DE NEW YORK TIMES STAART IN DE AFGROND

april 9, 2009 at 3:02 am 1 reactie

Door Tom Ronse
De wereld verandert aan een razend tempo maar van sommige dingen verwacht je dat ze nooit zullen verdwijnen. Zoals de goeie ouwe New York Times. Maar nu blijkt dat zelfs de meest gezaghebbende aller kranten in ademnood is. In mei zou ze al kunnen verdwijnen, beweert Michael Hirschorn in The Atlantic Monthly.

Er is een bloedbad aan de gang in de Amerikaanse perswereld. De reclame-inkomsten zijn alarmerend gedaald. Journalisten en ander personeel worden afgedankt bij de vleet, om de haverklap gaat er een krant bankroet. Het lot van andere hangt aan een zijden draadje. In vele andere sectoren gaat het ook slecht. Vroeg of laat echter, zal een heropleving hen (voor een tijd) opnieuw wind in de zeilen geven. Maar wat de kranten betreft is dat niet zo zeker. Hun verval begon al voor de huidige recessie. Het “business model” van de “old media” is voorbijgestreefd, beweren Wall Street-experts, de krant heeft geen toekomst meer.nyt-32

Dat sommige kranten de huidige schok niet zullen overleven is misschien onvermijdelijk, maar de New York Times? Velen kunnen zich geen wereld zonder dit venerabel icoon voorstellen. Met zijn bijna 1300 journalisten is het de grootste nieuwsorganisatie ter wereld. “Niet alleen haar eigen lezers zouden de krant missen”, zegt Richard Perez-Pena, media-reporter bij de Times, “iedereen zou verliezen want andere media recycleren wat de Times rapporteert. Zonder de Times zou heel wat informatie nooit het licht zien.” Dat is niet overdreven. Welke andere media maken er een gewoonte van om steengoede reporters een half jaar tijd of meer te geven om een door anderen verwaarloosd verhaal uit te spitten? Welke kunnen het zich veroorloven om miljoenen te besteden aan verslaggeving uit Irak? Zeker niet de ‘blogosfeer’ die door sommigen al gedoodverfd wordt als de opvolger van de gedrukte pers. Achterhaald of niet, voorlopig blijft de Times onmisbaar.

Maar intussen stapelt het slechte nieuws zich op. De aandelen van de New York Times Company verloren al 60% van hun waarde. In het laatste kwartaal van 2008 waren de inkomsten 48% lager dan in dezelfde periode vorig jaar. De schulden van het bedrijf werden door Moody’s en andere analisten gedegradeerd tot ‘rommelstatus’. Die schulden bedragen meer dan één miljard dollar, waarvan het bedrijf 400 miljoen moet ophoesten in mei en nog eens 400 miljoen in 2011. Toen vorige herfst bleek dat het bedrijf nog geen 50 miljoen dollar cash in voorraad had, leek bankroet plots niet onmogelijk.

Hoe werd de schuldenlast van de Times zo gigantisch? Katherine Mathis, senior vice-president van de New York Times Company, antwoordt ontwijkend als ik het haar vraag. “Een jaar geleden vond niemand onze schuld abnormaal hoog”, zegt ze. “Wat veranderd is, is de perceptie van die schuld. Men maakt zich zorgen vanwege het economisch klimaat. Iedereen staat onder druk om zijn schuldenlast te verminderen. Maar de New York Times staat er beter voor dan vele andere kranten omdat wij de nodige stappen gezet hebben om onze positie te verbeteren.” Om dat te onderstrepen somt ze een lange reeks maatregelen op die het bedrijf heeft genomen om kosten te besparen.

Maar het valt niet te ontkennen dat ook de New York Times Company zich in het voorbije decennium liet meeslepen door de tijdsgeest. De zwellende zeepbel maakte geld verdienen te gemakkelijk om er aan te weerstaan. De grote baas van de Times, Arthur ‘Pinch’ Sulzberger, kocht voor meer dan 3 miljard dollar aandelen op van het eigen bedrijf, om de aandelenkoers omhoog te drijven. Dat maakte alle aandeelhouders rijker. Aangezien de Ochs-Sulzberger Family Trust de voornaamste aandeelhouder is, vaarde de hele familie daar wel bij. Om de familie nog gelukkiger te maken, werd het dividend vorig jaar met 31% verhoogd. Ook de explosief groeiende vastgoedmarkt in Manhattan was te verleidelijk. De Times liet zich in 2007 in het hartje van New York een nieuw hoofdkwartier bouwen. Een mastodont van 52 verdiepingen, ontworpen door de Italiaan Renzo Piano, waar een prijskaartje aan hing van ruim 600 miljoen dollar. Aanvankelijk leek het een wijze beslissing want het duurde niet lang of de waarde van het gebouw werd op een miljard dollar geschat. Dat was voor de crash of course. Sindsdien is de marktwaarde met een derde gezakt. Het ‘Vlaams Huis’ dat onlangs zijn kantoren in het gebouw opende, beklaagt zich wellicht dat het een tienjarig contract afsloot op het ogenblik dat de prijzen piekten. Maar dat is een ander verhaal.
Het bedrijf deed nog andere investeringen die op overmoed wezen. Zoals de overname van The Boston Globe, een gerespecteerde maar verlieslatende krant die de Times nog geen cent heeft opgebracht.

Toch zijn de speculaties over de nakende ondergang van de Times op zijn minst prematuur. Zelfs Hirschorn gaf in zijn ophefmakend artikel toe dat er nog“vele stappen kunnen ondernomen worden om zijn bestaan te verlengen”. Die stappen zijn intussen genomen. In februari leende het bedrijf 250 miljoen dollar van de Mexicaanse miljardair Carlos Slim, de derde rijkste man ter wereld die eerder al bijna 7% van de aandelen van het bedrijf kocht –een transactie waar hij zwaar op verloor. Op 9 maart sloot het een lang-verwacht ‘sale-and-lease-back’- akkoord met een investeringsfirma, waarbij de krantengroep 21 verdiepingen van haar hoofdkwartier verkoopt met de optie om ze binnen 10 jaar terug te kopen. In feite komt het neer op een lening van 225 miljoen dollar met de 21 verdiepingen als onderpand. Verder werden distributienetten geconsolideerd en niet –essentiele eigendommen te koop aangeboden. Het onmiddellijke gevaar is bezworen.

Dat betekent nog niet dat ze op rozen kunnen slapen bij de Times. Volgens een nachtmerrie-scenario zou er een kaper kunnen opdagen die genoeg aandelen zou kopen om controle te verwerven en vervolgens het bedrijf -19 kranten, 50 websites, een radiostation- in stukken zou hakken. Nog steeds volgens dat scenario zou de nieuwe eigenaar dan de hakbijl zetten in de grootste kost van de krant: de journalisten. Omdat de Ochs-Sulzbergers de dominante aandeelhouders zijn, lijkt het bedrijf immuun tegen overname-pogingen. Maar toch kan die familiale band juist een achillespees blijken. Om de kosten te drukken, heeft het bedrijf het dividend eerst scherp verminderd, dan geschrapt. Maar voor een groot deel van de Sulzbergers zijn die dividenden hun enige inkomen. Als de geldkraan dicht blijft, zal hun bereidheid om te verkopen snel toenemen. “Vroeg of laat zullen ze het opgeven”, voorspelt media-expert Steve Brill, “want hun middelen zijn beperkt.” Zoals de Bancrofts die, na onderlinge ruzie, de Wall Street Journal aan Rupert Murdoch verkochten. Maar voor de Bancrofts was de krant enkel een geldkoe terwijl de Sulzbergers al vijf generaties lang intens bij het bedrijf zijn betrokken. De krant heeft net de jongste telg van het geslacht, die net als zijn vader en grootvader Arthur heet, aangeworven als blogger. De Times is een stuk van hun ziel en dat leg je niet zomaar op de toonbank. Bovendien, wie zou het kopen? Vele namen doen de ronde: Slim, Murdoch, David Geffen van Dreamworks, zelfs New Yorks burgemeester Michael Bloomberg. Microsoft of Google zouden het willen om van de Times een ‘content mill’(informatiefabriek) te maken voor hun websites. Geen van hen heeft openlijke interesse getoond.
De NYT-aandelen staan nu zo laag –de beurswaarde van het bedrijf, dat vorig jaar een jaaromzet had van 2,9 miljard dollar, zou nog nauwelijks een miljard bedragen- dat de meeste aandeelhouders wellicht geneigd zijn om te wachten en te geloven in de verzekering van de bedrijfsleiding dat, met het nodige geduld, alles in zijn plooi zal komen.

Maar het structurele probleem is niet verdwenen, volgens Hirschorn en Wall Street-analisten als Henry Blodget. De oplage daalt, de reclame-opbrensten dalen, de kosten blijven te hoog. Er worden schulden gemaakt om schulden af te betalen. De stappen die genomen zijn, betekenen slechts uitstel van executie. De cijfers tonen onweerlegbaar dat Amerikanen steeds minder kranten kopen –nu al minder dan in 1946, al is de bevolking meer dan verdubbeld- en dat de jongere generaties steeds meer hun informatie gratis via het internet consumeren. De modale winstvoet van de Times is in de laatste 15 jaar met meer dan 50% gezakt. De enige oplossing die ze zich kunnen voorstellen is dat de Times haar gedrukte versie opgeeft en nog enkel als website opereert. De websites van de krant zijn een fenomenaal sukses. NYTimes.com krijgt 21 miljoen bezoekers per maand,tijdens de verkiezingen zelfs meer dan 50 miljoen. Andere sites van het bedrijf, zoals About.com, doen het ook goed. De rest heeft volgens hen geen toekomst.

The New York Times on Kindle

The New York Times on Kindle

Maar die rest maakt voorlopig nog wel winst. “De losse verkoop is wat gedaald”, zegt Mathis, “maar ons abonneebestand is, ondanks een prijsstijging, al drie jaar aan het groeien. Dat zijn 830.000 klanten die gehecht zijn aan de gedrukte versie. Zij zijn winstgevend voor ons dus waarom zouden we er dan mee stoppen? Onze strategie is om op elk informatie-platform aanwezig te zijn. Als krant, als website, op Kindle en wat er ook nog om de hoek komt”.
Ook Hirschorn geeft toe dat de grootste omzet, zowel uit verkoop als reclame, voorlopig nog van de gedrukte krant komt, niet de website. Met enkel de reclame van deze laatste als inkomstenbron zou de Times 80% van zijn journalistiek personeel moeten afdanken. Dat zou traumatisch zijn maar geen ramp, vindt Hirschorn. De nieuwe media zullen op een of andere manier de lacune wel vullen. Anderen zijn minder koelbloedig over het vooruitzicht. “Ik zou het heel erg vinden”, zegt media-expert Ken Doctor, “maar ik zie geen strategie die kan werken. Zo’n grote redactie is op termijn niet vol te houden”.
Misschien door de website meer te doen opbrengen? “Er zijn twee manieren om geld te verdienen met het internet”, zegt Mathis, “de eerste is micro-betalingen door gebruikers, de tweede is reclame. Maar voor de tweede is de eerste een hinderpaal want hoe meer consumenten je bereikt, hoe meer de reclame opbrengt. Je moet dus kiezen. We hebben eerst geexperimenteerd met betalingen voor een deel van de inhoud, maar opteerden uiteindelijk voor een volledig vrije inhoud in het belang van schaalvergroting. Dat werd een succes.”

Maar intussen dalen de reclame-inkomsten van de website ook. Mathis sluit niet uit dat de Times opnieuw een deel van haar site voor betalers zal reserveren. Het is echter niet vanzelfsprekend om iets dat gratis was weer te koop te stellen. De stroom van vrije informatie op het internet wordt elke dag breder. Alleen gespecialiseerde sites die geen breed publiek zoeken slagen erin om een betaalpolitiek te doen lonen. Zelfs de onmisbare New York Times zou het lastig hebben om tegen de stroom in te roeien.

Toch is het een van de opties. Maar er zijn nog zoveel andere plannen en geruchten die de ronde doen. Een plan, gepubliceerd op de opiniepagina van de Times zelf, stelt voor om de Times te verkopen aan een stichting die gefinancierd zou worden door rijke Amerikanen, zoals prestigieuze universiteiten zich door rijke oud-studenten laten helpen. Twee miljard zou volstaan om van de Times een vzw te maken. Alleen in Amerika zou zo’n plan kunnen werken maar Sulzberger heeft er geen oren naar.

Natuurlijk is er onrust op de redactie. ‘Er heerst een gevoel van dreigend onheil, dat er iets gaat gebeuren. We weten alleen niet wat of wanneer.’, zei een Times-journalist aan The Guardian. Er zit niets anders op dan dag na dag een kwaliteitsproduct te maken –voorlopig werden geen journalisten ontslagen sedert de crisis begon- en, zoals zovelen onder ons dezer dagen, te zwoegen om schulden af te betalen.

Entry filed under: Media, VS. Tags: .

PUUR PERSOONLIJK? HOUDEN ZO MARX EN DE NIEUWE MEDIA

1 reactie Add your own

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: