BELGISCHE KUNST IN NEW YORK

maart 27, 2011 at 8:28 am 1 reactie

Nieuw werk van Berlinde De Bruyckere

Onderstaand verslag werd geschreven in opdracht van De Morgen maar sneuvelde in de lawine van nieuws. Exclusief in het salon dus, dit overzichtje van recente Belgische aanwezigheid in de kunstwereld van de grote appel, met meer illustraties dan in de krant mogelijk is.

Tom Ronse

De meest spraakmakende tentoonstelling is in de Hauser & Wirth galerij waar Berlinde De Bruyckere nieuw werk toont, getiteld  ‘Into One-Another To P.P.P.” Die PPP is de in 1975 vermoorde Italiaanse cineast Pasolini waarmee De Bruyckere zich verwant voelt. Centraal staan drie magistrale beelden die op het eerste zich van marmer lijken maar bij nader toezien van was blijken. We herkennen er menselijke figuren in, in elkaar gezakt of ineengestrengeld in wat een liefdesdaad zou kunnen zijn of een gevecht of beiden. Ze hebben geen hoofden en soms ook geen geslacht en vaak is het moeilijk te zien waar de ene begint en de andere eindigt. Toch zijn ze griezelig realistisch, zelfs de porieen zijn zichtbaar. De Bruyckere werkte ze nochtans minder af dan haar gewoonte was. “In deze beelden heb ik fabricagefouten bewust zo gelaten”, vertelt ze. Ze wijst op de voeten van een figuur waar de waslagen van elkaar los zijn gekomen. Het geeft de indruk dat het lichaam al in ontbinding is.

De werken zijn gruwelijk maar eerder dan afgrijzen wekken ze medelijden. Het rauwste werk lijkt op een hoop ingewanden op een brancard. Wie goed kijkt ziet dat de ‘darmen’ afgietsels van kromme takken zijn. Van bomen dus. En “een boom symboliseert leven”, zegt De Bruycker. Aan de muren hangen waterverf- en inkt-tekeningen rond hetzelfde thema.De show is een voorproefje van De Bruyckere’s reizende museum-tentoonstelling die in april van start gaat in Halle (Duitsland). Daarin zal De Bruyckere haar werk juxtaposeren naast dat van Pasolini en de renaissance-schilder Lucas Cranach.

Berlinde De Bruyckere

De Bruyckere’s werk was ook te zien in de tentoonstelling ‘Flemish Masters, that’s life’ in de Andrea Rosen Gallery in Chelsea. De show was samengesteld door verzamelaar Filiep Libeert die een selectie maakte van werk sinds 1980 van de 16 Vlaamse kunstenaars die volgens hem de belangrijkste zijn van hun generatie. In een eerste aflevering, die vorige zaterdag sloot, maakte Libeert een coherent geheel met werk van De Bruyckere, Peter Buggenhout, David Claerbout, Thierry De Cordier, Wim Delvoye, Kris Martin, Mathieu Ronsse and Jan Van Oost. In het tweede deel zal werk te zien zijn van Francis Alÿs, Luc Tuymans, Jan De Cock, Ann Veronica Janssen, Koenraad Dedobbeleer, Joelle Teurlinckx, Jan Vercruysse and Michel Francois.

Werk van Delvoye, Buggenhout en Ronsse

Van Jef Geys is in de Carriage Trade Gallery een installatie te zien getiteld Woodward Avenue. Het is een variatie op werk dat Geys eerder toonde op de biennale van Venetie. Woodward Avenue is de meer dan 50 km-lange hoofdstraat van Detroit. Geys liet een botaniste op 14 kruispunten plukken wat er groeide en de gevonden planten documenteren. Dat is het startpunt van een complex project waar foto’s, films, teksten, kaarten en gedroogde planten aan te pas komen.

Voor zijn eerste solo-show in New York in de White Box Gallery maakte Leon Vranken een serie nieuwe sculpturen die hij er toont naast ouder werk. Vranken, de winnaar van de Young Belgian Painters Award in 2009, is architect en meubelmaker van opleiding. Hij werkt vaak met bestaande (vooral houten) objecten die hij subtiel herinterpreteert en losmaakt van hun functionaliteit.

 

 

 

 

 

 

In het pas heropende Museum of the Moving Image is het werk van het kunstcollectief Workspace unlimited, geleid door de Vlaming Thomas Soetens, de blikvanger van de inaugurale tentoonstelling. De interactieve installatie Realtime Unreal is een overdonderende ervaring. De toeschouwer wordt opgeslokt in een virtuele wereld die zijn zintuigen verwart. Wat is echt, wat is schijn? Tegelijk lijkt het werk te waarschuwen tegen een wereld waarin de technologie op automatische piloot op hol slaat en de mens verdwijnt. Soetens werkt met een internationaal team van kunstenaars en technologisten om de realiteit exploreren die ontstaat uit de wisselwerking tussen artificiele omgevingen en hun bewoners.

Workspace Unlimited

In het hartje van Chelsea opende David De Buck vorige week een nieuwe galerij met een mooie show van de Franse kunstenaar Zevs. “ik werkte 9 jaar in de financiele wereld maar mijn hart ging naar de kunst”, zegt de uit Wetteren afkomstige De Buck. “Ik wil actueel werk tonen, zoals deze show van Zevs, een bijtende commentaar op de financiele crisis, naast meer gevestigde waarden”. Is het niet riskant om een galerij te openen net nu er een pak zijn gesloten? “De kunstmarkt doet het weer goed”, zegt De Buck, “en ik heb het allemaal mooi uitgetekend. Ik hoef het eerste jaar geen winst te maken. Maar het begint goed. Ik heb al 5 werken van Zevs verkocht nog voor de opening. Een aan het Ghuislain-museum in Gent”.

David De Buck voor een werk van Zevs

Meer info:

http://www.hauserwirth.com/

http://www.andrearosengallery.com/

http://www.whiteboxny.org

http://www.workspace-unlimited.org/news.html

http://www.db-finearts.com

 

Entry filed under: Uncategorized. Tags: , , , , , , , , .

HUMANITAIR IMPERIALISME So true

1 reactie Add your own

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: