DE MYTHES VAN DE WEVER

januari 9, 2011 at 11:51 am 7 reacties

Bart De Wever herhaalde vorige donderdag in Terzake zijn twee bekende stellingen: “Duitsland is de locomotief van Europa” maar België kan niet volgen omdat het een een land is “met twee democratieën.” We hebben met andere woorden rechts-liberale hervormingen” nodig, maar het linkse Wallonië belet ons die door te voeren.

De mythe van de “twee democratieën” is al vaker met argumenten weerlegd (zie onder andere Jan Blomaert in “Wilders, fascisme, en de erfenis van de Verlichting” in het Salon. Ook Luc Huyse in De Standaard van 23 december en 22 oktober 2010). De Wever en zijn partij doen er alles aan om te bewijzen dat “dit land onbestuurbaar is,” en maken, zo hebben we afgelopen week weer meegemaakt, van het “verdampen” van België een self fulfilling prophecy. Of dat in belang is van u en mij moet nog blijken.

Het andere sprookje is dat van de “locomotief van Europa.” Op sociaal gebied (lage lonen, “flexibiliteit” leidt Duitsland de “race to the bottom” – de neerwaartse spiraal.

Maar ook vanuit een puur economisch standpunt kunnen over het  leiderschap van onze oosterburen heel wat vragen worden gesteld zoals blijkt in de zakenkrant De Tijd.  De econoom Freddy Heylen laat van het zogenaamde “Duitse mirakel” niets heel.  Hier volgt de volledige tekst zoals die verschenen is in De Tijd van 30 december jl.


Johan Depoortere

Welk Duits mirakel?

Een kleine tien jaar geleden was Duitsland nog de zieke man van Europa. Nu verschijnt er bijna elke dag wel een artikel waarin onze oosterburen tot economisch gidsland worden uitgeroepen. De Gentse econoom Freddy Heylen bekijkt die idolatrie met stijgende verbazing.

Freddy Heylen

Freddy Heylen erkent dat Duitsland er op korte termijn met een doorgedreven loonmatiging en arbeidsmarktflexibiliteit in geslaagd is sneller te groeien en de werkloosheid verder terug te dringen dan de meeste buurlanden. Maar een politiek die enkel op loonmatiging en flexibiliteit steunt, heeft een erg wankele basis, betoogt hij. Op andere, structurelere terreinen presteert Duitsland veel minder goed.

Zeven redenen waarom er volgens Heylen helemaal geen sprake is van een Duits mirakel.

1. Lage kapitaalinvesteringen

De beelden van een stomende economie doen het misschien anders vermoeden. Maar Duitsland investeert minder in vast kapitaal dan de meeste vergelijkbare landen, zoals de Beneluxlanden, Frankrijk, de VS of de Scandinavische landen. In 2010 waren de Duitse private investeringen goed voor 12 procent van het bruto binnenlands product. In de Scandinavische landen en Frankrijk was dat ongeveer 14,5 procent. België haalde zelfs meer dan 15 procent. Ook inzake overheidsinvesteringen hinkt Duitsland achterop.

2. matige prestatie in onderzoek en ontwikkeling

Duitsland scoort beter inzake innovatie, maar ook daarin is het niet het gidsland waarvoor het versleten wordt. In de periode 2002-2008 spendeerden de overheid en de bedrijven samen gemiddeld 2,53 procent van het bbp aan onderzoek en ontwikkeling. Dat is beter dan de povere 1,88 procent van België. Ook Frankrijk en Nederland zitten onder het Duitse cijfer. Maar de meeste Scandinavische landen en de VS doen het beter. Met 3,70 bbp-procent is Zweden afgetekend kampioen O&O.

3. Weinig investeringen in mensen

In een ontwikkelde economie is de aanwezigheid van voldoende hooggeschoolde arbeidskrachten een cruciale factor. Duitsland investeert minder in onderwijs dan alle andere daarvoor genoemde landen. In de PISA-kwaliteitsscore neemt het een middenpositie in.

Het steekt ook erg weinig middelen in een actief arbeidsmarktbeleid. Enkel de VS doen het hier nog slechter. Duitsland heeft met de Hartz-IV-maatregelen de werkloosheidsuitkeringen wel drastisch in de tijd beperkt. Maar als je met zo’n strategie werklozen weer aan het werk wil krijgen, moet je ook investeren in hun activering en opleiding.

4. Geen hoogvlieger in productiviteit

Alle voorgaande elementen verklaren mee waarom Duitsland de afgelopen jaren ook geen al te beste prestaties heeft neergezet inzake arbeidsproductiviteit. De afgelopen 15 jaar steeg die gemiddeld even snel als in Frankrijk en Nederland.

België, dat historisch een erg hoge productiviteit heeft, verloor terrein. Maar in de Verenigde Staten en de Scandinavische landen groeide de arbeidsproductiviteit sneller (grafiek 1).

5. Zelfs werkgelegenheidscijfers vallen tegen

Duitsland is wel bijzonder goed in het matigen van de lonen. Tussen 2000 en 2008 daalde het aandeel van de lonen in de toegevoegde waarde van de economie met ongeveer 5 procentpunten. Met uitzondering van Nederland bleef het loonaandeel in de andere onderzochte landen ongeveer gelijk.

Algemeen wordt aangenomen dat die matigingspolitiek ertoe heeft bijgedragen dat de jongste jaren veel meer jobs zijn bijgecreëerd dan in de rest van Europa. Maar zelfs dat verhaal moet gerelativeerd worden, zegt Heylen. Het klopt als je naar de evolutie van het aantal werkende personen kijkt. De werkzaamheidsgraad is sinds 2005 sterk gegroeid in Duitsland, al is het land er nog niet in geslaagd Nederland of de Scandinavische landen voorbij te streven (grafiek 2).

Maar het plaatje verandert helemaal als we ook het aantal gewerkte uren per werkende in rekening brengen. Dat blijkt nergens zo sterk gedaald te zijn als in Duitsland (grafiek 3). Met andere woorden: veel van de nieuw gecreëerde jobs zijn deeltijds of van korte duur.

Als we de twee componenten, de werkzaamheidsgraad en de arbeidsduur per werkende, combineren, krijgen we de allesomvattende indicator voor de werkgelegenheidsevolutie: het aantal gewerkte uren per persoon op beroepsactieve leeftijd. Van een Duits banenmirakel is dan helemaal geen sprake meer. Duitsland wordt een middenmoter die het veel minder goed doet dan de Verenigde Staten en Scandinavië en ook nog ingehaald wordt door Nederland. België is helaas hekkensluiter.

6. Model nefast bij veralgemening

Heylen wijst er ook nog op dat het Duitse model van doorgedreven loonmatiging helemaal onderuit dreigt te gaan als andere landen het kopiëren. Dan krijg je een matigingsopbod dat niet meer bijdraagt tot het versterken van de concurrentiekracht, maar wel nefast is voor de binnenlandse vraag.

7. Er zijn alternatieven

Vooral de goede prestaties van de Scandinavische landen stemmen tot nadenken, stelt de Gentse professor. Ze doen het inzake werkgelegenheid minstens even goed als Duitsland, en dat met een verhoging van de koopkracht. Met loonmatiging kan een land voor een zekere periode een voorsprong verwerven op zijn directe concurrenten. Maar een duurzaam antwoord op de grote uitdagingen, zoals de vergrijzing en de afbouw van de overheidsschuld, is dat niet. Daarvoor is een strategie nodig die meer inzet op innovatie en het opkrikken van de kwaliteit van je menselijk kapitaal.

Entry filed under: Uncategorized. Tags: , , , , , .

Onze Heerlijke Nieuwe Wereld GIFFORDS, OBAMA EN DE TEA PARTY

7 reacties Add your own

  • 1. Marcel Van Lysebetten  |  februari 5, 2011 om 8:04 pm

    Heeft DE Wever gesproken over een Duits “mirakel” of over een Duitse locomotief ?

    Het is al te makkelijk de zaken door elkaar te haspelen.
    Dat zijn we gewoon in de klassieke “kwaliteits-“media.
    Of scheppen jullie uit dezelfde pot ?

    Overigens vindt u dit land nog bestuurbaar ?

    Beantwoorden
    • 2. jefc  |  februari 6, 2011 om 9:38 am

      Of over het Wirtschaftswunder? Over het Marshall-plan? Weet De Wever zelf nog waar hij het over heeft?
      Overigens is er een onderscheid tussen ‘onbestuurbaar’ en ‘onbestuurd’.

      Beantwoorden
  • 3. Johan Depoortere  |  februari 6, 2011 om 9:50 am

    Onbestuurbaar? Onbestuur maken door te weigeren om zelfs maar te praten, is dat niet net de bedoeling van De Wever en andere nationalisten? Het “verdampen” een handje helpen weet je wel. Zie het partijprgramma van de NVA.
    jd

    Beantwoorden
  • 4. Marcel Van Lysebetten  |  februari 6, 2011 om 5:47 pm

    “…is dat niet net de bedoeling van De Wever en andere nationalisten? ……”
    Dat is een intentieproces maken.
    Nu beweren dat NV-A weigert te praten is zonder meer flauwe kul.
    Vreemd dat ik u dergelijke posities nooit heb horen noch zien verdedigen in uw vorig leven.
    Ontgoochelend !
    Honni soit qui mal y pense !

    Beantwoorden
  • 5. Johan Depoortere  |  februari 6, 2011 om 8:13 pm

    Wat is een “intentieproces?” Bedoelt u “Proces d’intention?”

    Beantwoorden
    • 6. Marcel Van Lysebetten  |  februari 6, 2011 om 10:45 pm

      Ik bedoel daarmee Johan, dat u suggereert dat de NV-A de “intentie zou hebben het land NU onbestuurbaar te maken”.

      Dat zijn beweringen die u bij bosjes kan plukken in de Franstalige media en op persconferenties van politici die houden van – onder meer – theatraliteit.

      Beantwoorden
  • 7. Johan Depoortere  |  februari 7, 2011 om 8:08 am

    Wat vervelend als je ironie moet uitleggen, maar hier gaan we dan: ” intentieproces” is een beest van een gallicisme. Vreemd toch hoe mensen die beweren van hun taal te houden te lui zijn om een Nederlandse variant te bedenken voor een zo typisch Franse uitdrukking. Maar goed, een kniesoor die daarom maalt.

    Wat de intenties van De Wever betreft, die hoef ik hem niet toe te schrijven, ze zijn vrij duidelijk. Ze zijn te lezen in de beginselverklaring van de NVA: “In haar streven naar een beter bestuur en meer democratie, kiest de Nieuw-Vlaamse Alliantie logischerwijs voor een onafhankelijk Vlaanderen, lidstaat van een democratisch Europa,” zo staat het er letterlijk.

    Een “Onafhankelijk Vlaanderen” dat is dus de intentie. Dat De Wever en co daar mist over spuiten door te suggereren dat die onafhankelijkheid iets zou zijn voor een niet nader te bepalen verre toekomst doet niets terzake. Het is van twee één: ofwel is de onafhankelijkheidsclausule een zoethoudertje voor de kaakslagflaminganten (“Voor Belgiekske nikske”) ofwel stelt De Wever politieke daden die de realisatie van zijn partijprogramma dichterbij brengen. Uit alles blijkt dat laatste het geval te zijn. Hoe verklaar je anders dat de nationalisten eerst na veel soebatten de splitsing van de kinderbijslag en de gezondheidszorg door de strot van de Franstaligen rammen om daarna doodleuk te beweren dat het eigenlijk niet hoefde als de sociale zekerheid maar gesplitst wordt? Ofwel onderhandelt De Wever als een kip zonder kop ofwel bewijst hij wat hij wil bewijzen: “zie je wel, dit land is onbestuurbaar.”
    jd

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.205 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: