Archive for september, 2009

EEN GEVAARLIJK BOEKJE?

Strijders met de pen, put moed uit de waarschuwingen van Glenn Beck: woorden kunnen nog steeds gevaarlijk zijn. Beck, tegenwoordig de meest populaire commentator in de Amerikaanse media (zijn show op Fox News-tv trekt 3 miljoen kijkers en zijn radiopraatje wordt uitgezonden door 400 radiostations) is bang. Er hangt revolutie in de lucht, zo beweert hij. “Europa staat aan de rand van de verwoesting” en het kwaad verspreidt zich naar Amerika.  In een recente show trok hij van leer tegen een boekje dat volgens hem als geen ander het gevaar symboliseert. Zie hem fulmineren op: http://www.youtube.com/watch?v=ZKyi2qNskJc

Het boekje heet: The Coming Insurrection” (uitgegeven door Semiotext(e), www.semiotexte.com ) en is vertaald uit het frans en geschreven door “Le comité invisible’. Wie deel uitmaakt  van dit collectief is me niet geheel duidelijk maar het boekje werd gebruikt als bewijsmateriaal in een aanklacht tegen negen jonge Fransen die in november 2008 werden aangehouden op beschuldiging van ‘terrorisme’. Ze zouden zich schuldig hebben gemaakt aan sabotage van de electrische verbindingen van de NSCF. Harde bewijzen waren er niet maar volgens de aanklacht, in de verf gezet door de minister van Binnenlandse Zaken lui-même, bewijst het boekje hun slechte bedoelingen.  In het hierboven vermelde segment van zijn show geeft Beck toe dat hij “The coming Insurrection” nog niet gelezen heeft. Toch is hij er zeker van dat het “een gevaarlijk boek” is. Ik heb het ook nog niet gelezen maar op Becks aanraden alvast gekocht. De tekst op de achterflap is veelbelovend:

“Het is nutteloos om te wachten –op een doorbraak, op de revolutie, de nucleaire apocalyps of een sociale beweging. Blijven wachten is waanzin. The katastrofe is niet op komst, ze is hier. We bevinden ons reeds in de ineenstorting van een beschaving. Het is in deze realiteit dat we partij moeten kiezen.”

Beck en konsoorten zien in president Obama de wegbereider van die revolutie. Newsmax, een reactionaire website waarvan Beck een der prominentste medewerkers is, is een van de media waarin de anti-Obama-hetze  hysterische proporties neemt. Onlangs was er een column te lezen waarin bijna openlijk gepleit werd voor een militaire staatsgreep tegen Obama:

www.newsmax.com/john_perry/obama_military…/266012.html

There is a remote, although gaining, possibility America’s military will intervene as a last resort to resolve the Obama problem. Don’t dismiss it as unrealistic”, schrijft columnist John Perry. “America isn’t the Third World. If a military coup does occur here it will be civilized. That it has never happened doesn’t mean it wont.”

(Zie ook: http://crooksandliars.com/logan-murphy/newsmax-military-coup-would-take-care )

(TR)

september 30, 2009 at 6:50 pm 1 reactie

THE RUST BELT CITIES

Some Rain

Some Rain

TRAVELING THE CRISIS WITH
JEROME DE PERLINGHI

Dear Friends,

after Cleveland, Erie and Youngstown, I am in Buffalo to continue my project on the Rust Belt Cities. I believe that the country is suffering more than most people will admit. Whenever you walk through the neighborhoods of Youngstown, you start to wonder if there will ever be a new future. The task seems to be beyond what it is possible to achieve. This is not the European in me speaking but the American. The more I travel, the more I realize that we are in a real bad shape. I will soon go to Toledo, Detroit and Duluth. I am afraid that I will find very similar stories all around. I can send you all the other portfolios.
I wish you a nice day.
kind regards,
Jerome

http://www.jeromedeperlinghi.net
708-271.3042 cell

Admiral Nelson

Admiral Nelson

 

Concrete Central

Concrete Central

 

Pink Floyd 1973

Pink Floyd 1973

 

Elevators and Ducks

Elevators and Ducks

 

Lake Erie

Lake Erie

 

My Signs

My Signs

 

The Pilot's Jacket

The Pilot's Jacket

september 29, 2009 at 8:32 am Een reactie plaatsen

STIJLVOL STERVEN OP DE SCENE

Tosca Matilla

door Jef Coeck

Het gebeurt in elk operahuis dat een productie bij de première op gemengde gevoelens inclusief boe-geroep wordt onthaald. Laatst nog in de Vlaamse Opera, voor de politiek dubbelzinnige ‘Samson et Delila’.

In de New Yorkse Metropolitan komt ‘booing’ kennelijk harder aan dan op andere plaatsen ter wereld, te oordelen naar de vloed aan commentaren en verslagen.

De enigszins afwijkende Tosca-productie van de Zwitser Luc Bondy werd door een deel van het premièrepubliek al tijdens de voorstelling met afkeuring bemompeld. Het betrof een regievondst die voor Amerikanen inderdaad nogal ‘shocking’ moest overkomen: corrupte politiechef  suggereert blow-job van een madonnabeeld. Dat was er duidelijk over: violent cop & religion & sex. No kidding.

Karita Mattila als Tosca

Karita Mattila als Tosca

Bij de eindafgroeting was het ongenoegen nog aangewassen tot bijna algehele verontwaardiging, mede omdat Tosca (Karita Mattila) voor haar langverwachte zelfmoord een electronische stand-in had gekregen. Ze klom naar het laatste torendeurtje, waar haar beeld ‘bevroren’ werd en haar silhouette gedropt tot halverwege deur en grond. Voor de enen een geniale, voor anderen een platte vondst.

Nu, de slotscène is inderdaad niet zonder fysiek gevaar. Ik heb Puccini’s meesterwerk in diverse ensceneringen mogen meemaken. Begin jaren 90 Unter den Linden in het net ont-muurde Berlijn werd een uiterst klassieke en risicoloze opvoering gebracht. Tosca gooit zich, zoals voorgeschreven wanhopig maar elegant over de transen van de Engelenburcht – buiten beeld belandend op een matras of aanverwante zachte substantie. Het publiek was laaiend, ondanks de lange duur van het stuk. Vier volle uren. Wat ik me ook nog herinner is de prijs van het toegangsticket: omgerekend 10 euro voor de allerbeste plaatsen.    

In 1996 was er de felgesmaakte versie van Robert Carsen in de Vlaamse Opera. Tosca komt professioneel aan haar einde met een riskante zwaartekrachtoefening en een harde suggestieve bonk, ergens op de planken vloer. Iedereen tevreden.

Dat was minder het geval in De Munt, vier jaar later. Boe-geroep was ook toen niet van de lucht. Regisseur Laufenberg had er een potje van gemaakt: allerlei stijlen door elkaar geklutst en ook nog op een totaal fout moment Tosca een strip-tease laten uitvoeren. De slotscène verzonk erdoor in het niet, wat toch niet de bedoeling kon zijn?

De even beroemde als indrukwekkende filmversie van Gianfranco De Bosio uit de jaren zeventig, is gedraaid op de exacte locaties in Rome. Bij het slot bevinden we ons dus echt op het dak van de Engelenburcht, alwaar de mannelijke held (de jonge Placido Domingo) sneuvelt voor het vuurpeloton en zijn geliefde zich metterdaad van de muur gooit… Natuurlijk geënsceneerd, maar Tosca-Kabaivanski hield er niettemin een whiplash aan over.

Kortom, New York had in wezen weinig om zich over op te winden, vooral ook omdat het orkest o.l.v. James Levine schitterde, daar zijn alle bronnen het over eens. Wat jammer voor de Met en haar publiek dat onze oude rat Gerard Mortier forfait moest geven als impresario van de nabijgelegen New York City Opera.

Gerard Mortier

Hij had al een uitdagend lijstje met producties en opdrachten klaar. Philip Glass werkt op Mortiers verzoek aan ‘The Perfect American’, het levensverhaal van Walt Disney. Charles Wuorinen is aangezocht om de film Brokeback Mountain, bijgenaamd The Kissing Cowboys, om te smelten tot een opera. En natuurlijk zou een lievelingsstuk van Mortier niet ontbreken: het vermakelijke, ontroerende en bijwijlen geniale Le Grand Macabre van Ligeti – naar een tekst van onze eigenste Michel de Ghelderode.  

Nee, de New Yorkse culturele jetset zal haar verontwaardiging en centen moeten verspillen aan mineure of althans mindere zaken. Een ticket voor de première van Tosca kostte 1250 dollar. Dat had in Mortier zijn winkel ook goedkoper gekund.

 https://salonvansisyphus.wordpress.com/2009/05/08/
 http://www.nytimes.com/2009/09/27/opinion/27affron.html?th&emc=th
 

http://www.nytimes.com/2009/09/27/arts/music/27mcgr.html?_r=1&th&emc=th

september 28, 2009 at 11:34 am Een reactie plaatsen

IMMIGRANTEN HOEVEN GEEN GELD

Heleen-Mees-web(1)-792679
…TE KOSTEN

door Heleen Mees

Minister Van der Laan weigerde twee weken geleden de ‘politiek gevoelige’ vragen van de PVV over de kosten van migranten te beantwoorden. Volgens de minister was het een principekwestie: „We berekenen ook niet de kosten van Friezen.” Een gemiste kans voor onze principiënrijder. Hoewel ik er niet aan twijfel dat de PVV abjecte bedoelingen met de vraagstelling heeft, is het toch nuttig om de kosten van migratie in kaart te brengen.

Het is een weinig elegante vergelijking, maar een belangrijke reden waarom de criminaliteit in New York zo spectaculair is gedaald, is dat de New York Police Department (NYPD) eind jaren tachtig gedetailleerde statistieken is begonnen te verzamelen over de criminaliteit per week per wijk. Door de ontwikkeling van de criminaliteit in kaart te brengen kon de politie beslissen hoe, wanneer en waar manschappen in te zetten.

Met een goed inzicht in de kosten en baten van migratie hoeft het integratiedebat niet langer over de religieuze en culturele verschillen te gaan, maar zou over de echte problemen kunnen worden gesproken, namelijk de geringe participatiemogelijkheden voor migranten en de segregatie in het Nederlandse onderwijs.

Zo’n kostenplaatje zou bovendien duidelijkheid verschaffen over de vraag wat kiezers in witte enclaves als Volendam ertoe beweegt om massaal op Geert Wilders te stemmen. Is het racisme, zoals Ian Buruma onlangs schreef (Opiniepagina, 22 augustus), of heeft het ressentiment van de witte middenklasse mogelijk ook iets van doen met het feit dat zij verhoudingsgewijs veel belasting en premie afdraagt en daar weinig overheidsdiensten voor terugkrijgt?

Verschillende onderzoeken wijzen uit dat van migratie netto geen positieve effecten mogen worden verwacht voor de arbeidsmarkt (zie ‘Immigratie heeft zijn prijs’, Opiniepagina, 12 september). Toch is burgemeester Bloomberg van New York een verklaard voorstander van migratie. De man die een media-imperium van 25 miljard dollar opbouwde door te klokken hoeveel tijd zijn werknemers op de wc doorbrachten, is ervan overtuigd dat migranten van „onschatbare waarde” zijn voor New York.

Nederland is New York niet, hoor ik een aantal onder u al sputteren. Dat kan ik als geen ander beamen. Niettemin is een vergelijking tussen Nederland en grootstedelijk New York op haar plaats. Beide hebben ongeveer hetzelfde aantal inwoners, beide zijn sterk verstedelijkt en hebben een goed ontwikkelde postindustriële economie (met een grote financiële sector). Beide hebben een democratische bestuursvorm, een grote publieke sector, hoge belastingen, en veel regelgeving.

Nederland en grootstedelijk New York zijn daarnaast qua ligging goed vergelijkbaar. Beide grenzen aan het water en hebben een grote binnenmarkt (voor Nederland is dat de EU en voor New York de VS) en bijgevolg een belangrijke haven- en transportfunctie. Wie Paul Colliers boek The Bottom Billion – over de miljard mensen die in de armste regio’s van de wereld leven – heeft gelezen, weet hoe cruciaal de geografische ligging is voor economisch succes.

Volgens John Mollenkopf, hoogleraar politieke wetenschap en sociologie aan de City University of New York, is het evident dat als het Nederland lukt om de arbeidsparticipatie van migranten te verhogen, de (eventuele) kostenpost van migratie zal omslaan in een bate. Terwijl in New York de werkloosheid (en criminaliteit) onder migranten laag is, geldt in Nederland precies het omgekeerde.

Dat verschil valt makkelijk te verklaren. In de eerste plaats zijn er in New York meer banen in de persoonlijke dienstverlening omdat de arbeidskosten lager zijn en de arbeidsmarktregulering minder restrictief is. Dat soort banen waarin migranten goed gedijen, bestaat in Nederland niet of nauwelijks. In de tweede plaats geldt dat veel van het werk dat in New York door migranten wordt gedaan, in Nederland voornamelijk door scholieren en studenten wordt gedaan. Die zijn weinig tijd kwijt met school en studie (gemiddeld 32 uur per week) en het minimumjeugdloon bedraagt in Nederland slechts de helft van het wettelijk minimumloon voor volwassenen. Terwijl het minimumloon voor volwassenen in Nederland het hoogste van heel Europa is, is het minimumjeugdloon juist het laagste van Europa.

De suggestie dat het integratievraagstuk kan worden opgelost door voortaan alleen nog maar kennismigranten toe te laten (het zogenoemde Canadese model), zoals Paul Scheffer suggereerde in Opinie & Debat van 12 september, is flauwekul. Feitelijk hebben we dat systeem al. Nederland legt voor kennismigranten de rode loper uit met eenvoudig verkrijgbare visa en gunstige fiscale regelingen. Maar op grond van artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) heeft iedereen recht op een gezinsleven, zodat Nederland een zekere mate van gezinshereniging en gezinsvorming zal moeten toestaan, ook als het laagopgeleiden betreft. Het is de vraag in hoeverre Nederland de eisen ter zake nog verder kan aanscherpen zonder in strijd met het EVRM te komen.

Zolang nieuwkomers in Nederland niet de kans krijgen om door middel van werk volwaardig deel te nemen aan de samenleving en aangewezen blijven op een uitkering, zal culturele diversiteit niet als een verrijking worden gezien, maar slechts als een kostenpost. Volgens Mike Bloomberg moet je roeren en nieuwe ingrediënten toevoegen om als stad concurrerend te blijven. Het toevoegen van nieuwe ingrediënten is in Nederland wel gelukt, maar het roeren blijft in dit herverkavelde land een probleem.
 http://weblogs.nrc.nl/mees/2009/09/18/immigranten-hoeven-geen-geld-te-kosten/#more-106

 http://www.heleenmees.nl/

september 23, 2009 at 10:07 am Een reactie plaatsen

Alles rustig in Molenbeek…

ZAK Jacques Moeraert

september 20, 2009 at 8:32 am Een reactie plaatsen

Als g’er een kent, kende z’allemaal?

vrije school

 

HET VERSCHIL TUSSEN Taouil EN Belliraj

door Georges Timmerman

‘Communicatie is altijd een beetje zoeken’: je hoort het excuus wel vaker wanneer een manager een communicatieblunder maakt. Ook de Staatsveiligheid, de veelgeplaagde inlichtingendienst die zich sinds kort heeft voorgenomen om een volwaardig communicatiebeleid uit te bouwen, zoekt tastend en struikelend een weg in dit voor haar onbekende terrein. Op Youtube bijvoorbeeld circuleert momenteel een filmpje waarmee de Staatsveiligheid op uiterst knullige wijze probeert kandidaten te ronselen voor een job als geheimagent. Volkomen terecht werd deze stuntelige poging om gebruik te maken van de nieuwe media gisterenavond vakkundig door de mangel gehaald in het VRT-programma Volt.

Van veel zwaarder allooi was het optreden van Alain Winants, administrateur-generaal van de Staatsveiligheid, in Terzake van vorige maandag. Winants bestond het om Nordine Taouil, de Antwerpse imam en voorvechter van de hoofddoek, met naam en toenaam voor de tv-camera aan de schandpaal te nagelen als ‘een extremistische moslim van salafistisch-wahabistische strekking’. Het is zeer ongebruikelijk dat de chef van de Staatsveiligheid dergelijke uitspraken doet over een individueel dossier van zijn dienst.

Moslimexecutieve

De Staatsveiligheid volgt Taouil al geruime tijd. Enkele jaren geleden verhinderde een negatief advies van de geheime dienst dat Taouil zich kandidaat kon stellen voor de Moslimexecutieve. Taouil werd nu voor de tweede keer veroordeeld, zonder vorm van proces en zonder enig recht op verdediging. De kans dat hij zijn dossier bij de Staatsveiligheid kan inzien, kennis kan nemen van de elementen die tegen hem worden aangevoerd en eventueel foutieve informatie kan rechtzetten, is nihil. Zelfs een klacht bij het Comité I, dat de inlichtingendiensten moet controleren, kan weinig opleveren. Na een onderzoek zal het controlecomité een brief sturen naar Taouil, met de mededeling dat er (geen) fouten zijn vastgesteld. Zelfs de parlementaire begeleidingscommissie, aan wie het Comité I rapporteert, krijgt geen inzage in het individueel dossier.

Of men het al dan niet eens is met de stellingen van Taouil doet er niet toe. Morgen kan de baas van de Staatsveiligheid op tv komen verklaren dat gelijk welke burger weliswaar een gematigde taal hanteert en zich in het openbaar voordoet als democraat, maar dat hij volgens de geheime inlichtingen waarover de dienst beschikt in feite een gevaarlijke terrorist is die het regime gewapenderhand wil omverwerpen.

Overdreven? De recente geschiedenis van de Staatsveiligheid leert dat het niet de eerste keer zou zijn dat de dienst functioneert als politieke inlichtingendienst. Meer dan eens bleek de dienst in staat om gefabriceerde desinformatie te verspreiden om publieke figuren met politieke bedoelingen te criminaliseren, te destabiliseren of politiek te elimineren. Enkele jaren geleden werd Dyab Abou Jahjah, toenmalig leider van de Arabisch-Europese Liga (AEL), op basis van onjuiste informatie van de Staatsveiligheid het voorwerp van een gerechtelijk onderzoek. Pas veel later bleek er van het hele verhaal geen jota te kloppen. In de jaren tachtig werd baron Benoît de Bonvoisin in een uitgelekte nota van de Staatsveiligheid afgeschilderd als de occulte financier van gewelddadige extreemrechtse groepen. Ook die informatie bleek achteraf fout, maar via de beschadigingsoperatie werd PSC-kopstuk Paul Vanden Boeynants wel politiek uitgeschakeld.

Als ambtenaar moet Winants voor uitspraken zoals die over Taouil een voorafgaande toelating en dus politieke dekking gekregen hebben van zijn voogdijminister, in dit geval minister van Justitie Stefaan De Clerck (CD&V). Wist de minister op voorhand dat Winants deze verklaring zou afleggen? Zo niet, dan brengt Winants zijn minister in een moeilijke situatie. Want de uitval van Winants krijgt ongetwijfeld nog een politiek staartje. Op parlementaire vragen zal De Clerck straks niet anders kunnen dan te antwoorden dat hij het volmondig eens is met de zienswijze van de administrateur-generaal. In alle andere scenario’s moet De Clerck de chef van de Staatsveiligheid desavoueren en eventueel sanctioneren.

Wat heeft Winants bezield om Taouil in het openbaar te brandmerken als ‘gevaarlijke extremist’? Zou het kunnen dat Winants met zijn wilde communicatie de aandacht wil afleiden van een ander heikel dossier? Binnenkort moet de begeleidingscommissie in de Senaat het langverwachte, definitieve rapport ontvangen over Abdelkader Belliraj, de Belgisch-Marokkaanse terrorist die tegelijk informant was van de Staatsveiligheid en die inmiddels in Marokko tot levenslang werd veroordeeld, onder meer voor het plegen van zes politieke moorden in België in de jaren tachtig. Bijna twee jaar na de arrestatie van Belliraj in Marokko en het losbarsten van het schandaal moet het Comité I met dit rapport eindelijk antwoorden geven op de vele vragen die de zaak oproept. Die antwoorden kunnen bijzonder pijnlijk zijn voor de dienst van Winants. Het contrast in het communicatiebeleid van de Staatsveiligheid tussen de dossiers van Belliraj en Taouil is frappant. Over Belliraj rept de dienst met geen woord. Over Taouil daarentegen mag het publiek blijkbaar alles weten.

GEORGES TIMMERMAN is journalist, gespecialiseerd in inlichtingendiensten en onlangs ontslagen bij De Morgen om redenen van ‘reorganisatie’. Dit stuk verscheen in De Standaard van donderdag 17 september.

 

http://www.just.fgov.be/nl_htm/organisation/html_org_admcentrale/organi03_08_05/veiligheid_staat.html

september 18, 2009 at 12:30 pm Een reactie plaatsen

De beschavingsmachine

A 1 hoofddoek

De progressieven en de islam


Door Ico Maly


De weg naar Mekka [een tv-serie van Jan Leyers] heeft niet alleen het grote publiek kennis laten maken met ‘de islam’, het programma zorgde ook voor het opstaan van enkele progressieve, linkse intellectuelen die die monsterlijke islam wilden bestrijden. In een adem probeerden ze hun meer naïeve collega-intellectuelen ter linkerzijde wakker te schudden. Hun oproep was duidelijk: de intelligentsia moeten hun politiek correcte sluiers van onwetendheid afwerpen, en luidkeels erkennen dat de islam het probleem is. Dat lukte voor een deel, want geleidelijk aan ontstond de perceptie van een links anti-islamfront. Jan De Pauw stak van wal in 2007, en vond bondgenoten in Benno Barnard, Geert van Istendael en Johan Sanctorum.

De chronologie van een ‘links front’

Perceptie is dezer dagen veel, zoniet alles. Vandaag is iemand niet meer links omdat hij linkse standpunten inneemt. Iemand is links als hij dat stelt over zichzelf, of als anderen dat zeggen over hem. Dit betekent dus dat iemand die gekend staat als links in de perceptie enkel maar linkse standpunten verdedigt, ook al citeert hij letterlijk uit het partijblad van het Vlaams Belang. Als Wilders beweert dat de islam nazistisch is, dan is dat een (extreem)rechts standpunt. Als Benno Barnard en Geert van Istendael hetzelfde beweren, dan is dat een progressief of zelfs links standpunt. Zo ontstond het beeld van de opstanding van een links front tegen de islam in onze media. Een reconstructie.

De zoektocht naar de gematigde moslim

A 7 turkse

Het eerste wapenfeit van dit ‘links front’ in wording komt van Jan De Pauw, fi losoof en docent aan de Erasmushogeschool in Brussel. Hij is verbolgen dat de Brusselse burgemeester Freddy Thielemans de anti-islambetoging van 11 september 2007 verbiedt. Dat verbod duwt volgens hem ‘… de posities dus verder uiteen. Hij [Thielemans, nvda] holt daarmee een mogelijk middenveld uit, en installeert op sluwe wijze een denken gedomineerd door een dualisme waarin niet ‘zij’ maar ‘wij’ het probleem zijn.’

Volgens De Pauw zijn het niet de organisatoren van die anti-islambetoging die polariseren. Neen, de verbieders van deze betoging zijn de grote provocateurs, de lui die ‘wij’ en ‘zij’ tegen elkaar opzetten en ‘het middenveld’ vermorzelen. De Pauw profi leert zich als deel van ‘dat middenveld’ dat ‘… het toenemende failliet van de moslimgemeenschap in de Europese diaspora op de agenda wil plaatsen…’ Dit middenveld is een tussenstem, die niet wil geassocieerd worden met ‘het extreemrechtse waanidee van de zuiverheid’ maar ook niet met ‘het linkse politiek correcte cultuurrelativisme’. De Pauw zoekt naar bondgenoten in dat middenveld, maar stoot telkens opnieuw op een ‘intellectueel braakland’. Wat dat middenveld dan precies inhoudt, blijft onduidelijk, maar één ding is zeker: de stem van de gematigde moslim speelt er een cruciale rol in. Volgens de fi losoof is die stem de enige manier om aan te tonen dat ‘de sluipende islamisering van Europa’ een leugen is. Zolang we die gematigde moslim niet horen – en die hoort De Pauw nergens – kunnen we niet anders dan besluiten dat die islamisering een feit is.

Maar wie is die onhoorbare gematigde moslim nu eigenlijk? De Pauw laat de ‘kinderen van de Verlichting’ als volgt antwoorden: ‘een gematigde moslim moet zijn religie beperken tot de privésfeer en geen publieke en collectieve claims’ formuleren vanuit zijn geloof. Een moslim, zegt De Pauw, vindt dat de islam ‘(…) een maatschappelijk model is dat ingevoerd moet worden, wil men waarlijk de voetsporen van de Profeet en zijn God volgen. Vandaar het belang van de sharia bijvoorbeeld.’ Hier afstand van nemen is, volgens De Pauw de enige mogelijkheid om het label gematigde moslim te verwerven.

A 2 katholieke zuster

Maar een moslim die dat doet, is geen ‘echte’ moslim meer. De gematigde moslim is in deze cirkelredenering dus niet meer dan een wensdroom. Een illusie van formaat. De essentie van de islam is de letterlijke en fundamentalistische lezing van de Koran. En als je geen pleidooi houdt voor de invoering van de sharia, dan ben je geen moslim. Zo toont De Pauw zich nog orthodoxer dan de meest rabiate islamfundamentalist. Hij installeert een catch 22 en houdt daarmee hetzelfde pleidooi als het Vlaams Belang, dat ‘de gematigde moslim’ een hersenspinsel vindt van de linkse, politiek correcte intellectuelen. Een contradictio in terminis. Geen wonder dat die stem volgens De Pauw oorverdovend stil is. ‘Sinds 11 september 2001 is die gematigde moslim herhaaldelijk aangesproken en verzocht om reactie, standpunt, engagement. De stilte was vooralsnog oorverdovend’, stelt hij.

Dat is nu eens selectieve doofheid. Een hele resem (gematigde) moslims heeft deze en andere terreuraanslagen in naam van de islam uitvoerig en meermaals scherp veroordeeld. Deze doofheid heeft De Pauw gemeen met Siegfried Bracke (VRT), die er na de moord op Theo van Gogh in slaagde om te vragen waar die stem van de gematigde moslims bleef. Nochtans publiceerden die na 9/11, onder meer het boek Breek de Stilte, waarin ze allen die aanslag veroordeelden. Milli Görü? riep op tot een betoging om deze afschuwelijke moord op van Gogh te veroordelen. Ook het Minderhedenforum, Kif Kif, Tarik Fraihi en vele andere organisaties en individuen veroordeelden de moord. Blijkbaar horen die niet tot de gematigde moslims. Niet moeilijk dat De Pauw de hoop heeft opgegeven dat er eens een zal opduiken. In zijn opgebouwde redenering bestaan geen gematigde moslims.

Bericht aan weldenkend links

A 4 Beatrix

Dit was maar een voorproefje, het echte schot voor de boeg werd gelanceerd door Benno Barnard en Geert van Istendael in hun opiniestuk “Bericht aan weldenkend links”. Dat trok een ganse polemiek in De Standaard op gang, waarin Herman De Ley, Mia Doornaert, Jan De Pauw, Walter Zinzen en Henk De Smaele zich mengden. Opvallend was de brede consensus tussen Barnard, van Istendael, De Pauw en Doornaert. Dit waren de kiemen van het ‘links front’ dat enkele maanden later met veel tamtam in onze kranten werd aangekondigd. Meer dan de moeite dus om deze consensus eens van dichterbij te bekijken.

Barnard en van Istendael halen in hun opiniestuk de hoofddoek terug van stal, net als ‘de linkse intellectueel die de islam de hand boven het hoofd houdt’. Hun betoog gaat als volgt: als het over de islam gaat, blaken vele linkse intellectuelen van onwetendheid. Dat is ook de reden waarom ze de hoofddoek, ‘de mildste vorm van terrorisme’, verdedigen. Zij moeten dringend ‘het wezen van de islam’ bestuderen, dan zouden ze niet voor die verdomde religie opkomen.

Wat is nu dat wezen van de islam? Beide heren lijsten een reeks elementen op. We overlopen ze even.

Ten eerste: ‘de islam verkondigt een volstrekt andere visie op de religieuze en politieke werkelijkheid dan het jodendom en het christendom. Het allerfundamenteelste verschil is de theologische kern: de god van het christendom en jodendom is onderworpen aan gerechtigheid. Allah is boven alles verheven, inclusief de gerechtigheid’.
Ten tweede: ‘de moderne islam is diepgaand door het nazisme geconditioneerd, onder meer via het Egyptische Broederschap. Die beweging heeft zich in de jaren dertig rechtstreeks door Mein Kampf laten beïnvloeden en is zelf weer de inspirator geworden van Al Qaeda, Hamas en aanverwante gezelligheidsverenigingen.’
En ten derde: ‘Al Qaeda en de sharia zijn logische consequenties van de versteende godsdienst die islam heet en die zich al duizend jaar met hand en tand verzet tegen iedere vrije interpretatie van de geopenbaarde teksten. Dit alles leidt ertoe dat de islamiet anders, maar dan ook werkelijk totaal anders denkt dan een welwillende, linkse, antikatholieke Vlaamse intellectueel.

De kloof tussen de nazistische islam en de verlichte Europese maatschappij staat centraal bij Barnard en van Istendael. Europa, en dan zeker ‘die almachtige linkse intellectuelen’, dienen in te zien dat de islam een bedreiging is voor onze vrijheden.

A 3 Fabiola

Maar hun vurig pleidooi om ‘het wezen van de islam’ te bestuderen, is tevens een pleidooi om de ogen van de realiteit af te wenden. Om puur te kijken naar wat de Koran ons vertelt. Ook deze auteurs zitten, net als De Pauw, op dezelfde lijn als de islamfundamentalisten: de letterlijke interpretatie van de Koran geeft ons meteen ook een blik op de ziel van alle moslims. Ook Barnard en van Istendael verzetten zich tegen een vrije interpretatie van de geschriften en gaan zo voorbij aan het bestaan van verschillende stromingen en interpretaties (die bijvoorbeeld rechtvaardigheid centraal stellen). Hoe moslims in werkelijkheid omgaan met deze teksten is van geen tel, want ‘de versteende godsdienst die islam heet’, verzet ‘zich al duizend jaar met hand en tand … tegen iedere vrije interpretatie van de geopenbaarde teksten’. Vreemd genoeg is die ‘versteende’ islam wel ‘diepgaand door het nazisme geconditioneerd’. Tenzij het nazisme meer dan duizend jaar oud is, is dit toch wel een contradictie van formaat. Maar de boodschap is duidelijk: elke moslim draagt het wezen van de islam in zich, en die islam is diepgaand geconditioneerd door het nazisme. Ergo, elke moslim is eigenlijk ook een nazi, én een gigantische bedreiging voor de waarden van het verlichte Europa.

Het ontstaan van een bondgenootschap

Herman De Ley is de eerste in rij die reageert en wijst op de contradicties, de ongefundeerde en foute generalisaties, en de blinde vlekken in het discours van Barnard en van Istendael. Bovendien benadrukt hij het gevaar van dit opiniestuk. Dat schiet in het verkeerde keelgat bij Mia Doornaert, de barones van de botsende beschavingen. Meteen haalt ze haar bekende krachttermen boven: ‘Herman De Ley gebruikt alle stalinistische ‘truken (sic) van de foor’ in zijn aanval op Benno Barnard en Geert van Istendael.’ Nadat ze subtiel suggereert dat De Ley al langer gekend zou staan als antisemiet, steekt ze weer van wal tegen de ‘islamofobie’ en de gelijkschakeling van dat begrip met antisemitisme en racisme. Antisemitisme is voor haar racisme tegen joden. Islamofobie kan geen racisme zijn, want moslims zijn geen ras, in tegenstelling tot joden. Niet alleen ziet ze, in de ware traditie van het oude racisme, joden als een ras, ze zet bovendien de poorten wijd open voor islamofobie. Eindigen doet ze met de voor haar weinig verrassende vaststelling dat linksen en moslimfundamentalisten bondgenoten zijn in de strijd tegen het Westen. Iedereen die niet stelt dat de islam één monolithisch blok is dat Europa wenst te vernietigen, is blijkbaar een vijand van Europa.

Ook Jan De Pauw komt opnieuw tussenbeide, deze keer onder de titel “Dovemansgesprek in de islamdialoog”. Door de woordenstrijd tussen De Ley, Barnard en van Istendael als een dovemansgesprek te omschrijven, positioneert De Pauw zich terug als een bezorgde maar neutrale burger. In werkelijkheid schiet hij één partij ter hulp: ‘Barnard en van Istendael formuleren een paar partiële, maar wel scherpe én rake bedenkingen bij de islam (…)’. Dat deze bedenkingen ontsnapt zijn uit een Vlaams Belangblaadje is blijkbaar geen probleem. Kop van jut is opnieuw De Ley, die verweten wordt ‘zijn oude denkpatroon ten aanzien van de islam’ te herhalen en wiens ‘blinde verontwaardiging strategisch misplaatst is’.

A 6 Ortodoxe joden

Wat is nu dat oude denkpatroon? Volgens De Pauw is dat de zinloze bevinding van de godsdienstwetenschappen dat er geen essentie is en dat ‘de’ islam niet bestaat, maar dat er een veelheid van interpretaties en belevingen van voorkomen. De Pauw vindt dit fout, en stelt dat er wél een essentie van de islam is: de Koran. Er mogen dan wel verschillen in beleving en overtuiging zijn tussen moslims, de essentie (wat in de Koran staat) delen ze volgens De Pauw allemaal. Als je dus de moslim wil kennen, dan moet je de Koran bestuderen.Want de inhoud van dat boek blijft onaantastbaar, ongeacht de interpretaties.

De perceptie van een links front

In wezen verschilt het discours van deze ‘linkse’ schrijvers niet van de standpunten van Wilders of van het extreemrechtse Vlaams Belang. Ook Wilders stelt dat de islam het nieuwe nazisme is. Ook extreemrechts kijkt enkel door een statische culturele bril om ‘ons’ en ‘de Ander’ als compleet anders voor te stellen, en de botsing der beschavingen in onze geesten te rammen. Ook het Vlaams Belang en Wilders zijn de mening toegedaan dat de islam niet alleen een versteende godsdienst is, maar ook het fundament is van het terrorisme. Ook het Vlaams Belang meent dat de hoofddoek gelijkstaat met onderdrukking. We kunnen eindeloos doorgaan. Barnard en van Istendael verkopen in hun opiniestuk identiek hetzelfde discours als het Vlaams Belang en Wilders. Enkel de zender verschilt. En net die zender is belangrijk in de perceptie. Veel lezers dachten: dit is een links discours, puur en alleen omdat de auteurs zich als links bestempelen. Jan De Pauw stelt het als volgt:

‘… dit is geen ruk naar rechts, maar een herclaimen van het midden. (…) Belangrijker dan de snedigheid van hun woorden [van Banard en van Istendael, nvda], is het feit dat ze worden geformuleerd ter linkerzijde van het maatschappelijk veld. Hiermee wordt alvast een aanzet geleverd om de prooi te onttrekken aan de klauwen en tanden van Vlaamse leeuwen.’

Het is natuurlijk een feit dat de islam nog steeds ‘een prooi’ is, dan wel niet langer exclusief voor het Vlaams Belang, maar nu blijkbaar ook van ‘linkse intellectuelen’. Niet het discours over ‘die monsterlijke islam’ is veranderd, wel degene die het uitspreekt. De prooi is nu voor meerdere stemmen loslopend wild waarop vrij mag, of zelfs moet, geschoten worden.

A 5 hoofddoekje

In de perceptie was een ‘links front’ geboren. Met de essaybundel De islam in Europa: dialoog of clash onder redactie van Johan Sanctorum zou dit bondgenootschap nog een staartje krijgen. Niet alleen De Pauw, Barnard en van Istendael waren van de partij, ook Rik Pinxten, Ludo Abicht en Mimount Bousakla werden overhaald om een stukje te plegen. Meteen was de illusie compleet: dit moest wel het werk zijn van progressieven. Brussel deze week kondigde het boek aan met de sprekende kop: ‘De islam: zeven progressieven zwijgen niet langer’. De Standaard signaleerde het als een bundel van acht essays ‘… over de botsing van waarden tussen de islam en de westerse moderniteit’. Zo werd gesuggereerd dat alle auteurs het eens waren met de these van die botsing. Ten onrechte. Het boek bevatte verschillende contradictorische stemmen. Pinxten en Abicht staan diametraal tegenover Barnard en van Istendael. Bousakla houdt een warm pleidooi voor het moslimfeminisme, geïnspireerd door Kahdija, de eerste vrouw van de profeet Mohammed. Van Istendael gaat hier tegen in, en focust op de dwang en onderdrukking die eigen is aan alle wereldgodsdiensten en aan de islam in het bijzonder. De Pauw analyseert dan weer enkele fatwa’s van islamonline, en herhaalt dat we de ‘essentie van de islam’ moeten bestuderen. En terwijl Barnard een vurig en persoonlijk pleidooi houdt voor ‘een Europa dat zijn joods-christelijke roots koestert’, pleit Sanctorum voor het permanent doodverklaren van God, voor een radicaal atheïsme en een Europese cultuur die niet moet verdedigd worden, maar zich constant moet opheffen.

Het boek herbergt met andere woorden een enorme diversiteit aan analyses en meningen. Dit blijft afwezig in de berichtgeving. Hierdoor krijgt de nieuwsconsument onvermijdelijk het idee dat alle auteurs behoren tot een ‘links front’ tegen ‘de islam’. Dat is een gevolg van de promotie-acties rond het boek.

Dit is een voorpublicatie uit het boek van Ico Maly ‘De beschavingsmachine, Wij en de islam’, EPO 2009, ISBN 978 90 6445 229 1. Het boek verschijnt 22 september.

A 8 Leterme in Vietnam

ONDERSCHRIFT BIJ ALLE FOTO’S HIERBOVEN (niet uit het boek):

Wat mensen zoal op hun hoofd zetten, om niet te spreken over wat ze erin laten stoppen (jc)

september 14, 2009 at 4:25 pm 4 reacties

SISYPHUS IN AFGHANISTAN

afghanistan-map

 HET GEDULD RAAKT OP

 door Henk Hofland

Weer twee Nederlandse soldaten gesneuveld in Afghanistan. En dan de gebruikelijke reacties van respect en medeleven, de verzekering dat hun inzet niet vergeefs is geweest en dat het volk achter de troepen blijft staan. Het hoort zo, het zal allemaal gemeend zijn. Maar er ontbreekt iets. We zijn in Afghanistan als lid van de NAVO, hebben in Uruzgan zelfs een ‘leidende rol’, maar toch is de regering erin geslaagd te doen alsof het eigenlijk om een bilaterale verhouding tussen Uruzgan en Nederland gaat. Wij hadden daar een opbouwmissie, we sloegen waterputten en bouwden scholen, we volgden de inktvlekstrategie waardoor onze heilzame invloed langzaam maar zeker werd uitgebreid. De Afghanen waren er ontvankelijk voor en onze bondgenoten een beetje jaloers. Toen bleek dat de Talibaan zich hadden gereorganiseerd. De opbouwmissie veranderde in een vechtmissie. Er sneuvelden meer Nederlanders, maar dat bracht geen verandering in de visie van de regering. Nog altijd denken we dat we daar bilateraal bezig zijn en al doende onze bondgenoten een voorbeeld geven.

In werkelijkheid is onze missie niet meer dan een onderdeeltje in een complex dat met de dag ingewikkelder wordt zonder dat Den Haag en de soldaten overzee daarop enige invloed hebben. Een van de laatste bewijzen daarvan is het verloop van de Afghaanse presidentsverkiezingen.

Er was rekening gehouden met enig bedrog, maar een oplichterij van deze omvang heeft zelfs de deskundigen verrast. Kiezers troffen tot de nok toe voorgevulde stembussen aan. In achthonderd stemlokalen die alleen op papier bestonden, zijn honderdduizenden stemmen op president Karzai uitgebracht. Tegen de 15 procent van de stemlokalen bleef op de dag van de verkiezingen gesloten en meldde daarna een overweldigende meerderheden voor Karzai. Als de op deze manier bereikte zege wordt erkend, zullen we de komende jaren te maken hebben met een president aan wie het de democratische legitimering ontbreekt, in een land waar we de democratie willen brengen.

In zijn campagne had Karzai, beschermeling van de Amerikanen, zich erop laten voorstaan dat hij degene was die zich tegen Amerika verzette. Dat bracht columnist Thomas Friedman tot een uitbarsting van woede: hoe je door je beschermeling geëxploiteerd wordt! Zijn collega Nicholas D.  Kristof legt uit dat president Obama met zijn plannen om na de 21.000 man extra nog meer troepen te sturen, bezig is een historische fout te maken. Daardoor zullen de Afghanen nog meer geneigd zijn hun bevrijders als bezetters te zien. Escalatie van Amerikaanse kant zal geen vrede brengen, maar de tegenstand doen toenemen, met onvoorspelbare gevolgen, niet alleen voor Afghanistan, ook voor de wankele bondgenoot Pakistan. Deze columns zijn symptomen van de kentering in de Amerikaanse publieke opinie.

Zo gaat het ook in Duitsland. Op 27 september worden daar algemene verkiezingen gehouden. Na een recente, op Duits initiatief door de Amerikanen uitgevoerde luchtaanval, waarbij behalve een aantal Talibaanstrijders ook ongeveer twintig burgers het leven lieten, wordt de Duitse militaire aanwezigheid tot inzet in de verkiezingsstrijd. Ook in Duitsland heerst onduidelijkheid over de bedoelingen en de strategie. Die Linke, de oppositiepartij van Oskar Lafontaine, wil de soldaten terugtrekken. Bij de andere partijen neemt de verwarring toe, en bij de kiezers de achterdocht. Ongeveer hetzelfde beeld zien we in Engeland en Frankrijk. We weten niet of het tot Afghanistan is doorgedrongen, maar de Talibaan is er in ieder geval in geslaagd de publieke opinie van het Westen te bereiken en verwarring te stichten.

Intussen is de Europese Unie bereid de economische hulp – nu een miljard euro per jaar – te verhogen onder voorwaarde dat  de volgende president de corruptie beter zal bestrijden. Gegeven de Afghaanse verhoudingen moeten we er dus rekening mee houden dat de eer van de corruptiebestrijding zal toevallen aan  Karzai, de president van de voorgevulde stembussen. Op de conferentie van de ministers van Buitenlandse Zaken in Stockholm, waar deze voorwaardelijke bereidheid tot uitbreiding van de hulp werd geformuleerd, zei minister Verhagen te verwachten dat „de EU nog jaren in Afghanistan zal blijven”.

Daar hebben we het weer. Met alle respect, het is een gratuite verklaring. Binnenkort is het acht jaar geleden dat de Amerikaanse luchtmacht de grotten van Tora Bora  bombardeerde omdat Osama bin Laden zich daar zou schuilhouden. Daarna werd Kabul bevrijd en begon de grote democratisering, die weer half werd uitgesteld omdat het Irak van Saddam Hoessein van zijn massavernietigingswapens moest worden ontdaan. Voorzover we weten woont Bin Laden nog steeds in een onbekende grot, de mvw’s bleken niet te bestaan en de herbouw van Afghanistan werd uitgesteld.

Al deze experimenten in buitenlandse politiek hebben in acht jaar honderdduizenden het leven gekost en miljarden verslonden. En nu opnieuw, terwijl Irak langzaam naar de status van een georganiseerde staat lijkt te wankelen, wordt de publieke opinie van het Westen gevraagd zich aan het hernieuwde Afghaanse experiment te wagen. Het publiek heeft al ongelofelijk veel geduld gehad. De vraag wat dit nieuwe macroprobeersel  zal gaan kosten, in levens en geld, wordt steeds dringender. En is er nu enige kans van slagen? Kan die kans in een percentage worden uitgedrukt? Ook het geduld van het publiek behoort tot het politieke kapitaal; en het geduld raakt op.

Deze column verscheen in NRC Handelsblad van 9 september. Een vorig commentaar van Hofland over hetzelfde onderwerp vindt u hier:  

http://weblogs.nrc.nl/hofland/2009/07/15/sisyphus-in-afghanistan/

lees ook Anne Applebaum in Slate:
http://www.slate.com/id/2227232/

reacties op Friedman en Kristof in The New York Times:
http://www.nytimes.com/2009/09/10/opinion/l10afghan.html?_r=1

september 10, 2009 at 9:28 am Een reactie plaatsen

INTROSPECTOR CLOUSEAU

                

       ‘LEVE BELGIË’

 

 
Vandaag, als het even mag, neem ik een besluit over noord en zuid
Vandaag hijs ik snel de vlag want de trein ontspoort tussen zuid en noord

Wij hebben een mooi verleden, ook al spreken we een andere taal
Wij delen het mooiste land en in ons hart klinkt er één verhaal
 

 

On est tous les mêmes want we zijn allemaal Belgen
Oui, je vous aime, ons geheim zijn Vlamingen en Walen in hetzelfde land
In dit kleine land, ons Belgenland, staan Vlamingen en Walen aan dezelfde kant
Dat mag toch niet verdwijnen want ik hou van België

Vandaag staan we zij aan zij et les differences nemen wij erbij
Vandaag is de eendracht groot, zijn we eensgezind, da’s niet idioot
Wij delen dezelfde passie, wij leven dezelfde droom
Ik denk dat de Vlaamse leeuw en de Waalse haan samen sterker staan
 

 

On est tous les mêmes want we zijn allemaal Belgen
Oui, je vous aime, ons geheim zijn Vlamingen en Walen in hetzelfde land
In dit kleine land, ons Belgenland, staan Vlamingen en Walen aan dezelfde kant
Dat mag toch nooit verdwijnen want ik hou van België

Leve België!

Oh, vive la Belgique!
Ja, leve België!
Oh, oh, owowowo
 

On est tous les mêmes want we zijn allemaal Belgen
Oui, je vous aime, ons geheim zijn Vlamingen en Walen in hetzelfde land
In dit kleine land, ons Belgenland, staan Vlamingen en Walen aan dezelfde kant
Dat mag toch nooit verdwijnen want
Ik hou zo van ons kleine landje
Geef mij dus maar ons kleine landje : België!

===

Nee, de Nobelprijs Letterkunde zit er niet in. Een Grote Prijs Koningin Elisabeth al evenmin. Het Songfestival daarentegen, waarom niet?

Het lied ‘Leve België’ van de gebroeders Kris en Koen Wauters -samen Clouseau- heeft kort na lancering al volop de hoofdprijs gewonnen: de gram van Geert Bourgeois. Hij vindt het wansmakelijke politieke progpaganda voor een land waarvan hij ooit zei ‘een modern België is een contradictio in terminis’.  Zelf is de minister en vice-premier voorstander van een separaat Vlaanderen.

Minister Bourgeois en Laura Lynn

Minister Bourgeois en Laura Lynn

Bourgeois is een kenner van het levenslied. Hij verkiest zijn schlagers doorgaans in een vertolking door jong en vrouwelijk blond. Zijn onversneden voorkeur gaat naar de Westvlaamse Laura Lynn, bijgenaamd de Bauerin van Ardooie. Zij schittert met gênant dubbelzinnige teksten als ‘Je hebt me 1000 maal belogen’ en ‘Vlinders in je buik’.

Daarbij vergeleken is ‘Leve België’ een staaltje van introspectie, noem het bezonken doordachtheid. ‘On est tous les mêmes want we zijn allemaal Belgen.’ Zo’n afgewogen politiek statement is niet meer gehoord sinds het verdwijnen van de echte staatslieden, te weten Gaston Eyskens, Paul Vanden Boeynants en Leo Delcroix.

Goedkope effecten  (toespelingen op het Koningshuis, mosselen-friet en Magritte) zijn door de gebroeders Wauters deskundig gemeden. De verleiding moet groot zijn geweest om er ook snel even Eddy Merckx en Justine Henin bij te betrekken. Of Yves Desmet. Maar in die vallen trapt het Mechels duo niet.

Clouseau kan er gerust op zijn: alles wat Bourgeois aanpakt, gaat fout. Als voogdijminister van de VRT wilde hij op alle zenders het Vlaamse lied pluggen. Mislukt. Professor Rik Torfs kreeg van hem verbod om op te treden in verkiezingsprogramma’s. Haha. Een pro-België concert onder het Atomium mocht niet gesponsored worden door de openbare omroep. Ga weg, Bougeois.

Nu is ook ’s mans natste droom, een Vlaams Huis te Manhattan-New York City, in nachtmerrie veranderd.     

‘Vandaag is de eendracht groot, zijn we eensgezind,
da’s niet idioot.
Vandaag neemt hij, als het even mag, een besluit.’
Ontslag? (jc)

'Wat we zelf doen, doen we beter'

'Wat we zelf doen, doen we beter'

september 4, 2009 at 7:06 pm 2 reacties

BLOOD ON THE TRACKS – AND OIL


AFRICOM,  MILITARISERING
VAN CONGO TOT CONTINENT
  

Congo 10 Hillary in Nairobi

door Jef Coeck

Hillary in Afrika, 11 dagen lang, 7 landen. In de Westerse pers is er zuinig over bericht, behalve die keer dat ze uithaalde naar echtgenoot Bill. ‘Ik ben de minister van Buitenlandse Zaken, niet hij.’ Goed geklauwd, katje, luidden de meeste commentaren. Maar over de Amerikaanse Afrikapolitiek werd doorgaans met geen woord gerept. In dezelfde periode vonden toch enkele gebeurtenissen plaats die betekenisvol waren en die de mainstream press negeerde. De voorlopige conclusie moet luiden dat president Obama noodgedwongen de Afrikapolitiek van Bush voortzet, zoals waarnemer Adam Hochschild hier onlangs al betoogde (https://salonvansisyphus.wordpress.com/2009/08/17/adam-hochschild-on-congo-rwanda-and-the-us/). Er is een militarisering van het Afrikaanse continent aan de gang, om de economische, militaire en strategische belangen van de VS veilig te stellen. Met een cynische boutade zou men kunnen zeggen: hoera, eindelijk wordt er omgekeken naar Afrika.  

BUSHISM

De geschiedenis begint natuurlijk waar je hem laat aanvangen. Laten we dit verhaal maar beginnen op datum van 1 october 2008, nog net voor de presidentsverkiezingen die door Obama zijn gewonnen. Toen werd in Washington met enige fanfare de officiële installatie aangekondigd van AFRICOM, Unted States African Command. Het initiatief was enkele jaren voordien genomen door minister van Defensie Donald Rumsfeld, als onderdeel van de strategie om de Amerikaanse buitenlandse politiek meer en meer naar het Pentagon toe te trekken.

Congo 00 africom_emblem

AFRICOM is het Amerikaans Eenheidscommando voor alle Afrikaanse landen, uitgezonderd Egypte dat onder het Midden-Oosten blijft ressorteren. Het gaat om 53 staten, inclusief de eilandengroepen – belangrijk voor vlootoperaties -  van Kaapverdië, Sao Tome en Principe, Equitoriaal Guinea, de Comoren, Madagascar, Mauritius en de Seychellen.

Het hoofdkwartier, met 1300 personeelsleden, is voorlopig gevestigd in Stuttgart, Duitsland. Het lag in de Amerikaanse bedoeling om AFRICOM meteen in een Afrikaanse hoofdstad te droppen, maar geen enkel Afrikaans land wilde het odium van onverknipte yankeevriend op zich laden. Zelfs het Bush-gezinde Liberia vond het idee te link, ondanks de riante financiële voordelen die er zouden aan vasthangen. Met zijn bekende affirmatiedrang (‘Africa is a nation that suffers from incredible disease’) ontkende de president in zijn nadagen dat een nieuwe grote militaire basis – naar het evenbeeld van Camp Lemonier in Djibouti – op het Afrikaanse continent overwogen werd. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kunnen we dus zeggen dat er nu volop naar zo een nieuwe locatie wordt uitgekeken.

 De navy- en landmacht van AFRICOM zijn, eveneens ‘voorlopig’, in Italië ondergebracht (Vicenza en Napels). De Air Force component huist in Sembach, Duitsland. Eventuele nieuwe vestigingsplaatsen kunnen er komen na “full diplomatic consultation and agreement with potential host nations”. Dat is nog welsprekender dan de Bush-verklaring zelf.

THE MISSION

Het formele Mission Statement van U.S. Africa Command werd in mei 2008 goedgekeurd. AFRICOM: “…zal, in overleg met andere U.S. regeringsdiensten en internationale partners, een volgehouden inspanning voor de veiligheid leveren, met militaire uitwisselingsprogramma’s, met door het leger ingerichte activiteiten en andere militaire operaties, voor zover ze  tot doel hebben een stabiele en veilige Afrikaanse omgeving te scheppen die de buitenlandse politiek van de U.S. in de hand werkt.”

De Amerikaanse Afrikapolitiek wordt op de middenlange termijn grotendeels bepaald door het toenemend belang van de Afrikaanse olie. De olieprijzen stijgen, de behoeften ook. Ongeveer 80 procent van de Amerikaanse handel met Afrika bestaat uit olie-import. 
Dat is een verdubbeling sedert 2002. In 2006 hebben de VS meer olie ingevoerd uit Afrika dan uit het hele Midden-Oosten.  

Zowel de Obama-administratie als vertegenwoordigers van AFRICOM ontkennen in alle toonaarden dat de Afrikapolitiek wordt gemilitarizeerd. Maar bijna alles wijst op het tegendeel, zo zal blijken.

Wanneer is eigenlijk een buitenlandse politiek gemilitariseerd? Een algemeen aanvaarde definitie is: als militaire machtsontplooiing beschouwd wordt als het enige effectieve middel om de agenda te realiseren. En met AFRICOM wordt nu het bijna-laatste werdelddeel (op Australië en Antarctica na) van een eigen Amerikaans militair oppercommando voorzien. Machtsontplooiing lijkt een understatement.

THE FUNDING

Het Amerikaanse Defensie Budget voor FY 2010 voorziet zo’n 300 miljoen dollar voor werking en onderhoud van AFRICOM operaties. Daarbij komt 263 miljoen voor extra personeel, luchttransport en communicatie. De begroting vermeldt nog een globale som van 451 miljoen dollar voor het vervangen en verbeteren van ‘facilities’ in de vestigingen van CENTCOM en AFRICOM, maar er wordt geen apart bedrag opgegeven voor AFRICOM. 

GENERAL KIP WARD IN DJIBOUTI

GENERAL KIP WARD IN DJIBOUTI

Die ondoorzichtigheid is geheel volgens de militaire logica. CENTCOM is namelijk het centrale commando, geleid door de bekende generaal Petraeus, wiens enorme bevoegdheid zich uitstrekt over niet enkel Afghanistan en Irak maar ook over de Hoorn van Afrika. Daar, meer bepaald in Djibouti, ligt Camp Lemonier, een voormalige basis van het Franse Vreemdelingenlegioen die in 2001 aan de Amerikanen is overgedragen. AFRICOM zal dus in elk geval met CENTCOM moeten samenwerken, het is er deels uit ontstaan.

De bevelhebber van AFRICOM is Generaal William E. “Kip” Ward, de enige zwarte viersterrengeneraal in actieve dienst. Hij heeft Somalië en Bosnië erop zitten als infanterieofficier. Na een bezoek aan Kinshasa dit voorjaar liet hij een klein beetje in zijn kaarten kijken over AFRICOM.

De VS zullen doorgaan met het trainen en adviseren van het Congolese leger ‘om zijn militaire operaties efficiënter te kunnen uitvoeren en het land veiliger te maken’. Op dit moment, liet Ward zich nog ontvallen, hebben wij hier een zevenkoppig trainingsteam voor de opleiding van Congolese officieren. ‘Dit moet de professionalisering van de Congolese strijdmacht verhogen.’

Een aparte post van het State Department vormen de overeenkomsten met ‘private military contractors’, zeg maar huurlingenorganisaties. In februari vorig jaar, nog onder Bush, kregen vier privé-firma’s samen meer dan 1 miljard dollar toegezegd voor opdrachten in Afrika tijdens de periode 2009-2013. 

President Obama, die in zijn toespraken zeer gedreven een multilaterale en ‘zachte’ aanpak verdedigt, blijft dus voorlopig trouw aan de unilaterale militaire aanpak van de VS, zoals gehuldigd door zijn voorgangers. De gevolgen daarvan zijn te zien in Irak. En voorheen in Vietnam – waar het voor de Amerikanen trouwens ook allemaal begonnen is met het sturen van ‘experts’.

Al dit AFRICOM-gedoe werd deskundig ontweken door minister Clinton, die er tijdens haar bezoek in ongeveer alle talen over zweeg. AFRICOM zelf liet zich in die periode ook niet onbetuigd in de rest van het continent. Het met raketten uitgeruste slagschip USS Arleigh Burke deed de haven van Dar Es Salaam in Tanzania aan. En in de Zambiase hoofdstad Lusaka hield het African Command een seminarie over ‘veiligheid en gezondheid’.

RAPID REACTION FORCE

DR CONGO'S PRESIDENT KABILA

DR CONGO'S PRESIDENT KABILA

Kort nadat Clinton haar Afrikaanse toernee in Goma had besloten met een roerend afscheid van de Congolese president Kabila, kwam er een los bericht uit Nairobi. Het Amerikaanse leger zal een ‘kleine groep’ experts – alweer – naar Congo sturen. Deze keer is het een burgerlijke delegatie, ‘die moet onderzoeken in welke mate de VS een grotere rol kunnen spelen in het land’. Aldus de Keniase krant Daily Nation.

Nog volgens deze bron stuurt AFRICOM onder meer een pr-specialist die het Congolese leger moet helpen zijn reputatie op te vijzelen. Die reputatie is zoals bekend belabberd, met soldaten die slecht uitgerust zijn en ondermaats betaald worden, die gijzelen en verkrachten. Ook daarover heeft Adam Hochschild al bericht.

In de nieuwe Amerikaanse begroting voor Defensie wordt de Democratische Republiek Congo aardig verwend. Voor wapenaankopen is 2,5 miljoen dollar uitgetrokken, 500.000 dollar gaat naar militaire opleiding en training. Maar de grote hap van liefst 21 miljoen dollar is voorbestemd ‘to reform the military, including the creation of a rapid reaction force for the eastern Congo’. Over deze ‘snelle interventiemacht’ – de term roept bewust of onbewust herinneringen op aan het NAVO-ingrijpen in voormalig Joegoslavië – is vooralsnog weinig tot niets bekend.

Voeg bij dit alles de 17 miljoen dollar die minister Clinton beloofd heeft om het sexueel geweld en zijn gevolgen o.m. militair te bestrijden, dan levert dat een aardige hap op uit de officiële 300 tot officieuze 1000 miljoen dollar waarop AFRICOM aanspraak zal kunnen maken. Maar niets is doorzichtig. Het militair geheim dient bewaard want Feind hört mit, de vijand luistert mee.  

CAPSTONE

Wie vriend en vijand zijn valt in deze felbetwiste streek, Centraal-Afrika rond de grote meren, niet altijd uit te maken en het wil ook nog weleens wisselen. Simultaan met Hillary’s bezoek aan Congo landde in het nabijgelegen Kigali (Rwanda) een 21-koppige delegatie van de Amerikaanse legertop. Weer andere experts.

Het waren uitsluitend generaals en admiraals die drie dagen lang werden rondgeleid door hun gastheer, de Rwandese opperbevelhebber generaal James Kabarebe. Bezocht werd onder meer het Genocidemonument van Gisoze, waar de delegatie gebriefd werd over ‘the realities of the 1994 Genocide against the Tutsi’, luidens een verslag in de Rwandese regeringskrant The New Times.

Congo 03 Capstone logo
De Amerikaanse delegatieleider was luchtmachtgeneraal b.d. Joseph W. Ashy. Hij verklaarde dat Rwanda een belangrijke bondgenoot van de VS op het Afrikaanse continent is. ‘De geschiedenis van de Genocide en de wijze waarop het land erin geslaagd is uit zijn as te verrijzen als een stabiele staat met een sterk leger, maken het tot een aan te raden studieobject voor Amerikaanse officieren’, aldus Ashy.

CAPSTONE is een bijschoolcursus voor eliteofficieren. Niet enkel zij maar ook de landen, staatshoofden, ambassadeurs waar ze mee omgaan, zijn het puikje. De cursisten worden gecoached door ervaren en streng geselecteerde admiraals en generaals als Ashy zelf. Hij was voorheen gevechtspiloot in Vietnam (Bien-Hoa) en verdiende zijn belangrijkste decoraties als hoofd van de Amerikaanse luchtoperaties in Bosnië, begin jaren negentig.

De opleiding van CAPSTONE Fellows is grotendeels doctrinair en betreft vaak politiek gevoelige onderwerpen die verband houden met defensie maar ook met andere regeringsaangelegenheden, de diplomatie, het parlement, de media en het grote publiek. De deelnemers aan deze elitecursus zijn gebonden door een morele zwijgplicht. Anders gezegd: tegenover buitenstaanders mogen/moeten ze liegen over wat ze binnenkamers hebben vernomen. Het is dus onwaarschijnlijk dat we nog veel zullen horen over de Ashy-missie in Rwanda, zelfs niet als er vragen over zouden worden gesteld in het Congress of de Senaat.

PACIFICATIE

Aan gewapende c.q. vechtende partijen ontbreekt het niet in dit deel van de wereld. De staatshoofden van Congo en Rwanda zijn frères-ennemis, de volken die er wonen vaak rivalen en de meeste buitenlanders tuk op gewin. In goed tien jaar tijd zijn een genocide en twee oorlogen door een streek van zo groot als pakweg het Iberisch schiereiland geraasd. Resultaat: meer dan 5 miljoen doden, plus een veelvoud aan displaced persons en fysiek en psychisch verminkte mensen. De plegers van geweld zijn vaak ook slachtoffers. En omgekeerd.

Het opsommen van groepen, partijen, warlords en coalities is onbegonnen werk. Het gebied van in hoofdzaak Noord- en Zuid-Kivu heet nu gepacificeerd te zijn, sinds het (wankele) akkoord tussen Congo en Rwanda van begin dit jaar. De ‘rebellen’ (het FDLR) worden nagezeten door de strijdkrachten van Congo en Rwanda, vereend in de operatie Kimia II en kennelijk actief gesteund door AFRICOM-personeel. Maar de meeste van de losgeslagen milities en legertjes bestaan nog. Meer zelfs, ze vechten door, met nieuwe wapens, onder andere vlaggen, om dezelfde redenen. Namelijk, omdat er niets fundamenteel veranderd is.

Congo 08 East

Enkele beruchte klassiekers onder de moordenaarsbenden zijn FDLR, CNDP, PARECO en de Mai Mai. De laatste twee groeperingen werden, luidens een verslaggever van CongoForum, door de Congolese overheid gecreëerd om chaos te zaaien.’ Duizenden werkloze, gefrustreeerde, ongeschoolde jonge mannen van alle etnieën werden opgetrommeld en bewapend. Zij stelen, plunderen, verkrachten en terroriseren de bevolking.’

Maar ook tienduizenden leden van de FARDC (Forces Armées de la République Démocratique du Congo), het officiële leger van Congo, zaaien dood en chaos. Wie denkt dat dit een overdrijving is, leze de rapporten van onder meer Human Rights Watch. Gewoonweg verbijsterend zijn de exploten van de elitetroep ‘14th Brigade’, opgericht en getraind onder internationaal toezicht van o.a. de VS en België.

14th BRIGADE

Human Rights Watch recently reported:

“The 14th brigade was created in 2006. The majority of its soldiers were former combatants of the Congolese Rally for Democracy-Goma (RCD-Goma), one of the main, Rwandan-supported rebel groups that fought the national government during Congo’s second war. In addition, the brigade also included former Mai Mai combatants andmembers of the former government army, the Forces Armées Congolaises.

Since 2006, the 14th brigade has moved around an area straddling the border between North and South Kivu. In late 2007, the 14th brigade was sent to the frontline to fight the National Congress for the Defense of the People (CNDP), a rebel group led by Laurent Nkunda, a Congolese Tutsi who had refused army integration. In December 2007, in a tense battle at Mushake, the CNDP defeated a vastly superior number of Congolese army soldiers, including those of the 14th brigade.

From January to August 2008, the brigade was reconstituted in the town of Kabare. This period was characterized by widespread looting and abuses against civilians, as well as internal conflict within the brigade. When the approximately 4,500 troops and their families arrived in Kabare, the army provided them with no provisions, food, or shelter. The soldiers were left to their own devices and as a result preyed on the local population for their basic needs. They destroyed fields, cut down a large number of trees and dismantled local wooden homes for firewood or their own shelter. Soldiers also erected barricades, extorted money from civilians, arbitrarily detained, tortured, and killed civilians, and committed acts of sexual violence against women and girls. One officer of the 14th brigade described the situation as “anarchy.”
Congo 05 14th Brigade Goma

Officially, the 14th brigade no longer exists. It is not the only brigade that has undergone serious internal conflict and escapes full control by the military hierarchy. Brigade commanders often have a considerable degree of autonomy and have sometimes used this to further their control over local populations and mineral wealth. Some other brigades, particularly in North Kivu, have refused to join brassage and joined the CNDP. Tensions over pay have often resulted in violence within the army as well as against civilians.

Throughout its existence, soldiers from the 14th brigade have been involved in many acts of sexual violence. They were often carried out at the same time as looting activities, a trend seen in many other parts of eastern Congo where Congolese army soldiers are based. In many of the cases, women and girls were gang raped. Those who tried to resist were frequently beaten, shot, or otherwise injured.

In the first half of 2009, Human Rights Watch received testimony of sexual crimes committed by soldiers in newly integrated brigades made up of former 14th brigade soldiers, as well former combatants from the CNDP and another armed group, the Coalition of Congolese Patriotic Resistance (PARECO).

Civil society and local residents have frequently and loudly complained to local, provincial and national authorities about the human rights violations committed by 14th brigade soldiers, including cases of rape. Despite the abundance of these complaints and the information to back them up, military and civilian authorities have not taken the complaints seriously and have done little to stop the abuses.

Protests about the abuses by the 14th brigade were particularly numerous when the soldiers were based in Kabare. Several Congolese human rights organizations, the Catholic church, a traditional leader (Mwami), and local residents addressed letters and reports to the military authorities, the governor of South Kivu and President Joseph Kabila.

Soldiers in the 14th brigade were able to commit abuses without consequence partly because of confusion over chain of command and because commanders made aware of the problems did not take action against those responsible. The brigade lacked a clear chain of command both within the field, where Colonel Tshibangu’s leadership was not accepted, and at senior levels in the military hierarchy. Military authorities who should have been in a position to give orders were either unwilling or unable to control the troops. The confusion over chain of command became particularly evident during the 14th brigade’s stay in Kabare.

After the departure of the brigade, in October 2008, the UN assessed the extensive damage done by the 14th brigade and organized humanitarian aid to assist the population.”

 PARTNERSHIP

Het is duidelijk dat de ongeveer 17.000 manschappen van MONUC (Mission de l’Organisation des Nations Unies au DR Congo), vooral blauwhelmen  en -mutsen uit verre landen als India, hun taak van vrede- en ordehandhaving in Oost-Congo niet aankunnen.
Congo 06 MONUC
Ook niet als ze er deze dagen 3000 man bijkrijgen. Volgens een VN-deskundige, geïnterviewd door Hochschild, zijn er zeker 250.000 peacekeepers nodig, alleen voor Oost-Congo. ( https://salonvansisyphus.wordpress.com/2009/08/02/uranium-chaos-in-congo/).

Waarom zou dan niet AFRICOM die even belangrijke als ondankbare taak op zich nemen? Misschien omdat de VS wel de lusten maar niet de lasten wil dragen? Of omdat ook de Obama-administratie gekneld zit tussen wereldpolitiek en winstbejag, tussen de UN-Veiligheidsraad en de Top van de G-8.

In elk geval gaat de Amerikaanse diplomatie heel omzichtig te werk terwijl de militairen hun hand niet omdraaien voor een expertise hier en een mistige verklaring daar, vooral als het over Congo en Rwanda gaat. Des te merkwaardiger dus dat minister Clinton in Goma, op niet meer dan een boogscheut afstand van Rwanda, geen oog had voor het land dat een sleutelrol speelde en speelt in de regio. Een diplomatiek gesprek met president Kagame – laat staan een reprimande – was blijkbaar onmogelijk.

Dan waren de militairen weer een stuk minder terughoudend. Eind april was de grote baas zelf er nog geweest en had na afloop een uitvoerige persconferentie gegeven op de luchthaven van Kigali. Generaal  “Kip” Ward, Commander of AFRICOM, stak vele minuten lang op het gênante af de loftrompet van het Rwandese leger en zijn leiders:

‘…een uiterst professionele strijdmacht, goed getraind, gedisciplineerd, met een sterke leiding, zorgvuldig, voldoend aan alle normen. Ik moet zeggen, de RDF, Rwandan Defense Force is iets om trots op te zijn. Dat zijn we ook, als partners die uitkijken naar meer partnership.’

DARFUR

Het leek wel of het Rwandese leger nooit hulp had geboden aan diverse warlords en hun benden, nooit Congo was binnengevallen, nooit het Congolese leger en vooral de bevolking had dwarsgezeten, nooit bescherming had verleend aan dieven en smokkelaars die de rijke Congolese bodem plunderen, nooit geheuld had met de outlaw Nkunda die de wettelijke Congolese regering bestreed en bijna ten val had gebracht.

De samenwerking tussen de strijdmachten van de US en Rwanda richt zich op dit moment grotendeels op peacekeeping in Darfur. De Amerikanen zijn wat blij dat ze in deze woelige streek zwarte Rwandese soldaten kunnen inzetten. Maar toch moet volgens generaal Kip de samenwerking aanzienlijk worden opgevoerd.

GOMA EAST CONGO

GOMA EAST CONGO

‘Als hoofdbetrokkene zijn we verheugd dat de RDF van plan is zijn militaire capaciteit te verbeteren om diverse vredesmissies te vervullen en op andere wijzen bij te dragen aan de vrede in dit gebied. Dat komt de wereldwijde stabiliteit ten goede.’

Goed om weten dat het dubieuze regime van Kagame nu voor Washington, althans het Pentagon, een leidende wereldmacht is. Inderdaad, waarom zou in dit ordelijke, nette, overzichtelijke dictatuurtje geen grote Amerikaanse basis worden gevestigd van AFRICOM? Voor heel Centraal-Afrika, naar het voorbeeld van Djibouti voor de Hoorn? Dat zou voor vele mensen en dingen goed kunnen zijn. De olie- en gasvoorraden zijn door eigen troepen beschermd, de mineralenhandel binnen handbereik, de in Afrika oprukkende Chinezen gecounterd. En het is nog goed voor de War on Terror ook, voor wie gelooft dat die gewonnen kan worden. We moeten ervan uit gaan dat Obama alsnog het beste wil zien te maken van het giftig geschenk dat hem door Bush is nagelaten.

BEWILDERED

Geen wonder dat men zich ook in Amerikaanse regeringskringen zorgen maakt over de snelle vaart die AFRICOM neemt. Die bezorgdheid waait op uit een pas vrijgegeven Report of Inspection van The Bureau of African Affairs. De Inspecteur-Generaal in Washington stelt vast dat Amerikaanse ambassades in Afrika ‘bewildered’ (ontredderd) waren door de plotse inspanning van AFRICOM om zich een rol te verwerven op de Afrikaanse scene.    

Ook op het State Department zelf, het Ministerie van Buitenlandse Zaken geleid door Hillary Clinton, is de chaos groot. Carrièrediplomaten en anderen maken zich zorgen ‘over de mogelijke militarisering van de diplomatie’. Het is nu tot een de facto regeling gekomen, waarbij de ambassadeurs ter plekke de overhand behouden. Zij kunnen AFRICOM-personeel weer naar huis sturen ‘if they did not perform or behave as required’. Bij ambassades wordt een speciale Defense Attaché geïnstalleerd om de coördinatie te verzekeren tussen militairen en diplomaten.

SECRETARY OF STATE HILLARY CLINTON WITH MONUC

SECRETARY OF STATE HILLARY CLINTON WITH MONUC

Ook de publieke opinie in en buiten de VS is er niet gerust op. Letterlijk: ‘There continues to be some public and considerable internal debate about the wisdom of military funding of U.S. developmental and public diplomacy activities in Africa’. 

Met name de ngo’s zijn ongerust. ‘Vele niet-gouvernementele organisaties blijven terughoudend om hun activiteiten gelieerd te zien met het Amerikaanse leger. Zij zijn van oordeel dat deze vermenging wantrouwen kan wekken bij de bevolking die ze trachten te helpen’. Om het publiek beter voor te lichten heeft AFRICOM ‘military information support teams’ opgericht. Afgekort: MIST. Het Pentagon beschikt over werknemers met zin voor ironie.

Maar misschien brengt AFRICOM, bij wijze van spin-off, als een soort Serendipity Song, als een gelukkig neveneffect, ook nog vrede in de regio? Zo kunnen dan miljoenen mensen die nu al vijftien jaar lang letterlijk geen leven hebben, ervaren dat er toch zoiets als de Rechten van de Mens bestaan. Of althans een Verklaring daarover. Meteen kan niet enkel de reputatie maar ook de praktijk van het Congolese leger FARDC worden hersteld.

Pas dan zal een Belgische minister van Buitenlandse Zaken met recht in Kinshasa kunnen verklaren ‘ik hou van dit land, zijn leiders en zijn volk’.

PEACEFUL LAKE KIVU

PEACEFUL LAKE KIVU

SHOPPING ON LINE:

 Human Rights Watch

http://www.hrw.org/en/search/apachesolr_search/Report+Congo

http://www.hrw.org/en/node/12310/section/
 

Official Africom Website

http://www.africom.mil/
Organisations

http://salsa.democracyinaction.org/o/1552/t/5734/content.jsp?content_KEY=3861

Information sites

http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=14815

http://www.foreignpolicy.com/story/cms.php?story_id=4763

http://www.congoforum.be/fr/nieuwsdetail.asp?subitem=1&newsid=160536&Actualiteit=selected

MONUC 
http://monuc.unmissions.org/Default.aspx?alias=monuc.unmissions.org/monuc-french&language=fr-FR

september 1, 2009 at 7:46 am 1 reactie


Kalender

september 2009
M D W D V Z Z
« aug   okt »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Posts by Month

Posts by Category


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 540 andere volgers