TERREUR IN GAZA

januari 16, 2009 at 4:49 am 2 reacties

Gaza

Nu Israel in Gaza eens te meer bewijst dat de ergste terroristen geen prive-groepen zijn maar staten, geef ik graag het woord aan een Israelier met gezond verstand, ook al ben ik het niet altijd met hem eens (ik vind hem bijvoorbeeld te mild tegenover Hamas). Sorry dat ik geen tijd had om het te vertalen maar dit is simpel Engels. Daarna geef ik het woord aan een Vlaming met gezond verstand.

ISRAEL IS DEZE OORLOG AAN HET VERLIEZEN

door  Uri Avnery

NEARLY SEVENTY YEARS ago, in the course of World War II, a heinous crime was committed in the city of Leningrad. For more than a thousand days, a gang of extremists called “the Red Army” held the millions of the town’s inhabitants hostage and provoked retaliation from the German Wehrmacht from inside the population centers. The Germans had no alternative but to bomb and shell the population and to impose a total blockade, which caused the death of hundreds of thousands.

Some time before that, a similar crime was committed in England. The Churchill gang hid among the population of London, misusing the millions of citizens as a human shield. The Germans were compelled to send their Luftwaffe and reluctantly reduce the city to ruins. They called it the Blitz.

This is the description that would now appear in the history books – if the Germans had won the war. Absurd? No more than the daily descriptions in our media, which are being repeated ad nauseam: the Hamas terrorists use the inhabitants of Gaza as “hostages” and exploit the women and children as “human shields”, they leave us no alternative but to carry out massive bombardments, in which, to our deep sorrow, thousands of women, children and unarmed men are killed and injured.

IN THIS WAR, as in any modern war, propaganda plays a major role. The disparity between the forces, between the Israeli army – with its airplanes, gunships, drones, warships, artillery and tanks – and the few thousand lightly armed Hamas fighters, is one to a thousand, perhaps one to a million. In the political arena the gap between them is even wider. But in the propaganda war, the gap is almost infinite. Almost all the Western media initially repeated the official Israeli propaganda line. They almost entirely ignored the Palestinian side of the story, not to mention the daily demonstrations of the Israeli peace camp. The rationale of the Israeli government (“The state must defend its citizens against the Qassam rockets”) has been accepted as the whole truth. The view from the other side, that the Qassams are a retaliation for the siege that starves the one and a half million inhabitants of the Gaza Strip, was not mentioned at all.

Only when the horrible scenes from Gaza started to appear on Western TV screens, did world public opinion gradually begin to change. True, Western and Israeli TV channels showed only a tiny fraction of the dreadful events that appear 24 hours every day on Aljazeera’s Arabic channel, but one picture of a dead baby in the arms of its terrified father is more powerful than a thousand elegantly constructed sentences from the Israeli army spokesman.
And that is what is decisive, in the end.

War – every war – is the realm of lies. Whether called propaganda or psychological warfare, everybody accepts that it is right to lie for one’s country. Anyone who speaks the truth runs the risk of being branded a traitor. The trouble is that propaganda is most convincing for the propagandist himself. And after you convince yourself that a lie is the truth and falsification reality, you can no longer make rational decisions.

An example of this process surrounds the most shocking atrocity of this war so far: the shelling of the UN Fakhura school in Jabaliya refugee camp. Immediately after the incident became known throughout the world, the army “revealed” that Hamas fighters had been firing mortars from near the school entrance. As proof they released an aerial photo which indeed showed the school and the mortar. But within a short time the official army liar had to admit that the photo was more than a year old. In brief: a falsification. Later the official liar claimed that “our soldiers were shot at from inside the school”. Barely a day passed before the army had to admit to UN personnel that that was a lie, too. Nobody had shot from inside the school, no Hamas fighters were inside the school, which was full of terrified refugees.

But the admission made hardly any difference anymore. By that time, the Israeli public was completely convinced that “they shot from inside the school”, and TV announcers stated this as a simple fact. So it went with the other atrocities. Every baby metamorphosed, in the act of dying, into a Hamas terrorist. Every bombed mosque instantly became a Hamas base, every apartment building an arms cache, every school a terror command post, every civilian government building a “symbol of Hamas rule”. Thus the Israeli army retained its purity as the “most moral army in the world”.

THE TRUTH is that the atrocities are a direct result of the war plan. This reflects the personality of Ehud Barak – a man whose way of thinking and actions are clear evidence of what is called “moral insanity”, a sociopathic disorder. The real aim (apart from gaining seats in the coming elections) is to terminate the rule of Hamas in the Gaza Strip. In the imagination of the planners, Hamas is an invader which has gained control of a foreign country. The reality is, of course, entirely different. The Hamas movement won the majority of the votes in the eminently democratic elections that took place in theWest Bank, East Jerusalem and the Gaza Strip. It won because the Palestinians had come to the conclusion that Fatah’s peaceful approach had gained precisely nothing from Israel – neither a freeze of the settlements, nor release of the prisoners, nor any significant steps toward ending the occupation and creating the Palestinian state. Hamas is deeply rooted in the population – not only as a resistance movement fighting the foreign occupier, like the Irgun and the Stern Group in the past – but also as a political and religious body that provides social, educational and medical services. From the point of view of the population, the Hamas fighters are not a foreign body, but the sons of every family in the Strip and the other Palestinian regions. They do not “hide behind the population”, the population views them as their only defenders.

Therefore, the whole operation is based on erroneous assumptions. Turning life into living hell does not cause the population to rise up against Hamas, but on the contrary, it unites behind Hamas and reinforces its determination not to surrender. The population of Leningrad did not rise up against Stalin, any more than the Londoners rose up against Churchill.

He who gives the order for such a war with such methods in a densely populated area knows that it will cause dreadful slaughter of civilians. Apparently that did not touch him. Or he believed that “they will change their ways” and “it will sear their consciousness”, so that in future they will not dare to resist Israel. A top priority for the planners was the need to minimize casualties among the soldiers, knowing that the mood of a large part of the pro-war public would change if reports of such casualties came in. That is what happened in Lebanon Wars I and II. This consideration played an especially important role because the entire war is a part of the election campaign. Ehud Barak, who gained in the polls in the first days of the war, knew that his ratings would collapse if pictures of dead soldiers filled the TV screens. Therefore, a new doctrine was applied: to avoid losses among our soldiers by the total destruction of everything in their path. The planners were not only ready to kill 80 Palestinians to save one Israeli soldier, as has happened, but also 800. The avoidance of casualties on our side is the overriding commandment, which is causing record numbers of civilian casualties on the other side. That means the conscious choice of an especially cruel kind of warfare – and that has been its Achilles heel.

A person without imagination, like Barak cannot imagine how decent people around the world react to actions like the killing of whole extended families, the destruction of houses over the heads of their inhabitants, the rows of boys and girls in white shrouds ready for burial, the reports about people bleeding to death over days because ambulances are not allowed to reach them, the killing of doctors and medics on their way to save lives, the killing of UN drivers bringing in food. The pictures of the hospitals, with the dead, the dying and the injured lying together on the floor for lack of space, have shocked the world. No argument has any force next to an image of a wounded little girl lying on the floor,twisting with pain and crying out: “Mama! Mama!”

The planners thought that they could stop the world from seeing these images by forcibly preventing press coverage. The Israeli journalists, to their shame,agreed to be satisfied with the reports and photos provided by the Army Spokesman, as if they were authentic news, while they themselves remained miles away from the events. Foreign journalists were not allowed in either, until they protested and were taken for quick tours in selected and supervised groups. But in a modern war, such a sterile manufactured view cannot completely exclude all others – the cameras are inside the strip, in the middle of the hell, and cannot be controlled. Aljazeera broadcasts the pictures around the clock and reaches every home.

THE BATTLE for the TV screen is one of the decisive battles of the war. Hundreds of millions of Arabs from Mauritania to Iraq, more than a billion Muslims from Nigeria to Indonesia see the pictures and are horrified. This has a strong impact on the war. Many of the viewers see the rulers of Egypt, Jordan and the Palestinian Authority as collaborators with Israel in carrying out these atrocities against their Palestinian brothers. The security services of the Arab regimes are registering a dangerous ferment among the peoples. Hosny Mubarak, the most exposed Arab leader because of his closing of the Rafah crossing in the face of terrified refugees, started to pressure the decision-makers in Washington, who until that time had blocked all calls for a cease-fire. These began to understand the menace to vital American interests in the Arab world and suddenly changed their attitude -causing consternation among the complacent Israeli diplomats. People with moral insanity cannot really understand the motives of normal people and must guess their reactions. “How many divisions has the Pope?” Stalin sneered. “How many divisions have people of conscience?” Ehud Barak may well be asking. As it turns out, they do have some. Not numerous. Not very quick to react. Not very strong and organized. But at a certain moment, when the atrocities overflow and
masses of protesters come together, that can decide a war.

THE FAILURE to grasp the nature of Hamas has caused a failure to grasp the predictable results. Not only is Israel unable to win the war, Hamas cannot lose it. Even if the Israeli army were to succeed in killing every Hamas fighter to the last man, even then Hamas would win. The Hamas fighters would be seen as the paragons of the Arab nation, the heroes of the Palestinian people, models for emulation by every youngster in the Arab world. The West Bank would fall into the hands of Hamas like a ripe fruit, Fatah would drown in a sea of contempt, the Arab regimes would be threatened with collapse. If the war ends with Hamas still standing, bloodied but unvanquished, in face of the mighty Israeli military machine, it will look like a fantastic victory, a victory of mind over matter. What will be seared into the consciousness of the world will be the image of Israel as a blood-stained monster, ready at any moment to commit war crimes and not prepared to abide by any moral restraints. This will have severe  consequences for our long-term future, our standing in the world, our chance of achieving peace and quiet. In the end, this war is a crime against ourselves too,a crime against Israel.

—————————————————————————————————–

OVER COMPLOTTEN EN LOBBY’S

door Jef Coeck

Toen weken geleden de hel losbarstte in Gaza vroeg ik me af hoelang het zou duren voor we nog eens van het Diabolisch Complot zouden horen. Ik werd op mijn wenken bediend door het blad van linkse zionisten in de States:

They speak of ‘sons of pigs and apes’ and ‘dejjal’ and ‘jihad’ and ‘Protocols of the Elders of Zion’ and apocalyptic struggles against Jews(The New Republic, December 29).

http://www.tnr.com/politics/story.html?id=a7021eb2-8e4b-49fd-beac-0ad338245178

‘They’ staat voor Palestinians, in dit geval Hamas. Verderop gaat het nog over ‘sentimental journalists’, dat zijn reporters die het niet kunnen laten te berichten over dode kindjes en huilende vrouwen. Onvermeld bleef het feit dat Hamas, met Handvest en al, in de jaren tachtig is opgericht met de op zijn minst stilzwijgende instemming van de Mossad en de CIA.

Zoveel is duidelijk: het blad TNR maakt deel uit van een verzameling zionistische zeloten, die ervoor zorgen dat Israël zijn status van kleine David behoudt en verzilvert. Reus Goliath is dan de boze buitenwereld, die kritiek heeft op de al jaren aan gang zijnde ‘ethnic cleansing’ in Gaza en de andere bezette Palestijnse gebieden.

Vormen de veelvuldige pro-Israël ijveraars een netwerk, een lobby, of is er sprake van een heus complot? Dat valt niet in een handomdraai te overzien.

Eerst, de Protocollen van de Wijzen van Zion. Wat zijn daar al pennen over gebroken, monden mee gesnoerd en bomen voor geveld. De jongste mij bekende boekpublicatie over het onderwerp is de Nederlandse editie van ‘The Plot. The Secret Story of the Protocols of the Elders of Zion’, een graphic novel van Will Eisner.

In beeld en tekst wordt omstandig de geschiedenis van de Protocollen uiteengezet. Samenvatten is niet simpel. Het betrof een complot achter een vermeend complot, een internationale samenzwering, politiek en tegelijk filosofisch van aard, opgezet door de Russische geheime dienst maar feitelijk bedacht door een obscure Franse schrijver, met als uiteindelijk gevolg de moord op de Romanovs hoewel de facto de val van het Franse Second Empire was beoogd.

De vermeende ‘Wijzen’ zouden eind 19de eeuw een directoraat van joodse autocraten hebben gevormd, om de algehele wereldheerschappij te vestigen. De ‘Protocollen’ waren dan zogenaamd de neerslag van een geheime vergadering, waarop de plannen in extenso werden uiteengezet: politiek, economisch, cultureel, justitieel, militair. Alles overgoten met een onverkapt antisemitisch jargon.

Ook in de 20ste eeuw duikt de Protocol-fabricatie geregeld op, ondanks de ontmaskering ervan door de Londense Times in 1921. Winston Churchill, Henry Ford, Joseph Goebbels, ze bedienden zich allen van de complottheorie om de joden in een kwaad daglicht te plaatsen – of erger. Maar ook na WO II met zijn kampen en shoa, kon de leugen niet worden onderdrukt. De Protocollen werden als ‘document vérité’ heruitgegeven, van het Verre Oosten over Vaticaanstad tot Latijns-Amerika. In de VS zijn ze verspreid door onder meer de Ku Klux Klan en in de Arabische wereld door de Moslim Broederschap.

Umberto Eco schrijft inleidend bij het boek van Eisner: ‘Het is alsof er na Copernicus, Galileo en Kepler nog steeds boeken verschijnen waarin beweerd wordt dat de zon om de aarde draait.’

Niet enkel rauwe antisemieten maar ook verdedigers van de zionistische zaak en/of de staat Israël gebruiken de Protocollen als een referentiedocument. Afkeurend, waarschuwend. Als ultieme vernedering en vernietiging, als verdachtmaking, zonder toelichting of uitweiding. Zie nogmaals TNR. Het volstaat kennelijk om het woord ‘Protocollen’ of Complot te lanceren in de richting van een tegenstander, om van hem/haar de baarlijke duivel te maken.

Dat mochten ook de professoren John Mearsheimer (Chicago) en Stephen Walt (Harvard) ondervinden. In 2006 verscheen van hun hand in de London Review of Books een doorwrochte studie onder de titel ‘The Israel Lobby’.

http://www.lrb.co.uk/v28/n06/mear01_.html

De genoemde lobby bevestigde, voor zover nodig, zijn bestaan met een boycot, een poging tot broodroof en een scheldcampagne tegen de auteurs. Met name de AIPAC (American Israel Public Affairs Committee) en de ADL (Anti-Defamation League) waren creatief in het ontdekken van een nieuw antisemitisch complot.

M&W hadden nochtans geen bizarre theorieën ontwikkeld of geheimzinnige ‘joodse invloeden’ onthuld. Zij hadden een overzicht gegeven van de opmerkelijke materiële en diplomatieke steun van de VS aan Israël en vastgesteld dat ‘deze steun niet geheel kon worden verklaard uit strategische dan wel morele overwegingen’. Die steun was ‘grotendeels wel te verklaren uit de politieke macht van de Israëllobby’.

Het hoge woord is eruit. Wat is een Israëllobby? M&W: ‘Een los verband van personen en groepen dat ernaar streeft het Amerikaanse buitenlandse beleid te beïnvloeden op een manier die Israël ten goede komt (…) [personen en groepen] speelden ook een sleutelrol in de vormgeving van het Amerikaanse beleid in het Israëlisch-Palestijns conflict, de moeizame invasie in Irak en de voortdurende confrontaties met Syrië en Iran.’

Aangevoerd kan worden dat dit allemaal nog niet illegaal en misschien zelfs legitiem is, ware het niet dat: ‘Wij stelden vast dat dit beleid het nationale belang van de VS niet diende en dat het bovendien schadelijk was voor de Israëlische belangen op lange termijn.’ De twee politicologen waren tot dit inzicht gekomen na een lange wetenschappelijke studie, waar inzage van de bronnen is aan toegevoegd.

In tegenstelling tot de Wijzen van Zion bestaat de Israëllobby dus écht. Het is een netwerk van niet enkel joods-Amerikaanse organisaties, maar ook christelijke fundamentalisten en neoconservatieve ideologen. Ze worden met naam en toenaam geopenbaard – zie de meer dan 100 pagina’s noten en register bij de uiteindelijke publicatie. Want ondanks systematische tegenkanting van onder meer uitgeverszijde, maakten Mearsheimer en Walt na verder onderzoek van hun aanvankelijke paper een boek van ruim 500 pagina’s. Het belandde onmiddellijk in de bestsellerslijsten, mede dankzij de ongewilde publiciteit.

Dat brengt mij tot de hamvraag: wat is een complot? Alvast 3,2 miljoen hits via Google. Ik ben een aanhanger van de Eco-theorie. Niet in zijn inleiding bij Eisner maar in het nu al twintig jaar oude ‘De slinger van Foucault’ heeft Eco het even lapidair als ironisch omschreven: ‘Er bestaat een geheime club met vertakkingen over de gehele wereld, die samenspant om het gerucht te verspreiden dat er een universeel komplot bestaat.’

Geheim, gerucht, universeel, dat zijn de sleutelwoorden. De angst ervoor is waarschijnlijk erger dan het ding zelf. Een complot is grotendeels perceptie, the Medium is the Message. Een complot bestaat dus eigenlijk alleen, of grotendeels, bij de gratie van zijn onthulling. Dat roept meer vragen op dan het er beantwoordt. Hoeveel echte complotten zijn nooit bekend geraakt? Hoeveel fictieve samenzweringen zijn ons in de maag gesplitst?

Is er meer dan een graadverschil tussen Lobby, Netwerk en Complot? Of, waarom niet, Loge, Sekte, Maffia? En wat is het complotgehalte van Facebook? Waarom worden complotten altijd ‘onthuld’ en heten netwerken ‘sociaal’? Daarin zit dus een/het verschil. Netwerkers en lobbyisten houden zich aan de bestaande ‘democratische’ wetten.

Comploteurs ontduiken de wetten, kapen ze of zetten ze naar hun hand. Ze schuwen geen schending van de mensenrechten. Ze maken zich schuldig of medeplichtig aan moord, marteling, vernedering van mensen.

‘De mens’, schreef Machiavelli, ‘is meer geneigd tot het kwade dan tot het goede, vrees en dwang beheersen hem meer dan de rede.’ (Geciteerd in de Protocollen zoals weergegeven door Will Eisner.)

Dat hebben al die half-openbare tot heel-geheime structuren met elkaar gemeen, ze zijn op zijn minst voor een deel opgetrokken uit menselijke slechtheid. Sommige complotten noemen zich gewoon Regering. Land. Of heilig.

(14 januari)

——-
* Will Eisner, Het Complot/Het verborgen verhaal achter de Protocollen van de Wijzen van Zion, 156 blz., Atlas, 2008
* John J. Mearsheimer & Stephen M. Walt, De Israëllobby, 560 blz., Atlas, 2007

Entry filed under: Midden Oosten, oorlog. Tags: .

Gelukkig Nieuwjaar Gaza en wij

2 reacties Add your own

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.205 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: