BARTS WEG NAAR ‘BELGIË BARST’

mei 11, 2010 at 4:05 pm 7 reacties

door Jef Coeck

Bart De Wever onthult vandaag (11 mei) in zijn column in De Standaard op cynische wijze zijn streefdoel en –middelen.
Hij komt zichzelf tegen in de rol van de beroemde en integer geheten grootspreker Cicero – zonder te vermelden dat die man een van de meest overschatte en lafhartige figuren uit de Romeinse Oudheid was.
Ik citeer uit het bekende boek van de Amerikaanse professor en filosoof Michael Parenti over ‘De moord op Julius Caesar’ (uitgeverij EPO, 2004).
‘Als slavenhouder, huisjesmelker en senator die almaar rijker werd, betreurde hij de minste of geringste democratische trend (..) Cicero beschouwde het volk als waardeloze botteriken, verwant met criminelen en gedegenereerden, de doordeweekse troep, de massa’s en de slechte elementen, alleen maar uit op revolutie (..) Samenzwering en subversie waren de belangrijkste thema’s van Cicero’s verkiezingscampagne, van zijn consulaat en van het grootste deel van zijn verdere leven. Hij zou elk hervormingsvoorstel brandmerken als een onderdeel van een uitgekiend plan om de Republiek te ontwrichten.’
Het zogenaamde complot van Catilina, zo voert Parenti aan, was in feite een volgehouden lastercampagne van Cicero, die zijn tegenstander uiteindelijk liet vermoorden door het leger. In zijn inaugurale rede voor de Senaat wierp de grote redenaar zijn volle gewicht in de schaal om elke rechtvaardige landhervorming te laten afvoeren, met alarmkreten als ‘een complot tegen de vrijheid, in het geniep bekokstoofd en vol geheime agenda’s’. ‘Voor Cicero stond elke verandering gelijk met subversie en elke maatregel om materiële noden te lenigen was een stap die de revolutie dichterbij bracht.’
De Amerikaanse classicus Arthur D. Kahn noemt Cicero zelfs ‘de meest verwerpelijke schoft van de geschiedenis’.
Mooi rolmodel, in afwachting dat Bart Cicero zelf tot het hoogste ambt wordt geroepen? (jc)
 

Dit is het stuk van Bart De Wever:

NIL NOVI SUB SOLE

‘Je bent wie je bent, en dat is je sterkste troef. Maar het kan geen kwaad af en toe te doen alsof.’ Met deze tip opent Quintus Tullius Cicero het Commentariolum Petitionis, de verkiezingshandleiding die hij schreef voor zijn oudere en veel bekendere broer Marcus. Die had zich immers, na een briljante cursus honorum, in 65 v.C. kandidaat gesteld voor de verkiezing tot het hoogste ambt, het consulaat. Evident was zijn verkiezing allesbehalve, aangezien de Cicerones niet behoorden tot de hoogste kaste en het ambt zelden ging naar een homo novus. Broer Quintus nam de rol van gehaaide spindoctor daarom bijzonder ter harte, en stelde een haast militair campagneplan op dat opvallend modern aandoet. In eerste instantie moest Marcus beginnen netwerken binnen zorgvuldig geselecteerde doelgroepen: mensen aan wie de Cicerones ooit een dienst hadden bewezen; mensen die profijt konden hebben door bij een consul op een goed blaadje te staan; mensen bij wie Cicero zelf in het krijt stond en die wellicht beseften dat een consul tot een grotere wederdienst in staat is dan een senator; mensen die tot de vertrouwde achterban behoorden; mensen van wie de hoge status kon afstralen op Cicero. De rode draad van deze oefening: ‘Bind mensen aan u, maar bindt u nooit aan mensen.’

Tweede opdracht van de campagne was het correct inschatten en vervolgens counteren van de tegenstanders. Het waren allemaal aristocraten, maar daarmee was volgens Quintus alles gezegd, want tenslotte – zo schrijft hij letterlijk: ‘Wie gelooft zulke mensen nog?’

De twee gevaarlijkste concurrenten waren Gaius Antonius en Lucius Sergius Catilina (met wie Cicero later genadeloos zou afrekenen). Cicero moest hen raken waar het pijn deed. Antonius had voortdurend geldgebrek en Catilina was een verwoede handlanger geweest van de voormalige dictator Sulla. Het kon geen kwaad om negatieve verhalen over hen rond te strooien. Fijnzinnigheid was daarbij niet aan de orde, zeker niet voor Catilina: ‘Die man is zo brutaal en verdorven, zo geraffineerd en doortastend in het najagen van genot, dat hij er in slaagt kinderen te verkrachten terwijl ze nog op moeders schoot zitten.’

Derde campagnetaak was het werken aan de juiste perceptie, met name dat Cicero populair en invloedrijk zou zijn. Daartoe moest Marcus met een grote groep mensen dagelijks op hetzelfde tijdstip over het Forum wandelen. Zo leek het alsof hij over een groeiende aanhang beschikte en mensen sluiten zich altijd graag aan bij het winnende kamp. Op die dagelijkse tochten kwam Cicero natuurlijk in contact met Romeinse burgers van allerlei strekkingen. De gulden regel van Quintus: ‘Geef de indruk permanent aanwezig te zijn, wees genereus, bespeel de sentimenten, maar neem daarin steeds de houding van een staatsman aan.’

Een campagnemedewerker ging mee om alle verhalen te noteren zodat hij bij latere ontmoetingen nuttige informatie kon influisteren zoals de voornamen van de kinderen. Quintus wond er ten aanzien van zijn niet bepaald volkse broer geen doekjes om: ‘In een verkiezingscampagne is stroop smeren van vitaal belang, zelfs al is het in het gewone leven een minderwaardige en vernederende bezigheid.’ Gelukkig waren er toen nog geen microfoontjes die per ongeluk konden registreren wat Cicero werkelijk dacht over de mensen die hij tegenkwam.

En dan moest het moeilijkste van een politieke campagne nog komen: het nee zeggen. Sommige kiezers benaderen je nu eenmaal met irreële ideeën of onmogelijke verlangens. ‘Een goed mens weigert vriendelijk, een verkiezingskandidaat nooit’, was het oordeel van Quintus. Een ‘nee’ mocht nooit letterlijk worden uitgesproken. Een ‘nee’ moest steeds ingebed zijn in een mooi verhaal, in een anekdote, in een prachtige vergelijking: ‘De waarheid is, mensen hebben liever dat je tegen hen liegt, dan dat je nee zegt.’ Mundus vult decipi.

Marcus moest ook zijn uiterlijk goed verzorgen. Uiteindelijk telt voor veel mensen enkel de eerste indruk. De campagne moest van het begin tot het einde goed ogen. Er moest een indrukwekkende waardigheid van uitgaan, een schittering. Tot slot schetste Quintus nog treffend de politieke omgeving waarin de campagne plaatsvond: ‘een smeltkroes van volkeren, een slangenkuil vol intriges en misstanden, waarin je arrogantie, brutaliteit, kwaadwilligheid, eigendunk, haat en pesterijen moet verdragen’.

Iedere politicus die het Commentariolum Petitionis 2000 jaar later leest, komt zichzelf er in tegen. In plaats van Cicero’s eigen uitroep ‘O tempora, o mores!’ zullen we moeten berusten in de waarheid van ‘nil novi sub sole’.

Bart De Wever is lijsttrekker van de N-VA voor de Senaat, hoewel hij al een mandaat heeft als Vlaams Parlementslid.
Daarbij is hij algemeen voorzitter N-VA, lid van het Partijbestuur, lid van de Partijraad, lid van het arrondissementeel bestuur Antwerpen, lid van het afdelingsbestuur Berchem.

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=GJ2Q1H43

Entry filed under: Media, Politiek Belgie, Samenleving. Tags: , .

GRIEKS PROTEST SCHIET ZICHZELF IN DE VOET ATHEÏSTISCH SERMOEN

7 reacties Add your own

  • 1. Luc Verellen  |  mei 12, 2010 om 7:41 am

    Sterke analyse, frappante gelijkenis!
    Heb altijd al het Lamme Goedzak-gehalte van BDW verdacht gevonden.

    Beantwoorden
  • 2. Geert Thijs  |  mei 12, 2010 om 6:31 pm

    Ik wil geenszins betwisten dat je een scherp oog hebt voor dit soort dingen. En op vlak van schrijven ben ikwaarschijnlijk de laatste om je iets bij te brengen.

    However… De relevantie van je stuk ontgaat mij compleet. BDW heeft het in zijn stuk (dat ik een van zijn minste vind, overigens) over hoe Cicero campagne moest voeren. Over hoe een campagne er in die dagen (al) aan toe ging. Daar lopen een aantal gelijkenissen met de dag van vandaag blijkbaar. Dat het rond Cicero draait is alleen in die zin relevant dat het blijkbaar treffend rond zijn figuur is verteld of historisch neergepend. En daar houdt het dan ook op.

    Ik zie geen enkele vergelijking met de figuur van BDW, en hij heeft zelf op geen enkele manier Cicero als politiek rolmodel opgevoerd noch opgehemeld. Ik vraag me dus af wat de zin is van je artikel. Zeker in relatie tot de titel, die ik ook redelijk tendentieus vind in dit verband. Als België barst, zal het aan de evlutie van de staat België zelf liggen, en niet aan de figuur van BDW. Hij is al jaren alleen maar (noodgedwongen) de boodschapper die zijn analyse geeft van de toestand zoals hij die ziet. Noch los van of ik BDW genegen ben of niet, ik vind dat je op de boodschapper schiet met dit stuk. Ernaast dus.

    Beantwoorden
    • 3. jefc  |  mei 12, 2010 om 7:46 pm

      Tendentieus? Allicht.
      Is er iets tegen het tendensrecht?

      Beantwoorden
  • 4. Peter  |  mei 13, 2010 om 10:38 am

    Het is dat De Wever zelf zo weg is van de Romeinse Oudheid, want hij zou ook goed aan zijn trekken zijn gekomen in de Italiaanse Renaissance. Machiavelli schreef een boek met raadgevingen voor ‘Il Principe’, voor de ‘de heerser’ die de macht wil verwerven en ze behouden.
    Losse greep raadgevingen: ‘Omdat de mensen slecht zijn en ook hun woord niet zouden houden ten opzichte van jou, hoef jij het jouwe evenmin te houden ten opzichte van hen; en een heerser zit nooit om een wettig excuus verlegen dat hem van woordbreuk vrijpleit.’
    ‘Zo simpel zijn de mensen en zo geconditionneerd door de behoeften van het moment dat een bedrieger altijd wel iemand vindt die bedrogen wil worden.’
    ‘Laat een heerser dus zorgen dat hij wint en aan de macht blijft; dan zullen zijn methoden altijd fatsoenlijk worden geacht en alom geprezen worden. Want de massa wordt gewonnen met de schijn der dingen…’
    Natuurlijk wil ik in geen enkel opzicht Bart De Wever vergelijken met Machiavelli – een figuur die veel wijzer en integerder was dan Cicero

    Beantwoorden
  • 5. jef lambrecht  |  juni 11, 2010 om 4:46 pm

    Het is interessant de bijdrage van BDW te lezen in het licht van de overstap, precies een week tevoren, van de gewezen hoofdredacteur.
    Van de methoden en technieken van de stormachtige formatie kregen we op het Groot Debat van de VRT alvast een staaltje. Vergeet daarbij vooral niet dat de huidige hoofdredacteur Duiding een boezemvriend is van de lijsttrekker in Oost-Vlaanderen en dat ze beiden getrouwd zijn met hun BlackBerry, instrument bij uitnemendheid van intriganten.

    Beantwoorden
  • 6. N I E U W S S P R A A K II « Salon van Sisyphus  |  juni 13, 2010 om 10:00 am

    […] Zie ook het commentaar van Jef Lambrecht in het Salon van 11 mei:  https://salonvansisyphus.wordpress.com/2010/05/11/barts-weg-naar-%e2%80%98belgie-barst%e2%80%99/ […]

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: