PARTIJKAARTEN EN DE OPENBARE OMROEP

februari 4, 2011 at 4:30 pm 4 reacties

door Jef Coeck

Siegfried Bracke, tot aan de jongste verkiezingen van 13 juni co-hoofdredacteur-televisie, thans nationalistisch Kamerlid voor de provincie Oost-Vlaanderen, blijkt tot omstreeks het jaar 2000 in het geheim gewerkt te hebben voor de Vlaamse socialistische partij. Hij leverde teksten voor het partijblad, ideeën (?) voor Frank Vandenbroucke en zelfs een soort update van het Charter van Quaregnon (1894), een basistekst van het Belgisch socialisme. Dat Bracke dit geheel of gedeeltelijk ontkent c.q. bevestigt, is zonder enige betekenis. Deze man zit tot over zijn oren in de intriges, zodat hij in elk geval ongeloofwaardig is bij wat hij ook verklaart.

Erger is dat de resterende VRT-hoofdredacteur Kris Hoflack (in tempore non suspecto nog assistent geweest van de onkreukbare Leuvense academicus Luc Huyse) op een ongenuanceerde, domme en aggressieve manier de verdediging van zijn spitsbroeder Bracke voert. Hoe laag kan iemand vallen? Hoflack zegt: ‘Vrijwel alle VRT-journalisten hadden toen (versta: omstreeks 2000) een politieke kleur.’ Hij bedoelt partijpolitieke kleur en hij verzuimt zijn eigen kleur te vermelden. Maar afgezien daarvan is ook deze uitspraak, net als die van Bracke, volkomen uit de lucht gegrepen.

De houding van het duo Hoflack & Bracke (de nieuwe Statler & Waldorf van het Vlaamse mediatheater) over hun zogenaamde politieke en journalistieke onahankelijkheid is nep, out of mind en ongeloofwaardig. Zij fabuleren. Punt.

Helaas zijn ze niet de enigen die, bewust of onbewust, een loopje met de waarheid nemen. Ik word er eindeloos moe van om altijd weer te moeten lezen en horen dat ‘sinds begin jaren 70 de partijkaart buiten gebruik was op de nieuwsdiensten van de openbare omroep.’ Vooreerst: wie kan (kon) zeggen welke collega een partijkaart had en zoja welke, als hij/zij daar niet openlijk voor uitkwam? Twee. Begin jaren 70? Was er toen een revolutie of zo? Een Umwertung aller Werten? Een Grote Transformatie, die alle zuilgedrag door elkaar schudde? Daar heb ik, toen als nu, weinig van gemerkt.   

Wel heb ik gemerkt wat volgt. In 1965 heb ik deelgenomen aan het Grote Examen tot aanwerving van journalisten voor de nieuwsdiensten van de BRT (kort nadien werd dat gereduceerd tot een vragenlijst met ‘steekwoorden’ à la De slimste mens). Die examens waren gespreid over vele maanden en over allerlei soorten schriftelijke en mondelinge proeven. Er waren ruim 300 deelnemers, 4 van hen hebben het overleefd. Ik was, tot mijn eigen verrassing, een van hen.

Ik had geen politieke partijkaart – en heb die overigens in mijn verdere leven ook nooit aangeschaft. Niemand heeft bij al die examentoestanden in de jaren zestig – tientallen formulieren moesten worden ingevuld, sollicitatiegesprekken gevoerd – mij ooit om een partijkaart gevraagd. Twee mogelijkheden. Ofwel, ze (?) wisten dat ik er geen had. Of, het kon ze geen lor schelen. Ik opteer voor het laatste.

Want wat was het geval. Van mijn 3 geslaagde mede-kandidaten weet ik met zekerheid dat 2 van hen OOK geen partijkaart hadden. Het zijn: Urbaan De Becker, tot voor enkele jaren steunpilaar van de radionieuwsdienst, en Paul Ghijsels, een man die in een vroeg stadium de omroep heeft verlaten om zich op de ontwikkelingssamenwerking te gooien. Hoe weet ik dat zij geen partijkaart hadden? Omdat zij het mij verteld hebben en ik geen enkele reden heb om ze niet te geloven. 

De vierde man geloof ik evenzeer. Het is Jan Ceuleers, de latere drecteur-generaal van de BRTN, die er ook geen doekjes om wond: hij had een socialistische partijkaart en kwam daar rond voor uit. Zo ging dat, in 1965. Vanwaar dan die mythes ‘vanaf de jaren 70’, of erger nog‘vanaf de jaren 90’? Dat laatste komt uit de fantasie van Peter Verlinden, die het zinkende Volksunieschip verliet voor de VRT. Die had dus een herkenbare partij, met of zonder kaart.

Dat een partijkaart bepalend was voor de toetreding tot nieuwsredacties van de openbare omroep, is dus zeker sinds 1965 een fabel. De Raad van Bestuur was (en is) weliswaar samengesteld op grond van politek-electorale evenwichten. Maar deze Raad ging en gaat niet over de aanwerving van personeel, bekrachtigde destijds enkel de resultaten van het examen plus de stage alvorens over te gaan tot benoeming. Toen had je dus objectiverende examens plus het feit dat de invloed van marktonderzoekers of andere soorten gespin nog nihil was.

Het betekent natuurlijk niet dat, eens je personeelslid was geworden, een partij-aangehorigheid niet zou kunnen helpen bij promoties. Hier kan ik niet uit eigen ervaring spreken, want ik had gekozen voor de ‘vlakke loopbaan’ – d.w.z. zonder hiërarchische ambities. Ik ben dan, terecht, ook nooit bevorderd in de negen jaren dat ik er gewerkt heb, tot ik in 1974 op eigen initiatief de omroep verliet voor meer boeiende journalistieke bezigheden. Ceuleers bv. had wel de hiërarchische weg gezocht – en gevonden. Maar ligt dat aan zijn partijkaart? En zoja, uitsluitend daaraan? Niets is bewezen.

Wat me zo stoort is die mist erom heen. Jos Bouveroux, de latere hoofredacteur Radio, doopt zichzelf om tot Volksunieman – en lijkt daarmee de partijkaartentheorie te bevestigen. Ik was al enkele jaren in dienst toen Bouveroux op de radioredactie binnenwaaide. Zijn politieke reputatie was niet Volksunie maar Amada (Alle Macht aan de Arbeiders). Hij wàs ook een Amadees – zoals hij jaren later in een kranteninterview met mezelf toegaf. Geen schande, verre van. Maar waarom nu niet de waarheid gezegd? Ik denk dat de toenmalige BRT-leiding het wel zag zitten om in de post-mei 68 periode een (halfzachte) Amadees binnen de muren te halen. Voor hen was het handig om zich te verdedigen tegen de verdenking van conservatisme en reactionaire reflexen. Bouveroux was, bij zijn aantreden, een vijgenblad. Daarmee wil ik niets gezegd  hebben over zijn later functioneren als hoofdredacteur – toen was ik er al lang weg.

Ook irritant is, dat die eeuwige Pol Van den Driessche altijd en overal kritiekloos als ervaringsdeskundige wordt opgevoerd. Het is niet persoonlijk, ik heb nooit van mijn leven iets met PvDD te maken gehad – en wil dat ook zo houden. Maar een man die zijn hele leven lang op opportunistische wijze heen en weer heeft gezwommen tussen politiek en journalistiek, die moet je toch mijden als ‘onafhankelijke’ bron? Lang geleden zat hij bij het partijweekblad van de Volksunie, misschien ook maar dat is niet zeker in de omgeving van de intellectueel Hugo Schiltz, later maakte hij almaar carrières als (hoofd)redacteur, bij dit en bij dat, bij krant en commerciële omroep, en dan stapt hij plots over naar de politiek (CD&V). Dat mag. Zover kan ik wel volgen. Maar dat hij nadien teugkeert als ‘onafhankelijk expert’ in mediakunde en met name over de openbare omroep – een van de instituten waar hij NOOIT gewerkt heeft – deskundologische uitspraken doet, dat gaat me te ver. Hij effent het pad voor de terugkeer van zijn vriendje Siegfried Bracke, als diens haring in de politiek niet mocht braden. Om het nog eens in termen van de Muppet Show te houden: Van den Driessche is The Great Gonzo die er maar op los trompettert. (JC)

http://www.mediakritiek.be/blog/2011/02/partijkaarten_en_de_openbare_omroep.html?1d8b698a900e933189eaa5f49e6446a5e0fda773=cb9daa8625f3568ca4ad3942709e6606

Entry filed under: links, Media, Politiek Belgie, Samenleving. Tags: , , , , .

JASMIJN- EN ANDERE BLOEMENREVOLTES HOE EERLIJK IS BRACKE?

4 reacties Add your own

  • 1. jo cuyx  |  februari 4, 2011 om 6:32 pm

    Siegfried Bracke draait nu de rollen om. Het was een doodnormale job die journalisten nu eenmaal doen – en nog steeds moeten kunnen doen – uit hoofde van hun technisch kunnen. Een overeenkomst tussen twee partijen die anoniem beloofden te blijven. Als de SP.A (want uit die kring komt, volgens Bracke, met zekerheid het lek) zich niet aan die overeenkomst houdt, tja – wie is dan de booswicht?
    Eenvoudig toch, of niet?

    Beantwoorden
  • 2. Johan Depoortere  |  februari 6, 2011 om 5:13 pm

    Wat grappig dat de NVA moord en brand schreeuwt over de “rode vrt” net nu de laatste “rode” journalist de omroep heeft verlaten en zich in hun eigen gelederen bevindt!
    jd

    Beantwoorden
  • 3. Jef Lambrecht  |  maart 2, 2015 om 10:42 am

    Met veel plezier en grote instemming deze voortreffelijke bijdrage gelezen, denkend aan de voorbeeldig partijloze Urbaan De Becker.

    Beantwoorden
    • 4. jefc  |  maart 2, 2015 om 11:04 am

      Urbaan is gisteren 1 maart 2015 overleden. Condoleances aan Roza en de kinderen. (jc)

      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.205 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: