BARACK HOESSEIN BUSH

december 8, 2010 at 5:26 pm 1 reactie

Twee jaar geleden werd Barack Hoessein Obama tot president van de Verenigde Staten verkozen. Vergeet de hype, de marketing, de retoriek. Wat de VS en de wereld de afgelopen twee jaar hebben gezien heeft weinig of  niets van doen met de beloofde Change des te meer met more of the same. In het échte leven van politiek en economie blijkt The One opvallend sterk op zijn voorganger te lijken.

Dezer dagen maakte president Obama het verraad aan zijn progressieve achterban compleet door koudweg één van zijn voornaamste verkiezingsbeloften te breken. Het zogenaamde “compromis” over de belastingcadeaus aan de supperrijken is niets anders dan onvoorwaardelijke capitulatie voor de chantage van de Republikeinen die het parlementaire werk dreigden lam te leggen als hun eis tot onverkorte handhaving van de belastingvoordelen voor de hoogste inkomensklassen niet werd ingewilligd. To add insult to injury gaf Obama zijn tegenstanders bovendien nog geheel ongevraagd een belangrijke toegift: de lonen in overheidsdienst worden voor twee jaar bevroren. De centrum-linkse econoom en Nobelprijswinnaar Paul Krugman noemde die beslissing “cynisch, betekenisloos en verkeerd.” Deze sympathisant van Obama voegde eraan toe: “Obama gaf politieke argumenten cadeau aan hen die er  – blijkbaar met succes – op uit zijn hem te gronde richten.”

De ontgoocheling ter linker zijde is groot. Katrina vanden Heuvel, hoofdredactrice van het links liberale The Nation vraagt zich in The Washington Post luidop af of Obama’s presidentschap na twee jaar als mislukt moet worden beschouwd en de uitgever van The Progressive vond dat Obama’s beruchte West Point speech (waarin hij de escalatie van de oorlog in Afghanistan aankondigde) “klonk alsof hij door de speechwriters van Bush was geschreven.”

Voor de vele enthousiaste volgelingen (jawel, in de religieuze betekenis) in de rest van de wereld moet de ontnuchtering wellicht nog komen. Ook bij ons was de Obamamania tot voor kort springlevend. In december vorig jaar nog droop in de traditionele eindejaarvraagjes de beate bewondering voor Obama van de pagina’s van Humo. Begin dit jaar kon je het meemaken dat de Amerikaanse ambassadeur in Brussel tijdens een debat georganiseerd door De Morgen zonder verpinken en zonder enige tegenspraak mocht verkondigen dat de oorlog in Afghanistan eigenlijk een” humanitaire missie” is “met meer Amerikaanse landbouwexperts dan militairen.”

Intussen weten we wel beter, maar de tekenen aan de wand waren er vanaf het begin. Wie Obama als de redder van links beschouwde heeft niet goed geluisterd naar de boodschap die achter de retoriek schuil ging  en zeker niet de kleine lettertjes gelezen.

Paul Street

“We waren gewaarschuwd” schrijft de linkse publicist en activist Paul Street in The Empire’s New Clothes, zijn recentste boek over het beleid van Obama.  Diens warm pleidooi voor “de goede oorlog” (die in Afghanistan), zijn verraad van zijn radicale dominee, vriend en geestelijke leider, Jeremiah Wright,  de massale campagnebijdragen van Wall Street, zijn neoliberale geloofsbelijdenis in de vrije markt, zijn ophemelen van Amerika als”kracht van het Goede in de wereld”, zijn stilzwijgen over armoede en racisme, zijn verdediging van de doodstraf en van individueel wapenbezit, zijn weigering om het Israëlische bloedbad in Gaza te veroordelen, zijn speech voor de zionistische lobbygroep AIPAC waarin hij verder ging dan Bush en Jeruzalem de eeuwige hoofdstad van Israel noemde, (de Israëlische dissident Uri  Avneri noemde het de “meest kruiperige speech ooit”) –  het wees allemaal in dezelfde richting:  Obama is – zoals hij zelf aan CNN verklaarde – “in wezen een conservatief.”

In zijn vorige boek, Barack Obama and the Future of American Politics traceerde Paul Street zorgvuldig het conservatieve parcours van de jonge senator uit Illinois die soms op cynische manier met schitterende retoriek en opportunisme zijn weg naar de top vond.

Het succes van een verkiezingscampagne die een conservatief kon verkopen als een progressieve messias mag dan ook de marketing stunt van de eeuw worden genoemd. Niet voor niets werd Obama aan de vooravond van zijn verkiezing door de specialisten in het vak, de Association of Advertisers uitgeroepen tot Marketer of the Year. In het vakblad van de vereniging, Advertising Age, wordt hij geprezen voor de succesvolle re-branding van de – vooral in het buitenland – niet meer zo populaire brand America: “Zijn verkiezing – zo heet het – “is een krachtige boodschap voor de wereld: ondanks wat velen geloven en voelen kan Amerika heel open, democratisch en progressief zijn.”

Hoe “open, democratisch en progressief” bleek al enkele dagen na de inauguratie van de eerste zwarte president. Vanuit het Witte Huis kwam het bevel om de luchtaanvallen met drones (onbemande vliegtuigen) op Pakistan en Afghanistan op te voeren. Volgens Jane Mayer, een onderzoeksjournaliste van The New Yorker, liet Obama in de eerste negen en een halve maand van zijn presidentschap méér drone-aanvallen op Pakistan  uitvoeren dan zijn voorganger George W Bush in de laatste drie jaar van diens ambtstermijn.” Die aanvallen zijn gericht tegen “terroristenleiders” maar doden naar schatting 50 onschuldige burgers voor één “terrorist.” Overigens had Obama ook over zijn agressieve bedoelingen ten aanzien van Pakistan tijdens de campagne weinig misverstanden laten bestaan. Als het moest, zo had hij aangekondigd, zouden militaire operaties in Pakistan worden uitgevoerd ook al gaven de leiders van dat land daar geen toestemming voor.

Jeremy Scahill

“Obama is een bij uitstek Orwelliaanse figuur,” zegt de Amerikaanse socialist (ja ze bestaan!) Jeremy Scahill. “Hij is een briljante verdediger van het imperium die erin is geslaagd veel mensen er te laten in stinken en ze te laten geloven dat ze met hem radicale veranderingen steunen. (…) Hij kan mensen laten geloven dat oorlog vrede is.”

“Oorlog is vrede,” dat zei Obama bijna letterlijk in zijn Orwelliaanse toespraak tot het Noorse comité dat hem de Nobelprijs toekende. Bijna ter zelfder tijd stuurde de vredeslaureaat een extra 30000 militairen naar een zinloze en criminele – want volgens internationaal recht  illegale – oorlog zonder einde. In Oslo noemde Obama het conflict in Afghanistan een “rechtvaardige oorlog” en hij leek een stap verder te gaan dan Bush toen hij verklaarde dat hij zich het recht toeeigent om “als elk ander staatshoofd unilateraal op te treden om mijn land te verdedigen.” Stel je voor dat die uitspraak uit de mond van de Iraanse president Ahmadinejad kwam!

Heeft Obama op binnenlands vlak de beloofde Change gebracht? De hervorming van de gezondheidszorg was het centrale thema van zijn verkiezingscampagne. Na een jaar pijnlijk onderhandelen met de Republikeinen, de verzekeringssector en de medische en farmaceutische lobby is er een wet gekomen waar niemand echt blij om is. Van de Republikeinen en extreem rechts (de twee vallen meer en meer samen) krijgt Obama het absurde verwijt een “rabiate socialist” te zijn. Ouderen vrezen dat het bestaande stelsel van openbare gezondheidszorg – het populaire Medicare – gepluimd zal worden om de verplichte verzekering voor lagere inkomens te financieren. Ongedocumenteerde immigranten worden uitgesloten, ook als ze de verzekering kunnen betalen. Maar bovenal is de nieuwe wet een gigantisch cadeau voor de verzekeringsindustrie die in één klap duizenden nieuwe klanten in de schoot geworpen krijgt.

Aan de essentie van het gezondheidssysteem in de Verenigde Staten – het duurste en één van de minst efficiënte ter wereld – is niet geraakt en dat was ook de bedoeling, zei Obama in zijn verkiezingscampagne zelf. Business Week kon daarom in augustus vorig jaar al tevreden noteren dat “de verzekeringsindustrie haar doel reeds (heeft) bereikt door elk programma van openbare ziekteverzekering te kortwieken of te blokkeren dat een marktaandeel had kunnen inpalmen van de bedrijven die de tak domineren.” Intussen komen de VS in de lijst van landen met een hoge kindersterfte nog altijd met een beschamende 6,14 per duizend (13,6 per duizend onder de zwarte Amerikanen) vóór een land als Cuba (5,72 per duizend).

Grote historische hervormingen zijn in de VS zelden het werk geweest van de president alleen. Franklin Delano Roosevelt was een aristocraat, van huis uit geneigd de belangen van de gegoede klasse te verdedigen. De druk van een machtige arbeidersbeweging en de reële vrees voor revolutionaire toestanden dwongen Roosevelt in de Grote Depressie tot actie en tot een reeks wetten die zorgden voor enige sociale bescherming, regulering van de banken en de bedrijven en voor werkverschaffing door grote openbare werken. John F. Kennedy was meer geneigd te luisteren naar zijn racistische partijgenoten in het Zuiden (die hij nodig had voor zijn herverkiezing) dan naar de verzuchtingen van het zwarte deel van de bevolking maar moest onder druk van de straatacties van Martin Luther King en de brandende ghetto’s een begin maken met de afbraak van de segregatie.

De echte ontgoocheling over het presidentschap van Obama is het ontbreken van  die druk van onderuit. Obama en de pers hadden een punt toen ze beweerden dat zijn verkiezingscampagne geen “campagne” was, maar een “beweging,” die dank zij een uiterst behendig gebruik van de nieuwe media honderdduizenden jongeren, zwarten, hispanics en anderen die nauwelijks politiek geïnteresseerd waren naar de stembus wist  te lokken. Maar na de verkiezingen liet Obama die beweging vallen. De Democratische partij vervulde van haar kant haar historische rol door de vredesbeweging in te kapselen en onschadelijk te maken. In plaats van massaal te mobiliseren voor een echte zorghervorming bleef Obama in de cruciale zomer van 2009 opvallend afwezig en maakte zo de weg vrij  voor de reactionaire Tea Party, die het reële ongenoegen bij een groot deel van de bevolking kon manipuleren en in dienst stellen van grote geldschieters en ultra-conservatieven. Hun streefdoel is te verhinderen dat Obama over twee jaar herkozen wordt. De president zelf – zie hierboven – lijkt niet van plan veel weerwerk te bieden.

Johan Depoortere

*Paul Street, Barack Obama and the Future of American Politics, Paradigm 2009

*Paul Street, The Empire’s New Clothes. Paradigm 2009

*Paul Street, Barack Obama in the Real World of Power, Paradigm 2010

Entry filed under: boeken, Ekonomie, Samenleving, VS. Tags: , , , , , , , , .

DE RISICO’S VAN DE OPENBAARHEID BARBERTJE MOET HANGEN

1 reactie Add your own

  • 1. cedille  |  december 8, 2010 om 5:40 pm

    laat onze BDW los en je zal zien dat er 3 Obama’s in schuilen!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: