VIER DAGEN ‘OCCUPYING WALL STREET’

oktober 17, 2011 at 5:54 am Plaats een reactie

Foto Hai Zhang

Door Jacqueline Goossens

Woensdag 12 oktober, de 26ste dag van de Occupy Wall Street actie.

“Ik ga dood van de kou”, zegt een meisje dat een bord omhoog houdt waar “Wall Street is War Street” op staat. Ze staat te rillen in een dun t-shirtje. Tot gisteren was het korte rokjes-weer maar vandaag blaast een gemene wind door de canyons rond het bezette Zuccotti Park. Samen met het verkleumde meisje en andere betogers sta ik te kijken naar de politie die net onder luid protest twee jongemannen en een vrouw en man van rond de zestig in de boeien heeft geslagen. De betoging van de dag, een optocht om 3 uur naar het hoofdkwartier van de Chase Manhattan bank was tot nu toe vreedzaam verlopen. “Die oudere mensen werden willekeurig uit de menigte gehaald”, zegt een jongen verontwaardigd, “de twee anderen hadden een masker op.” ‘Class War Ahead” lees ik op het karton dat hij meedraagt. Afgelopen woensdag werden ook 3 mensen opgepakt omdat ze maskers droegen. Een oude wet in New York zegt dat groepen van 3 en meer dit enkel mogen doen op gemaskerde feesten. De arrestanten worden in de dievenwagen gestopt. Het gebeuren is door verschillende TV-camera’s vastgelegd. “Het voetpad vrijmaken”, gebiedt een agent terwijl hij en een rij collega’s op de omstaanders afkomen. De betogers zakken wijselijk af naar Zuccotti Park vanwaar zoals elke namiddag en avond luid gedrum opstijgt.

Het ‘park’ is eigenlijk een pleintje met wat bomen en bloemen in perken dat door de actievoerders ‘Freedom Plaza’wordt genoemd. Zoals elke avond rond de spits is het er heel druk. Veel sympathisanten en nieuwsgierigen komen na hun werk naar hier. Twee groepen proberen te vergaderen, een in het Engels, de andere in het Spaans. De eerste wil de recyclage van de elke dag groter wordende berg karton in het kamp organiseren. De tweede discussieert over protestacties tegen de politie omdat die vorig jaar bijna een half miljoen latino’s en zwarten willekeurig op straat fouilleerde, wat slechts in 10 procent van de gevallen tot een arrestatie leidde, meestal voor marihuana-bezit. Er heerst een kakafonie van jewelste. Alles wat de sprekers in de verschillende groepen zeggen, wordt door de mensen rond hen luid herhaald. Dat is de zogenaamde ‘people’s microphone’ die nodig is omdat geluidsversterking niet is toegelaten. Voeg daaraan toe de drums aan de rand van het plein, sirenes van de politie en ambulances, het geraas van passerende bussen en taxi’s, en het gedonder van bulldozers en andere machines op de nabije World Trade Center-werf… geen wonder dat sommige actievoerders er doodvermoeid uitzien. Vier weken protesteren kruipt in de kleren. Niet iedereen die hier actief is, overnacht op het plein. Behoorlijk wat mensen die werken in de verschillende ‘departementen’ zoals info, pers, keuken of medische bijstand, gaan thuis slapen. In de afdeling ‘comfort’ vouwt Marc Greenberg  zorgvuldig slaapzakken op. Hij woont in Brooklyn. “We krijgen elke dag meer en meer spullen en eten van sympathisanten”, zegt hij, “We hebben plaats tekort”. Een oudere zwarte man komt naast me staan. Hij doet een grote plastiekzak open en haalt er twee dekens uit. “Kijk eens wat een mooi gerief”, zegt hij trots, “het ligt al jaren bij mij thuis in de kast. Ik dacht vandaag breng ik het toch maar naar de kids”. De afdelingen ‘comfort’ en EHBO –boven de laatste wappert een vlag met een rood-zwart kruis- vormen de informele grens tussen de serieuze politieke protestactie en het toenemend aantal marginale mensen die onvermijdelijk aangetrokken worden door de sfeer van kameraadschap, de veiligheid en de gratis kleren, eten en medische verzorging. De marginalen bevolken het meest chaotisch ogend stuk van het kamp. Als ik erdoor wandel hoor ik iemand mijn naam roepen. Het blijkt een buurjongen te zijn. “Blij je te zien T.J.”, zeg ik, “ik vroeg me de laatste weken al af waar je was”. T.J. Flash is een zwarte jongen die enkele maanden geleden, net voor hij 18 werd, uit het pleeggezin werd gestoten waarin hij opgroeide. Zijn pleegzusje en pleegbroer ondergingen hetzelfde lot. Zijn broer zit intussen in de gevangenis. Dat en dakloos worden is het lot van veel zwarte Amerikaanse pleegkinderen. “Kom”, zegt hij, “ik wil je voorstellen aan mijn vrienden”. Hij trekt me mee naar drie jonge blanke tieners die zo high zijn dat ze tegen elkaar moeten leunen om overeind te blijven. T.J. vertelt dat hij al twee weken in het park “woont”. “Het is fantastisch”, zegt hij, “ik heb hier alles wat ik nodig heb. Binnenkort ga ik met mijn vrienden op reis door Amerika en daarna naar Europa”. Van wat zullen ze onderweg leven? Van ‘donations’ zegt T.J. Dat klinkt beter dan bedelen.

In de afdeling ‘comfort’ praat ik met Kathryn Quinlan, een psychologe van Brooklyn die als vrijwilligster in het kamp werkt. “We staan elke dag voor nieuwe uitdagingen”, zegt ze, “we waren er niet op voorbereid dat we ons ook zouden moeten bezig houden met de opvang van zoveel mensen met problemen. Tegelijk zijn ze een van de bewijzen van het falen van het systeem waarin we leven. Hen wegsturen zou tegen ons solidariteitsprincipe ingaan”.

Ik praat nog even met ‘media-liaison’ Mark Bray. Hij is niet alleen ongerust omdat er voor vannacht zware regen wordt voorspeld maar ook omdat Michael Bloomberg vandaag een kijkje kwam nemen. De burgemeester was vriendelijk, daar niet van. Sinds enkele dagen lijkt hij de bezetters milder gestemd maar dat is misschien slechts schijn. Dezelfde avond nog kondigt hij aan dat Zuccotti Park op verzoek van de eigenaars vrijdagochtend een grondige schoonmaakbeurt zal krijgen. Dit omdat de openbare gezondheid in gevaar zou komen. De actie zou daarna mogen verdergezet worden in een deel van het park en op voorwaarde dat de park-regels worden gerespecteerd. Die verbieden kamperen en het opslaan van spullen. De actievoerders zien er een poging in om aan de bezetting een einde te maken.

Donderdag 13 oktober

De zon gaat onder als ik in Zuccotti park aankom. Vijf bleke Siks met witte tulbanden zijn aan het mediteren onder een bord met een slogan die waarschijnlijk niet van hen is. “The disaster will reach you too” staat er in hanepoten. Wat verder staan twee jongens in das en maatpak blini’s met kaviaar en truffels en glaasjes schuimwijn uit te delen. Ze werken voor het chique magazine Town and Country en zijn van midtown gekomen om in stijl hun solidariteit te betuigen. Naast hen is een workshop bezig. De aanwezigen worden aangemaand om zich de volgende ochtend niet met geweld te verzetten tegen de politie. Een vrouw in een rood mantelpakje en hoge hakken die niet alleen sprekend op Sarah Palin lijkt maar ook dezelfde mimiek en stem heeft, wordt fluitend en joelend aangemoedigd terwijl ze het plaveisel duchtig schrobt. Ze is een van de velen die in de weer zijn met borstels en zeepsop om het park een grote schoonmaakbeurt te geven. Ook in elk bloemperk zijn er mensen bezig de chrysanten te vervangen die vertrappeld werden. De perkjes rond de bomen zijn ook vrijgemaakt. “Om de wortels te laten ademen”, legt een gelegenheidstuinier me uit. De koortsachtige activiteit doet denken aan kinderen die een ultimatum van hun ouders hebben gekregen om hun kamer op te ruimen. De man die vanavond dienst doet achter de perstafel is een Chinese Amerikaan. “Onze advocaten hebben aan Brookfield Properties (het vastgoedbedrijf aan wie het park toebehoort) en de politie laten weten dat ze bereid zijn om te onderhandelen”, legt Liu kalm uit, “voorlopig hebben ze niets teruggehoord. Wat er ook gebeurt, voor ons is het een win-winsituatie. Krabbelt Bloomberg terug, dan winnen we. Stuurt hij de politie om ons weg te jagen dan zal de woede en de solidariteit in heel het land nog groter worden. Het is zijn keuze. Wil hij de geschiedenis ingaan als de Moebarak van New York?”

Vrijdag 14 oktober

Zes uur ’s ochtends. Hoewel het nog donker is, zijn er al vele honderden mensen opgedaagd in Zuccotti Park. Op weg naar hier zag ik honderden agenten de wacht houden in de smalle zijstraten rond het park. De sfeer is gespannen. Straks om 7 uur verstrijkt de deadline om het park te ontruimen voor de “grote schoonmaak” die de eigenaars willen houden. Iemand geeft een gepassioneerde speech die ook nu zin na zin wordt herhaald door de menigte bij gebrek aan een microfoon. De toehoorders applaudisseren, fluiten en roepen. Een tiental bezetters ligt ondanks het intens lawaai nog te slapen. Enkele zitten wat suf kijkend rechtop in hun slaapzak koffie te drinken. Een hele serie tv-stations hebben hun felle spots gericht op het plein, klaar voor de confrontatie. Twee meisjes, eentje in een soort ballet tenue en op skates, worden geinterviewd. Ze zijn alle twee perfect opgemaakt, klaar voor hun vijftien seconden roem. Een jongen aan de rand van het park zegt tegen drie brede kasten van agenten: “Kies onze kant terwijl u nog tijd hebt”. De agenten vertrekken geen spier. Eerder al bood een meisje het trio tevergeefs elk een bloem aan. Op de banken voor Charly’s Pizzeria zit een rijtje geamuseerd kijkende bouwvakkers broodjes te eten. Zij zien er voorlopig niet uit dat ze straks de kant van de bezetters zullen kiezen. Rond halfzeven barst er plots luid gejuich uit. Een afgevaardigde van de burgemeester heeft net een verklaring afgelegd: de ontruiming is afgelast. “We won the revolution!” roept een man ietwat voorbarig. Sommigen omhelzen elkaar. Anderen beginnen een vreugdedansje. “Als dit maar geen sluwe list is van de burgemeester”, zegt een vrouw naast me, “eerst zien en dan geloven”. De klok van Trinity Church vlakbij luidt zeven maal. Alles blijft rustig. “Laat ons Wall Street gaan opkuisen!” roepen verschillende mensen. In stoet trekt een groep, gewapend met borstels, vrolijk over het voetpad richting de Beurs. In Wall Street is er geen doorkomen aan. Het straatje wordt bewaakt als een fort. In Beaver Street, een van die typische smalle straatjes in het Financial District, kunnen sommige van de betogers niet anders dan op het wegdek lopen omdat het voetpad te smal is. Normaal krijg je daar in New York geen boete voor. Toch arresteert de politie vijf mensen voor die overtreding. Het had erger kunnen zijn. “Morgen komen we terug!” roepen de betogers.

Zaterdag 15 oktober

 

Het wordt een lange dag voor wie in New York aan alle geplande Occupy Wall Street acties wil meedoen. Na de overwinning gisteren is de sfeer in het mini-dorpje terug ‘normaal’. De politie en de media zijn nog steeds volop aanwezig. Toeristen -elke dag zijn er meer zo lijkt het wel- maken kiekjes van de bezetters.

Om halftwaalf roept een strijdlustige meisjesstem: “Let’s march to Chase Manhattan Bank”. De meeste banken in New York zijn open op zaterdag. Actievoerders hebben de mensen opgeroepen om vandaag hun rekeningen bij de grote banken te sluiten en over te schakelen naar bank-cooperatieven. De bedoeling van de optocht is dat de deelnemers bij Chase binnenstappen en daadwerkelijk hun rekeningen afsluiten. Als de politie hen tenminste binnenlaat.

Om 13 uur wordt het sein gegeven om te vertrekken naar Washington Square, het hart van Greenwich Village, waar een studenten-meeting bezig is. Het plan is om samen met de studenten verder te gaan naar Times Square. Intussen zijn er in Rome in de laatste uren al veel ruiten gesneuveld. De OWS-betogers hebben geen officiele toelating voor hun mars. Ze moeten dus op het voetpad blijven om arrestatie en mogelijk agressie van de politie te vermijden. Een heel peleton agenten trekt mee met de stoet. Sommigen zijn te voet, andere op motors en in combi’s. De betogers komen anderhalf uur later dan gepland toe in Washington Square. Betogen zonder het voetpad te verlaten gaat tergend langzaam.

Washington Square

Washington Square dient een beetje als tuin voor de duizenden studenten van New York University. Veel jong volk dus hier. Toch had ik meer mensen verwacht. Het valt ook op dat er weinig zwarten en latino’s zijn opgedaagd. Een reden is misschien dat er vandaag een betoging is in Washington om jobs en betere scholing te eisen voor minoriteiten.

Voor de betoging naar Times Square vertrekt, sluit ik me aan bij een kleinere groep aan die eerst nog even een ommetje maakt naar de dichtst bijgelegen City Bank. Het is een militante, vocale bende. Verschillende mensen gaan de bank binnen om hun rekeningen af te sluiten. De rest staat aan de overkant van de straat te scanderen bewaakt door verschillende rijen agenten. Het rekening afsluiten duurt nogal lang en samen met het gros van de groep keer ik terug naar het plein. Later hoor ik dat de de betogers die de bank binnengingen werden gearresteerd. De tocht naar Times Square neemt uren in beslag. Niet alleen is het een flink eind stappen naar midtown. Omdat de politie insisteert dat iedereen op het voetpad blijft, waar het sowieso al druk is, gaan we aan kruiptempo vooruit. Keer op keer geraakt de optocht verdeeld door de vele verkeerslichten die er op de route zijn. Hoe dichter we Times Square naderen, hoe groter de politie-escorte wordt. Aan elke bank die we passeren -en dat zijn er heel wat- staan er agenten op post. De banken zijn blijkbaar de enigen die schrik hebben van de betogers. In alle winkels, restaurants en café’s langs onze route is het business as usual. Zelfs de straatverkopers blijven rustig staan met hun koopwaren.

De OWS’ers gedragen zich al 4 weken als voorbeeldige militanten. Ik liep in de lente van 2010 in Athene in de wijk achter het Syntagma-plein waar heel wat winkels -ook van duurdere merken- zelfs geen moeite meer leken te doen om gebarsten ruiten te vervangen, in het besef dat die binnen de kortste keren toch weer zouden sneuvelen.

Het is een bizarre scene. Het is financiele crisis en toch wemelt 6th Avenue en Times Square van massa’s volk dat winkelt alsof hun leven er van afhangt. Times Square, bijgenaamd ‘het kruispunt van de wereld’, is de drukste plaats van heel New York. Toch is het er soms nog veel drukker dan vandaag. Op oudejaarsavond stromen er meer dan een miljoen mensen samen. Dat gaat allemaal heel vlot. De politie kan dat goed regelen zonder de feeststemming te verstoren. Maar de naar schatting 6000 vreedzame betogers die op Times Square arriveren zijn blijkbaar een groot probleem. Er komen netten aan te pas en paarden en agenten in militaire wapenrusting. Natuurlijk ontstaat er verwarring wanneer de politie de betogers belet om samen te komen. De eindbalans: 92 arrestaties, geen gewonden, geen vernielingen.

NASCHRIFT: De VRT hebben we niet gezien op Times Square maar TV Ekkergem was erbij. Hier het verslag van hun koene reporter:

http://www.youtube.com/watch?v=rTdeab6Sbr4&feature=youtu.be

Entry filed under: Ekonomie, Samenleving, VS. Tags: .

WALL STREET IN BEELD WALL STREET FOTO-IMPRESSIE

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.307 andere volgers


%d bloggers liken dit: