HUMANITAIR IMPERIALISME

maart 24, 2011 at 7:15 pm 2 reacties

Jean-Bricmont, professor theoretische fysica aan de universiteit van Louvain-La-Neuve, is een overtuigd tegenstander van de zogenaamde “humanitaire interventies” zoals we ze nu meemaken in Libië, naar het voorbeeld van de Navo-interventie tegen Servië, of de oorlog in Afghanistan. “Humanitair Imperialisme” noemt Bricmont dat soort oorlogen  in een boek dat bij EPO is verschenen.  In een interview met de website van Michel Collon gaat Bricmont dieper in op de interventie in Libië.

Hieronder volgt een samenvatting.

Johan Depoortere

LIBIË EN HET HUMANITAIR IMPERIALISME

Humanitair imperialisme is een ideologie die militaire inmenging in soevereine staten rechtvaardigt in naam van de democratie en de mensenrechten. De motivering is altijd dezelfde: een bevolking is het slachtoffer van een dictator en dus moet er worden opgetreden. Het geval Libië is enigszins apart omdat de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties het groen licht heeft gegeven voor de interventie. Maar die resolutie is in strijd met het Charter van de Verenigde Naties dat alleen militair ingrijpen toestaat als ultiem middel als een lidstaat door een ander land wordt aangevallen. Bovendien is er geen bewijs dat Kadhafi uit is op een massamoord tegen zijn eigen bevolking.

Het conflict in Libië is een gewapende opstand en er is geen enkele regering die daar niet tegen zou optreden. Dat er burgerslachtoffers vallen staat vast, maar dat zal ook gebeuren als gevolg van de bombardementen door de Westerse coalitie. Links vergist zich als het denkt dat de interventie noodzakelijk is om een bloedbad te vermijden. Humanitaire interventies zetten de deur wagenwijd open voor willekeur. We treden op in Libië maar deden dat niet in Congo toen dat land werd aangevallen door Ruanda en Burundi, hoewel een ingrijpen in dat geval staatsrechterlijk wel verantwoord was. Veronderstel dat de Russen in Bahrein zouden optreden, of de Chinezen in Jemen. Het gevolg zou een algemene oorlog zijn. Bovendien bevordert de humanitaire interventie wat ik het “barricade-effect” noem: alle landen die zich door de VS bedreigd voelen zullen hun bewapening opvoeren. Rusland doet dat nu al. Libië zou nooit zijn aangevallen als het een kernwapen had zoals Noord-Korea. Humanitaire interventie kan dus op termijn de wapenwedloop alleen maar aanmoedigen.

De voorstanders van militair ingrijpen in Libië doen alsof er geen alternatief was. Maar er is nooit echt geprobeerd de weg van de onderhandelingen te kiezen. Wellicht hadden onderhandelingen tot niets geleid, maar vanaf het begin is die optie resoluut verworpen. We zien een sterke parallel met wat in Kosovo gebeurd is: ook daar waren er Servische voorstellen voor een vreedzame oplossing maar die zijn van tafel geveegd. Het Westen stelde voorwaarden zoals een bezetting van Servië door de Navo, die elke onderhandelde oplossing meteen al uitsloten. Hetzelfde is gebeurd in Afghanistan. De Taliban was bereid om Osama Bin Laden uit te leveren aan een internationale rechtbank, maar de VS hebben dat meteen geweigerd. Saddam Hoessein wou de VN-inspecteurs opnieuw toelaten maar ook dat volstond niet om de oorlog te vermijden. Kadhafi stelde voor om internationale waarnemers toe te laten en president Chavez van Venezuela te laten bemiddelen – tevergeefs.

De Franse linkerzijde is in de val gelokt door de logica van de “humanitaire interventie” en voelt zich nu verplicht Sarkozy te steunen. Als alles goed verloopt is Sarkozy goed geplaatst om de verkiezingen van 2012 te winnen en links zal hem daarbij een opstapje hebben bezorgd. Als het tegenvalt zal alleen het Front National daarvan profiteren: de enige partij die zich tegen de interventie heeft verzet!

De ware bedoeling van de “humanitaire interventie” in Libië is volgens Bricmont de onzekerheid over de toekomst in het Midden-Oosten na de val van Moebarak in Egypte en Ben Ali in Tunesië. De mogelijkheid bestaat dat die landen een vijandige houding tegenover Israel aannemen. Om de controle over het gebied te bewaren en Israël te beschermen moeten de regeringen die vanouds de Joodse staat en het Westen vijandig gezind zijn verdwijnen: Iran, Syrië en Libië. Het regime van Kadhafi is de zwakste schakel en wordt daarom eerst aangevallen. Maar de VS en het Westen staan voor een serieus probleem. De poging om een bevriend regime in Irak op de been te brengen is uitgedraaid op een catastrofe. In Afghanistan hebben de VS blijkbaar geen alternatief voor de corrupte Karzai en in Kosovo is een mafiaregime aan de macht. In Libië doet hetzelfde probleem zich voor: een aanvaardbaar alternatief voor Kadhafi is nog niet gevonden en een nieuwe, pro-westerse dictator genre Moebarak aan de macht brengen is in de huidige context van de Arabische revoluties niet echt verstandig.

Is er een alternatief? Vooreerst, zegt Bricmont, moeten we beseffen dat de militaire interventie in Libië massa’s geld kost. Dat zal vooral uit de Amerikaanse schatkist komen, of correcter van Chinese leningen. Er is geen geld voor onderwijs, wetenschappelijk onderzoek, pensioenen en gezondheidszorg maar ineens is er geld genoeg voor een militair avontuur. Oorlogen en embargo’s hebben altijd desastreuze gevolgen. Het alternatief volgens Bricmont is samenwerking en handel met alle landen, welk regime er ook aan de macht is. Dank zij de handel – maar niet de wapenhandel natuurlijk – worden ideeën verspreid en is er ontwikkeling mogelijk zonder oorlog.

Entry filed under: Afrika, Europa, Midden Oosten, oorlog, VS. Tags: , , , , , , , , .

Ten Oorlog! BELGISCHE KUNST IN NEW YORK

2 reacties Add your own

  • 1. Tom  |  maart 25, 2011 om 8:55 am

    Bricmont ziet de gebeurtenissen in Libie als onderdeel van een samenzwering: “Om de controle over het gebied te bewaren en Israël te beschermen moeten de regeringen die vanouds de Joodse staat en het Westen vijandig gezind zijn verdwijnen: Iran, Syrië en Libië. Het regime van Kadhafi is de zwakste schakel en wordt daarom eerst aangevallen.” Als dat het plan was, dan was het wel heel slecht voorbereid.
    Mij lijkt de westerse interventie eerder een ad hoc-reactie, een poging om van de ontwrichting die het gevolg is van de opstandige wind die door de hele regio waait, het beste te maken. De opstand in Libie is niet in gang gezet door het westen. Daar was ook geen nood meer aan. Khadafi was getemd, hij liep in het gareel, er waren geen klachten meer. Dat de grootmachten toch besloten om de opstand militair te steunen komt wellicht omdat het makkelijk leek, dat er niet veel in de schaal moest geworpen worden om de balans te doen overslaan. Daarin hebben ze zich zo te zien vergist. Maar misschien vinden ze een verdeling van Libie in twee helften een acceptabel resultaat; het zou Khadafi verder kortwieken, de meeste Libische olie komt uit de oosthelft. Misschien hebben ze, samen met Khadafi, een nieuw monster verwekt, een nieuwe slokop van fondsen en mensenlevens.
    Bricmont heeft gelijk als hij de humanitaire motivatie van de interventie in vraag stelt. Veel ergere humanitaire rampen hebben de grootmachten door de vingers gezien. Voor de slachtoffers van de brutale repressie in Bahrein en Jemen plengen ze hoogstens krokodilletranen. In Libie grijpen ze in omdat hun kosten-batenanalyse leek uit te wijzen dat de (politieke) baten hoger zijn dan de (militaire) kosten. Wat wellicht weer eens fout zal blijken.
    Het conflict in Libie is al lang geen volksopstand meer zoals in Tunesie en Egypte. Het is een oorlog. En zoals in onze tijd de regel is, zullen er in die oorlog vooral burgers sneuvelen.
    Bricmont klaagt dat er geen regels meer zijn, of beter, dat de regels met de voeten worden getreden. De heilige souvereiniteit wordt niet meer gerespecteerd, oh, wat een schande. De grootmachten buigen de regels om hun zelfbelang te dienen. Alsof dat iets nieuws is. Bricmont lijkt te suggereren dat er ooit een gouden tijd was waarin het handvest van de Verenigde Naties de grondwet was van de wereld die iedereen respecteerde.
    Naar die ordelijke wereld die nooit bestaan heeft wil hij terugkeren. Zijn ‘alternatief’ is, volgens JDP’s samenvatting, vreedzaam samenwerken. Handel drijven in plaats van oorlog voeren. Kan het nog naiever? Dergelijke preekstoel- analyses krijg je als je in plaats van de werkelijkheid de regels als uitgangspunt neemt.

    Beantwoorden
  • 2. Zogenaamd humanitaire interventies | DATAPANIK  |  maart 25, 2011 om 9:56 am

    […] Die stelling van het humanitair imperialisme doet Bricmont nog eens uit de doeken naar aanleiding van de interventie in Libië. Ook daar spelen andere (strategische, economische, …) belangen dan de zorg om mensenrechten en democratie. Bricmont gaat daar uitgebreid op in in een interview met Michel Collon. Een nederlandse bewerking van het interview is te vinden bij het Salon van Sisyphus. […]

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: