Guido Lauwaert is een gekwelde kunstenaar

mei 11, 2009 at 10:29 am 3 reacties

door

Marc Coucke

 

Guido Lauwaert heeft op 2 mei voor het Salon van Sisyphus een mooi stuk geschreven. Gekwelde geesten kunnen dat. Hij wijst er ons eerst op dat Hugo Claus zich gelaafd heeft aan Antonin Artaud en het siert Guido Lauwaert dat hij zijn klassiekers kent. Hij brengt ons het verhaal van drie personen. Antonin Artaud heeft op het einde van zijn leven negen jaar in psychiatrische klinieken gezeten omdat zijn visie op het brengen van toneelvoorstellingen geen succes kende. Hugo Claus heeft het geweer van schouder veranderd. Eerst schreef hij experimentele stukken maar hij heeft ‘het gevaar’ van Artaud niet consequent gevolgd en is enkel nog populaire stukken gaan schrijven. Hij heeft wel succes gehad tot een andere kwaal hem heeft geveld. Sarah Kane heeft ‘het gevaar’ wel consequent opgezocht. Niet alleen in haar vijf theaterstukken maar ook in haar korte leven zit en consequente lijn : steeds meer uitgepuurd en steeds minder. Haar laatste stuk ‘4.48 Psychosis’ heeft geen plot en er is geen aanduiding voor het aantal acteurs of hun setting.

 Zou het kunnen dat Guido Lauwaert nog steeds gekweld is ? Dat hij de consequente lijn van Sarah Kane niet wil volgen maar ook het geweer niet van schouder wil veranderen ? Dat hij geen vrede heeft met wat het leven hem gebracht heeft of wat hij ervan gemaakt heeft ?  Voelt hij zich zoals Antonin Artaud in de ‘Bar Vert’ en wacht hij op een Hugo Claus die er een gedicht aan wijdt ?

 Wat Guido Lauwaert duidelijk dwars zit, en dit al jaren (wat moge blijken uit zijn stukken voor de toenmalige witte Financieel Economische Tijd), is het theaterlandschap in Vlaanderen en daar kan ik hem niet volgen. Ofwel is hij blind ofwel is hij van kwade wil. Hij zegt dat het theater in Vlaanderen entertainment is geworden, dat er amusement en spektakelstukken gebracht worden. Dit is een grove veralgemening want hij heeft het duidelijk niet over het Publiekstheater van Geert Allaert. Natuurlijk zit er kaf tussen het koren van het gesubsidieerd theater maar wie geduldig zoekt vindt pareltjes, die aan de criteria van Guido Lauwaert voldoen : maatschappelijk relevante stukken die de onverbloemde realiteit weergeven. Heeft hij dan dit voorbije seizoen ‘Kamp Jezus’ van Wunderbaum niet gezien of ‘Nush’ en ‘Blijf/Weg’ van TG Stan of ‘Thierry’ en ‘Cement’ van Jan of, recent nog in Campo, ‘BVBA Borderline’ van Union Suspecte ? Toegegeven, het waren eerder laboratoriumproducten en geen voorstellingen van de drie grote theaterhuizen, die trouwens een andere ‘missie’ hebben opgelegd gekregen, maar drie van deze zes voorstellingen stonden toch op het programma van NTGent.

 De kers op de taart van Guido Lauwaert is zijn bewering dat Jan Fabre de enige Vlaamse theatermaker is in wiens aders het bloed van Artaud stroomt (sic, tegenwoordige tijd !). Jan Fabre heeft baanbrekend werk geleverd in de jaren tachtig maar hij is het typevoorbeeld geworden van een kunstenaar die weet hoe successen te boeken. Hij is theaterpaus geworden in Avignon, werd gekroond in het ‘Louvre’, is geconsacreerd tot Doctor Honoris Causa in Antwerpen en is gerecupereerd door de rijke bourgeoisie, die zich graag laat uitschelden in ‘The Orgy of Tolerance’.

Jan FabreGuido Lauwaert zou zich gelukkig moeten prijzen dat hij in het Vlaamse theaterlandschap mag vertoeven. Het theater is hier betaalbaar en zeer verscheiden, zowel in aanbod als expressievorm. Er worden kansen geboden aan jonge mensen en gevestigde kunstenaars. Misschien is het de gekwelde kunstenaar in Guido Lauwaert die we te lezen krijgen en niet de onbevangen toeschouwer. Misschien moet hij weer leren genieten van het jonge groen in het landschap.

Entry filed under: Samenleving. Tags: , , .

SAMSON VERBOUWD IN BELGIË PROLETEN EN PROFETEN (3)

3 reacties Add your own

  • 1. Guido Lauwaert  |  mei 11, 2009 om 2:54 pm

    Als de bal voor de voeten rolt moet je sjotten. Niet in het wilde weg maar gericht. De richting vind ik niet in de reactie op mijn stuk. Hij lijkt me ingegeven door onvrede. Dat gevoel komt het sterkst tot uiting in de laatste alinea. ‘G.L. zou zich gelukkig moeten prijzen dat hij in het theaterlandschap mag vertoeven.’ Zozo. ‘Mag’ vertoeven, dat is sterk. Is het een waarschuwing? Nog zo’n uithaal naar de nieuwste generatie toneelmakers, Lauwaert, en je wordt verbannen uit het theater.
    De reactie toont tevens aan dat er geen plaats meeer is voor nuance. Het reactionaire, uit de stal van het fascisme, is weer in opgang.
    De wonde waar ik de vinger op leg is dat de vorige generatie[s] met hun twee voeten in de maatschappij stonden. Dat is niet het geval met de huidige. Die staat buiten de maatschappij, maar wil wel theater maken óver de maatschappij. De voorstellingen van de genoemde gezelschappen die ik gezien heb, verwekken bij mij de indruk dat ze gemaakt zijn om de subsidie te verantwoorden, eerder dan een voorstelling te maken met een motivatie bínnen de maatschappij. Ze worden geïnspireerd door een situatie en gaan daar mee aan de slag voor het eigen plezier. Dit soort voorstellingen zijn pantoffelparades. De werkwijze van deze toneelmakers doet me denken – en nu put ik uit mijn boekengeheugen – aan de ‘Boom van Krakau ‘, een kastanjeboom van de Tuilerieën, in wiens schaduw zich in de 19de eeuw mensen als Diderot ophielden, en waar door beterweters met hun wandelstokken kaarten op de grond werden getekend, en de Afrikanen werden overwonnen en ze met Cook om de wereld hadden gezeild, zonder de tuin te verlaten.
    Toneel is mijn eerste liefde en theater mijn tweede thuis. De oprechtheid van mijn zorg om dit huis en mijn liefde maakt dat ik welkom ben in alle theaters. De theaters die de jeugdige toneelmakers onderdak verschaffen voorop. Ze zeggen het niet luidop, maar uit hun omfloerste reacties begrijp ik dat ze zelf zien dat hun beschermelingen in het wilde weg om zich heen zoeken naar motiveringen voor hun keuze. Wanneer die niet gevonden worden, vinden ze ook niet een gekwelde geest. Het enige dat ze hebben is een snel gekwetste trots. Maar ja, als men geen hemd bezit, is men algauw aangewezen op de hoge hoed.

    guido lauwaert

    Beantwoorden
  • 2. Marc Coucke  |  mei 12, 2009 om 7:47 am

    De grote regisseur (aka Big Brother) had me gisterenavond attent gemaakt op je reactie en, hoe kon het anders, ik heb je vannacht ontmoet in mijn dromen. Je stond ergens aan te schuiven en ik ben naar je toe gestapt om te zeggen dat ‘mogen vertoeven’ niets te maken heeft met fascisme of totalitarisme.
    Je had in 1945 kunnen geboren worden in het grootste land ter wereld (China) of in de grootste democratie ter wereld (India) of in de machtigste staat ter wereld (USA), landen waar het theater zoals jij en ik het graag hebben geen kans maakt. Je bent echter geboren in een klein land met een rijke voedingsbodem die bovendien jaarlijks overvloedig bemest wordt met subsidies en waar je authentieke kunstenaars (regisseurs, acteurs, schrijvers) kunt ontmoeten. Je ongenoegen met de grote (theater-)wereld staat je genot van de kleine ontdekkingen in de weg.
    Misschien ontmoet ik je nog wel in levende lijve deze week. Meg Stuart, KFDA en Abattoir Fermé staan nog op mijn agenda. Dan maak ik mij bekend en drinken we een glas.

    Beantwoorden
  • 3. Guido Lauwaert  |  mei 12, 2009 om 10:57 am

    Gezien mijn gezondheidstoestand zal het niet voor deze week zijn. Ik ga donderdag naar een project van een laatstejaars, Lize Pede. Ik had het Lize vorige donderdag tijdens een toevallige ontmoeting in Gent beloofd en beloftes dienen om niet nagekomen te worden, maar sommige honoreer je wel. Want ik ken Lize al sinds lang, en ruik dat zij wel eens een heel grote zou kunnen worden. Ik vertel dit tevens om aan te tonen dat ik ook jongeren volg. Tot slot nog dit: De wierookhandel van de grote theaters hebben mij niet blind gemaakt voor het werk van jonge mensen. De gedroogde uitwerpselen van eender wie zijn geen magische drank voor mij. Ze staan mijn genot dus niet in de weg. Halverwege het slot… Wat mij bij veel toneelmakers, jonge niet uitgezonderd, stoort, is dat de decors sneller veranderen dan het format. Zoals dat bij tg Stan en Abattoir Fermé het geval is.
    En… slot van het slot: ik ben gelukkig met wat ik gepresteerd en bereikt heb, en dus alles behalve een gekweld mens. Een lichte verbittering is er, maar die komt niet op rekening te staan van toneel/theatermensen, maar wel van de overheid. Ruim veertig jaar politieke moed voor het theater en de poëzie en wat is het resultaat? Het zachte, wereldberoemde ministriële snurken [een citaat van Thomas Bernhard]
    Een ontmoeting, graag, maar het is met mij zoals met het Belgisch weer: zelden voorspelbaar en altijd grillig. Het kan dus zijn dat de ontmoeting een fiasco wordt. De reden zal niet zijn enige vorm van aversie, maar mijn lichamelijke toestand. Twee harttransplantaties hebben sporen nagelaten. Bovendien, als een iemand verbeelding heeft, behoort zijn gedrag een beetje verward te zijn. Einde van de berichten langs deze kant van de broeikas.

    guido lauwaert
    gent, 2009-05-12

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.205 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: