ISRAËL: PROTESTEREN VERBOTEN

oktober 8, 2011 at 9:28 pm 1 reactie

Is vreedzaam protest nog mogelijk in Israël waar extreem rechts het meer en meer voor het zeggen krijgt? In het parlement werden onlangs voorstellen ingediend waardoor boycotacties tegen Israël of vreedzaam protest tegen de bezetting van Palestijns gebied onmogelijk worden gemaakt. Protesten tegen de ultraliberale economische politiek van premier Netanyahu worden – voorlopig althans – geduld, maar het valt op dat in het tentenkamp van Tel Aviv nauwelijks Palestijnen te vinden zijn al maken die ongeveer een vijfde van de bevolking uit. Ook de armste groepen in de Israëlische samenleving, de ultra-orthodoxe Joden en de immigranten uit de voormalige Sovjetunie zijn bij deze demonstranten met een vergrootglas te zoeken.[1]

Wat het regime per decreet wil verhinderen is protest tegen de zionistische apartheidspolitiek en de bezetting. Zo is er een wetsvoorstel dat het mensenrechtenorganisaties onmogelijk zal maken Palestijnen te beschermen tegen de gewelddaden en de  misbruiken van de Joodse settlers en het Israëlische leger in de bezette gebieden.

Een andere wet, ingediend door extreem rechts, wil vetorecht voor een parlementscommissie tegen  benoemingen in het Hoog Gerechtshof, de enige zij het verzwakte dam tegen de vloedgolf  van uiterst rechts die de Israëlische samenleving overspoelt.

En dan is er vooral de zogenaamde “boycottwet” die de steun heeft van de regering Netanyahu. Door die wet wordt het oproepen tot boycott van Israël een misdaad.

Jonathan Cook

Jonathan Cook, de enige westerse journalist in het Palestijnse deel van Israël, ziet in de boycottwet de speerpunt van een breder offensief. De bedoeling is de Palestijnen en de Joden, die niet buigen voor extreem-rechts te intimideren.

De boycottwet maakt brandhout van de vrije meningsuiting, de grondslag van elk democratisch regime.  Geweldloze politieke actie, namelijk oproepen tot een boycott uit protest tegen de alsmaar toenemende macht en invloed van het half miljoen Joodse settlers die op gestolen Palestijnse grond wonen, wordt op die manier een misdaad.

Of zoals de Israëlische commentator Gideon Levy opmerkte: het hek is van de dam. “Morgen wordt het verboden te pleiten voor het einde van de bezetting, of het oproepen tot broederschap tussen Joden en Arabieren” [2]

Bedenkelijk is ook dat de wet geen burgerlijk maar strafrechterlijk karakter krijgt. Niet de staat zal inbreuken vervolgen, die taak wordt overgelaten aan de settlers en hun advocaten. Een settler kan schadevergoeding eisen van  al wie een boycottactie steunt en hij hoeft daarvoor niet eens te bewijzen dat hij schade heeft geleden. Tegenstanders van de bezetting zullen niet het twijfelachtige genoegen hebben in de gevangenis terecht te komen en dus de kans krijgen gestraft te worden voor een opiniemisdrijf. In plaats daarvan zullen ze financieel worden uitgekleed in privérechtzaken waarin ze veroordeeld kunnen worden tot hoge schadevergoedingen en gerechtskosten.

Mensenrechtenadvocaten wijzen erop dat een dergelijke wet in geen enkel democratisch land bekend is en zelfs Eyal Yinon, de conservatieve juridische adviseur van het parlement, stelt dat de bedoeling van de wet is “een einde te maken aan de discussie over wat al meer dan 40 jaar het hart is van het politieke debat in Israël.” Maar méér dan de helft van de Israëlis staat achter het voorstel met slechts 31% tegen.

De wereldvreemdheid van de mentaliteit die aan de grondslag van dergelijke wetten ligt wordt treffend geïllustreerd in een video van Hasbara, het Israëlische ministerie van Informatie. De setting is niet toevallig de praktijk van een psychiater. Een jonge duidelijk getraumatiseerde vrouw ontcijfert de bekende inktvlekken in de Rorschachtest. Geleidelijk aan wordt duidelijk dat de jonge vrouw de verpersoonlijking is van het kwetsbare hedendaagse Israël, verlaten door haar vrienden en in schok over de aanval op haar maritieme commando’s door “terroristen-passagiers”op de hulpvloot die vorig jaar naar Gaza opstoomde.

Israëlische commando's bestormen de Gazavloot

Immuun voor de realiteit – dat de schepen probeerden de strafblokkade tegen Gaza te breken, dat de Israëlische commando’s illegaal de schepen enterden in internationale wateren en dat ze negen activisten in executiestijl doodschoten – klaagt Miss Israel in tranen dat de wereld “ons altijd probeert te tormenteren en ons zonder reden schade te berokkenen.” In de eindbeelden stormt ze naar buiten en roept: “Wat willen jullie – dat Israël van de kaart verdwijnt?”

De video onder de titel “Stop de provocatie tegen Israël” maakte deel uit van de campagne om de tweede vloot die eerder dit jaar uit Griekenland zou vertrekken in diskrediet te brengen. De campagne werd afgeblazen nadat de Griekse autoriteiten onder  druk van Israël de vloot verboden te vertrekken naar Gaza.

Een paar dagen later kregen we weer een staaltje te zien van Israëls obsessies toen internationale activisten een andere solidariteitscampagne op touw zetten, dit keer “flytilla” genaamd. Honderden probeerden op dezelfde dag naar Israël te vliegen met de openlijke bedoeling naar de Westelijke Jordaanoever door te reizen. Het doel was aan te tonen dat Israël de toegang tot de bezette gebieden en de Palestijnen controleert en in hoge mate beperkt.

Israël deed exact wat de actievoerders probeerden aan te tonen en dreigde met represailles tegen de luchtvaartmaatschappijen die de activisten naar Israël zouden vliegen en legerde honderden soldaten op de luchthaven Ben Goerion om de activisten te verwelkomen. Zo een 150 van de actievoerders die erin geslaagd waren Israël te bereiken werden prompt in de gevangenis opgesloten.[3]

Als in een echo van de gevoelens van de gestoorde vrouw in de video deed premier Benjamin Netanyahu de vlootacties af als een “ontkenning van Israëls recht te bestaan,”en als een bedreiging voor haar veiligheid.

In werkelijkheid is de opstoot in “vlootactiviteit”geen aanval op Israël maar het bewijs dat internationale groepen er zich steeds duidelijker van bewust worden dat Israël met succes de steeds kleiner wordende ruimte van de bezette gebieden die de Palestijnen zijn overgebleven afsluit van de rest van de wereld. De vloten zijn een opstand tegen de snel voortschrijdende ghettovorming tegen de Palestijnen.

De opmerkingen van Netanyahu mogen dan onwerkelijk lijken, er zit wel degelijk systeem in de waanzin van de boycottwet en de hysterische overreactie op de vloten. De wetsvoorstellen laten geen ruimte voor geweldloos verzet tegen de bezetting.

De gelauwerde Indiase schrijver Arundhati Roy merkte op dat geweldloosheid in wezen “een stuk theater is dat een publiek nodig heeft. Wat kun je doen als je geen publiek hebt?”

Netanyahu en rechts in Israël hebben dat goed begrepen. Ze breken zorgvuldig elk podium af van waar dissidente Israëlis, Palestijnen en internationale activisten hopen hun protest te laten horen. Ze maken het onmogelijk om vreedzaam en geweldloos verzet te organiseren, of dat nu in de vorm is van boycotts of van solidariteitsbezoeken. De enige weg die dan overblijft is geweld.

Is het dat wat rechts in Israël wil in de hoop dat het de Israëlis gelijk zal geven in hun paranoïde fantasieën en dat het tegelijk de rechtvaardiging zal vormen voor een eeuwig durende bezetting?

Door juist de terreur op te roepen die hij beweert te bestrijden lijkt Netanyahu  te geloven dat hij de legitimiteit van de Joodse staat veilig kan stellen en elke hoop op een Palestijnse staat de grond inboren.

Dis is een bewerking  van het artikel van Jonathan Cook in “Counterpunch.” Het oorspronkelijke stuk lees je hier

Johan Depoortere


[1] [1] Zie daarover het uitstekende artikel van Yaël Lerer in Le Monde Diplomatique van september: “Indignation (sélective) dans les rues d’Israël.”

[2] Op te merken valt dat het gebruik van het woord “bezetting” in de reguliere media en in de politieke discussie taboe is geworden. Zie bijvoorbeeld het boek “Occupation of the Territories” van het collectief  Shovrim Shtika (“De Stilte Doorbreken”) waarin oudgedienden van het Israëlische leger vertellen over hun ervaringen als leden van de bezettingstroepen op de Westelijke Jordaanoever en Gaza. (Le Monde Diplomatique september 2011)

[3] Onder wie enkele Belgen. Zie o.a. http://www.palestinasolidariteit.be/acties/in%20de%20kijker/2011-07-14.html


Entry filed under: Midden Oosten, Uncategorized. Tags: , , , , , , , , , .

TAXE TOBIN : hommage du vice à la vertu WALL STREET, OUR STREET?

1 reactie Add your own

  • 1. jefc  |  oktober 9, 2011 om 8:33 am

    Ik wil deze post graag waarderen maar ‘leuk’ lijkt me niet het aangewezen adjectief. Ad rem en verhelderend, zijn ongetwijfeld betere qualificaties.
    Jef

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: