DE ISRAËL-LOBBY OOK IN BELGIË

juni 10, 2011 at 11:35 am 12 reacties

De Derde Partij

In 2006 schreven twee gerespecteerde Amerikaanse professoren een studie over een onderwerp waarvan ongeveer iedereen het bestaan (er)kent maar niet, of veel minder, de invloed en de werking ervan. John Mearsheimer (univ of Chicago) en Stephen Walt (Harvard) kwamen na grondig onderzoek tot de bevinding dat de Israëllobby in de States veel machtiger is dan doorgaans wordt aangenomen en dat die macht een negatieve invloed heeft op de werking van zowel het Amerikaanse als het Israëlische staatsbestel en zijn respectieve burgers. En, natuurlijk, op de algemene buitenlandpolitiek van beide landen en hun alliés.

Ondanks de veelgeroemde Amerikaanse persvrijheid kregen de twee academici hun studie aanvankelijk niet gepubliceerd. Ze moesten geestelijk uitwijken naar Europa, waar de London Review of Books in maart 2006 onverkort hun tekst publiceerde. Zo sloop het document uiteraard weer Amerika binnen, waar het grote commotie veroorzaakte. De auteurs werden, door hun onderwerp zelve, bestempeld als antisemieten en neo-nazi’s. Ze werden geboycot en eizo na gebroodroofd. Dat leverde hoofdzakelijk meer stof op voor verdere studie – waaruit een heus boek groeide, waarvoor dan toch een Amerikaanse uitgever werd gevonden. (Farrar, Straus & Giroux, New York, 2007).

Meer nog, het werd in vele talen waaronder het Nederlands vertaald. Nog in 2007 verscheen ‘De Israël-lobby’ van Mearsheimer & Walt bij uitgeverij Atlas in Amsterdam/Antwerpen. Het aanvankelijke tijdschriftartikel was uitgegroeid tot een joekel van 560 pagina’s. De genoemde lobby hield het voor bekeken en lobbyde verder als vanouds. In stilte.

We hebben er vijf jaar op moeten wachten, maar nu is er ook een – weliswaar meer bescheiden – boek over het bestaan en de werking van de Israëllobby in België. Wie beter dan Lucas Catherine kon daarvoor zorgen? Hij kent het Midden-Oosten, zijn geschiedenis en peripetieën uit reizen, lectuur en persoonlijke kontakten. Hij publiceerde al meerdere boeken over Arabische cultuur en politiek. Niet zelden waren het eye-openers. En hij hoeft van niemand bang te zijn want hij is onafhankelijk van hoofdredacteuren en pressiegroepen.

Zijn boek heet ook, weinig origineel maar nog altijd raak, De Israel Lobby. Het gaat over Belgische politici, verenigingen, ondernemers en belangenbehartigers die met naam en toenaam worden genoemd. Doorgaans ook met opgave van de redenen waarom zij menen pro Israël te moeten zijn, zelfs als dit land zich schuldig maakt aan schending van ongeveer alle bestaande mensenrechten, internationale overeenkomsten en bezegelde afspraken. De Palestijnen zijn de grootste dupe. Maar behalve Palestijnse mannen, vrouwen, kinderen, dorpen, steden, samenlevingen, is ook de waarheid in het geding.

Zelf ken ik het onderwerp Midden-Oosten redelijk goed, omdat ik er lang geleden placht te reizen, over te berichten en er nogal wat over gelezen heb. Maar bij sommige passages van Catherine’s onthullingen vallen ook mij nog de schellen van de ogen. Het moge iedere lezer van dit boek overkomen. Hieronder een fragment over de zogenaamd verzoenende en zich onpartijdig noemende ‘3dePartij’ (what’s in a name? a party!), die blijkt te behoren tot de stille, versta verkapte lobbying pro zionistische staat en politiek. Het zijn met name de Belgische (Antwerpse) socialisten die hier het inzicht vertroebelen. Voor de duidelijkheid: niet enkel de socialisten gaan volgens de auteur in de fout, zo blijkt uit de rest van het boek. (JC)

Lucas Catherine:

“Toen het imago van de joodse staat danig te lijden kreeg in de media na de Israëlische vernietigingsoorlog tegen Gaza, heeft deze vleugel van de Antwerpse sp.a een zogenaamde 3de Partij gesticht.

“Die 3de Partij presenteert zich zo: ‘De naam 3de Partij verwijst naar de overtuiging dat wij van hieruit, als derde partij, een belangrijke rol kunnen spelen in conflicten waarbij bevolkingsgroepen – zoals in het Midden-Oosten – vastzitten in een soort deadlock.’ 3de Partij is een privé-initiatief van vijf personen: Karin Heremans (directrice Koninklijk Atheneum Antwerpen), professor Rik Coolsaet (Ugent), Simone Susskind (mensenrechten- en vredesactiviste) en Lukas Pairon (directeur muziekensemble Ictus en Music Fund).

“Ictus deelt op humanitaire basis muziekinstrumenten uit aan Israëli’s en Palestijnen. Niet te verwarren met de actie van Edward Said en Daniel Barenboim onder de naam Ostwestlicher Diwan (verwijzend naar een dichtbundel van Goethe) die inderdaad beide partijen gelijkwaardig, en niet op basis van goedmenende liefdadigheid behandelt. Op zijn blog schrijft Pairon: ‘Last year, Karin Heremans, Mohammed Filali, Aharon Malinsky and myself went together to Israel.’ Dat was dus in 2008. In september van hetzelfde jaar doet Pairon een oproep in Joods Actueel (pagina 11) tegen de dan goed op gang komende boycotactie tegen Israël. Een derde partij? “Onderaan 3rdparty.canalblog.com kun je trouwens doorklikken naar Joods Actueel, het blad van de familie Freilich-Davids dat zich opwerpt als spreekbuis van de joodse gemeenschap. Michael Freilich definieerde in Het Nieuwsblad/De Standaard van 25 januari 2010 een jood als volgt: ‘De steun aan Israël verenigt ons, niet de religie.’ Een derde partij?

“Mohammed Filali is islamleraar in het Koninklijk Atheneum van Antwerpen, zoals ze in het Jiddisch zeggen, de sjabbesgoy van dienst, waarin directrice Karin Heremans nogal mediatiek en met steun van de sp.a het hoofddoekenverbod realiseerde. Heremans was voorheen voorzitster van haar sp.a afdeling, kandidaat bij de Europese verkiezingen en goede vriendin van Monica De Coninck (OCMW) en burgemeester Patrick Janssens. De vleugel binnen het sp.a die graag in het Jiddisch stemmen ronselt binnen de joodse gemeenschap.

“Pairons vriend Aaron Malinsky is niet alleen rabbijn, maar ook een van de ferventste propagandisten van Israël. Malinsky stond ook op de sp.a-lijst bij de vorige Europese en Vlaamse verkiezingen. Waarom een integer man en intelligent politiek analist als Rik Coolsaet zich hierbij heeft aangesloten is niet duidelijk. Socialistische solidariteit?

“En dan is er de enige Franstalige van het groepje, Simone Susskind, partner van David Susskind, diamantair, overzees lid van de Israëlische Labourpartij, de partij die de kolonisatie van Palestina op gang bracht, die aan de basis lag van de verdrijving van de Palestijnen in 1948 en die na 1967 onder haar leider Yigal Allon startte met de kolonisatie van de Westelijke Jordaanoever, de partij ook van Ehud Barak die de oorlog in Gaza leidde. De Susskinds waren bevriend met Yitzhak Rabin, naar wie een zaal is genoemd in het door hen opgerichte Centre Culturel Laic Juif in Brussel. Simone Susskind is een typische zachte zioniste. Net als David is ze na de historische electorla nederlaag (in 1977) van haar travaillistische partij de weg ingeslagen van het overleg. Dat is ondertussen al dertig jaar bezig – het eerste Camp David-akkoord dateert uit 1978 – met als enig resultaat de verdere kolonisering van Palestina. U kent dat: wij willen vrede, shalom archav – peace now, en leve het vredesproces. Twee volkeren moeten zich met elkaar verzoenen en we vergeten de etnische zuiveringen (nu nog in Jeruzalem, Galilea en de Negeb), de kolonisatie en de dagelijkse grondonteigeningen op de Westoever. Oh, we menen het zo goed! Als de Palestijnen zich maar bij de kolonisatie en de discriminatie neerleggen. Een partij van zachte zionisten die het imago van Israël moeten oppoetsen nadat het de mediaoorlog in Gaza heeft verloren. (…)

“Ze hebben goede contacten met Knack, dat beloofde al hun activiteiten uitgebreid in het blad te bespreken. En dat gebeurde ook. En ook in het Eén-programma Koppen kunnen ze terecht. De teneur van hun activiteiten komt er op neer dat er ook goede Israëli’s zijn. Natuurlijk zijn die er. Dat is niet de kwestie, wel of de staat ‘goed’ is. Een staat die uit kolonisatie is geboren, maar veel erger nog dagelijks verder koloniseert. Die zijn Palestijnse inwoners die ze niet heeft kunnen verdrijven, discrimineert en drie à vier miljoen oorspronkelijke bewoners van het land, de zogenaamde vluchtelingen, alle fundamentele rechten ontneemt. Dat wordt ook door ‘goeie’ Israëli’s in vraag gesteld. Zo is er Zochrot, een joods-Israëlische organisatie die de kolonisatie duidelijk maakt en aantoont dat Palestina niet alleen wordt bezet op de Westelijke Jordaanoever en Gaza, maar dat er ook nog een bezet Palestina ligt onder Israël: meer dan vierhonderd verwoeste dorpen waarvan de inwoners nog altijd hun rechten opeisen. Of ook nog Who Profits from the Occupation, een organisatie die mee de boycot steunt ook al zijn ze joodse Israëli’s. Vertegenwoordigers van beide organisaties deden sinds de opricht van de 3de Partij België aan. Zij werden niet uitgenodigd. Niet zacht genoeg voor de loftzionisten van Antwerpen. Een 3de Partij die vooral met één partij rekening houdt: Israël. Om het op zijn Antwerps te zeggen: zionistische tsjeven.” (LC)

Dit fragment komt uit: *Lucas Catherine – De Israel Lobby – EPO, 2011, 195 p., 16,50 euro.

Noot: 3rdparty.canalblog.com – Deze website wordt niet langer geupdated. De verwijzingen naar het akkoord met Knack en de VRT zijn ondertussen verwijderd. (lc) http://3rdparty.canalblog.com/

Entry filed under: boeken, Media, Midden Oosten, oorlog, Politiek Belgie. Tags: , , , , , , .

WAT WE ZELF DOEN… (3) CAESAR EN AMBIORIX OORLOG OM EEN EINDE TE MAKEN AAN DE OORLOG

12 reacties Add your own

  • 1. Likoed Nederland  |  juni 10, 2011 om 12:11 pm

    De enorme invloed van de Arabisch-Islamitische lobby bij de Verenigde Naties mag bekend zijn.

    Minder bekend is de invloed van de Arabisch-Islamitische lobby in de Verenigde Staten. Vaak hoor je over de grote invloed van de Joodse lobby daar. Daarbij ziet men twee punten over het hoofd:

    1. De relatief grote steun voor Israel komt niet zozeer door het Joodse electoraat, want dat beslaat slechts circa 2% van de bevolking, overigens hetzelfde als het aantal moslims. Doorslaggevend is de omvangrijke pro-Israel houding van de bevolking (ondersteund door circa 65%, tegen circa 15% voor de Palestijnen).

    2. Er is net zo goed een zeer actieve en machtige Arabische lobby, zoals er wel duizend verschillende belangengroepen zijn in Amerika. Maar de Arabische lobby heeft veel meer geld tot haar beschikking, dankzij de oliedollars. En het aantal ambassades van Arabische/Islamitische landen is 57, tegen 1 Joodse. Dus de Arabische lobby heeft een minstens zo sterk stemgeluid als de Joodse, maar daarover hoor je nooit iemand.
    De mythe van de macht van de Joodse lobby is daarmee de moderne verpakking van de nazi-mythe van ‘de Joden zijn uit op de wereldheerschappij’.

    Dat is onvervalst antisemitisme, bijvoorbeeld ook volgens de definitie van antisemitisme van de Europese Unie, die het omschrijft als “het beschuldigen van Joden van samenzweringen om de overheid te domineren”.
    Geen wonder dat Gretta Duisenberg het er vaak over heeft.

    Lees verder op:
    http://www.likud.nl/artik47.html

    Beantwoorden
    • 2. jefc  |  juni 10, 2011 om 12:21 pm

      Meteen al twee keer raak.
      Een beschuldiging van antisemitisme.
      Plus een verkapte verwijzing naar ‘Het Complot van de Wijzen van Zion’.
      Likoed, hou ons op de hoogte als jullie ECHTE argumenten vinden?

      Beantwoorden
    • 3. Bart Michiels, New York  |  juni 12, 2011 om 7:55 am

      “Minder bekend is de invloed van de Arabisch-Islamitische lobby in de Verenigde Staten…En het aantal ambassades van Arabische/Islamitische landen is 57, tegen 1 Joodse. Dus de Arabische lobby heeft een minstens zo sterk stemgeluid als de Joodse, maar daarover hoor je nooit iemand.”

      57 Arabische ambassades tegenover die ene Joodse? En toch blijkt die enkeling een ‘bigger audience on Capitol Hill” te hebben. Dat vertelt mij dat die enkeling dan toch minstens het equivalent is van 58 Arabische.

      Beantwoorden
  • 4. Johan Depoortere  |  juni 10, 2011 om 10:19 pm

    Merk hoe Likoed subtiel “zionistische lobby” vertaalt tot “Joodse lobby.” Een goedkope kermistruuc om antizionisten van antisemitisme te beschuldigen en om naar aloude gewoonte zionisten gelijk te stellen met Joden alsof alle Joden zionisten zouden zijn en alle zionisten Joden. Onder de fanatiekste zionisten in de VS zijn de christelijke fundamentalisten – de zogenaamde christelijke zionisten.

    Beantwoorden
    • 5. Gie van den Berghe  |  juni 11, 2011 om 7:49 am

      Ten overvloede (en sta ook even stil bij de Westerse berichtgeving over wat er in Libië zoal in het kader van een geëscaleerde no fly zone gebeurt)

      Israel’s PR victory shames news broadcasters
      Our latest analysis of news bulletins reveals how Israel continues to spin images of war

      Greg Philo
      The Guardian, Tuesday 31 May 2011

      The propaganda battle over the Israeli-Palestinian conflict has reached a new level of intensity. In 2004 the Glasgow University Media Group published a major study on TV coverage of the Second Intifada and its impact on public understanding. We analysed about 200 programmes and questioned more than 800 people. Our conclusion: reporting was dominated by Israeli accounts. Since then we have been contacted by many journalists, especially from the BBC, and told of the intense pressures they are under that limit criticism of Israel. They asked us to raise the issue in public because they can’t. They speak of “waiting in fear for the phone call from the Israelis” (meaning the embassy or higher), of the BBC’s Jerusalem bureau having been “leant on by the Americans”, of being “guilty of self-censorship” and of “urgently needing an external arbiter”. Yet the public response of the BBC is to avoid reporting our latest findings. Those in control have the power to say what is not going to be the news.

      For their part, the Israelis have increased their PR effort. The Arab spring has put demands for democracy and freedom at the heart of Middle East politics, and new technology has created more problems for the spin doctors. The most graphic images of war can now be brought immediately into public view, including the deaths of women and children. When Israel planned its attack on Gaza in December 2008, it developed a new National Information Directorate, and the supply of possible material was limited by stopping reporters from entering Gaza during the fighting. In 2010, when Israel attacked the Gaza aid flotilla, it issued edited footage with its own captions about what was supposed to have happened. This highly contested account was nonetheless largely swallowed by TV news programmes. A UN-sponsored report, which later refuted the account, was barely covered.

      These new public relations were designed to co-ordinate specific messages across all information sources, repeated by every Israeli speaker. Each time a grim visual image appeared, the Israeli explanation would be alongside it. In the US, messages were exhaustively analysed by The Israel Project, a US-based group that, according to Shimon Peres, “has given Israel new tools in the battle to win the hearts and minds of the world”. In a document of more than 100 pages (labelled “not for publication or distribution”) an enormous range of possible statements about Israel was sorted into categories of “words that work” and “words that will turn listeners off”. There are strictures about what should be said and how to say it: avoid religion, Israeli messages should focus on security and peace, make sure you distinguish between the Palestinian people and Hamas (even though Hamas was elected). There is a remarkable likeness between these and the content of TV news headlines. Many journalists bought the message. Hamas was being attacked, and somehow not the Palestinians: “The bombardment continues on Hamas targets” (BBC1, 31 December 2008); “The offensive against Hamas enters its second week” (BBC1, 3 January 2009).

      There were terrible images of Palestinian casualties but the message from Israel was relentless. Its attack was a necessary “response” to the firing of rockets by Palestinians. It was the Palestinian action that had started the trouble. In a new project, we have analysed more than 4,000 lines of text from the main UK news bulletins of the attack, but there was no coverage in these of the killing by the Israelis of more than 1,000 Palestinians, including hundreds of children, in the three years before it. In the TV news coverage, Israeli statements on the causes of action overwhelmed those of the Palestinians by more than three to one. Palestinian statements tended to be only that they would seek revenge on Israel. The underlying reasons for the conflict were absent, such as being driven from their homes and land when Israel was created.

      Journalists tended to stay on the firmest ground in reporting, such as the images of “innocent victims”, and there was little said about why Palestinians were fighting Israel. We interviewed audience groups and found the gaps in their knowledge closely paralleled absences in the news. A majority believed Palestinians broke the ceasefire that existed before the December attack and did not know Israel had attacked Gaza during it, in November 2008, killing six Palestinians. Members of the public expressed sorrow for the plight of Palestinians but, because of the Israeli message so firmly carried by TV, they thought the Palestinians had somehow brought it on themselves. As one put it: “When I saw the pictures of the dead children it was dreadful, I was in tears but it didn’t make me feel that the Palestinians and Hamas were right … I think the Palestinians haven’t taken the chance to work towards a peaceful solution. Hamas called an end to the last ceasefire.” This participant was surprised to hear Hamas was reported to have said it would have stopped the rockets if Israel had agreed to lift its economic siege. The source was Ephraim Halevy, former head of the Mossad intelligence service.

      Images of suffering do not now in themselves affect how audiences see the validity of actions in war. People see the images as tragic, but judgments as to who is right and wrong are now firmly in the hands of the spin doctors.

      Beantwoorden
      • 6. jefc  |  juni 11, 2011 om 2:46 pm

        Moeten we hieruit besluiten dat zelfs een kritisch waarnemer als Lucas Catherine misleid is? Hij schrijft dat Israël ‘de mediaoorlog in Gaza heeft verloren’. In het licht van wat hierboven uit The Guardian blijkt, is deze conclusie veel te optimistisch. En bovendien: ‘The Israelis have increased their PR effort.’

  • 7. Marc Coucke  |  juni 13, 2011 om 9:49 am

    De macht van de Israel-lobby werd duidelijk gemaakt door het dertigtal staande ovaties die Netanyahu te beurt vielen toen hij op 24 mei het Amerikaanse Congress mocht toespreken. En of hij glunderde !

    Beantwoorden
  • 8. likoednederland  |  juni 13, 2011 om 5:47 pm

    @7

    Uw reactie laat de onkunde zien – zoals bij velen – over de Israel lobby.

    Die staande ovaties waren natuurlijk niet omdat de Israel lobby had gezegd dat die senatoren moesten klappen.
    Nee, die waren omdat ze het eens waren met Netanjahoe, uit eigen overtuiging.

    Zoals de hoogleraar buitenlandse betrekkingen Mead er over schreef:

    “Israel is van belang in de Amerikaanse politiek, als bijna geen ander land op aarde. Dat toonde de verbluffende, overweldigende reactie op premier Netanjahoe in het Congres aan. Het volk en het verhaal van Israel raakt de Amerikaanse ziel in het hart, op mysterieuze wijze, ook ver buiten de Amerikaans-joodse en de protestants-fundamentalistische gemeenschappen.

    Dit diepzittende Amerikaanse gevoel van verbondenheid en – ja – liefde voor Israel beperken de mogelijkheden van Amerikaanse regeringen. De president lijkt dat met zijn verstand wel te weten.
    Maar hij had duidelijk geen idee waar hij het tegen op nam, toen Bibi Netanjahoe naar zijn stad kwam.”

    Beantwoorden
    • 9. jefc  |  juni 14, 2011 om 7:16 am

      O ja, dat was ik nog vergeten. Wie het niet met jullie eens is, is een antisemiet, een complotteur en ook een ondeskundige.
      De dialectiek van Bibi c.s. gaat aldus: ‘Ik heb gelijk. Waarom? Omdat ik het zeg.’ Kijk, daar kan mijn verstand ‘op mysterieuze wijze’ niet bij.

      Beantwoorden
    • 10. Edith  |  augustus 30, 2011 om 1:19 pm

      Give me a break, alles wat de Zionisten niet zint, wordt als ‘onkunde’ afgedaan. Jullie truuks zijn versleten, ze pakken alleen bij wie niet nadenkt.

      Beantwoorden
  • 11. Johan Depoortere  |  juni 13, 2011 om 11:05 pm

    Wel wel, ineens is het weer “Israel-lobby”

    Beantwoorden
  • 12. likoednederland  |  juni 14, 2011 om 6:05 pm

    @jefc

    U schrijft: “Wie het niet met jullie eens is, is een antisemiet, een complotteur en ook een ondeskundige.”

    Wij zouden uw gedrag eerder omschrijven als “op ingebrachte feiten wordt niet ingegaan, dit wordt met verwijten verbloemd”.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.330 andere volgers


%d bloggers liken dit: