Posts filed under ‘Uncategorized’

22 augustus 1914, de dag dat de Onbekende Kongolese Soldaat sneuvelde

Loopgracht_NEW

door Lucas Catherine

In Europa was de aanleiding tot de Eerste Wereldoorlog de moord op een keizerszoon, namelijk aartshertog Frans Ferdinand van Oostenrijk. Die aanslag werd in Serajevo gepleegd door de Servische terreurgroep De Zwarte Hand. In Centraal en Oost Afrika wordt de aanleiding van de oorlog de moord op twee zwarte, Kongolese soldaten door Duitse koloniale troepen. Zij verloren het leven op 22 augustus 1914, nu 99 jaar geleden.


De twee Kongolezen waarvan we de naam niet kennen, je kan ze dus terecht de Onbekende Kongolese Soldaten noemen, sneuvelden aan de oevers van het Tanganyika-meer dat de grens vormde met Duits-Oost-Afrika (nu Tanzania); daar waar de Lukuga-rivier uit het Tanganyika-meer stroomt, en waar nu de stad Kalemie ligt. Het is een biezondere rivier, niet alleen omdat hij niet uitmondt in dat meer, maar er juist van vertrekt. De Lukuga is verantwoordelijk voor de uitstroom van 15% van het water van dit reusachtige meer, is 350 km lang en vormt een van de voornaamste waterbronnen voor de Lualaba, zoals de Kongostroom in Oost-Kongo wordt genoemd. Hij was traditioneel een belangrijk communicatiekanaal tussen centraal en oost Kongo, al sinds de achttiende eeuw in het grote Luba-rijk. Wanneer de Zanzibari Arabieren, een halve eeuw voor de Belgen oost Kongo beginnen exploiteren, vooral dan het ivoor, verstevigen zij de Lukuga als communicatiekanaal. Zij duiden ettappedorpen aan van waaruit koeriers per kano brieven overbrachten van het ene etappedorp naar het andere. De Belgen nemen dit over.

Loopgraven in Afrika

Op 22 augustus vallen de Duitsers het haventje aan de monding van de Lukuga aan. Met hun 60ton metende oorlogsschip de Hedwig von Wissmann beschieten zij de enige oorlogsboot die de Kongolese Weermacht op het Tanganyikameer heeft, de Alexandre Delcommune, zodat die onbruikbaar wordt. Ze doden daarbij twee zwarte soldaten. Ze doen ook een vijftiental kano’s zinken en snijden op veertien plekken de telefoonlijn door. Dit was duidelijk sabotage van de communicatielijnen die liepen via de Lukuga naar de Lualaba, dan via de spoorlijn naar Stanleystad/Kisangani en tenslotte via de Kongostroom naar de hoofdstad Leopoldstad/Kinshasa. België, dat zelf al op 4 augustus door de Duitsers was aangevallen, zal hierop Duitsland in Afrika de oorlog verklaren.

Die oorlog ging toen natuurlijk niet om die twee Onbekende Soldaten. Dat was een onbelangrijk detail, zo onbelangrijk dat hun namen zelfs niet zijn opgetekend. Het ging wel al om grondstoffen. Kongo en vooral Oost-Kongo, was rijk aan mineralen. Het koper van Katanga was al in 1798 door de Portugezen gesignaleerd. Maar de Kongolezen kenden het koper al eeuwen. Zij produceerden er hun geld mee. De Belgen zullen in 1902 de eerste kopermijn openen in Kambove (Katanga). De eerste goudmijn wordt in 1904 in Ruwe (Kolwezi, Katanga) opgestart. In 1906 richt Leopold II samen met de Société Générale de Belgique de Union Minière du Haut Katanga (UMHK) op en de Société Internationale Forestière et Minière (Forminière). De Forminière vindt in 1909 de eerste diamanten in Tshiminina (Kasai). Duits-Oost-Afrika moest het daarentegen stellen met koffie en sisal (een plant waaruit draden worden getrokken) en als enig erts, mica een voorloper van plastic. En dat was niet de bedoeling. Bernard Dernburg, die in 1907 staatssecretaris van het Reichskolonialamt werd en voordien talrijke beheersmandaten had vervuld in de zware metaalnijverheid, stelde dan ook:‘Wij zijn niet naar Oost-Afrika gegaan om daar landbouwplantages aan te leggen voor drie- of vierhonderd kolonisten,maar om aan economische ontwikkeling te doen en er grondstoffen te vinden voor de industrie.’ En die zaten dus in het oosten van Kongo. Vandaar die oorlog vanuit Duitse kant. België zelf wou Kongo groter maken. Daarbij volgde het in de voetsporen van Leopold II en zal twee nieuwe kolonies als oorlogsbuit veroveren: Burundi en Rwanda. België erfde niet alleen deze territoria maar ook de koloniale politiek die de Duitsers er hadden gevoerd. Zij hadden de etnische opdeling tussen Hutu’s en Tutsi’s versterkt. Het zou bijna een eeuw later leiden tot de Rwandese genocide.
Die Groote Oorlog, zowel in Europa als in Afrika, was ook niet langer een oorlog à la façon van het Ancien Régime waarin een adellijk officierenkorps vocht voor de eer en daarbij duizenden, in het geval van de Grote Oorlog, miljoenen soldaten opofferde als kanonnenvlees, maar een ‘industriële’ oorlog.

De Eerste Wereldoorlog als eerste industriële oorlog

Dit is niet de mening van een Marxist, maar van Sir John Cowans, de man die tijdens de Eerste Wereldoorlog verantwoordelijk was voor de logistiek van de Britse troepen, hij was quartermaster-general. Van hem is de uitspraak:‘Dit was een oorlog van administrators, veel minder ging het om strategie of tactiek. Onze overwinning kwam er door onze superioriteit in mankracht en materiaal en doordat we erin slaagden die mankracht en dat materiaal snel naar het front te transporteren. De kwaliteit van de generaals, de moed van de soldaten deden er veel minder toe.’ Cowans gebruikt het woord ‘administrator’, ‘manager’ bestond toen nog niet, maar dat is wel wat hij bedoelde. Het ging Cowans om superieure, op industrialisatie gesteunde logistiek. Ook België had dit begrepen en schakelde zijn beste ‘managers’
in. Albert Thys, de man die de spoorweg tussen Matadi en Leopoldstad had aangelegd, kreeg bij het uitbreken van de oorlog de graad van generaal en het commando over de 1ste legerdivisie. Eduard Empain, de metaalmagnaat die de Compagnie du Chemin de Fer du Congo Supérieur aux Grands Lacs Africains had opgestart, werd minister van Bewapening en kreeg de graad van generaal-majoor.

Als we Cowans ideeën op Kongo toe passen, kunnen we concluderen dat het niet zozeer de strategische inzichten waren van de officiële bevelvoerders: Tombeur, Olsen, Molitor, maar de Kongolese economie en mankracht die de overwinning leverden. De goudproductie werd opgedreven om de oorlogskosten te dragen en de productie van levensmiddelen voor de soldaten (vooral rijst) werd op sommige plaatsen vertienvoudigd. Driehonderdduizend dragers brachten al dat voedsel en materiaal ter bestemming. De Kongolese soldaten en hun logistiek, de dragers hebben in Afrika de oorlog voor België gewonnen. Samen met hun vrouwen, die werden ingezet voor het koken, het wassen en andere taken en die daarom halve soldij kregen uitbetaald. Zij zijn met tienduizenden gesneuveld. Zullen de officiële herdenkingen van de Groote Oorlog volgend jaar ook hen herdenken?

Van Lucas Catherine verschijnt eind september bij EPO: “Loopgraven in Afrika, de vergeten oorlog van de Congolezen tegen de Duitsers.”

 

augustus 19, 2013 at 9:53 am Een reactie plaatsen

ALS WOORDEN LIEGEN

Het “vredesproces” in het Midden Oosten is weer op gang gekomen – zo lezen en horen we in de media. De aanhalingstekens zijn op hun plaats want in de berichtgeving over Israël en Palestina betekenen woorden niet wat ze beweren te betekenen, in veel gevallen betekenen ze op een perverse manier precies het tegenovergestelde daarvan. Het “vredesproces” is niet het proces dat tot vrede leidt maar een poging van Israël – met medeplichtigheid van de kliek rond de Palestijnse “leider” Abbas en met enthousiaste steun van de regering Obama – om landroof, bezetting en de rechteloosheid van een onderdrukt volk te bestendigen en een vernis van legaliteit te bezorgen. 

 Het is Newspeak alom in de berichtgeving over het Midden Oosten in de gevestigde media. George Orwell had het in zijn wildste verbeelding niet kunnen bedenken. We spreken over Israëlische “nederzettingen, “ waar het gaat om illegale apartheidsdorpen en steden, uitsluitend voor Joden. Deze zwaar bewapende enclaves zijn alleen te bereiken via wegen die enkel door “Joodse” voertuigen, bemand door Joodse mannen en vrouwen  mogen worden bereden. Niet-Joden zijn in deze ghettos alleen overdag welkom om de betonmolens te bedienen en de straten schoon te vegen. Joden zijn mannen en vrouwen die geboren zijn uit een Joodse moeder of die door de religieuze autoriteiten van het land – het rabbinaat – als “Jood”zijn erkend. Het is alsof aartsbisschop Leonard zou bepalen wie rooms genoeg is om in exclusief katholieke enclaves te wonen.

 De Amerikaanse “bemiddeling” – nog zo een woord dat de werkelijkheid verhult. Hoe kun je van bemiddeling spreken als de “bemiddelaar” jaarlijks de Joodse staat met meer dan drie miljard dollar overeind houdt en voorziet van het modernste oorlogstuig ter wereld.?

Woorden liegen in het Midden Oosten, zegt ook Robert Fisk, de door de wol geverfde verslaggever van de Britse Independent. Hij plaatst de “diplomatieke doorbraak” waarmee de Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken John Kerry te koop loopt in de correcte contekst.

 Johan Depoortere

ELKE ANDERE STAATSMAN DIE ONDERHANDELT ALS JOHN KERRY ZOU  EEN DIEF WORDEN GENOEMD

Door Robert Fisk

0409_World_OKERRY_full_600

John Kerry – Benjamin Netanyahu

Kent John Kerry geen schaamte? Eerst vrijt hij zowel Israëlis als Palestijnen op en verkondigt dan de hervatting van een “vredesproces” dat de Palestijnen wantrouwen en dat de Israëlis niet willen. Dan maakt Israël bekend dat het 1200 nieuwe huizen wil bouwen voor Joden – exclusief voor Joden – op bezette Palestijnse grond. En nu vertelt hij de Palestijnen, de zwakke en bezette Palestijnen, dat ze haast moeten maken als ze hun eigen staat willen.

Elke andere “staatsman” die te maken heeft met een ander conflict en die een bezet volk zou vertellen dat ze vrede moeten sluiten omdat de bezetters anders nog méér van hun land zouden stelen zou gebrandmerkt worden als een outcast, een medeplichtige dief, mogelijks een crimineel. Maar nee, John Kerry verkondigt dat de illegale Joodse kolonies – of “nederzettingen” zoals hij ze net als de Israëlvriendelijke wereldpers verkiest te noemen – “onrechtmatig” zijn. Wellicht bedoelt hij “illegaal” volgens het internationaal recht. Maar wat doet het ertoe? In de tien jaar na het “Oslo-Vredesproces” is het aantal Israëli’s die op gestolen Palestijnse grond zijn komen wonen verdubbeld tot 400000. Niet te verbazen dus dat volgens Kerry de recentste Israëlische aankondiging van gronddiefstal “enigszins(sic!) te verwachten” was.

Reken maar! Israël draait al tientallen jaren laffe Amerikaanse regeringen rond de vinger en kijkt de andere kant uit als Washington nog maar eens in verlegenheid wordt gebracht door de zoveelste plundering van andermans land. Het is goed eraan te herinneren dat de Oslo-akkoorden bepaalden dat Israëlis en Palestijnen zich gedurende vijf jaar zouden onthouden van “unilaterale stappen die het resultaat van de onderhandelingen in het gedrang zouden brengen.” Israël legde dat eenvoudig naast zich neer. En doet dat nog altijd. En welke raad heeft Kerry voor de Palestijnen?  Dat hun reactie niet “negatief” mag zijn!

Dat is belachelijk. Kerry weet beslist, net als de Verenigde Naties en de Europese Unie weten, dat er niet de geringste kans bestaat voor een leefbare Palestijnse staat omdat de Israëli’s al teveel land op de Westelijke Jordaanoever hebben gestolen.De kaart van de kolonies en niet-gekoloniseerde gebieden ziet eruit als de kapotte voorruit van een auto en iedereen die op de Westbank rondrijdt en die niet politiek blind is kan zien dat de komst van  Palestijnse staat even waarschijnlijk is als een terugkeer van het Ottomaanse rijk.

En wat Kerry betreft: elk van zijn woorden zou moeten worden gevolgd door “sic” Neem dit bijvoorbeeld: “We wisten (sic) dat er in zekere mate (sic) gebouwd (sic) zou worden op sommige (sic) plaatsen, en ik denk dat de Palestijnen dat begrijpen.” Ik denk dat ook “begrijpen” zou moeten worden gevolgd door “sic.”  En Kerry vervolgt: “Wat dit – hij bedoelt de landroof – onderstreept is eigenlijk (resic!) de noodzaak om spoedig aan de onderhandelingstafel te gaan zitten.” Met andere woorden: “Doe nu wat je gezegd wordt of anders laten we de Israëli’s nog méér van je bezit stelen.” In de gewone wereld heet zo iets chantage.

En dan volgde de utltieme leugen: dat het probleem van de “nederzettingen” het best kan worden opgelost door de kwestie van veiligheid en grenzen te regelen. Onzin! De kolonies – of “nederzettingen” zoals Kerry deze gevallen van roof blijft noemen – worden door Israël niet gebouwd omwille van de “veiligheid” of de “grenzen” maar omdat de Israëlische rechterzijde die de regering Netanyahu nog steeds domineert het land wil voor zichzelf. Veel Israëli’s willen dat niet. Veel Israëli’s zien het kwaadaardige van deze landroof en veroordelen hem. Zij hebben recht op de vrede en de veiligheid die de wereld hen belooft. Maar die zullen ze niet krijgen met de kolonisatie en dat weten ze.

En Kerry staat niet aan hun kant. Hij gaat voluit voor “vrede” op de voorwaarden van de Israëlische regering, en de Palestijnen, opgesloten, ingeperkt en ingepakt, moeten hun mond houden en pakken wat ze kunnen krijgen. En ze zullen wat kruimels krijgen. 26 oudere gevangenen worden overgedragen: een troostprijs voor Abbas en zijn vrolijke vrienden. Maar méér kolonies voor Israël, een land dat John Kerry – of ons – niet eens vertelt waar het zijn Oostelijke grenzen ziet. Op de oude “Groene Lijn” uit 1967? Op de lijn van de kolonies ten Oosten van Jeruzalem? Of  is het de Jordaan? Maar voor Kerry is het: “Haast je, haast je, haast je.” Reserveer nu je plaatsen, anders is de zaal uitverkocht. “Palestina” tegen welke prijs?

augustus 15, 2013 at 9:10 am 1 reactie

NEDERLAND, DE ANTILLEN EN DE AMERIKAANSE REVOLUTIE

We liggen afgemeerd in Rodney Bay op het Caraïbische eiland Saint Lucia, onderdeel van de Kleine Antillen. Rodney Bay is een megajachtcentrum met een enorme marina, winkelcentra en alle mogelijke faciliteiten. De baai en de marina zijn genaamd naar de Britse admiraal  George Brydges Rodney (1718-1792), een naam die bij de meeste yachties die hier aanmeren waarschijnlijk nauwelijks een  belletje zal doen rinkelen. Toch was Rodney een sleutelfiguur in de gebeurtenissen van eind 18e eeuw die zouden leiden tot het ontstaan van een nieuwe wereldmacht: de Verenigde Staten van Amerika. Hoofdrolspelers in dat drama waren behalve het Britse Imperium en de opstandige Amerikaanse kolonies ook de Republiek van de Nederlanden, die niet lang daarvóór zelf hun onafhankelijkheid van Spanje in een tachtig jaar durende oorlog hadden bevochten. Goeddeels vergeten is dat ook de nu onbeduidende eilanden van de Caraïben (toen West Indies of de Antillen genoemd) een sleutelrol speelden: nu eens als buit in de Europese oorlogen tussen Frankrijk, Spanje, Engeland en Nederland, dan weer als pasmunt in de vele verdragen die geen einde maakten aan de oorlogen maar slechts als pauzeknop fungeerden in een nooit aflatend conflict om macht, grondgebied en rijkdom.

300px-Andrew_Doria_NH_85510-KN

De Andrew Doria voor anker in de haven van St Eustatius

De eerste schoten in de Amerikaanse Revolutie vielen op 19 april 1775 in Concord bij Boston. Een jaar later, na Amerikaanse en Britse overwinningen was de strijd op het terrein onbeslist. De Amerikaanse rebellen onder leiding van George Washington controleerden Boston en New Jersey, de Britten waren heer en meester in New York. Op 16 november van dat jaar zeilde de Andrew Doria de haven van het kleine Nederlandse eiland St Eustatius binnen. Hoog in de mast van de Doria wapperde de vlag met de rood-witte strepen – de sterren zouden later volgen –  van het Continentaal Congres dat de onafhankelijkheid had uitgeroepen van de 13 kolonies, de Verenigde Staten in embryonale vorm.  Zoals de toen gangbare maritieme etiquette het eiste vuurde de Doria bij het binnenvaren 13 saluutschoten af. De commandant van Fort Oranje op Sint Eustatius twijfelde of hij het saluut zou beantwoorden. Dat zou immers erkenning betekenen van de vlag en van de onafhankelijkheid van de Amerikaanse kolonies. Gouverneur Johan de Graaff nam alle twijfel weg en gaf de commandant het bevel het saluut te beantwoorden met 11 schoten. Dat gebaar zou de geschiedenis ingaan als “Het Eerste Saluut” en de eerste erkenning van de Amerikaanse onafhankelijkheid door een Europese mogendheid.

De Britten zagen het eerste saluut als een regelrechte provocatie. De spanning tussen Engeland en de Nederlandse Republiek liep al een hele tijd hoog op. Oorlogen wisselden af met perioden van wankele vrede. Beide zeemachten betwistten elkaar de heerschappij op de oceanen en de winstgevende handel met de kolonies in de West Indies, waar fabelachtige fortuinen te verdienen waren met suiker, specerijen en slavenhandel.  De rebellie van de Amerikaanse kolonies tegen het Britse moederland dreef de spanning tussen de twee rivalen ten top. De opkomst van een nieuwe natie, niet langer gehinderd door de Britse exportbeperkingen, deed de Hollandse handelsklasse dromen van nieuwe schitterende horizonten. De Amerikaanse kolonies leverden al tabak, indigo, rijst, koffie en rum. De Nederlanders exporteerden textiel uit Haarlem en Leiden en genever uit Schiedam – en ze verdienden grof aan het transport van slaven uit Afrika.

351px-Sint_Eustatius_in_its_region.svg

St Eustatius in de “Kleine Antillen”

Het eiland St Eustatius, vermaard om zijn rijkdom en bijgenaamd De Gouden Rots,  was de draaischijf voor die florerende handel. De oorlog tussen de kolonies en de Britse kroon zorgde voor nieuwe inkomsten uit de wapenhandel. Vrijwel alle wapens en munitie die de Amerikaanse rebellen konden bemachtigen passeerden via het Nederlandse eiland, waar de heersende klasse – niet te verwonderen – grote sympathie koesterde voor de Amerikaanse onafhankelijkheid. Gouverneur Johan de Graaff was zelf een rijke planter en handelaar die fortuinen verdiende in de handel met Amerika. Zijn beslissing om de Andrew Doria met kanonschoten te verwelkomen en daarmee de Britten te provoceren was allesbehalve toeval.

Rodney

Sir George Brydges Rodney

De Britten reageerden furieus op het saluut en de officieuze Nederlandse erkenning van de Amerikaanse onafhankelijkheid. Er volgden diplomatieke incidenten en schermutselingen op zee. Toch zou het nog vier jaar duren eer het tot een open oorlog kwam – de Vierde Nederlands-Engelse Oorlog. Toen besloot de Britse regering de Nederlanders op St Eustatius een lesje te leren dat ze niet gauw zouden vergeten. Als bevelhebber voor de strafexpeditie koos de Admiralty de gepekelde zeeman George Bridges Rodney, op dat moment gouverneur van Barbados en admiraal van de vloot die de Caraïbische zee patrouilleerde om de scheepsladingen voor Amerika te onderscheppen. Rodney, die op twaalfjarige leeftijd zijn zeemanscarrière was begonnen had toen al zijn strepen verdiend in de vijandelijkheden tegen de Nederlanders. Hij ging gretig in op het bevel uit Londen: de admiraal was gebeten op de Hollanders en verovering en plundering van het rijke St Eustatius hield ook voor hem persoonlijk overvloedige buit in het vooruitzicht. Die had hij hard nodig om zijn vele gokschulden af te betalen en zijn campagne voor het parlement te financieren. Hoewel hij het grootste deel van de tijd op zee doorbracht vertegenwoordigde  Rodney namelijk ook zijn kiesdistrict van Northhampton in het Londense parlement.

455px-Johannes_de_Graeff

Gouverneur Johan de Graaff

Op 3 februari 1781, iets meer dan vier jaar na het Eerste Saluut verscheen Rodney met zijn vloot in de haven onder fort Oranje op St Eustatius. De kanonnen van het fort waren machteloos tegen de verrassingsaanval van de Britten die in geen tijd aan het plunderen, moorden en verkrachten waren geslagen. Rodney kon beslag leggen op tonnen waardevolle goederen als tabak, suiker en rijst en grote hoeveelheden wapens en munitie, bestemd voor de rebellen. Behalve de vijandelijke schepen in de haven liet Rodney een buit ter waarde van tenminste drie miljoen pond – een fabelachtige som in die tijd – naar Londen sturen. Gouverneur de Graaff ging mee als krijgsgevangene, al gebeurde dat in de stijl die een patriciër toekwam: hij mocht zijn persoonlijke bezittingen en zijn huispersoneel meenemen. De Joden van St Eustatius werden met minder consideratie behandeld: zij kregen één dag tijd om te vertrekken met achterlating van familie en alle goederen. Helaas voor Rodney vielen de schepen met de rijke buit vóór de Engelse kust in handen van de Fransen en ook later zou hij weinig plezier beleven aan zijn plundertocht. De rest van zijn leven werd hij achtervolgd door rechtszaken aangespannen door de Britse handelslui op St Eustatius die alles verloren hadden en Rodney ervan beschuldigden niet de Britse kroon maar zichzelf te hebben verrijkt.

DSC_0052ed-001

Statia vandaag: olietankers in plaats van “ships of the line”

DSC_0023

Fort Oranje op Statia (St Eustatius)

Dat de Nederlanders militair niet bij machte waren hun rijke bezittingen in de Caraïben te verdedigen kan verbazing wekken. Veel heeft te maken met de politieke verdeeldheid in de Republiek. De pro-Amerikaanse Hollandse handelaarsklasse kreeg flinke tegenwind van andere provincies die. daarin gesteund door de Stadhouder en de Oranjepartij, veeleer Engelsgezind waren en meer te vrezen hadden van een mogelijke Franse inval over land. De politieke besluitvorming werd bovendien erg belemmerd door een ingewikkeld bestuurssysteem waarin de macht zorgvuldig werd verdeeld tussen de Provinciale Staten, de stadhouder en de Staten-Generaal. Dat alles maakte dat naar het einde van de 18e eeuw de eerder zo gevreesde Nederlandse maritieme mogendheid militair vrijwel niets meer te betekenen had.

250px-Chesapeakelandsat

Chesapeake Bay

Voor de Amerikaanse rebellen was de val van St Eustatius een zware klap, die op geen slechter moment had kunnen vallen. De rebellen waren zwaar in het defensief gedreven door de Britse herovering van de Zuidelijke staten en het verlies van New York. Het leger van George Washington dreigde te desintegreren door deserties en muiterij in de hand gewerkt door de honger en kou van de strenge winter van de Amerikaanse oostkust. Maar in Washington’s donkerste uur was de redding nabij in de vorm van een Franse vloot onder leiding van de legendarische François de Grasse die de Britse vloot in de Chesapeake Bay versloeg en daarmee de val dichtklapte waarin het Briste leger van Cornwallis zich had gemaneuvreerd. Na een heroïsche mars van 800 kilometer omsingelde Washington met zijn troepen het stadje York (Nu Yorktown) in Virginia waar de Britten zich hadden verschanst. Zonder steun van de vloot waren die kansloos tegen het Amerikaans-Franse leger dat door de overwinning bij York de weg vrijmaakte voor de Amerikaanse onafhankelijkheid.

Hoe de Grasse vrijwel ongehinderd door de Britse vijandelijke vloot de Amerikaanse kust kon bereiken is een vraag die historici tot vandaag bezig houdt. Rodney die als opdracht had de Grasse tegen te houden liet hem onbegrijpelijk door de mazen glippen. De Britse admiraal was nog druk bezig met het inventariseren en verschepen van zijn buit op St Eustatius en werd bovendien geplaagd door ernstige prostaatproblemen en jicht. Hij liet het aan zijn luitenant, admiraal Sir Samuel Hood over om de vloot van de Grasse vóór de kusten van Martinique te onderscheppen. Maar de Fransen konden de Britse linies verschalken en veilig de haven van Port Royal (nu Fort de France) bereiken nadat ze de vloot van Hood zware schade hadden toegebracht. Rodney zelf hield intussen zijn schepen op Barbados en liet om onduidelijke redenen na de Grasse te achtervolgen toen die vanuit Martinique koers zette naar Amerika. Wie weet hoe het verloop van de geschiedenis er had uitgezien als hij dat wel had gedaan.

februari 1, 2013 at 8:51 pm 2 reacties

MOET HET BESTE NOG KOMEN?

Barack Obama heeft de verkiezingen gewonnen en dat is goed nieuws. Je moet er niet aan denken dat een man als Romney de vinger op de nucleaire knop zou hebben. De afgelopen vier jaar heb ik Obama kritisch gevolgd en veel van wat ik zag was niet leuk. Was ik ontgoocheld over Obama? Nauwelijks, want ik had nooit hoge verwachtingen van de wollige boodschap van ” hope” en “change.”

Ook nu geloof ik niet dat we wonderen moeten verwachten van een president die zich omringt met de figuren die in hoge mate medeverantwoordelijk zijn voor de economische crisis: de discipelen van Robert Rubin, de profeet van de deregulering die omder Clinton de brandmuren tussen speculanten en bona fide bankiers heeft gesloopt en de bubble creëerde die in 2008 is uiteengespat.. De laureaat van de Nobelprijs voor de vrede is de vader van een nieuwe infernale oorlogsdoctrine: die van de drone-oorlog die dood zaait van achter een computerscherm en de professor grondwettelijk recht ziet er geen graten in om de ondermijning van de burgerlijke vrijheden, onder Bush begonnen, voort te zetten. Om over zijn laffe abdicatie in het klimaatdebat nog te zwijgen en zijn zwakke aanzetten tot een  evenwichtiger Midden-Oostenpolitiek. Zijn vroegere speciale gezant voor het Midden Oosten, George Mitchell, moest ontgoocheld constateren dat GW Bush krachtdadiger optrad tegen de illegale nederzettingen van Netanyahu dan zijn opvolger.

Dat gezegd zijnde spreekt het vanzelf dat Mitt Romney op al die gebieden waarschijnlijk nog veel driester te werk zou zijn gegaan. Steuntrekkers, vrouwen, homo’s, armen en “illegale” immigranten hadden zich mogen klaar houden voor een aanval zonder voorgaande.
De recepten van de Tea Party die Romney genegen is komen neer op een agressieve aanslag op de weinige rechten en voordelen die hen na ruim drie decennia sociale afbraak (Reagan, Bush, Clinton, Bush) nog restten. Rechts in Amerika heeft zich nooit verzoend met de geringe sociale verworvenheden van Roosevelts New Deal en Johnsons War on Poverty. Romney zou wellicht tegen de restanten de finale aanval hebben ingezet.

Ja de overwinning van Obama is een goede zaak op voorwaarde dat de grassroots bewegingen hem voortdurend het vuur aan de schenen leggen: de milieubeweging, de vrouwen, de latino’s, de vakbonden, de occupy-beweging, kortom de 99%. Obama kleurt van nature centrum rechts – de grote verzoener die dacht met de rabiate rechtervleugel van de Republikeinse partij (een andere vleugel is er niet meer) zaken te kunnen doen.

Het drama van de Verenigde Staten is het perverse tweepartijensysteem dat voor de progressieve kiezer de keuze  beperkt  tot “het minste kwaad.” Echt progressieve kandidaten worden van meet af aan gemarginaliseerd omdat ze geen toegang hebben tot de fantastische sommen die nodig zijn voor een politieke campagne. Zij maken geen kans in de “hidden primary” die waar het grootkapitaal bepaalt wie wel en wie niet kans zal maken. Dat grote groepen van de bevolking – met name de 50 miljoen armen – niet politiek vertegenwoordigd zijn is daarvan het gevolg. Zij kunnen alleen hopen dat de massa’s op straat komen en dat hun kreet tot in het Witte Huis zal worden gehoord.

Johan Depoortere

Post scriptum: lees hier wat Glenn Greenwald van The Guardian verwacht in de eerste weken van de nieuw verkozen president en Congres: http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/nov/07/obama-progressives-left-entitlements

november 7, 2012 at 9:13 pm 2 reacties

BUITENLANDSE WAARNEMERS OVER ONZE VERKIEZINGEN

Antipolitieke gevoelens zijn een belangrijke factor voor het succes van de N-VA. Veel meer dan separatistische gevoelens, die volgens onderzoek slechts bij 10 tot 15 percent van de Vlamingen leven.

Leen Vervaeke, Volkskrant die wijst op de overeenkomsten tussen De Wever en Wilders: Intussen is gebleken dat de houdbaarheid van Wilders beperkt is.

 Ik ben bang dat Vlaams Belang de N-VA gaat besmetten en dat de partij trekjes krijgt van extreem rechts. Als Vlaams Belangers belangrijke posten krijgen binnen de N-VA kan het daar op uitdraaien.

Frans Bogaard, Algemeen Dagblad

De N-VA heeft veel kiezers van het Vlaams Belang voor zich kunnen winnen; de grens tussen N-VA en extreem rechts is niet langer scherp te trekken.

Michael Stabenow, Frankfurter Allgemeine

De winst van de Vlaams-Nationalisten is het zoveelste bewijs dat solidariteit in Europa in de verdrukking komt.

Peter Spiegel, Financial  Times

Nu de regering-Di Rupo aan de slag is, zit België weer bij de kopgroep van de eurolanden. Het land moet oppassen dat het niet opnieuw wegglijdt uit die groep.

Philip Belnkinsop, Reuters

Geplukt uit DE MORGEN

oktober 15, 2012 at 8:27 am 2 reacties

HET KLEINE VERSCHIL

Verkiezingen hier en in de Verenigde Staten. De campagnes draaien op volle toeren. Ze willen ons laten geloven dat de toekomst van de mensheid – of toch van Antwerpen – afhangt van uw stem. Maar Bart De Wever of Patrick Janssens in het Schoon Verdiep, Barack Obama of Mitt Romney in het Witte Huis – maakt het wel zo een groot verschil uit?   

Door Johan Depoortere

De N-VA van De Wever en de stadslijst van Patrick Janssens zijn samen verantwoordelijk voor zes jaar beleid in Antwerpen. Een grote rechtse coalitie van N-VA-Stadslijst staat in de sterren geschreven, De Wever en Janssens zijn sparring partners in een gevecht voor de galerij. In een interessante analyse schrijft Kris Merckx: “De twee titanen die om Antwerpen vechten  zijn elkaars spiegelbeeld” – (zeker voor wat het doordrukken van het BAM-tracé betreft) zegt Wim van Hees van “Ademloos”  en Peter Mertens (PVDA+) had het over de “Vlaamse inleveringsregering die in Antwerpen een ‘spiegelkabinet’ wil.”  Merckx legt uit hoe de twee tenoren tot elkaar veroordeeld zijn, mathematisch en politiek.

“Op sociaal-economisch vlak verschillen de Stadslijst en de N-VA  nauwelijks “  stelt Merckx, “maar ook over immigratie, vrije meningsuiting, veiligheid, aanpak van overlast en samenlevingsproblemen sporen ze grotendeels samen. Beiden leggen de klemtoon op een overwegend repressieve aanpak (GAS-boetes!). De Wever beklemtoont dat Janssens in zijn boek ‘Voor wat hoort wat’, net als hij, ‘in het rechten-en-plichtendiscours het zwaartepunt verlegt naar de plichten’. En Janssens spreekt hem op dat vlak niet tegen.”

Wat we in Antwerpen kunnen verwachten is dus een voortzetting van een in wezen rechts en repressief beleid met nog sterkere neo-liberale en neo-conservatieve accenten als de N-VA er met de steun van de ex-Vlaams-Blokachterban flink op vooruit gaat. Alleen linkse partijen in het stadsbestuur kunnen daar enig  weerwerk tegen bieden. Maar nog belangrijker is volgens Merckx het werk aan de basis: mobilisatie en actie.  Het verleden heeft aangetoond dat een combinatie van parlementair werk en organisatie aan de basis omtrent concrete lokale problemen wel degelijk resultaat oplevert: de strijd tegen de loodvervuiling in Hoboken, verzet tegen de Lange Wapper , successen in Genk, Zelzate, Deurne en elders.

Antwerpen-Washington

In de VS toeteren de New York Times en andere liberale media  dat de Amerikanen op 6 november de keuze hebben tussen twee radicaal  verschillende filosofieën, een “fundamentele keuze over de toekomst van Amerika.”  Niets daarvan bleek op het grote debat dat Mitt Romney opnieuw in de race bracht, zegt Robert Scheer van de linkse blog Truthdig.  Obama gaf grif toe dat zijn zorgwet (“Obamacare”) een doorslag is van wat Romney als gouverneur in Massachusetts  (2003-2007) invoerde als alternatief voor een “single-payersysteem” (algemene openbare gezondheidszorg zoals in Canada en het Verenigd Koninkrijk.) Beiden haalden voor hun hervorming de mosterd bij de uiterst conservatieve Heritage Foundation. (1)

De twee kandidaten waren het in het debat fundamenteel eens over  de weg uit de crisis: geld voor de banken, niet voor de slachtoffers van de crash. Ze kibbelden wat over de zwakke pogingen van de regering Obama om Wall Street aan banden te leggen (de zogenaamde Dodd-Frankwet) maar geen van beiden vond de 2000 miljard regeringssteun aan de banken het vermelden waard – het  bedrag dat de Amerikaanse belastingbetaler (40 miljard per maand) mag ophoesten om de toxische hypotheekschulden op te kopen die de banken frauduleus op de markt hebben gebracht. En het was uitgerekend Romney die Obama inpeperde dat de zogenaamde “hervorming van Wall Street” de macht van de vijf grootste banken onaangetast laat.

Nu Mitt Romney in de aanloop tot de verkiezingen vervelt tot de “gematigde Republikein” die hij eerder was als gouverneur van de liberale staat Massachusetts blijkt duidelijker dan ooit dat de verschillen met Obama veeleer een kwestie zijn van graad en verpakking dan van fundamentele politieke keuze. Romney heeft begrepen dat zijn imago van rechtse radicaal wel de extreme rand van de Republikeinse partij kon bekoren maar de zo noodzakelijke onafhankelijken alleen maar afstoot. Dus zegt de Republikeinse kandidaat nu niet langer dat hij Obamacare met één pennetrek naar de vuilnisbelt van de geschiedenis zal verwijzen. Nee, hij zal de populairste onderdelen behouden. Over abortus zit hij niet langer helemaal op dezelfde lijn als de christelijke conservatieven – geen abortus, zelfs niet in geval van verkrachting of als het leven van de moeder in gevaar is. Nu laat hij weten dat hij niet van plan is de abortuswetgeving aan te pakken.  Ook zijn recente speech over de buitenlandse politiek  leek een echo van Obama.

Romney maakt zijn reputatie van politieke kameleon in deze fase van de campagne andermaal waar. Is de echte Romney de extreem-rechtse kandidaat van de voorverkiezingen of is het de huidige remake van de centrumfiguur die gouverneur was in Massachusetts? De Obamacampagne twijfelt tussen twee strategieën: Romney aanvallen als de flipflopper : onbetrouwbaar of als de rechtse extremist : gevaarlijk.   Maar over een aantal fundamentele politieke keuzes zijn beide kandidaten het eens.  Dat bleek in het fameuze debat onder andere uit de thema’s waarover niet werd gepraat:  armoede, burgerrechten, klimaatcrisis, wapenwetgeving – om er maar een paar te noemen. Straks krijgen we een debat over de buitenlandse politiek en het is zeer de vraag of daar wel aan bod zal komen wat  de toekomst van de mensheid kan bepalen: (more…)

oktober 13, 2012 at 7:45 am Een reactie plaatsen

CIA: SOME SECRETS UNFOLD (deel 5/sluipwapens)

Luchtfoto en reconstructie in Harvey Point

by WNYC*    

(Nederlandse bewerking onderaan)

A top-secret base in Taiwan, revealed on Apple Maps. The Navy SEALs’ rehearsal site for the Osama bin Laden raid, found on Bing. Once again, commercial satellites have snapped images of things that governments would rather hide from public view. And once again, those governments are finding that there’s not much they can do once this sensitive imagery ends up online.

The big technology companies and their mapping apps have been turning generals red-faced for the better part of a decade by posting on the net pictures of sensitive locations. Back in 2009, the Pakistani press blew the lid off of the U.S. drone campaign there by publishing Google Earth pictures of a local airbase — with American Predators parked on the runway. This summer, orbital images appeared online of a stealthy and previously undisclosed robotic aircraft at Lockheed Martin’s “Skunkworks” facility.

Still, it was a bit of shock Tuesday when internet sleuths noticed on Bing Maps the mock compound where members of SEAL Team Six rehearsed their mission to kill Osama bin Laden. Matt Bissonette, a member of that team, mentioned the place in his memoir, No Easy Day. (The full-scale model was so realistic, he wrote, that ”construction crews put in mounded dirt to simulate the potato fields that surrounded the compound.”) But Bissonette didn’t mention where the compound was, specifically — only somewhere in the North Carolina woods.

Turns out the CIA training facility was in Harvey Point, North Carolina. And a Digital Globe satellite snapped a picture of the place in early 2011 before it was destroyed, leaving only the slightest trace of its existence.

This is something the U.S. government used to actively try to preempt. As Danger Room co-founder Sharon Weinberger noted, the U.S. military in 2001 bought up all the available commercial satellite images of Afghanistan right before sending American troops there. But resistance has proven (largely) futile. Even the Vice President’s house — famously blurred during Dick Cheney’s residence there — was eventually brought into focus. By the time of the Iraq invasion in 2003, the satellite pictures were so common that Washington didn’t bother going on another orbital shopping spree.

Today, there are sensitive facilities that occasionally vanish — or get de-rezzed — from the databases of Google Earth or its competitors, after a government pleas its secrecy case.

The Taiwanese military is hoping that’s what will happen to the picture of a secretive radar base that appeared in Apple’s new Maps application on its iPhones.

Regarding images taken by commercial satellites, legally we can do nothing about it,” defense ministry spokesman David Lo told reporters. “But we’ll ask Apple to lower the resolution of satellite images of some confidential military establishments the way we’ve asked Google in the past.”

The site, still under construction, is located in the northern county of Hsinchu, according to the AP. It contains a $1.24 billion ultra-high-frequency radar that, once finished, should give Taipei extra time to prepare in the event of a Chinese missile strike.

Perhaps Apple will pull the images. But before the Taiwanese get too upset with Cupertino and the other satellite imagery publishers, they should remember than the Chinese have had plenty of seemingly sensitive locations snapped from above — and those shots are still online.

Tags: Apple, CIA, Google, Navy SEALs, Osama bin Laden

————
DUTCH  VERSION

door Jef Coeck

De meest spectaculaire beleidsdaad van president Obama, althans voor de publieke opinie, was de ‘eliminatie’ van superterrorist Osama Bin Laden, in zijn Pakistaanse schuiloord. Deze SPEC OP werd uitgevoerd door een elite-eenheid van het Amerikaanse leger, de Navy-SEALS (‘zeehonden’). De operatie was opgezet en voorbereid door de geheime dienst CIA.

Die had gezorgd voor een levensechte copie van de compound in Abbottabad waar Osama zich al jaren ophield. De CIA-oefenvilla bevond zich in de bossen van Harvey Point, North-Carolina. Hierboven een foto met reconstructie. Er werd zelfs vuilnis gedumpt in de omgeving, om een aardappelveld op de echte locatie na te bootsen. Intussen is de Noord-Carolinese copie vernietigd.

De New-Yorkse radio heeeft het ook over een geheime CIA-basis op Taiwan, het vroegere Formosa of kapitalistisch China. Die radar van 1,24 miljard dollar is ontdekt door commerciële satellieten en vervolgens door Apple Maps op het Internet gezet. De locatie van Harvey Point is gepubliceerd door Bing, een product van Microsoft.

Wikileaks lijkt dus overbodig te zijn geworden: staatsgeheimen worden nu onthuld door commerciële ondernemingen als hun nieuwste product. En er is een markt voor. De overheid vermag daar niets tegen. Integendeel, het Amerikaanse parlement gaat zelf over tot het onthullen van vertrouwelijke informatie, via de tv-uitzendingen van debatten. Blijkt hieronder.

LIBISCHE CONNECTIE

Ook het Benghazi-incident vorige maand – waarbij 4 doden vielen onder wie de Amerikaanse consul, en dat werd toegeschreven aan Islamistische wraakacties vanwege een beledigend geacht filmpje op Internet – blijkt alles te maken hebben met een CIA-cover.

Een van de twee compounds die door ‘woedende betogers’ werd aangevallen, was een geheime CIA-basis. Dat werd openlijk toegegeven door uitgerekend Republikeinse leden van het House of Representatives, die hadden aangedrongen op een openbare hearing over de zaak. Die hebben ze gekregen, live en wel. (zie video hieronder)

————

*WNYC is the New York Public Radio, part of the broadcasting chain NPR
http://www.wired.com/dangerroom/

The Washington Post story (including video)
http://www.washingtonpost.com/opinions/dana-milbank-letting-us-in-on-a-secret/2012/10/10/ba3136ca-132b-11e2-ba83-a7a396e6b2a7_story.html

De echte Osama-villa in Abbottabad, Pakistan

oktober 11, 2012 at 9:59 am 1 reactie

KOMKOMMERTIJD?

Door Tom Ronse

Tijdens de olympische spelen besteedde de BBC de eerste helft van haar journaal aan het sportspektakel, zodat de rest van het wereldgebeuren in een kwartiertje moest worden afgehaspeld. Maar dat gaf niet want behalve in Syrie leek er weinig te gebeuren. Want het is komkommertijd nietwaar. Iedereen ligt op het strand…

Mij dunkt dat het enkel komkommertijd is omdat er ons zoveel niet getoond wordt. Maar intussen vreet de krisis verder en zetten bezuinigingen allerhande de armen en de werkende bevolking het mes op de keel.  Dat roept verzet op. Ook in de komkommertijd.  Maar het werd door de grote media niet of ondermaats gerapporteerd. In de plaats daarvan gaat de aandacht naar de grote rituele spektakels zoals de olympische spelen, de ronde van Frankrijk en de Amerikaanse verkiezingen. Nochtans spant het protest zich ook in om spectaculair te zijn. Dat blijkt uit onderstaande beelden van protestbewegingen van de laatste weken die u misschien ontgaan zijn. Klik erop om ze groter te zien.

In Spanje werd er in juli gestaakt en betoogd tegen de bezuinigingen door onder meer de mijnwerkers van Asturie en het personeel van de openbare diensten.  Er heerste een sfeer van woede maar ook radeloosheid. Is er een alternatief?

          

In Montreal, Canada werd ook in juli betoogd tegen de verduring van het hoger onderwijs en tegen de nieuwe wet van de provincie Quebec die het betogingsrecht inperkt.

In Mexico waren er massale betogingen tegen de (volgens links) frauduleuze kieszege van de kandidaat van de corrupte PRI.

   

Maar er waren ook andere manifestaties tegen bezuinigingen en politie-repressie. Hier enkele opmerkelijke manifestanten tegen de verjaging van straat-entertainers uit het centrum van Mexico-stad.

  

Ook in andere Latijns-Amerikaanse landen was er verzet tegen bezuinigingen zoals dit protest tegen de uitholling van de gezondheidszorg in Bogota, Colombie:

  

In Peru was het protest vooral gericht tegen een nieuwe goudmijn in Cajamarca. Het protest is zo fel omdat de Peruanen het al vaak ervaren hebben dat mijnbedrijven een enorme ecologische verwoesting aanrichten die de overlevingsmogelijkheden van de bevolking aanzienlijk reduceert. Dit protest versmolt snel met de looneisen van arbeiders in Lima. De nieuwe president blijkt intussen minder progressief en meer repressief dan hij tijdens de verkiezingscampagne leek. Tiens, waar hebben we dat nog gehoord?

In het Midden-Oosten is de Arabische lente nog niet uitgebloeid. Het conflict in Syrie sla ik over, al is verzet tegen een gangsterregime er deel van. Maar er is zo veel meer aan de hand, oorlogstokerij langs diverse kanten. Syrie is een inter-imperialistisch conflict, en zoals het Afrikaans spreekwoord zegt, als olifanten vechten, wordt het gras vertrappeld. Het gras in casu zijn de mensen die in Aleppo, Holms, de rand van Damascus en andere steden wonen. Een van beide kampen zal winnen en intussen zal er veel gras vertrappeld worden.

In Egypte moest het leger zijn pogingen om alle macht in handen te houden opgeven. Ook de nieuwe president moet op zijn tellen letten. In landen als Bahrein en Jemen wordt er nog om de haverklap gedemonstreerd voor meer vrijheid.

  

In Israel werd er, een jaar na de massale betogingen tegen de levensduurte, opnieuw betoogd tegen de bezuinigingen van de regering. De betoger in deze foto (Tel Aviv, 15 juli) heeft zijn gezicht in verband gewikkeld uit solidariteit met  Moshe Silman, een betoger die zich de vorige dag in brand had gestoken. Zijn bord zegt “Bibi, je hebt ons ook verbrand”. (Bibi is de bijnaam van de premier)

Ook in het verre oosten neemt de opstandigheid toe. De spanning stijgt in India waar harde stakingen plaatsgrepen en een brede beweging tegen de corruptie op gang kwam. De sociale onrust groeide ook in Bangla Desh en de Filippijnen.

In China is de geest uit de fles sinds de stakingsgolf in 2010. De werkende bevolking is er  steeds minder bereid om extreem lage lonen en moordende vervuiling te slikken. Dat leidt tot voortdurende conflicten.  Het meest recente greep eind juli plaats in Qi Dong, een havenstad bij Shanghai. Betogers veroverden er overheidsgebouwen en dreven de politie terug. Ze protesteerden tegen de geplande bouw van een zwaar vervuilende afval-verwerkingsfabriek. De plannen werden geschrapt.  Soortgelijk protest dwong de autoriteiten om de bouw van een koperraffinaderij in Shifang en een petrochemische fabriek in Dalian af te gelasten.

  

In Rusland werd betoogd tegen een nieuwe wet die het betogingsrecht beknot (zie Quebec).

Op het bord: ‘Uw boetes kunnen me niet stoppen’.

En ook tegen de vervolging van Pussy Riot, vanwege hun anti-Putin song in de kathedraal.

(Waar is dat vierde meisje gebleven?)

De dames kregen vrijdag twee jaar strafkolonie. Putin zei dat hij liever een mildere straf had gezien maar dat de gerechtelijke macht nu eenmaal onafhankelijk is in Rusland. Zoals die eerdere Russische dictator, vadertje Stalin, is hij niet vies van een cynische grapje.

In Zuid-Afrika wordt het gros van de bevolking nog armer en zijn hongerlonen nog steeds de regel. Het protest en de stakingen nemen toe. Vorige donderdag opende de politie een spervuur op stakende mijnwerkers in Marikana. Minstens 40 mijnwerkers werden door de politie vermoord. Het was even mensonterend als de ergste incidenten tijdens het Apartheid-regime. Maar nu was de politiechef zwart. De voornaamste vakbond, de NUM, geaffilieerd met de ANC, steunde de politie want de NUM had geen toestemming gegeven voor de staking. President Zuma was natuurlijk “shocked and saddened” maar ook hij verweet de politie niets.

De slachtpartij was niet zonder precedent. Eerder al werden sinds 2000 minstens 25 mensen gedood door de politie tijdens protesten. Actieleiders werden gefolterd en vermoord. Bewegingen zoals de Landless People’s Movement en de Unemployed People’s Movement, werden aangevallen door gewapende huurlingen van de ANC. Armen werden opgehitst om elkaar aan te vallen op basis van ethnische verschillen. Verdeel en heers. Er is een oorlog aan de gang tegen de armen, tegen de werkende bevolking, in Zuid-Afrika en de rest van de wereld.

Deze schandalige slachtpartij illustreert waarom we ‘een maatschappij gebaseerd op de bevrediging van menselijke noden in plaats van op winst’ onze minimumeis moet zijn. Zuid-Afrika’s racistisch Apartheidsregime werd beeindigd en de ANC werd democratisch verkozen om het land te leiden. Maar fundamenteel veranderde er niets. Winst dicteert nog steeds wat er gebeurt en niet gebeurt in Zuid-Afrika, waar minstens de helft van de bevolking onder 34 jaar oud werkloos is en miljoenen aan voedseltekort lijden. Intussen maken de mijnen en andere bedrijven er nog steeds forse winsten dank zij de extreem lage lonen en besteedde de regering er vele miljarden aan bewapening en aan het voetbalspektakel van twee jaar geleden dat Zuid-Arika aantrekkelijk moest maken voor investeerders.

Natuurlijk moeten we ons verzetten tegen racisme and ‘echte democratie’, als die macht geeft aan de machtelozen, is een waardevol doel. Maar dat gaat niet diep genoeg. Zolang winststreven de maatschappij structureert zal de oorlog tegen de armen, tegen de werkende bevolking, tegen de menselijke waardigheid, voortgaan en intensifieren. Hopelijk het verzet ertegen ook.

augustus 20, 2012 at 5:13 am 1 reactie

ABSURD THEATER IN RUSLAND

Poetin slaat, Poetin zalft.  Rechtsbedeling in het Rusland van de nieuwe tsaar lijkt op een absurde grap. Vandaag lees ik in de krant dat Poetin vindt dat de drie vrouwen die terechtstaan voor majesteitsschennis een milde straf mogen krijgen. De drie zijn lid van een punkgroep die in de bombastische kathedraal van Christus de Verlosser in Moskou tot de Heilige Maagd hadden gebeden om de verwijdering van Poetin. Is het allemaal om te lachen of om te huilen, vraagt Aleksander Skorobogatov zich af. Deze Russische schrijver van werken met een absurdistische inslag als  “Sergeant Bertrand” en “Aarde zonder water” plaatste bedenkingen over het Rusland van tsaar Poetin in DE MORGEN. De onverkorte versie lees je hier.

Johan Depoortere

Rusland op haar knieën: Bidden onder Poetin

v.l.n.r.: Ekaterina Samoutsevitch, Nadejda Tolokonnikova en Maria Alekhina
AFP

Welke gevangenisstraf kun je krijgen voor een gebed? Een irrelevante vraag, aangezien niemand achter de tralies vliegt vanwege een gebed? Bijna juist, maar niet helemaal: het juiste antwoord is 7 jaar effectief. Mits een aantal voorwaarden weliswaar: in Rusland wonen, een jonge vrouw zijn, aan feministisch activisme doen, lid zijn van een punkgroep, en het ergst van al: de plaats van de gebedsdienst niet zorgvuldig kiezen en de inhoud van je gebed niet op voorhand laten censureren.

Een gebedje te veel

De jonge vrouwen van de Russische feministische punkgroep met de ontroerende naam ‘Pussy Riot’ zijn dit laatste vergeten te doen, namelijk de plaats en inhoud van hun gebed controleren op political correctness.

Op 21 februari dit jaar, tijdens de golf van volksprotest tegen het Poetin-regime, hielden ze een ondertussen beroemde ‘punkgebedsdienst’ in de Christus Verlosserkathedraal van Moskou. De ludieke gebedsdienst duurde nauwelijks enkele minuten omdat de vrouwen al snel werden weggevoerd door de security. De muzikanten hebben niets vernield of beschadigd, niemand van de omstanders werd hoe dan ook bedreigd door de actie. De leden van de band hebben enkel wat gedanst en gezongen.

Maar de tekst van de punkdienst bevatte een gebedje, gericht tot Onze Lieve Vrouw, met de vraag om Poetin te verjagen. En dit was duidelijk een gebedje te veel. Eentje dat 7 jaar gevangenisstraf waard is. Voorlopig althans zit die kans erin: sinds hun arrestatie op 3 maart (Maria Alyochina en Nadezjda Tolokonnikova) en op 16 maart (Ekaterina Samutsevitch) zitten de jonge vrouwen al maanden in voorlopige hechtenis op verdenking van hooliganisme, waar in Rusland tot 7 jaar celstraf op staat.

Absurditeit voorbij

Volgens de onafhankelijke experts werd er tijdens de actie geen enkele wet overtreden. Maar in zijn quest naar de criminele feiten ging het Openbaar Ministerie zo ver dat het de Kerkelijke wetten aanhaalde, aangenomen door de Kerkenraad van Laodicea (363-364 n.C.) en door de Kerkenraad in Trullo (692 n.C.)! En dit terwijl Rusland een seculiere staat is en zich probeert te positioneren als een volwaardig lid van de Europese familie. Een van de centrale beschuldigingen klinkt als volgt: ‘Het verminderen van de spirituele basis van de staat.’ De officier van justitie die deze groteske nonsens bij elkaar heeft gesprokkeld, werd gepromoveerd.

Het klinkt misschien als een misplaatste grap, maar het is jammer genoeg een gangbare juridische praktijk in Poetins Rusland, waar Themis niet enkel blind is, maar ook doofstom en bovendien volstrekt ongeletterd.

Prisoners of conscience

Ondertussen erkende Amnesty International de vrouwen als prisoners of conscience (gewetensgevangenen). Er is dus niet alleen geen grond voor zo’n zware aantijging als hooliganisme (met zijn onmenselijke straf van 7 jaar), maar evenmin voor het maandenlange voorarrest. En toch werd hun voorarrest nog eens een half jaar verlengd, blijven de jonge vrouwen (onder wie twee jonge moeders) achter de tralies, en geeft het regime noch de Kerk tekenen van enige versoepeling van hun houding.

De harde houding van de Russische Orthodoxe Kerk zal haar imago trouwens niet ten goede komen. Nu al klaagt vooral de intelligentsia dat de Kerk louter het zoveelste manipulatie-instrument in handen van Poetin is. Zijn blinde supporter en zelfs trouwe handlanger. De onwil van de Kerk om de jonge vrouwen te vergeven roept beschuldiging van wreedheid op en keert de mensen af van de Kerk.

Terwijl de Russische publieke opinie zwaar verdeeld is en de jonge vrouwen naast verdedigers ook gezworen vijanden hebben, die zelfs die 7 jaar een veel te milde straf vinden, is een aantal zaken toch wel duidelijk. De meedogenloze vervolging is niet zodanig gericht tegen die jonge punkmoeders in kwestie: enkele luttele broze feministen vormen uiteraard voor niemand een gevaar. Het doel van het Poetinregime ligt in het bang maken, demoraliseren, uiteendrijven, in de kiem smoren van elke mogelijke protestbeweging. En zelfs van een absoluut burlesk protest zoals dat van de punkgebedsdienst à la Pussy Riot.

Verdediging: 30 seconden per pagina

Op eis van het Openbaar Ministerie heeft de rechter de termijn voor de beschuldigden om het dossier in te kijken drastisch ingekort. Terwijl de jonge vrouwen zeggen dat ze drie minuten inzagetijd per pagina krijgen, is hun advocaat nog pessimistischer: hij krijgt naar eigen zeggen 30 seconden per pagina. Zo verliest de zaak elke schijn van rechtvaardigheid en wordt het een volbloed-gerechtelijke farce van het laagste niveau. Onvoorstelbaar in eender welke beschaafde rechtsstaat, maar dagelijkse kost in het huidige Rusland, waar elke tegenstander van Rusland in feite vogelvrij is in een gerechtsgebouw.

Vladimir Poetin

Protestlam

Komen de jonge feministen vrij, dan gebeurt dat enkel met de toestemming van Poetin. Krijgen ze een zware straf, dan gebeurt dat ook weer op bevel van Poetin. Hoe dan ook, hoe zwaar de straf ook moge zijn, het is hoogst onwaarschijnlijk dat het regime erin zal slagen om aan de hand van repressie en bangmakerij het Russische volksprotest lam te leggen op lange termijn. Elke actie veroorzaakt een reactie, en met (en dankzij) de repressie groeit het verzet. De dag van vandaag bereikt het regime zijn kortetermijndoel: mensen afschrikken en verdeeldheid zaaien. De aloude formule ‘verdeel en heers’ heeft meermaals haar efficiëntie bewezen. Het werkt. Het heeft altijd gewerkt. Althans tijdelijk. Vroeg of laat wordt het punkgebed door de Heilige Maagd toch wel gehoord. Zeker weten. Vooral als de Moeder Gods punkrock weet te appreciëren.

© Aleksandr Skorobogatov

http://www.skorobogatov.com/

De auteur is een Russische schrijver. Hij woont al twintig jaar in Antwerpen en is lid van het Vlaamse PEN-centrum.

augustus 3, 2012 at 6:40 am 1 reactie

DRUKWERK

door Tom Ronse

Airbus gaat vliegtuigen printen. Tenminste dat is het plan. Het is niet voor morgen maar tegen 2050 wil het bedrijf een 3-D (drie-dimensionele) printer bouwen zo groot als een forse vliegtuighangar die de toestellen kant en klaar zou produceren. Dat kan natuurlijk een luchtkasteel blijken, figuurlijk eerder dan letterlijk, maar er wordt fors in geinvesteerd. De capaciteit en toepassingsvormen van de 3-D printers groeien zienderogen. Het project van Airbus is misschien het meest ambitieuze maar lang niet het enige dat in de 3-D printing-technologie gelanceerd werd. Deze sector is een van de weinige die nog enorme groeimogelijkheden heeft. Die groei zal ingrijpende sociale gevolgen hebben. Maar in de artikels die over het Airbus-project verschenen, worden daarover geen vragen gesteld, laat staan beantwoord.

De ‘gedrukte’ airbus zou vele voordelen hebben. Volgens het bedrijf zullen de passagiers in de wolken zijn –letterlijk en figuurlijk:

“The first thing you’ll notice is that the claustrophobic fuselage shell is gone, now replaced by panoramic views of the sky above you. This is achieved by a twisting bionic structure — inspired by bird skeletons — and a transparent membrane. Instead of splitting passengers up by class, they’ll be divided by the activities they want to engage in during the long haul trip. These personalised zones could become an interactive conference room with business partners on the ground, or a virtual reality golf course. In another partition is the “vitalising zone”, which has air enriched with vitamins and antioxidants, acupressure treatment and smart chairs that can morph to fit your body shape.”

Enzovoort.  De acrofoben onder ons zullen een transparant vliegtuig een weinig aantrekkelijk vooruitzicht vinden maar voor de rest lijkt het een droom. De vlucht zelf zal een vacantie zijn in dat wondervliegtuig. En natuurlijk zal het ding 100% recycleerbaar zijn, energie oogsten van de lichaamswarmte van de passagiers en met tal van andere groene snufjes zijn uitgerust. Mooi allemaal. Maar het mooiste van al is dat dit vliegtuig 65% lichter zou zijn dan andere en dus aanzienlijk minder brandstof zou nodig hebben. Het zou dus minder vervuilend zijn en de vliegtuigmaatschappijen grote kostenbesparingen opleveren.

Maar wacht eens even. Het materiaal waaruit dit vliegtuig zal gemaakt worden, dat zo sterk en licht zal zijn, moet nog uitgevonden worden. Is het niet wat voorbarig om hoera te roepen?  Nee, zeggen ze bij Airbus, want de mogelijkheden die de 3D- technologie opent, maken het vooruitzicht realistisch.

Die technologie staat nog in haar kinderschoenen maar maakt het nu al mogelijk om dingen van verschillende meters groot te produceren en om diverse materialen op een nieuwe manier te combineren. “You’re designing new substances, zegt David Benjamin, een architect die voor Airbus werkt. “You can dial in the different elasticity of an object, the color properties, or a continuous piece of material that has different properties over the piece. Certain parts of an airplane need to be strong and flexible and 3D printers can create a single object strong just where it needed to be strong, or light where it needed to be light.”

Dat is geen toekomstmuziek, het wordt nu al gedaan. Multi-material 3D printers zoals deze van het Israelische bedrijf  Objet  worden gebruikt om nieuwe materialen uit te vinden. Objet biedt zijn klanten een gamma aan van 107 verschillende materialen die in zijn printer gecombineerd kunnen worden. Dat geeft ingenieurs en ontwerpers een fantastisch middel om te experimenteren en nieuwe amalgamen te  ontwerpen met specifieke eigenschappen voor specifieke noden.

De industriele toepassingen zullen snel groeien. Nu al wordt 3D-printing gebruikt om allerlei dingen te maken, gaande van auto-koetswerk tot artificiele levers.  Airbus gebruikt het proces om componenten te maken voor zijn militaire jet, de Typhoon. Ook voor de nieuwe superjumbo A380 zullen verschillende componenten, waaronder de zetels, gedrukt worden.

Er is een andere kostenbesparing waarover in de commentaren op het Airbus-project niet gerept wordt: de eliminatie van menselijke arbeid. De 3D-printer die Airbus-vliegtuigen drukt is een volledig automatische fabriek: aan de ene kant komen grondstoffen binnen, aan de andere kant komt er een afgewerkt product naar buiten. De productie-arbeiders mogen gaan doppen, als er tegen dan nog werklozensteun bestaat. En de schoonmaakploeg kan ook worden afgedankt want de gedrukte vliegtuigen zullen self-cleaning zijn volgens Airbus.

Natuurlijk zal het ontwerpen en maken van die gigantische printer enorm veel arbeidstijd kosten. Maar eens het ding er is, zou het maken van vliegtuigen, bij wijze van spreken, slechts een druk op een knop vereisen. Als enkel Airbus zo’n 3D-printer zou bezitten, zou het een enorm kostenvoordeel hebben tegenover andere vliegtuigbouwers en dus een forse monopoliewinst binnenrijven. Maar stel je voor dat het niet alleen Airbus lukt  om op die manier te produceren, maar Boeing en andere vliegtuigmakers ook. Stel je voor dat niet alleen vliegtuigmakers hun producten beginnen printen maar ook de producenten van auto’s en vele andere waren. Miljoenen arbeiders zouden overbodig worden gemaakt. Er zouden ook nieuwe jobs zijn, in het onderhoud van die complexe printers bijvoorbeeld, maar die zouden het massaal verlies van productiejobs niet compenseren. De monopoliewinsten zouden wegsmelten naarmate de nieuwe procedé’s de norm zouden worden. En de eliminatie van al die jobs zou ook een eliminatie van koopkracht betekenen en dus de globale markt inkrimpen.

Technologisch ben ik een leek; ik kan dus niet oordelen hoe realistisch de plannen van Airbus zijn. Maar ze geven wel aan in welke richting de industriele technologie zich beweegt. Momenteel worden jobs geelimineerd door de krisis. Ik heb al eerder in dit salon betoogd dat er voor deze krisis voorlopig geen oplossing bestaat; dat we pas aan het begin staan van wat  een gigantische sociale ontwrichting belooft te worden. Maar wat de hierboven beschreven tendens duidelijk maakt is dat, zelfs in het onwaarschijnlijke geval dat er een globale heropleving tot stand komt, een nieuwe groeiperiode, de werkloosheid zal blijven toenemen en de verarming van een groot deel van de bevolking ook. Vanuit het huidige  socio-economische paradigma is er geen perspectief meer, geen hoop. We moeten ‘outside the box’ denken.

http://www.wired.co.uk/news/archive/2011-06/14/airbus-2050

http://www.forbes.com/sites/parmyolson/2012/07/11/airbus-explores-a-future-where-planes-are-built-with-giant-3d-printers/

juli 25, 2012 at 7:41 am Een reactie plaatsen

Oudere berichten Nieuwere berichten


Kalender

juli 2014
M D W D V Z Z
« jun    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Posts by Month

Posts by Category


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 617 andere volgers