IJZEREN KANSELIER OF DEMOCRATISCHE PRESIDENT?

juli 1, 2010 at 4:30 pm 2 reacties

door Walter Zinzen en Jef Coeck

De post-13 juni trauma’s worden kennelijk in stilte verwerkt. Grote frustraties c.q. euforieën worden weinig betoond – misschien ook omdat de hitte- en vakantiegolf politieke alertheid niet bevorderen. Sommigen hebben ze wel bewaard. Gewezen journalist en huidig columnist Walter Zinzen (De Morgen/De Standaard) heeft in de laatstgenoemde krant een naar mijn smaak vrij utopisch politiek model uitgetekend. Er is niets tegen utopieën zolang je maar niet gelooft dat ze realistisch zijn. Dat het onderwerp toch leeft, blijkt uit de tientallen reacties op de website van de krant:
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=R12S33VB
Voor de goede orde en het comfort van de lezer geef ik hierna eerst de integrale tekst van Zinzen, gevolgd door mijn eigen bedenkingen. Feel welcome. (jc)   

 Rechtstreeks kiezen wie de premier wordt

door Walter Zinzen

 

Nederlands toppeiler Maurice De Hond constateert in de Volkskrant van afgelopen zaterdag dat de kiezer heeft gesproken maar nu weer buitenspel staat. Hij pleit voor een ander politiek systeem om de democratie te redden. Niet al zijn voorstellen zijn even zinnig maar zijn analyse is minstens gedeeltelijk ook op ons land van toepassing.

We delen met Nederland de versnippering van het electoraat en het jojo-effect van de uitslagen. En vooral : ook bij ons heeft de kiezer na de stembusslag nog weinig in de pap te brokkelen. Wie van de (bijna) 800.000 kiezers van Bart De Wever zou de bedoeling hebben gehad om Di Rupo als premier te krijgen? En hoeveel Waalse kiezers zouden op de PS gestemd hebben om er de NV-A bij te nemen? Natuurlijk, de twee toekomstige partners hebben ieder voor zich een democratische legitimering , maar geen enkele partij heeft zich tijdens de campagne vastgelegd op een regeringsformule. De kiezer heeft geen enkele greep op de coalitie die nà de verkiezingen tot stand komt. Dat is niet nieuw, maar democratisch is het niet.
Bovendien staan we, ook dat hebben we gemeen met Nederland, voor lange regeringsonderhandelingen. De Hond stelt daarom voor de premier op termijn te laten verkiezen. Hij (of zij?) stelt dan zijn eigen regering samen en schrijft een referendum uit bij een verschil van mening met de Kamer om “eventuele impasses” te doorbreken. Zo’n referenda zouden in België de impasses alleen maar vergroten.  Het idee van de gekozen premier daarentegen  zou ook bij ons niets dan voordelen hebben, zoals ik op deze bladzijde al een paar keer heb mogen betogen.
Vooreerst hoeven we dan geen herhaling van 2007 meer te vrezen : drie kandidaat-premiers die hun respectieve Senaatslijst trokken, maar wel alleen in hun eigen deelstaat verkozen konden worden. Een echte federale premier moet in het hele land opkomen. Maar niet op zijn eentje : hij/zij moet een ‘running mate’ hebben, de kandidaat vice-premier,  uit de andere deelstaat. Is de tegenstand tegen een echte federale kieskring onoverkomelijk, dan kan een wijziging van de kieswet – die sowieso noodzakelijk is – volstaan : de kandidaat-premiers moeten de kans krijgen zich in iedere huidige kieskring aan te bieden.

De Vlaamse vrees dat Franstalige politici  stemmen kunnen ronselen in Vlaanderen is dan weg genomen . De helft van het duo is immers per definitie Nederlandstalig. Het is me dunkt een uitmuntend middel om de kiezer zowel duidelijkheid als zeggenschap te verschaffen over  het toekomstige regeringsbeleid. Een deel van de onderhandelingen zou immers al voor de verkiezingen moeten gebeuren. Kandidaat-premier en kandidaat vice-premier moeten met steun van hun respectieve partijen een uitgebreid akkoord hebben, waarmee ze stemmen hopen te winnen in zowel Noord- als Zuid-België, en dat ze dus ook moeten bekend  maken en verdedigen. Bovendien doen ze er goed aan openlijk te zeggen met welke partner(s) ze dit programma het liefst willen verwezenlijken– “als de kiezer het toelaat”  , uiteraard.

Zo’n verkozen premier is ook een patent middel tegen de versnippering . Er kan immers maar één overwinnaar zijn, die dan wel een meerderheid in het parlement moet hebben , of zoeken. De regeringsonderhandelingen kunnen hoe dan ook fors worden ingekort . Geen gedoe meer met informateurs, verkenners, opdrachthouders, bemiddelaars enz. : de verkozen premier vormt, zoals ook De Hond zegt,zelf zijn/haar regering en dan nog wel op basis van een programma dat door een meerderheid van kiezers aan beide zijden van de taalgrens is goedgekeurd. Eventuele communautaire geschilpunten (als die er nog zijn na De Wevers staatshervorming….) moeten voor de verkiezingen zijn opgelost.
Het is dan gelijk ook  afgelopen met de macht van de partijvoorzitters die ministers benoemen of ontslaan zoals het hen bevalt. De verkozen premier moet zijn ministers wel voorstellen aan het parlement en er het vertrouwen voor krijgen, liefst na een pittige ondervraging naar Amerikaans en Europees voorbeeld.
Vanuit democratisch oogpunt : niets dan winst. De bezwaren totnogtoe tegen zo’n systeem hadden vooral te maken met de haalbaarheid. Hoe zou in dit verdeelde koninkrijk een Waal verkozen kunnen worden in Vlaanderen en een Vlaming in Wallonië? De wonderbaarlijke metamorfose, die in onze gewesten na 13 juni heeft plaats gehad, bewijst dat in het land van Magritte niets onmogelijk is. Stel dat het duo Di Rupo- De Wever effectief de volgende regering leidt, dat doet tot tevredenheid van velen  en zich kandidaat stelt bij de eerste premierverkiezingen in de Belgische geschiedenis in 2014 : zouden ze geen kans maken ?
Natuurlijk, regionale en federale verkiezingen mogen dan niet samenvallen. Het onderscheid moet duidelijk zijn en blijven. Het parlement moet eindelijk maar eens de wetten uitvaardigen die de volksvertegenwoordigers ertoe verplicht hun mandaat volledig uit te dienen en het ze dus onmogelijk maakt om onderweg naar een ander niveau te verkassen.
Tot slot : de  premierverkiezing moet republikeinen in alle partijen doen likkebaarden. Ze is natuurlijk de opmaat voor de verdamping van de monarchie. Aan de einder gloort dan de (Con)federale republiek België. Een darwinistische evolutie zou de nieuwbakken politicus Bracke dat noemen. (wz)

 

De staat van onze democratie
 

 

door Jef Coeck

Maurice De Hond is misschien een ‘toppeiler’ maar in elk geval een spindoctor, een soort Superjancallebaut. Als we die vakgroep de staat en zijn de democratische grondregels laten hervormen, krijgen we gegarandeerd hommeles. Wie heeft ons opgescheept met de 800.000 ‘blanco’-stemmen (dixit professor-emeritus Luc Huyse) voor Leterme en dus met de drie jaar chaos die daarop volgden? Een spindoctor. Toch?

Nu ten gronde. ‘Geen enkele partij heeft zich tijdens de campagne vastgelegd op een regeringsformule.’ Dat is waar en maar goed ook. Het is het recht en de taak van het volk om zijn vertegenwoordigers te kiezen en dat heeft het volk op 13 juni gedaan. Die taak is voorlopig af. Nu zijn de politici aan zet. Het is hun taak om aanvaardbare compromissen te vinden. Daar hebben we ze voor gekozen en daarvoor betalen we ze. We hebben nu eenmaal een representatieve democratie. Net als wetten en belastingen zijn ook politici een noodzakelijk kwaad. Het is dus niet meer dan logisch dat ook het democratisch deficit  – waar Zinzen zich terecht over opwindt – voor een deel in die representativiteit gelegen is. Mocht de collega willen pleiten voor een directe volksdemocratie, moet hij het zeggen. Maar dat zie ik hem gelukkig niet doen. Integendeel, hij wijst het referendum af.

‘Na de stembusslag heeft de kiezer nog weinig in de pap te brokkelen’? Als kiezer, inderdaad, de kiesslag is immers geleverd: we hebben een nieuw parlement (volksvertegenwoordiging) samengesteld – en verder ging de vraag voorlopig niet. Impliciet en expliciet heeft de burger zich over minstens twee teksten uitgesproken: een partijprogramma en een verkiezingsprogramma (of wellicht meerdere exemplaren van beide soorten). Walter Zinzen wil daar nu, nog voor de verkiezingen, een derde tekst aan toevoegen: het toekomstige regeerprogramma. Ja, zeg. Wat het volk na twee pogingen niet weet, zal het bij de derde poging niet meer leren. Het laat zich aanzien dat zodoende de ‘kiesmoeheid’ nog toeneemt, samen trouwens met het democratisch deficit.

‘Niets meer in de pap te brokkelen?’ Na de verkiezingen behoudt de wakkere burger toch al zijn burgerrechten? Hij kan zijn volksvertegenwoordigers kenbaar maken wat hij wil, hij kan protesteren tegen voorgenomen beslissingen, hij kan zijn goed- of afkeuring laten blijken in woord en daad. Er is vrijheid van meningsuiting, vrijheid van betogen, stakingsrecht, vrijheid van vereniging en nog zo enkele grondrechten. En bovendien: de kiezer/burger wordt altijd geconfronteerd met de resultaten van zijn eigen kiesgedrag. Als die resultaten niet naar zijn zin zijn, kan hij bij de volgende verkiezingen het zwaard der gerechtigheid laten vallen.
Het is waar, een aardig gedeelte van het democratisch deficit ligt ongetwijfeld bij de burger/kiezer zelf. Het besef dat lidmaatschap van een democratie ook plichten meebrengt, naast rechten, wordt door haast niemand beklemtoond. Als de politici en hun partijen al eens begonnen met het volk te doordringen van zijn eigen verantwoordelijkheid? En niet te roepen: ‘de kiezer heeft altijd gelijk’. Of moeten de politici zich een nieuw volk kiezen, zoals Bertolt Brecht parodieerde?

‘De regeringsonderhandelingen kunnen hoe dan ook fors worden ingekort’. De zwaarste onderhandelingen gebeuren in het systeem-Zinzen vo’o’r de verkiezingen. Dan gaan we dus lange periodes van ‘lopende zaken’ tegemoet, eigenlijk zijn dat semi-volmachten. Is dat democratischer? Het parlement staat quasi buitenspel. De publieke opinie dreigt te smachten naar ‘een sterke man’, al of niet in de persoon van een vrouw, een Waal, een immigrant, een machtswellusteling, een egotripper…

‘Het is dan gelijk ook afgelopen met de macht van de partijvoorzitters die ministers benoemen of ontslaan zoals het hen bevalt.’ Hoezo? Ook een verkozen premier (kanseliersmodel) en zijn vice- zullen toch tot een politieke partij behoren?  Het functioneren van meerdere partijen is juist een groot goed, ik neem aan dat kameraad Zinzen niet pleit voor een eenheidspartij waarin de top alles te zeggen heeft (stalinmodel). De macht van de partijvoorzitters kan pas gebroken worden als deze partijen intern democratisch(er) gaan functioneren. Wie begint?
 

‘Tot slot : de  premierverkiezing moet republikeinen in alle partijen doen likkebaarden. Ze is natuurlijk de opmaat voor de verdamping van de monarchie.’ Het is onzin te denken dat monarchieën verdampen. Monarchieën houden zichzelf in stand met de hulp van de (geld-) adel die ze zelf geschapen hebben. Monarchieën moeten dus metterdaad worden afgeschaft en vervangen door een republiek, met aan het hoofd een verkozen president en geen pseudo-kanseliersduo. Niks opmaat. Niks likkebaarden. Uitkijken is de boodschap. Hebben wij niet gemerkt dat ook het vorige parlement, nog voor zijn zelf-ontbinding, de grondwetsartikelen over de rol van het staatshoofd NIET voor herziening vatbaar heeft verklaard? Stilzwijgend en unaniem. Dat is een serieuze set-back, want het was in brede kring verworven dat tenminste het ‘protocolaire koningschap’ een parlementaire discussie waard was. Niet, dus.

Dit los je niet op met een verkozen premier. Integendeel, dan wek je de indruk dat het nu wel voor lange tijd geregeld is. Laten we ons niet vergissen: als er een grote staatshervorming komt, zal het eerstvolgende ‘splitting object’ het staatshoofd zijn. Daarover hebben we in de jaren vijftig al eens een bijna-burgeroorlog gekend. Hopelijk laten burgers en hun politici het deze keer niet zover komen. (jc)

Entry filed under: links, Media, Politiek Belgie, Samenleving. Tags: , , , , , .

“HET STANDBEELD VAN DE SCHANDE” SCHIJN OF WERKELIJKHEID ?

2 reacties Add your own

  • 1. Walter Zinzen  |  juli 22, 2010 om 3:13 pm

    1.Coalitievorming : als kiesgerechtigd burger wil ik graag weten wie ik erbij krijg als ik voor partij x stem. Dat doet toch helemaal niets af aan de representatieve democratie? Bij de laatste Bondsdagverkiezingen in Duitsland wist iedereen dat Merkel met de FDP wou voortregeren. Zo onnozel lijkt me dat dus niet.
    2.Dat de kiezer bij een premierverkiezing drie teksten zou moeten lezen is geheel nieuw voor mij. Het spreekt toch vanzelf dat het regeerprogramma van de kandidaat-premiers dat van hun partij is ? Ik dacht dat de programma’s van Obama en McCain toch de programma’s waren van respectievelijk de Democraten en de Republikeinen?
    3.Ik pleit ervoor om de kandidaat-ministers , benoemd door de verkozen premier, maar ook in de huidige situatie, examen te laten afleggen in het parlement. Zoals de Europese commissarissen dat moeten doen en ook de leden van de Amerikaanse regering. Zo heeft de burger invloed via zijn verkozenen op de samenstelling van de regering – heeft hij dus wat in de melk te brokkelen – en verhoogt hij waarschijnlijk de kwaliteit van zijn bestuurders. Wat daar mis mee is ontgaat me te enen male. Het is zelfs hoogst noodzakelijk.
    4. Het parlement quasi buiten spel ? Semi -volmachten? Sterke man/vrouw? Natuurlijk niet. Het concept-regeerprogramma wordt uiteraard opgesteld door de fracties, eventueel goedgekeurd op een partijcongres,zoals dat laatste nu met een gewoon verkiezingsprogramma gebeurt. Juist méér parlement dus . Overigens : hoe noem je de periode die nu aan verkiezingen voorafgaat? Een van groot dynamisme ?
    De tijdwinst bij de kabinetsformatie zit hem hierin dat de kandidaat – premier al een uitgewerkt ontwerp op zak heeft, dat hij aan zijn potentiele coalitiepartners kan voorleggen als basis van onderhandelingen en dat dit een ontwerp is waar alvast één Vlaamse en één Franstalige partij achter staan. Natuurlijk is de premier een sterke persoonlijkheid. Dat was in het verleden niet anders. Toen in 2007 daarentegen een zwakkeling in één deelstaat gepeblisciteerd werd was de ramp niet te overzien. Dat kan natuurlijk ook op federaal niveau gebeuren. Maar zoals de heer Coeck terecht opmerkt : de kiezer moet hem/haar de volgende keer dan maar afstraffen.
    5.De macht van de partijvoorzitters. Natuurlijk zijn er partijen nodig, waar zou ik dat ontkend hebben? Maar particratie (de term is bedacht door wijlen Maurits Coppieters) en de daamee samenhangende macht van de voorzitters is door en door ondemocratisch. De voorzitters hebben geen enkel democratisch mandaat (behalve dat van hun eigen partij) om hun fracties wat dan ook op te leggen. Dat is in Nederland veel beter geregeld : de politiek leider is daar de fractievoorzitter. De partijvoorzitter runt er de partij, zoals het hoort. Uit zichzelf zullen de partijen niet democratiseren. Wie sprak daar van naïviteit? De benoeming van ministers door de koning is niet meer van deze tijd. Die door de voorzitters een onding. Laat de teamleider zijn spelers kiezen en het laatste woord – bis repetita placet – laten aan het parlement.
    6. De verdamping van de monarchie. Ik ben zwaar teleurgesteld dat kameraad Coeck de sneer naar de NV-A niet schijnt te snappen. De Vlaams-nationalisten confronteren met hun republikeinse idealen maar dan op Belgisch niveau, via de door hen gehate federale kieskring, daar heb ik toch wel wat binnenpretjes aan gehad. Jammer dat de heer Coeck ze niet begrijpt. Vreemd dat diezelfde heer wel een verkozen president zie zitten maar geen “pseudo-kanseliersduo”. Laten we nu alvast beginnen met die premierverkiezing. Na de afschaffing van de monarchie noemen we hem/haar gewoon president. Nu goed?

    Beantwoorden
  • 2. jef coeck  |  juli 30, 2010 om 12:29 pm

    Sneer naar de N-VA? Daar heb ik inderdaad niets van gemerkt, hooguit een referentie aan de zelfverdamping van journalist S. Bracke tot parlementslid (O.-Vl./N-VA). Een sneer is voor mij een schampere tot honende, in elk geval kritische opmerking. Dat is precies wat ik mis in deze tekst, althans aan het adres van de N-VA. Bart De Wever kan blij zijn.

    En wel hierom. BDW en partijgenoten zijn weliswaar zelfverklaarde republikeinen maar in de praktijk blijkt daar weinig van. Niets zelfs, nu ze de grootste partij zijn geworden in dit deel van het koninkrijk. Ze slijmen met de Saxen-Coburgs dat het een lieve lust is. Protocollair koningschap? Overgang naar de republiek? Geleidelijke afschaffing van de monarchie? Waar praten we nog over, lijkt ook Zinzen te zeggen.
    Ook zijn voormalig betoog voor een snelle invoering van de federale kieskring, blijkt in hoofde van deze commentator niet langer aan de orde te zijn. Waar is de tijd, nog niet zo lang geleden, dat Zinzen ervoor pleitte om van heel België een groot BHV te maken – dan kon iedereen voor iedereen stemmen en waren de ongelijkheden meteen opgelost. Van deze originele redenering: geen spoor meer.

    Met hetzelfde gemak als BDW, SB c.s. veegt Zinzen het verschil tussen federalisme en confederalisme onder de mat. Ik zal het nog één keer zeggen. Voor we ooit een confederale staat kunnen hebben, moet België in souvereine onderdelen gesplitst zijn, om dan van vooraf aan te beslissen of en welke bestuursgebieden gezamenlijk (confederaal) zullen/kunnen/mogen worden geregeld. O, wat zal deze operatie snel, pijn- en moeiteloos verlopen! En goedkoop! (ironie) BDW heeft dat perfect door, daarom ook zal hij na zijn onverwacht grote electorale overwinning elke theoretische discussie hierover uit de weg gaan. ‘Le splitsing’ zal gewoon per decreet of wet ‘de facto’ worden geregeld, van zodra de N-VA aan de macht is. ‘En stoemelings’, zoals dat in het Brussels heet. Dat is pas democratie!

    Maar het komt allemaal dik in orde als we maar een verkozen premier hebben? Eventueel met een running-mate uit het andere landsdeel (welk dan, hoeveel landsdelen zijn er na de Grote Staatshervorming?) ‘Een echt federale premier moet in het hele land opkomen.’ Ok, maar dat geldt net zo goed en onverkort voor alle federale parlementsleden – die geacht worden de belangen van het hele land waar te nemen. Ook nu al. Toch?

    Of die verkozen premier een meerderheid bijeen krijgt in het Parlement, lijkt voor Zinzen van bijkomstig belang. Terwijl dat een wezenskenmerk is van democratie: de regering, al of niet deels verkozen, moet te allen tijde een parlementaire meerderheid achter zich hebben. Maar nee, zegt Zinzen, dat duurt immers veel te lang. Dat brengen we allemaal al voor de verkiezingen in kannen en kruiken… Dus het nieuw verkozen parlement is er zelfs niet pro forma bij betrokken? Voor wanneer een opstand der verkozenen?

    Wat in godsnaam, of welke naam ook, is de ‘wonderbaarlijke metamorfose die in onze gewesten na 13 juni heeft plaatsgehad’? Ikzelf merk er niets van. Is het land plots democratischer geworden nu de N-VA de grootste heeft? Zijn de volgende uitspraken nu null and void? ‘Een democratisch België is een contradictio in terminis’ (Geert Bourgeois/N-VA). ‘We zullen ze uit hun hangmatten schoppen’, de luie Walen (Jan Jambon/N-VA). ‘Ik hou van Wallonië, als vakantieland’ (Jan Peumans/N-VA). ‘We kunnen 500.000 nieuwe arbeidsplaatsen scheppen tegen 2015’ (Ben Weyts/N-VA). Wat een fris en nieuw geluid. Wat een metamorfose!

    Intussen blijft Leterme een interimpremier (op verzoek van de monarchie), die eigenlijk met pseudo-volmachten ‘de lopende zaken’ regeert. Ook daarin is hij een mislukking, maar alla. Het laat zich aanzien dat dit niet eindeloos kan duren. Als iedereen uitgeput zal zijn van het wachten op de echte metamorfose verdwijnt Leterme tussen de plooien van de geschiedenis. Maar de halve volmachten blijven onder de verkozen premiere gehandhaafd, als hij dat zo belist? Het nieuwe parlement zou dan buitenspel worden gezet door bijvoorbeeld een niet-politiek zakenkabinet, want de economie, en de schuld, en de internationale toestand, en de geldmarkt, en Europa, en de vrede in Afghanistan en de wereld… vereisen snel en gedecideerd optreden, niet waar? En tenslotte, de premier en zijn vice zijn verkozen, dus de democratische legitimatie is formeel gehandhaafd?

    Nog iets over de Drie Programma’s. Nu werkt elke partij (theoretisch) met twee programma’s: het partijprogramma en het verkiezingsprogramma. Dat die twee lang niet altijd conform zijn (eufemisme van mij) kan iedereen die dat wil vaststellen bij de partij(en) van zijn keuze. Nu zouden we dus, nog voor de verkiezingen, ook een toekomstig regeerprogramma erbij krijgen. Kom me niet vertellen dat dat samenvalt met de andere twee, zelfs niet met één ervan – soms lijkt het er niet eens op. Kortom, de verwarring in de hoofden van de kiezer wordt almaar groter, de politiek almaar ongeloofwaardiger.

    Tijdswinst? Dat is net zo’n containerbegrip als het moderne adagio van de ‘win-win’-situatie. Er bestaat geen situatie waarbij iedereen wint. Als iemand ‘wint’ is er ook iemand die verliest. Dat kan een derde partij zijn (is het meestal ook), die buiten beeld blijft. De kiezer, bijvoorbeeld.
    Om een zorgvuldig regeerprogramma samen te stellen en ook nog rekening te houden met de uitslag van de verkiezingen, zijn er maar drie methodes: onderhandelen, onderhandelen, onderhandelen. Dat vraagt tijd. En eventueel goede bemiddelaars of tussenpersonen. Wat is daar zo erg aan? Het allerergste is dat die onderhandelaars worden aangewezen door en moeten rapporteren aan een niet verkozen, door erfopvolging aan de macht gekomen staatshoofd – dat op zijn beurt achter de schermen gemanipuleerd wordt door enkele raadgevers die ook hun partijbelangen waarnemen. En de kroonprins ‘die het niet kan’ wacht zijn tijd af – in het beste geval.

    Particratie, in de zin dat de politieke partijen ongeveer alles bepalen, is een grote kwaal die helaas niet wordt opgeheven door een verkozen premier, die zelf toch lid is van een democratische partij en dus gebonden door partijbelangen? (Maurtis Coppieters gebruikte het woord ‘particratie’ in zijn tijd als synoniem voor verzuiling. Van de verzuiling zijn we nu af, de particratie is hand over hand toegenomen. Die ‘sneer’ slaat dus nergens op.)

    Nee, beste Walter, de door jou voorgestelde ‘premierverkiezing’ is in het beste geval een zoethoudertje, een reden om van uitstel tot afstel te komen. In het slechtste geval zal het een middel blijken om nog meer macht in nog minder handen te concentreren. (jc)

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.319 andere volgers


%d bloggers liken dit: