2009
M D W D V Z Z
« aug   okt »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Posts by Month

Posts by Category


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 540 andere volgers