HIJ KAN HET LIEGEN NIET LATEN

november 28, 2010 at 8:06 am 1 reactie

Over de memoires van G.W. Bush

Tom Ronse

Al bijna twee jaar liet G.W. Bush niets van zich horen of zien en dat was heerlijk. Of dat nu kwam omdat hij niets te zeggen had of omdat hij begreep dat hij, gezien de puinhoop die hij achterliet, maar best wat discreet kon zijn weet ik niet maar ik heb van de afwezigheid van zijn zelfgenoegzame grijns in de media genoten. Maar nu is hij terug. Hij heeft zijn memoires geschreven, of beter, laten schrijven en dat is een gelegenheid om weer alle tv-kanalen onveilig te maken.  Dit in de hoop om de geschiedenis in te gaan als een president die vrede zocht maar oorlog niet kon vermijden. Wat nieuwe leugens vereist, om de oude leugens te verdoezelen.  Als George W. Bush Pinocchio zou zijn, zou zijn neus de aardbol al een paar keer omsingelen. Hier een fragment uit een interview met Matt Lauer (NBC-News, 8 november):

LAUER: Not everybody thought you should go to war,though. There were dissenters.
BUSH: Of course there were.
LAUER: Did you filter them out?
BUSH: I was — I was a dissenting voice. I didn’t wanna use force.

Dat een journalist op zo’n moment overgaat naar het volgende onderwerp in plaats van die schaamteloze leugen te confronteren met de historical record is hemeltergend genoeg om je tv uit het raam te keilen. Diezelfde media die zich destijds door Bushs oorlogspropaganda lieten ringeloren knikken nu weer beleefd als hij uitlegt dat het allemaal voor het goede doel was en vermijden vragen die pijnlijke stiltes of onhandige replieken zouden kunnen voortbrengen. Want dat zou hen het verwijt kunnen opleveren van gebrek aan respect voor het presidentschap,  iets wat CBS-ankerman Dan Rather zijn baan kostte.

Bush heeft zijn boek “Decision Points” genoemd, om aan te geven dat zijn beslissingen eindpunten waren van een lang proces van wikken en wegen. Zo beweert hij dat hij aanvankelijk gekant was tegen een invasie van Irak. Pas na lang beraad en nadat  al zijn pogingen om langs diplomatieke weg een vreedzame oplossing te vinden mislukt waren,  zou hij met veel tegenzin het licht op groen gezet hebben voor de oorlog. Wie hoopt hij daarvan te overtuigen? Het nageslacht misschien. Want iedereen die erbij was en tussen september 2001 en maart 2003 het nieuws volgde, weet dat dit niet waar is. Bush was van meet af aan gebeten om oorlog te voeren, al de rest was een charade. Zelfs zijn eigen naaste medewerkers hebben het bevestigd. Zo schreef Richard Clarke, de toenmalige coordinator voor counter-terrorism in zijn memoires over een vergadering met Bush, de dag na 9/11:

“ The president in a very intimidating way left us, me and my staff, with the clear indication that he wanted us to come back with the word there was an Iraqi hand behind 9/11 because they had been planning to do something about Iraq from before the time they came into office….While the World Trade Center was still smoldering, while they were still digging bodies out, people in the White House were thinking: ‘Ah! This gives us the opportunity we have been looking for to go after Iraq.”

Wat Bush en zijn trawanten goed begrepen was dat de aanslagen hen een politiek kapitaal in de schoot wierp van een weergaloze omvang maar met een beperkte levensduur. Ze waren vast besloten om het te spenderen terwijl het nog waarde had. Het klimaat van woede, angst en opgezweept patriottisme gaf hen een enorme bewegingsvrijheid  die echter aan kracht zou inboeten naarmate  de normaliteit zou terugkeren. De bevolking overtuigen van de noodzaak om Afghanistan te veroveren was niet moeilijk. Evenmin als de verovering zelf. Maar Afghanistan was niet genoeg. De omstandigheden waren rijp voor een veel overtuigender demonstratie van Amerika’s militaire macht. Die was nodig, vanuit het standpunt van het Witte Huis, vanwege de vele middelpunt-vliedende krachten die sinds het einde van de koude oorlog de cohesie van de door Washington geleide ‘nieuwe’ wereldorde ondermijnen.  Om respect af te dwingen, om te tonen wie de baas is, om Amerika te verkopen als machtsbastion en haven voor veilige beleggingen in woelige tijden, was het veel effectiever om in enkele weken tijd het vijfde grootste leger ter wereld in de pan te hakken.

Richard Clarke schrijft dat hij de dag na de eerder vermelde vergadering met Bush, twee dagen na 9/11 dus, met Defensieminister Donald Rumsfeld vergaderde. Rumsfeld kloeg dat er in Afghanistan geen fatsoenlijke doelwitten waren voor bombardementen.  “Hij zei dat we Irak moesten bombarderen want daar waren betere doelwitten”. “Ik dacht eerst dat hij een grapje maakte”, schrijft Clarke, “maar hij meende het.” Twee maanden later gaf Bush Rumsfeld de formele opdracht om de oorlogsplannen op te stellen. Zestien maanden later begon de invasie.

In die zestien maanden probeerde Bush volgens zijn memoires koortsachtig om alternatieven te vinden. Maar zijn CIA-directeur George Tenet schreef in zijn memoires dat er in de regering nooit enige discussie was over de mogelijkheid van een alternatieve strategie. Evenmin werd er volgens Tenet gepraat over welke bedreiging Irak voor de VS betekende. Daar ging het niet om. In juli 2002 rapporteerde het hoofd van de Britse veiligheidsdienst M16 aan de Britse regering over zijn vergadering met de Amerikaanse top:

“Military action was now seen as inevitable. Bush wanted to remove Saddam, through military action, justified by the conjunction of terrorism and WMD. But the intelligence and facts were being fixed around the policy.” (uit het ‘Downing Street Memo’, uitgelekt in 2005)

Oorlog of niet? Uit alle verslagen van hen die erbij waren blijkt dat daarover nooit gepraat werd in de Amerikaanse regering. Er was geen ‘decision point’. De discussies gingen enkel over hoe die oorlog te voeren en hoe hem te verkopen.  De toenmalige woordvoerder van het Witte Huis, Scott McClellan, schrijft in zijn memoires  dat  Bush en zijn naaste medewerkers “decided to pursue a
political propaganda campaign to sell the war to the American people” en ze deden dat niet met “candor and honesty”, zo voegt hij er eufemistisch aan toe.

Heel het gedoe rond de WMD, de ‘massale vernietigingswapens’, was toneel, deel van die propaganda-campagne die “candor and honesty” schuwde als de pest. Iedereen weet dat nu maar Bush wil het nog steeds niet toegeven.  In zijn memoires schrijft hij: “No one was more shocked or angry than I was when we didn’t find weapons of mass destruction. I had a sickening feeling every time I thought about it. I still do.”

Echt waar? Zo ziek leek hij niet toen hij in maart 2004 een persdiner opvrolijkte met een powerpoint-presentatie met foto’s waarop de president uit het raam en onder zijn meubels keek, terwijl hij zei:  “Those weapons of mass destruction have got to be somewhere…” Zijn publiek, allemaal topfiguren van de Amerikaanse media, kon erom lachen.  Sommigen met trots, anderen met schaamte vermoed ik. Zij waren het tenslotte die de grap geslaagd maakten.

Waarom het feit dat er geen WMD’s in Irak werden gevonden hem misselijk maakt, legt Bush overigens niet uit in zijn boek.  Want ook al betekent het dat het voorwendsel voor de oorlog op niets steunde, in feite doet het er voor hem niet toe. “It was the right decision”, houdt hij vol, “the world is better off because of it.”

Dat hangt ervan af hoe je het bekijkt. De ruim 4400 Amerikaanse soldaten die in Irak sneuvelden zijn  niet “better off”. De nu al meer dan een half miljoen veteranen die fysiek en/of psychisch gewond zijn, zijn niet  “better off”. De minstens honderdduizend Irakese burgers die omkwamen en hun gezinnen zijn  niet “better off”. De meer dan een miljoen die uit hun huis moesten vluchten zijn niet “better off”.  Zijn we ‘better off’ door Batram, Abu Graib en Guantanamo? Is Irak er beter aan toe? Toegegeven, de uitschakeling van een medogenloos gangster-regime als dat van Saddam Hoessein is op zich een pluspunt.  Maar de gangster-praktijken zijn niet verminderd in Irak, ze zijn enkel meer uitbesteed aan de privé-sector. Net als in Afghanistan is corruptie er de regel in de politiek en is foltering de regel in de gevangenissen. Er zijn praktisch geen sociale voorzieningen. Electriciteit en water zijn sporadisch in tegenstelling tot geweld. Een derde van de bevolking is werkloos. Is Irak ‘better off’? Is Amerika ‘better off’ na meer dan 750 miljard dollar te hebben uitgegeven aan oorlogsvoering en ordehandhaving in Irak?

Misschien denkt u nu, ach wat maakt het nog uit om je druk te maken over de leugens van Bush. Hij is weg. Wat je ook over hem denkt, hij heeft een fait accompli achtergelaten voor zijn opvolger. Die was destijds een tegenstander van de invasie maar ziet zich nu gedwongen om de oorlogen die hij geeerfd heeft zo bekwaam mogelijk te managen. Die in Afghanistan heeft hij alvast uitgebreid.Elk jaar moet hij meer uitgeven om  de hongerige oorlogsmachine te voeden, intussen noodgedwongen bezuinigend op sociale uitgaven. Misschien zullen zijn memoires ook gaan over hoe hij altijd vrede wou maar tegen wil en dank een ‘war president’ werd.

De leugens van Bush hebben de ellende waar Obama mee zit helpen creeren. Maar wat die leugens zo succesvol maakte was de gretigheid waarmee de media ze slikten, gereputeerde kranten als de Washington Post en de New York Times inbegrepen. Ze pasten nu eenmaal perfect in het post 9/11-verhaal van wraak en patriottisme.  Heeft de Amerikaanse pers haar les geleerd en zal ze de volgende keer niet zo meegaand blijken?  Dat valt nog te bezien.  Dat Bush op tv opnieuw een platform kreeg om zijn leugens te verkondigen zonder lastige vragen te hoeven vrezen, is alvast geen goed teken.


Entry filed under: Media, oorlog, VS. Tags: , , , , .

DE VRIJHEID HEROVERD HAÏTI ONDER DE WET VAN BEDROG

1 reactie Add your own

  • 1. jefc  |  november 29, 2010 om 1:09 pm

    Niet enkel heeft Dubya een lange neus, hij heeft ook fikse gaten in zijn geheugen. Waar is de rechtvaardiging van zijn eerdere bewering dat Saddam Hussein aanpapte met Al Qaida en dus medeschuldig was aan de tragedie van de Twin Towers? Bij de publieke opinie was dat alleen al voldoende als voltreffer (‘a slam dunk’ volgens Tenet) om alle maatschappelijke tegenstand in Amerika bij het binnenvallen van Irak in de kiem te smoren. Bush jr. volstaat nu kennelijk – ik neem The NYT als bron – met de melding dat de Iraakse dictator ‘was supporting terror at the heart of the Middle East’. Een flauwe afspiegeling van zijn concrete leugens destijds.

    Iedere waarnemer wist dat Saddam en Al Qaida elkaar niet konden luchten. Saddam runde een lekenstaat en vervolgde geregeld religieuze gemeenschappen, zowel Sunnieten als Sjiieten als christenen en alles daartussenin. Remember de vergassing van het Koerdische stadje Halabja. Al Qaida zou nooit samenwerken met de goddeloze Saddam. Dat was ook bekend bij de Amerikaanse geheime diensten en het werd later bevestigd, al dan niet onder druk van waterboarding, door de eerste gevangenen in Guantanamo.

    Bush probeerde zich er nog uit te draaien door de Britse geheime dienst als bron aan te voeren. Schoothondje Blair sprak hem eerst gewillig na, maar werd zelf later als leugenaar ontmaskerd in het Britse parlement.

    Dat ook de Amerikaanse pers hier grote schuld treft door misdadig zwijgen, wordt nu door haarzelve toegegeven. Tim Weiner, destijds NYT-reporter en CIA-expert, verklaarde eind 2007 in een interview met mij: ‘Schuif een deel van de schuld ook maar af op de Washingtonse reporters die te laks waren, inclusief ikzelf.’

    Deze dagen gaat het weer ongebreideld over het ‘Iraanse atoomgevaar’. Hebben we intussen iets bijgeleerd over de leugens van regeerders, diplomaten, journalisten? Of gaan we gemakshalve alles geloven wat Wikileaks verkiest op het internet te gooien? (jc)

    http://www.nytimes.com/2010/11/04/books/04book.html?_r=1&pagewanted=all

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: