A POSTCARD FROM THE FUTURE

december 23, 2010 at 7:56 am Plaats een reactie

“Prettige feestdagen en veel geluk in 2011”, wensen we dezer dagen elkaar en er wordt al eens aan toegevoegd: “we zullen het nodig hebben”. Want de vooruitzichten zijn nog slechter dan vorig jaar. En dan heb ik het niet over de politieke impasse in Belgie die me, net als miljoenen andere Belgen, in de grond weinig kan schelen maar over de krisis van het economisch systeem die nog veel minder oplosbaar is. Regeringen gaan de schuldenlast te lijf met soberheidsmaatregelen die de groei ondermijnen en ondersteunen de groei met stimulerende maatregelen die de schuldenlast vergroten. Ze modderen maar wat aan in de hoop om tijd te winnen. Waarvoor, dat weten ze ook niet.  Tot China ons uit de sloot trekt? China kampt met dezelfde problemen: een groot deel van zijn economie is niet meer rendabel en is kunstmatig in leven gehouden met een zwellende schuldenberg  als gevolg. China’s probleem is, hoe dit afbouwen  -en de groei dus afremmen- zonder sociale rampen te veroorzaken. Locomotief spelen voor de wereldeconomie zal het dus steeds minder doen.

Niemand heeft een oplossing omdat niemand het systeem zelf in vraag durft stellen. Het is de schuld van gierige bankiers, roekeloze speculanten, corrupte en/of kortzichtige politici, het is altijd de schuld van individuen die te kort hebben geschoten. Zodat alles in orde kan komen als we slechte leiders door betere vervangen en de dingen wat beter organiseren. Zodat we niet ‘outside the box’ hoeven te denken. We verplaatsen de meubels in ons huis maar kijken niet naar de wegrottende fundering.

Natuurlijk, er wordt nog winst gemaakt. Het systeem staat niet meteen op instorten. Maar intussen wordt de inkomenskloof steeds groter. Wat zegt ons dat over de toekomst van de economie? Hier in New York stroomt het geld weer bij beken zoals Jacqueline beschreef in de volgende column:

Het geld stroomt weer bij beken in New York. Er is een overvloed van brood en spelen. Maar soms zie je de andere kant…

Ik heb die Chinese oude man al eerder gezien hier in Chelsea. Enkele weken geleden. Hij viel me op omdat hij zo tenger leek. Met veel moeite duwde hij een supermarkt-wagentje voort dat vol lag met spullen die deden vermoeden dat hij dakloos was. Ik herinner me nog dat hij bezorgd opkeek naar de donkere wolken die boven ons samenpakten. Vandaag is het ook koud maar gelukkig schijnt de zon. Diepgebogen duwt hij zijn karretje de straat over. Aan de overkant staat een al even boordevol karretje in de parkeerstrook. Beide wagentjes zijn in dezelfde ingenieuze stijl volgeladen. Wat er niet in kon hangt in kleurige plastiekzakken aan de buitenkant geknoopt. Aan de overkant gekomen buigt de man zich over zijn tweede karretje. Hij herschikt een en ander en duwt het dan verder, zijn eerste karretje tijdelijk achterlatend. Na een tiental meters stopt hij om het te gaan halen. Zo kruipt hij langzaam voort op de17de straat. Ik vraag me af wat hij geeten heeft eergisteren op Thanksgiving. Het ministerie van Landbouw liet deze week weten dat 49 miljoen Amerikanen aan voedseltekort lijden.

De 17de straat ligt er nog verlaten bij. Het is nog geen 9 uur. Chelsea slaapt zoals gewoonlijk zijn roes uit op zaterdag. Gelukkig. Voor de neergelaten ijzeren rolluiken van een restaurant staat een halfnaakte oude blanke man. Zijn broek is neergezakt tot op zijn schoenen. Hij moet net zijn darmen geleegd hebben. Hij veegt zich af met een reclamefolder.

Vijf minuten later sta ik op de markt in Union Square. 25 soorten pepers, 20 soorten aardappen en tonnen andere groente, fruit, bloemen, vis, vlees, kaas, melk, boter, brood, gebak, wijn: van alles het beste. Aan de overvloed te zien, zou je denken dat het Thanksgivingfeest nog moet komen. Vlakbij in sportzaak Paragon ziet het jonge personeel er nog slaperig uit. Misschien zijn ze nog aan het bekomen van gisteren, Black Friday, de drukste en langste winkeldag van het jaar. Ik koop een voorraad van de beste wintersokken en ondergoed voor Tom en mezelf. Ik heb twee excuses voor mijn uitspatting. Ik ben al in minstens een jaar niet meer in een kleerwinkel geweest en Tom is vandaag jarig. Maar wat is veel geld? Voor het bedrag dat ik net uitgaf, kun je in Manhattan nog geen garage huren, zelfs geen kamertje met gedeelde keuken en badkamer voor een week.

Deze namiddag zullen in Chelsea en andere trendy wijken van New York weer massa’s volk rondlopen. Wezens zoals de twee mannen die ik vanmorgen tegenkwam zullen dan weer schuilen in de menigte tot ze, zoals elke late nacht, weer alleen achterblijven. Het is krankzinnig als je erbij stilstaat. In Chelsea alleen al, financiele crash of niet, wordt er opnieuw zes dagen per week gebouwd en gerenoveerd als gek. Riante flats met zicht op de High Line, het nieuwe park op een in onbruik geraakte spoorwegviaduct, gaan voor miljoenen dollar van de hand. Niet ver vandaar, rond de oude vleesmarkt, blijven er nieuwe fuif-clubs openen. Zoals vorige week de ‘Bunker’: een danstent in een serie schaars verlichte 19de eeuwse gewelfde bakstenen kelders waar tijdens de burgeroorlog een hospitaal en meer recent een S&M-club waren ondergebracht. Geef ons brood en spelen. Eind november opende in het voormalig kantoorgebouw van The New York Times een 25 miljoen dollar kostende bowling met 50 banen, nightclub, sportbar en restaurant. Geld genoeg in New York en het rolt weer. De kunstveilinghuizen, de duurste winkels, traiteurs, restaurants en plastische chirurgen doen weer gouden zaken. Straks worden opnieuw gulle eindejaarspremies uitbetaald in Wall Street. De vijf grootste banken alleen al gooien er 89,5 miljard dollar tegen aan. Intussen krijgen 95.000 New Yorkers te horen dat ze op 31 december hun werklozensteun verliezen omdat ze ze limiet van 99 weken bereikt hebben. Voor 190.000 van hun stadsgenoten dreigt datzelfde vonnis op 1 mei. Wie van geen hout pijlen weet te maken, kan bijstand aanvragen. De meerderheid zal niet in aanmerking komen maar wie dat toch doet zal 130 dollar per week krijgen. In de meeste gevallen is dat goed voor drie dagen huur.

1 december 2010

Niet ver van New York ligt Camden, de armste stad van Amerika. Jacqueline schreef in 2006 een stukje over haar bezoek aan dit hellegat:

http://jacquelinegoossens.com/columns/6-7-2006_Nipper.html

maar ik wil uw aandacht vragen voor de volgende mooie reportage die Chris Hedges over Camden schreef voor The Nation:

City of Ruins

Enkele citaten:

….Camden is where those discarded as human refuse are dumped, along with the physical refuse of postindustrial America. A sprawling sewage treatment plant on forty acres of riverfront land processes 58 million gallons of wastewater a day for Camden County. The stench of sewage lingers in the streets. There is a huge trash-burning plant that releases noxious clouds, a prison, a massive cement plant and mountains of scrap metal feeding into a giant shredder. The city is scarred with several thousand decaying abandoned row houses; the skeletal remains of windowless brick factories and gutted gas stations; overgrown vacant lots filled with garbage and old tires; neglected, weed-filled cemeteries; and boarded-up store fronts.

….There are perhaps a hundred open-air drug markets, most run by gangs like the Bloods, the Latin Kings, Los Nietos and MS-13. Knots of young men in black leather jackets and baggy sweatshirts sell weed and crack to clients, many of whom drive in from the suburbs. The drug trade is one of the city’s few thriving businesses. A weapon, police say, is never more than a few feet away, usually stashed behind a trash can, in the grass or on a porch.

….The city is busily cannibalizing itself in a desperate bid to generate revenue. Giant scrap piles rise in hulks along the banks of the Delaware. The piles, filled with discarded appliances, rusted filing cabinets, twisted pipes, old turbines and corrugated sheet metal, are as high as a three- or four-story house, and at their base are large pools of brackish water. A crane, outfitted with a large magnet, sways over the pile and swings scrap over to a shredding machine. A pickup and a U-Haul filled with old refrigerators, gates, screen doors and pipes are unloading in front of a small booth when we arrive. There are about twenty scrap merchants in the city, and they have created a market for the metal guts of apartments and houses. As soon as a house is empty—even if only for a few days between renters or because it is being painted—the hustlers break in and strip every pipe, radiator, screen door and window. Over the past three or four decades thousands of owners, faced with the destruction, have walked away from their properties. Camden produces a million tons of scrap a year. Its huge shredding machines in the port can chop up automobiles and stoves into chunks the size of a baseball. Ships from Turkey, China and India pull into the port and take the scrap back to smelters in their countries.

“Today’s a very hard time to be poor,” says Father Doyle, seated in the church rectory. “Because you know you’re poor. You hear people my age get up and say, ‘We were poor. We put cardboard in our shoes.’ We talk like that. But we didn’t know we were poor. Today you do. And how do you know you’re poor? Your television shows you that you’re poor. So it’s very easy to build up anger in a, say, a high-voltage kid of 17. He knows he’s poor, he looks at the TV and all these people have everything and I have nothing. And so he’s very angry…. I’m talking about the violence that rises out of the marketing that shows the kid what he could have, creates a huge anger that explodes easily. That I discovered very quickly when I came to Camden. I discovered the anger was so near the surface, you just rub it and it explodes. And there’s no respect for you if you have no money.”

Hedges vertelt ook over zijn bezoek aan een tentenkamp van daklozen in het gezelschap van zijn illustrator, comics artist Joe Sacco.

Camden, zo waarschuwt Hedges, toont hoe een groot deel van de wereld waarvoor geen plaats meer is in de ‘global assembly line’ er morgen zal uitzien:

…Camden is the poster child of postindustrial decay. It stands as a warning of what huge pockets of the United States could turn into as we cement into place a permanent underclass of the unemployed, slash state and federal services in a desperate bid to cut massive deficits, watch cities and states go bankrupt and struggle to adjust to a stark neofeudalism in which the working and middle classes are decimated.”

Lees het volledige artikel hier:

http://www.thenation.com/article/155801/city-ruins

 

Chris Hedges was lang oorlogscorrespondent en bureauchef voor het Midden-Oosten van de New York Times. Hij schreef verscheidene boeken waarvan twee me beklijfden:

War is a Force That Gives Us Meaning (2002)

waarin hij vanuit zijn ervaringen als oorlogscorrespondent analyseert wat mensen in een oorlogssituatie beweegt; en:

American Fascists (2007)

waarin hij Amerika’s “Christian Right” analyseert als een vorm van fascisme. (TR)

Entry filed under: Ekonomie, Samenleving, VS. Tags: , , , .

‘DE SCHRIJVER ZELF IS ONBELANGRIJK’ O denneboom…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.307 andere volgers


%d bloggers liken dit: