HET BUSH-OBAMATIJDPERK

mei 11, 2011 at 12:20 pm 7 reacties

Zeggen dat het presidentschap van  Barack Obama nauwelijks verschilt van dat van zijn voorganger is stilaan een open deur intrappen. De manier waarop Osama bin Laden is vermoord zonder vorm van proces en zonder de minste consideratie voor een souvereine bondgenoot is 100% Bushiaans. Dat is ook conservatieve commentatoren niet ontgaan. Zoals je hieronder kunt lezen juichen ze het toe en ze geven Obama schouderklopjes.  Ross Douthat, columnist van de New York Times, spreekt van het Bush-Obamatijdperk – heel wat anders dan de beloofde Change.Om het ook eens van een ander te horen: hier de vertaling van Douthats recente column.

Johan Depoortere

WIENS POLITIEK IS DIT?

Ross Douthat

Voor wie ogen in zijn hoofd heeft is het duidelijk dat het verschil tussen de buitenlandse politiek van George W. Bush en die van Obama steeds meer is vervaagd vanaf de dag dat de huidige president de eed aflegde. Maar sinds vorige week is het ook officieel: als het verhaal van America’s oorlogen na 11 september zal worden geschreven zullen de historici de twee regeringen samen moeten evalueren, en een oordeel vellen over het Bush-Obama tijdperk.

In de dood van Osama bin Laden, de uitvoering van het fameuze “dood-of-levend”-parool van Bush is die continuiteit het duidelijkst zichtbaar. Maar de belangrijker bewijzen van de Bush-Obamaconvergentie lagen elders: in ontwikkelingen van de voorbije week die niet in schreeuwende krantenkoppen waren terug te vinden omdat ze meer routine dan uitzondering waren.

Eén ervan is de aanhoudende campagne van Navo-bombardementen op Libië, die zich nu nauwelijks nog probeert voor te doen als een humanitaire onderneming of binnen de letterlijke perken probeert te blijven van de VN-resoluties. Een ander was de Predatoraanval (met onbemande vliegtuigjes jd) op de tribale gebieden van Pakistan waarbij een groep verdachte militanten werden gedood terwijl de hele wereld in de ban was van Bin Ladens laatste uren. Nog een ander bewijs was de Amerikaanse raket die op een haar na Anwar al-Awlaki miste, de geestelijke van Amerikaanse afkomst die een sleutelrol blijkt te spelen in het ronselen voor Al Qaeda in Jemen.

Stel je een ogenblilk voor dat we hier de politiek van Bush aan het werk hadden gezien. Een poging het regime in Libië omver te werpen zonder zelfs maar de pro forma goedkeuring van het congres. Een campagne van luchtaanvallen met afstandsbediening waarbij” onbedoelde schade” onvermijdelijk is, tegen een land waarmee we niet officieel in staat van oorlog zijn. Een politiek van doelgerichte moord tegen een Amerikaanse staatsburger die nergens van wordt beschuldigd en die door geen enkele rechtbank in de VS is aangeklaagd.

Stel je de verontwaardiging voor, de protesten, de furieuze opiniestukken over de “rechtse tirannie” en het machtsmisbruik van de neocons. Bedenk dat alles en kijk dan naar de werkelijkheid. Wat voor de meeste Democraten sluipend fascisme was onder Bush is goed ouderwets gezond verstand als de president een D achter zijn naam heeft.

Deze ommezwaai is goed nieuws voor het land. Doordat één van hen in het Witte Huis zit zijn de Democraten nu verplicht in de sporen van de regering Bush te lopen en begrip te tonen voor diens dilemmas en beslissingen. Tot op zekere hoogte is de Bush-Obama-convergentie het teken dat de Democratische Partij volwassen wordt  door afstand te doen van gekoesterde illusies en door haar deel van de verantwoordelijkheid te dragen voor de onfraaie realiteit van de wereld na 11 september.

Het is bijvoorbeeld een goede zaak dat president Obama niet gehaast is met de Amerikaanse terugtrekking uit Irak en het is een teken van maturiteit dat zijn basis hem daarvoor niet heeft afgestraft. Het is een goede zaak dat het Witte Huis niet elke gevangene van Guantanamo naar een civiele rechtbank (of naar huis zonder proces) heeft gestuurd. Het is een heel goede zaak dat veel Democraten Farwestjustitie lijken te verkiezen boven de rechtbankjustitie als de omstandigheden dat vragen – zoals vorige week in Abbottabad het geval was.

Maar in deze ommekeer schuilen ook gevaren. Nu de Democraten geleerd hebben op te houden zich zorgen te maken en de het imperiale presidentschap lijken te omhelzen, ontbreekt het in de VS aan een sterke institutionele rem op de neiging tot hubris en oorlogsovermoed van de uitvoerende macht. De haast waarmee liberale “duiven” zich achter de oorlog in Libië schaarden – in het beste geval een waagstuk, in het slechtste pure dwaasheid – was verhelderend en ontmoedigend. Het uitblijven van enige verontwaardiging over de bereidheid van het Witte Huis om Amerikaanse burgers zonder proces te vermoorden is eveneens verontrustend.

Zoals Obama heeft ontdekt, vereist een eindeloos en grenzenloos conflict een zeker comfort met morele grijze zones. Maar het vereist ook waakzaamheid, en een zeker sceptisme als het erop aan komt de uitvoerende macht de vrije hand te geven in een oorlog zonder einde. In de periode Bush werd die waakzaamheid (soms op een cynische manier en vaak met overdrijving) verzekerd door één van beide grote politieke partijen in het land. In het Obamatijdperk is dat in hoofdzaak het domein van uiterst links en libertair rechts.

De waakzaamheid behoort zowel mathematisch te zijn als moreel. Het grootste gevaar in de continuïteit van de regeringen Bush en Obama is de weigering van beiden om het land te vertellen wat onze buitenlandse politiek kost en hoe dat in te passen is in het bredere plaatje van de fiscale verantwoordelijkheid.

In plaats daarvan heeft conservatief “big government” plaats gemaakt voor liberaal “big government,” de Amerikaanse voetafdruk in het buitenland wordt steeds groter en niemand is bereid het grote publiek te verklaren dat de wereldwijde oorlog tegen het terrorisme geen gratis lunch is.

De volgende president zal die luxe niet hebben. De oorlog tegen de terreur zal in een of andere vorm blijven doorgaan, lang nadat het gebeente van Osama bin Laden tot koraal is vergaan. Maar we zullen weten dat het Bush-Obamatijdperk voorbij is op het moment dat iemand ons de rekening presenteert.

Het originele artikel lees je hier

Entry filed under: Uncategorized, VS. Tags: , , , , , , , , , , , , , .

DEMOCRATIE IS HEEL ERG MOEILIJK WAT WE ZELF DOEN… (2) THE SPIRIT OF LOCALISM

7 reacties Add your own

  • 1. jefc  |  mei 11, 2011 om 3:21 pm

    Als we niet enkel het verleden maar nu ook al het heden en de toekomst in tijdperken gaan verdelen, waar komen we dan uit?
    Bij bv. het Tijdperk Nixon-Ford-Carter-Reagan-Bush-Clinton-Bush-Obama-Gingrich-Palin-Beck-….?
    Het hele stuk doet me denken aan de gemene doodsknuffel van ’t Pallieterke destijds: ‘Als ’t goed is zeggewetook. Reporter JD is tegen Israël? Hij heeft gelijk want het zit daar vol joden.’

    Ik onthoud verder dat de Navo probeert binnen de perken van de VN-resoluties te blijven. Afgezien van de vraag of dat zo is, dàt mag dus ook al niet? En het is de ‘schuld’ van Obama, niet van Sarko, Merkel, Cameron…

    “Wat voor de meeste Democraten sluipend gif was onder Bush is goed ouderwets gezond verstand als de president een D achter zijn naam heeft.” (D=Democrat)
    Kijk, of wel is dit waar en dan wil ik graag vernemen hoe dat zo gekomen is. Ofwel is het niet waar en dan wil ik lezen wat er wel aan de hand is, bv. met de Democratische Partij. In geen geval word ik geholpen door het stuk van meneer Douthat.
    jc

    Beantwoorden
    • 2. Johan Depoortere  |  mei 14, 2011 om 11:38 am

      Met Reagan is wel degelijk een nieuw tijdperk begonnen: dat van de afbraak van de New Deal consensus.
      Al zijn opvolgers, inclusief Bill Clinton zetten het sloopwerk voort. Met Obama werd het niet anders – maar laten we nog even zijn tweede termijn afwachten. Wie weet? Het is niet verboden te dromen.
      jd

      Beantwoorden
      • 3. jefc  |  mei 14, 2011 om 4:34 pm

        Goed om weten dat Obama niet de OORZAAK van de Amerikaanse verloedering is. Reagan ging hem vooraf, inderdaad. Maar ook Nixon. Of zegt de naam ‘Watergate’ ons niets meer?
        Overigens vind ik dat we niet alles moeten vastpinnen op de namen van presidenten. Zij hadden en hebben hun mededaders. Bush junior is grotendeels een product van Cheyney en Rumsfeld. Reagan had zijn Bush senior (vice-president en later opvolger). Nixon IS Henry Kissinger (lees het boek van Christopher Hitchens, ‘De zaak-Henry Kissinger’, Arbeiderspers, 2002).

  • 4. jef lambrecht  |  mei 14, 2011 om 11:23 am

    Er zijn parallellen maar ook grote verschillen. Ik zie bij Obama bijvoorbeeld niet de noodlottige voortvarendheid van zijn voorganger. Het is niet Obama maar Sarkozy die zich opwerpt als initiatiefnemer van een avontuurlijk assertieve en mislukkende politiek. De Libische oorlog is in de eerste plaats een Europese aangelegenheid. Voor wat België betreft blijft het opmerkelijk dat alle (ruziënde) politieke partijen meteen na de stemming over resolutie 1973 eensgezind groen licht gaven aan de regering in lopende zaken om de zwaarste beslissing te nemen die in de politiek mogelijk is, namelijk ten strijde trekken.

    Beantwoorden
    • 5. Johan Depoortere  |  mei 14, 2011 om 8:32 pm

      Goed Jef, dat je Nixon vermeldt. In vergelijking met Reagan was Nixon een linkse rakker. Tricky Dick bleef ondanks alles in de lijn van de New Deal. Zijn plan voor hervorming van de gezondheidszorg was een stuk radikaler dan dat van Obama maar het strandde op verzet van de Democraten. Ook wetgeving op veiligheid in de werkplaats is van hem. Nu zou Nixon wellicht voor verdomde communist worden uitgekreten. Nixon = Kissinger lijkt me iets te simpel. Hij speelde Kissinger uit tegen zijn minister van Buitenlandse Zaken en haatte de joden. Maar goed ze waren partners in crime. Goed boek is dubbelbiografie Nixon-Kissinger van Robert Dallek

      Beantwoorden
      • 6. jefc  |  mei 16, 2011 om 7:40 am

        O, de rakker die ervoor zorgde dat democratisch Chili ontwricht werd, president Allende vermoord en zijn land en aanhang uitgeleverd aan de bloedhond Pinochet? De rakker ook die met de geheime operatie Condor zowat heel Latijns-Amerika ontwrichtte, door middel van onder meer doodseskaders.
        Ik weet niet of dat in de lijn van de New Deal was, maar ‘links’ noem ik het niet.

  • 7. Johan Depoortere  |  mei 16, 2011 om 11:10 am

    Ik bedoel maar: zo ver zijn we nu naar rechts opgeschoven dat…

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.316 andere volgers


%d bloggers liken dit: