HOE OBAMA HET WERK VAN NETANYAHU OPKNAPT

mei 20, 2011 at 11:39 pm 1 reactie

 President Obama heeft – niet voor het eerst – een mooie speech ten beste gegeven, over het Midden Oosten dit keer. “Indrukwekkend,” volgens de chef Buitenland van De Morgen. Niemand zal inderdaad Obama’s retorische talenten in twijfel trekken. Maar of de woorden ook door daden zullen worden gevolgd, daar kan met recht en reden aan getwijfeld worden.  In de voorbije twee jaar was van Amerikaanse diplomatieke activiteit in het Israëlisch-Palestijns conflict, laat staan van druk op Israël bitter weinig te merken. Obama zwaaide eerder met de vermanende vinger naar de Israëlische premier Netanyahu. Op het terrein gingen de grondroof en de bouw van nederzettingen gewoon door. Nethanyahu werd er zelfs voor beloond met een compliment van minister van Buitenlandse zaken Clinton die hem prees voor zijn “toegevingen zonder voorgaande.”

De Israëlische commentator Gideon Levy van de liberale krant Ha’ aretz ziet het allemaal nog somberder in. Met zijn Midden-Oostenspeech heeft Obama de hoop van de Palestijnen om VN-erkenning te vinden voor hun staat de grond in geboord. Hij heeft met andere woorden het werk van Netanyahu opgeknapt. Zijn woorden van sympathie voor de Arabische lente en de mensen die er hun leven voor veil hadden klinken hol, vindt Levy.  Obama verwees naar de Tunesische fruitverkoper die zichzelf in brand stak nadat een politievrouw hem had vernederd door zijn fruitkraam om te gooien. Voor de honderden Palestijnen die hetzelfde hebben meegemaakt kwam er geen woord van sympathie over de lippen van de president. Vóór de recente revolutie was Tunesië overigens nooit een vermelding waard.

Zal het dit keer anders zijn en zullen daden volgen op de mooie woorden? De Israëlische commentator wil het graag hopen maar de ervaring uit het verleden stemt hem pessimistisch.

 Lees hieronder het stuk van Gideon Levy, overgenomen uit Counterpunch.

Johan Depoortere

HOW OBAMA DEMOLISHED PALESTINIAN CHANCES FOR STATEHOOD

Gideon Levy

Benjamin Netanyahu may as well have canceled his trip to Washington: Barack Obama did the work for him, or most of it. But the prime minister is already on his way, so he should at least send to the White House a big bouquet of flowers.

Netanyahu can sit back and relax. It’s not that Obama didn’t say clear, firm words on the Middle East; it’s just that most, if not all, of them could have been said by Netanyahu himself, who would then go on doing as he pleased.

The 1,500 new apartments in Jerusalem will be built, speech or no speech. The real test for that speech, as for any other, is what happens next, and the suspicion is that nothing will happen at all.

Obama didn’t say a word about what will happen if the parties disobey him. This was the king’s speech, but the king already appears a little naked. Considering America’s weakness, and the power of Congress and the Jewish and Christian lobbies working on behalf of the Israeli government, the Israeli right wing can relax and go on doing what it does.

Yesterday, the U.S. president demolished the Palestinian’s only accomplishment so far – the wave of international support for recognition of statehood in September. September died last night. After America, Europe too will have to withdraw its support; hopes have ended for a historically significant declaration at the United Nations.

The Palestinians are left once again with Cuba and Brazil, while we get to keep America. Here’s another reason for a sigh of relief in Jerusalem: No diplomatic tsunami is forthcoming, the United States is sticking with Israel.

Regrettably, the president also voiced reservations about the Palestinian unity government. The United States supports Israel’s demand for the Palestinian state to be demilitarized, it supports postponing discussions on the refugees and Jerusalem, it talks about Israel’s security and Israel’s security alone, saying nothing about security for Palestinians. All these are impressive, even if virtual, achievements for Israel.

The Palestinians yesterday were not listed among the oppressed Arab people of the Middle East who need to be liberated and aided on the way to democracy. Obama spoke impressively about America’s corrupt allies in the region, and provided further enlightened encouragement to the people of the region.

If the first Cairo speech provided the initial inspiration, Cairo 2 provided a more significant push. Obama and his determination on this should be praised. His words were heard not only in Damascus and Benghazi, but also in Jenin and Rafah. Did he mean to praise Majdal Shams as well? Hooray for the unarmed protesters, hoping Obama meant Palestinian ones as well. If he did, it’s a pity he didn’t say so.

When he mentioned the Tunisian vendor who was humiliated by a policewoman who overturned his stall – the vendor who later set himself and the revolution ablaze – was Obama thinking about the hundreds of Palestinian vendors who have suffered the exact same fate at the hands of Israeli soldiers and policemen? When he spoke nobly about the dignity of the oppressed vendors, was he speaking about their Palestinian brethren as well? The speech didn’t show this enough.

The conflict between Israel and the Palestinians was sidelined in Obama’s speech for the most part, more so than it deserved. This conflict still incites great passions in the Arab world, and with all due respect for the new Marshall Plan for Egypt and Tunisia, the Arab masses don’t want to see another Operation Cast Lead and more checkpoints on their TV screens. When it got to us, the tone was different.

Yes, there were stern words about how a Jewish and democratic state is not compatible with an occupation. There was even a proper presidential plan – the ’67 borders with corrections, a Palestinian state and a Jewish state, Israeli security and the demilitarization of Palestine.

But let’s not get too excited. We’ve heard it before, not only from American presidents, but from Israeli prime ministers. And what did we get? Yet another Jewish neighborhood in East Jerusalem.

The heart wants to believe that this time it’s different, but the head – wise from bitter experience after years of shelved peace plans and vacuous speeches – is finding it hard to believe.

The optimists will say that yesterday signaled the end of the Israeli occupation. The pessimists, and I, regrettably, among them, will say that it was just another speech. It changed virtually nothing for the better, virtually nothing for the worse.

Gideon Levy writes for Ha’aretz.

Entry filed under: Uncategorized. Tags: .

EGYPTE TREKT ZICH NIETS MEER VAN ISRAËL AAN BELGIË, een parcours van herinnering

1 reactie Add your own

  • 1. Likoed Nederland  |  mei 21, 2011 om 1:18 pm

    Natuurlijk wordt een eenzijdig uitgeroepen Palestijnse staat niet erkend. Dat is strijdig met de eerdere gesloten internationale verdragen, waarin staat dat partijen in onderling overleg een definitief vredesverdrag zullen sluiten.

    Het zou een merkwaardige beloning zijn voor het al twee jaar niet willen onderhandelen door de Palestijnen.
    Wat dus een flagrante schending is van die internationale vredesverdragen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.205 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: