BERLUSCONI’s Italië is furbo

oktober 31, 2009 at 9:42 am Plaats een reactie

470berlusconi

door Marc Coucke

                                                                      
Het woord italiano heeft veel aangename, mooie, lekkere, artistieke en wat al nog connotaties maar het prachtige land Italië heeft ook een Eerste Minister, Silvio Berlusconi, die regelmatig van zich laat horen, niet omdat hij een gerespecteerd Staatsman is maar door zijn uitlatingen en zijn uitspattingen. Hoe valt dit te rijmen ?
 

Italië is een jonge natie die nog maar bestaat sinds 1946 en in zijn jonge bestaan al enkele traumatische crisissen heeft meegemaakt. Om er enkele te noemen : het fascisme, Le Brigate Rosse, het imploderen van de traditionele politieke partijen. De inwoners van dat mooie schiereiland hebben midden deze omwentelingen uit noodzaak geleerd zich uit de slag te trekken. Deze karaktertrek is weliswaar niet ontstaan in de twintigste eeuw maar is er zeker versterkt uit gekomen.

Zij proberen in eerste instantie niet de chaos op te ruimen die op vele vlakken heerst – zij kunnen ze zeer lyrisch beschrijven –  maar hun eerste bekommernis is : ‘Hoe geraak ik hier uit ? Hoe los ik mijn probleem op ?’. In hun zoektocht naar een uitweg zijn ze zeer inventief en creatief en ze schuwen niet steeds de ongeoorloofde middelen. Dit gaat van het voorsteken in een rij wachtende mensen of het omkopen van een verpleegster in een ziekenhuis tot de politieke corruptie en de afpersing van de mafia. In het Italiaans drukt men het mooi uit : men moet furbo zijn, slimmer en sluwer dan zijn buur.

 In die zin is Silvio Berlusconi een typische Italiaan. Hij is furbo en hij heeft het gemaakt. In 1936 geboren in een kleinburgerlijk gezin is hij erin geslaagd uit te groeien tot de tweede rijkste man van Italië en de zeventigste in de wereld. Zijn vermogen wordt geschat op 6,5 miljard dollar. Zijn holding Fininvest bezit 50% van de uitgeverij Mondadori, 39% van Mediaset (4 commerciële TV-zenders in Italië en Spanje), 35% van de financiële groep Mediolanum en ook 100% van voetbalclub AC Milan.

Berlusconi 2
Om dit te bereiken heeft hij alle geoorloofde en minder geoorloofde middelen gebruikt. Heel waarschijnlijk omdat zijn zakenimperium steeds meer onder fiscaal en juridisch vuur  kwam te liggen heeft hij in 1994 besloten in de politiek te stappen. En met succes ! Hij heeft flair (hij noemde zijn partij ‘Forza Italia’), zijn programma was aantrekkelijk want populistisch en hij had in zijn TV-zenders en de pers een groot platform. Hij had ook de tijdsgeest mee want de traditionele partijen lagen uitgeteld op de vloer.

Berlusconi is in 1994 voor het eerst Eerste Minister geworden en is nu bezig aan zijn vierde ambtstermijn en hiermee de langst regerende Eerste Minister van de Italiaanse Republiek. Die eer heeft hij niet verdiend als grote hervormer of groot Staatsman, want het Italiaanse staatsapparaat is nog altijd krakkemikkig en de Italiaanse economie is niet efficiënt. In het verleden kon de Italiaanse lira om de zoveel jaren gedevalueerd worden om  te kunnen wedijveren in internationale markten, maar met de invoering van de Euro kunnen ze dit middel niet meer gebruiken en slaan ze in internationale vergelijkingen een belabberd figuur.

Toch krijgt Silvio Berlusconi bij verkiezingen de helft van de Italianen achter zich. De grote (drog)reden is dat hij voor vele mensen een lichtend voorbeeld is, een icoon om naar op te kijken, een na te streven ideaal. Berlusconi meet zich die rol met veel genoegen aan. Hij ziet zichzelf als een god, die aanbeden (adorare) wordt door zijn volgelingen. Hij is de populaire figuur, die met kwinkslagen (‘Obama is abbronzato’ of ‘een echte man betaalt niet voor seks’) de massa bewerkt en bespeelt. Hij gebruikt graag het woord coglioni om zijn tegenstanders te treffen. Hij noemt zichzelf steevast Il Presidente (van de Ministerraad) daarbij met opzet verwarring scheppend met de echte President (van de Republiek). Omdat hij zoveel stemmen krijgt en zich omringt met mensen die graag voor hem applaudisseren waant hij zich ongenaakbaar en verheven boven het volk.

Een paar weken geleden, toen het Grondwettelijk Hof de puntjes op de i zette en niet toeliet dat Berlusconi zichzelf door een gewone wet onschendbaar had verklaard, zei Berlusconi dat hij ‘primus sopra pares’ is.

Berlusconi is een gevaar voor zijn land. Niet alleen door zijn populisme maar ook door zijn smaad aan de grondvesten van de Staat. Na de uitspraak van het Grondwettelijk Hof besmeurde hij in een interview uitgezonden op de RAI de President van de Republiek (‘Nu weten wij aan welke kant hij staat.’) en de rechterlijke macht (‘De kanker van dit land’ en ‘mentaal gestoord’).
Dit horen de Italianen uit de mond van hun Eerste Minister en toch gebeurt er niets. Dit wijst op een gelatenheid (of goedkeuring) van de bevolking en de zwakheid van de oppositie, die er niet in slaagt zich te verenigen en het middenveld in te palmen. De vierde macht, die de media zouden moeten zijn, is zwak. Alles draait om show en verkoopcijfers.

Berlusconi 3

Het dagelijkse duidingsprogramma ‘Porta a Porta’ op RAI 1 is zo een nieuwsshow. De gasten moeten aanbellen en worden in de studio binnengelaten door de sterjournalist Bruno Vespa. Zij worden verwelkomd door het applaus van het publiek. Het programma is geslaagd wanneer de gasten elkaar voldoende met woorden hebben afgemaakt of wanneer de nodige tranen vloeien. Dezelfde journalist bestond het om in september een hele dag met Berlusconi op te trekken in en rond L’Aquila en dan ’s avonds bijna twee uur zendtijd te geven aan de Eerste Minister, waarin hij aan de bevolking kon bewijzen hoe goed hij de gevolgen van de aardbeving had aangepakt.

De ware journalisten houden zich koest uit lijfsbehoud of worden monddood gemaakt door Sua Emittenza zelf. Bij zijn jongste aantreden als Eerste Minister heeft hij een nieuwe directie aangesteld bij de  publieke omroep RAI en recent heeft hij nog een zware schadeclaim ingediend tegen La Repubblica en L’Espresso, die vragen durven stellen bij zijn optreden. Enkel in buitenlandse media durft men het aan vragen te stellen bij zijn optreden en zijn beleid en stilaan laten buitenlandse regeringsleiders blijken dat ze niet erg opgezet zijn met de stijl van Berlusconi.

Berlusconi 4

Niet alle Italianen vallen in zwijm voor Berlusconi. Er zijn vele rechtgeaarde mensen in Italië die het er moeilijk mee hebben maar zij zijn een minderheid en hun stem gaat verloren in de  lawaaierige massa. Enkele schrijvers en intellectuelen durven uitkomen voor hun mening maar die wordt door weinigen gehoord want ‘the show must go on’. Het Berlusconi-regime komt ooit aan zijn einde en de gevolgen zullen pijnlijk zichtbaar zijn maar de Italianen zullen zich waarschijnlijk uit de slag trekken. Furbo als ze zijn.

Entry filed under: Ekonomie, Europa, Media, Samenleving. Tags: , , , .

OBAMA’S DOBBEREND BUITENLANDBELEID HET ANDERE CONGO: RENé NGONGO

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: