BERLINER LUFT REVISITED

juni 8, 2009 at 9:56 am Plaats een reactie

HITLERMUSICAL TUSSEN MELIG EN PLAT

door Walter Zinzen

Het satirisch meesterwerk van Mel Brooks, een geschenk van de showbusiness-goden, anarchistisch, respectloos, geen taboe uit de weg gaand : dat zijn een paar van de slogans die de musical “The Producers” bij zijn doortocht in Berlijn begeleiden. Ik heb er een voorstelling van bijgewoond in de naïeve gedachte dat in die musical Hitler en het nazisme over de hekel zouden worden gehaald.
 
Toen anderhalf uur na het begin het doek viel voor de pauze was er nog in geen velden of wegen een Hitler te bekennen geweest. Van enig bedrog kan Mel Brooks niet worden beschuldigd. Hij heeft zijn musical zeer terecht “The Producers” genoemd. Daar gaat ie inderdaad over : twee aan lager wal geraakte Broadway-producers  hebben , denken ze, een patent middel bedacht om de fiscus op te lichten en zelf  bakken poen te scheppen .
Geen hit hebben ze nodig maar een flop. (Voelt u de humor komen?) Dus gaan ze op zoek naar het slechtste scenario ter wereld. Dat blijkt “Frühling für Hitler” (Lente voor Hitler) te zijn, geschreven door een verknipte Beier (München! Berchtesgaden!). Volgt een parodie op alle clichés over Beieren, compleet met Lederhosen en jagershoed.
De Berlijners, toch al nooit grote minnaars van de Vrijstaat geweest, lachen zich te pletter. Maar de Beier vertrouwt de producers niet. Ze willen zijn held toch niet belachelijk maken? Nee, zeker niet, zo verzekeren de producers hem : “We willen de wereld de ware Hitler tonen, de Hitler van wie de mensen houden”. Humor!
Inderdaad, er wordt wat af gelachen in deze musical. Zo lopen de producers constant met zijn tweeën tegelijk door een te smalle deur, zodat er één, altijd dezelfde, tegen de stijl aanbotst. Laurel en Hardy draaien zich om  in hun graf. Maar dan meldt zich een Zweedse lellebel , die als secretaresse alle problemen voor de producers zal oplossen. Waarom een Zweedse? Voor de humor natuurlijk! Een geniale vondst , zo blijkt. Als haar naam gevraagd wordt komen  een halve minuut lang Zweedse klanken uit haar bevallige mond. Dat is zo geestig dat ze de hele musical door voortdurend haar naam moet zeggen. Het Berlijnse publiek vindt het geweldig.

The Producers
Na de pauze blijkt de lellebel het bureau van de producers een nieuw verfje te hebben gegeven. Op de vraag wanneer ze dat gedaan heeft, antwoordt ze met haar leuk Zweeds accentje : “Tijdens de pauze”. De zaal komt niet meer bij. En dan, eindelijk, is het moment suprême aangebroken : der Führer kommt ! De producers hebben er de “slechtste acteur” aller tijden voor gevonden : een homo.
Met een knipoog naar Leni Riefenstahl ontplooit zich nu een inderdaad magistrale scène. Vooreerst worden we vergast op wulpse danspasjes, uitgevoerd door sexy meisjes gehuld in laarsjes en ultra korte broekjes met koppelriem en armband –annex- muts met hakenkruis. Waarschijnlijk is dit het ogenblik dat tijdens de première de vaandels werden uitgerold waarop het hakenkruis vervangen was door een bretzel. Wij hebben die vaandels niet gezien. Censuur?

Veel tijd om er over na te denken hadden we niet, want we hadden al onze aandacht nodig voor de adembenemende vrouwen die uit de hemel neerdaalden,  slechts gehuld in twee ridderkruisen op de borsten en een adelaar op de plaats waar dames gewoonlijk een slipje dragen. De zaal lacht, klapt en stampt.
Vervolgens wordt de Bühne gevuld met tientallen in SS-uniform gestoken mannen en vrouwen, die als marionetten in het gelid over het toneel evolueren. En dan volgt de apotheose : de homo die krampachtig Hitler parodieert . Waarna het afgelopen is.  Het publiek is uitzinnig  . Goed gemutst volgt het de rest van de musical die opnieuw de wederwaardigheden van de producers vertelt : een flinterdun verhaal met een mooi evenwicht tussen melige en platte grappen .
Op een voorstelling die om en rond de twee uur en half duurt, hebben we hooguit twintig minuten Hitler-“satire” gezien. Maar over die 20 minuten was er veel opwinding in de internationale pers, rond die 20 minuten is de hele reclamecampagne gebouwd, met die 20 minuten is Mel Brooks naar eigen zeggen de enige Jood geworden die aan Hitler veel poen heeft verdiend. Maar waren die 20 minuten ook een “satirisch meesterwerk”?
 Joods Museum Berlijn

Tegelijk met de musical loopt in het Joods Museum in Berlijn een tentoonstelling over de moord op 700.000 mentaal en fysiek gehandicapten in de eerste jaren van het nazi-regime, een vingeroefening voor de uitroeiing van Joden, zigeuners, homo’s en politieke tegenstanders. De blikvanger is een door Hitler eigenhandig ondertekende brief waarin hij “toestemming” geeft om zieke of gehandicapte mensen de “Gnadentot” te verlenen.

Kun je over zo’n obsessionele massamoordenaar eigenlijk wel “satire” maken? Charlie Chaplin, misschien. Maar Mel Brooks? No way. Keineswegs, zou Adolf gezegd hebben.

 

Nog tot 19 juli in Admiralspalast, Unter den Linden, Berlijn.

Entry filed under: Europa, Media. Tags: , , .

75 KAARSJES VOOR ALBERT II LEDEBERG EN ERGER

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.330 andere volgers


%d bloggers liken dit: