ZONDER WATER EN BROOD

december 5, 2009 at 11:29 am 1 reactie

Hoe Israël de Palestijnen verder verstikt met hulp van de EU

door Jef Coeck

Door de voorbije benoemingsgolf van Europese presidenten, voorzitters, commissarissen en vertegenwoordigers, van wie – afgaand op het aantal door de omroep aan hen gespendeerde uitzenduren – veruit de meesten Belgen waren, zijn belangrijke Europese ‘details’ door het grove net van de nationale media gevallen.

De EU sloot medio november met Israël een nieuw handelsakkoord, wat in het land zelf niet onopgemerkt voorbij is gegaan. Een triomfantelijk communiqué van het Israëlische ministerie van Handel (A) heeft het over ‘een historische overeenkomst’. En dat is het ook.

Per 1 januari zal 95 procent van de door Israël geproduceerde voedingswaren ongelimiteerd te koop zijn in de 27 Europese landen van samen 500 miljoen klanten. Bestaande quota’s, invoerrechten en andere hinderpalen zijn met één pennetrek zo goed als totaal afgeschaft. Het gaat onder meer om chocolade, bakkerijproducten, pasta, koffie, fruitsap, honing en salades.

Directeur-Generaal Hirsh van Industrie, Handel en Arbeid had ook lof voor de politieke kant van het akkoord dat ‘anders dan bij vorige overeenkomsten met de EU zeer tegemoetkomend voor Israël is’. Dat belooft voor de toekomst, voegde hij eraan toe. Op dit moment bedraagt de Israëlische handel in voedingsproducten met de EU al 650 miljoen dollar per jaar.    

De Europese ondertekenaars en mandatarissen negeerden met hun tegemoetkomendheid een ander bericht van twee weken voordien. Het is een rapport van Amnesty International over het waterbeheer (B) door Israël in de Palestijnse gebieden, de bezette Westoever en Gaza. Terwijl onder meer de Israëlische landbouw floreert dankzij de waterwerken, geldt voor de Palestijnen een rantsoenering die de grenzen van het fatsoen ver overschrijdt.

TROUBLED WATERS

Mountain Aquifer is een van de belangrijkste ondergrondse waterbronnen van Israël en de Bezette Gebieden. Voor de Palestijnen op de Westbank is het de enige bron van water. Toch hebben zij slechts toegang tot 20 procent van dit water, Israël eigent zich de overige 80 procent toe. Israël heeft bovendien nog andere bronnen, zoals de Jordaanrivier.

ISRAELISCHE WATERAANVOER

Het gemiddelde waterverbruik van een Palestijn bedraagt 70 liter per dag, in sommige streken zelfs maar 20. Een Israëlische kolonist op de Westoever gebruikt gemiddeld 300 liter per dag. Dat dient voor intensieve irrigatie van de landbouw, maar ook voor weelderige tuinen en zwembaden. 

Palestijnen die een waterproject willen opstarten moeten daarvoor toestemming vragen, onder meer aan het leger. Vergunningen worden vaak geweigerd of op de lange baan geschoven, omwille van ‘de veiligheid’. Het Israëlisch leger (IDF) vernietigt waterputten of neemt Palestijnse mobiele watertanks in beslag. Die rijdende waterreservoirs zijn toch al duur, omdat ze ook nog af te rekenen hebben met lange wachttijden en omwegen door Israëlische checkpoints. Nogal wat Palestijnse boeren zijn zelfs niet in staat kleine hoevelheden gewassen te telen voor eigen behoeften. Zo wordt noodgedwongen de veestapel gereduceerd, met nog minder voedsel tot gevolg.

In Gaza is het weinige water ook nog eens sterk vervuild – hoe zou dat komen? – en doorgaans ongeschikt voor menselijk gebruik. Maar zowel de wateraanvoer als de ontwikkeling of reparatie van de waterinfrastructuur wordt met een Israëlische legerblokkade onmogelijk gemaakt.

pALESTIJNSE WATERAANVOER

‘Water is een basisbehoefte en een fundamenteel recht. Maar voor veel Palestijnen is zelfs water van een lage kwaliteit een luxegoed geworden’, zegt Lore Van Welden van Amnesty International Vlaanderen. ‘De Israëlische overheid moet haar discriminerende waterbeleid stopzetten en de toegang tot water voor de Palestijnen verzekeren. Ze moet de Palestijnse bevolking een eerlijk aandeel geven in de gemeenschappelijke waterreservoirs.’

TOT AAN DE LIPPEN

De nationale pers was alweer met drukker zaken begaan, toen op 17 november de Israëlische waterpolitiek het onderwerp van een korte discussie vormde in de Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers. Het kamerlid Wouter De Vriendt (Ecolo-Groen!) stelde een aantal kritische vragen aan de regering. Zoals: Is het exploiteren van de waterbron Mount Aquifer door Israël in  overeenstemming met het internationaal recht? En heeft de staat het Israël het alleenrecht op het watergebruik?

Het antwoord op deze en soortgelijke vragen werd geleverd door Yves Leterme, toen nog in zijn vermomming van minister van Buitenlandse Zaken.

Leterme: ‘Uiteraard zijn wij ons bewust van het belang van de problematiek van de toegang tot water in Israël en het Palestijnse gebied. De toegang tot water is essentieel voor de socio-economische ontwikkeling en uiteraard ook voor de opbouw van een leefbare,  Palestijnse Staat.’ (…)

‘Israël heeft het principe van redelijk en evenwichtig 
gebruik van waterbekkens en de verplichting om daarbij geen 
noemenswaardige schade toe te brengen aan andere landen expliciet 
erkend. Uiteraard zijn de noden van de naburige gemeenschappen 
daarbij een belangrijke factor. Het interimakkoord van Taba van 
1995 tussen Israël en Palestina bevat een hoofdstuk “water”. 
Het erkent het principe van redelijk en evenwichtig gebruik van 
water, evenals een op zijn minst theoretische erkenning van het 
recht van de Palestijnen op het water in de Westelijke Jordaanoever.’

We lezen verder in het Beknopt Verslag van de Kamer.

05.05  Wouter De Vriendt (Ecolo-Groen!): Mijnheer de minister, op 
mijn vraag of het exploiteren van de waterbronnen door Israel in 
overeenstemming is met het internationaal recht, hebt u een 
overzicht gegeven van bronnen die toelaten om daarop een antwoord 
te geven. Tenzij ik mij vergis, hebt u daarop dus niet geantwoord. 
Is dat volgens u, na raadpleging of analyse, in overeenstemming met 
het internationaal recht? Kunt u daarop met een ja of neen antwoorden?

05.06 Minister Yves Leterme: Er zijn instanties aangeduid om na te 
gaan of die verdragen worden gerespecteerd. Het is een royaal 
behoren tot een internationale gemeenschap dat men de ruimte geeft 
aan de bevoegde instanties die zijn aangeduid om te oordelen over 
dit betrokken verdrag.


Besluit. De internationale gemeenschap bij monde van de Europese Unie heeft haar oordeel al afgeleverd, met het nieuwe Israëlvriendelijke handelsakkoord. Tenzij de nieuwe president (Van Rompuy) en/of de nieuwe Commissaris voor Europese Handel (De Gucht) het standpunt van de Belgische premier (Leterme) zouden herroepen of amenderen. Theoretisch kan het.

A http://www.tamas.gov.il/CmsTamat/Foreign_Trade/FTE_Internal_Page.aspx?FRAMELESS=false&NRNODEGUID={70EC597C-C686-4EED-9587-3561202A58AC}&NRORIGINALURL=%2FNR%2Fexeres%2F70EC597C-C686-4EED-9587-3561202A58AC.htm&NRCACHEHINT=Guest

B
http://www.aivl.be/actie/bezette-palestijnse-gebieden-beperking-op-toegang-tot-water/17438

Entry filed under: Ekonomie, Europa, Midden Oosten, oorlog, Politiek Belgie, Uncategorized. Tags: , , , , , , .

OBAMA: “NO, WE CAN NOT!” VIJANDELIJKE HONDEN

1 reactie Add your own

  • 1. jefc  |  december 6, 2009 om 10:58 pm

    Patrick Decoodt zegt:

    Ik weet niet wat je juist bedoelt met je opmerking inzake Karel De Gucht, of ik dit cynisch moet opvatten of niet.
    In elk geval heb ik mijn grootste bedenkingen bij een figuur als Karel De Gucht, die zichzelf zeer goed weet te profileren maar niet meer is dan een intelligent nepotistische voor zichzelf zorgende liberaal marktdenker.

    Het is die Karel De Gucht die ooit in de VN – als België tijdelijk een maandje voorzitter was van de veiligheidsraad en hij daar zo fier op was – een geheel “event” organiseerde omtrent het belang van een mijnbouw in Congo die ten goede moete komen aan de bevolking. Op dat event waren alleen enkele Belgische journalisten aanwezig die met zijn vliegtuig hadden mogen meevliegen, het haalde natuurlijk wel de Belgische radio en televisie.
    Het was echter diezelfde Karel De Gucht die in een typische neo koloniale superieure liberale houding meende Evo Morales in Bolivië de les te moeten spellen omdat hij verkeerd bezig was toen hij sommige Boliviaanse mijnen nationaliseerde (wat juridisch technisch niet eens een echte nationalisatie was). Evo Morales de enige president die sinds de jaren 50 in Bolivië in een eerste stemronde werd verkozen en dus wel democratische legitimiteit kon voorleggen! Hopelijk wint hij vandaag opnieuw.
    Ik heb echt niets voor Y Leterme en hij ligt me ook niet, maar als het je bedoeling was de “slimme intelligente superieure” Karel De Gucht positief af te schilderen tegenover die toch “ongelukkige ondiplomatische” Leterme (iets waar veel progressieve intellectuelen aan meedoen), dan volg ik je echt niet.
    Karel De Gucht als commisaris van Handel van Europa, een post die “Hem” echt wel op het lijf is geschreven….maar of het de wereld zal vooruithelpen, daar heb ik mijn sterke twijfels bij.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: