Occupy en Tea Party: Eén Strijd?

oktober 19, 2011 at 12:30 am 6 reacties

Naar mijn gevoel zijn er meer gelijkenissen dan verschillen tussen de Occupy/Indignados-beweging en de Tea Party. En kijk, auteur William Pfaff denkt er net zo over. Pfaff is journalist, schrijft onder andere voor The New York Review of Books en The New Yorker en heeft een aantal werken over Amerikaanse buitenlandse politiek op zijn naam.

Hij gelooft – terecht meen ik – dat beide bewegingen hun wortels hebben in de oprechte woede van de Amerikanen over wat er met hun land gebeurt en, zo zou je er kunnen aan toevoegen, in de angst voor de toekomst: wat met mijn job, mijn huis, mijn studies? Dat de Tea Party al heel snel gemanipuleerd werd door extreem rechts en een aantal kapitalisten die heel andere belangen hebben dan de mensen die in naam van de TP op straat komen en dat de beweging nogal wat racistische trekjes vertoont verandert daar in wezen niets aan.

De Tea Party is ontstaan uit de protesten tegen de redding van de banken onder de regering Bush. Noch de Democraten en noch veel minder Barack Obama hebben toen dat protest omarmd en op die manier het terrein en de straat overgelaten aan extreem rechts. Ook nu zijn de Democraten de grote afwezigen op het Zuccottiplein en de tientallen andere plekken in de VS waar de betogers samenkomen. Maar misschien is dat maar goed ook want omhelzing door de Democraten is meestal de kus des doods voor authentieke volksbewegingen.

Hieronder het stuk van Pfaff in Truthdig. In The New York Review of Books is overigens deze analyse van OWS te lezen.

Johan Depoortere

Occupy Wall Street and Tea Party Movements More Alike Than Not

© Jeff Pappas

By William Pfaff

There are two important and unrecognized facts about the Occupy Wall Street movement in the United States and the so-called “indignados” protests that began in Spain at the end of last summer and have spread through much of Western Europe.

They both condemn the present American economic and financial system. The Europeans resent it for having imposed upon them an economic crisis created by exploitative or criminal financial practices originated by Wall Street.

The American protestors also denounce the system for having created the crisis, although they do not describe it as characteristically American (although their banker and broker opponents would be happy to have them do so; they could then denounce the Wall Street occupiers as anti-American as well as anti-capitalist).

There is something else that goes unrecognized. Few Americans are willing to acknowledge that Occupy Wall Street and the tea party movement are two manifestations of the same explosive American anger at the American government and the modern corporate system.

Both movements are essentially populist protests. The OWS people want to break the power of finance and the rich in America. So do tea party voters. To the extent that the tea party represents victims of the economic crisis—and probably most of its members are such victims, having lost jobs, businesses or homes, they feel the crisis more keenly and have more reason to hate the people who did this to them, than do the people of the OWS movement. The latter are more likely to be middle and upper-middle class people, better educated, liberal in political and cultural outlook, and in the long run more likely than the tea partyers to have the skills to find new jobs.

Both movements blame “the bankers” for what has happened. Both also blame “the politicians in Washington.” They just blame different politicians. The tea party people identify the enemy as liberals, Democrats, mainstream journalists, people who live in Washington, New York and Los Angeles, and are in one way or another in league with banking, international finance and cosmopolitan society.

The OWS people hate “the bankers” whom they identify with greed, financial manipulation (often crooked) and the oppression of the rest of their countrymen. They see their enemies as rightists: the tea party, fundamentalist Protestants, cultural conservatives, Republicans, warmongers, and self-righteous and xenophobic patriots. These days, a lot of them have saved some hate, or grief, for Barack Obama, who, they believe, has betrayed them.

In occupying Wall Street, theirs has been more a case of the police rising against the people than the people rising against the police. Mayor Bloomberg’s police were ordered to get this riffraff off the street, and off television, and the demonstrators mostly moved politely out of the way while tweeting their friends to come and join, and arguing with one another about their program, or whether there should be a program at all.

Both sides are obsessed with the other and cannot recognize what they have in common, which is victimization by a finance- and corporate-dominated American business establishment in effective control of the United States government, whose elected officials now are themselves victims of a system of campaign contributions, upon which their careers depend. They have only themselves to blame—politicians of both parties, and their Supreme Court—having deliberately removed all regulation or limit from what is now a fundamentally corrupt electoral finance system.

The two protest movements have erupted without easily or specifically identifiable causes, but out of general and widely shared political resentment and economic distress. They began without coherent reform programs. They may never find such programs. The tea party found easily recognizable enemies in Barack Obama, the liberals who supported him, the liberal media, and of course the Democratic Party, then in power in Congress. The Wall Street occupiers have found their enemies even more easily. They have even named themselves after them.
Visit William Pfaff’s website for more on his latest book, “The Irony of Manifest Destiny: The Tragedy of America’s Foreign Policy” (Walker & Co., $25), at www.williampfaff.com.

© 2011 Tribune Media Services, Inc.

Entry filed under: Uncategorized. Tags: .

WALL STREET FOTO-IMPRESSIE BERICHT

6 reacties Add your own

  • 1. tom  |  oktober 19, 2011 om 6:17 am

    De Tea Party en Occupy Wall Street (OWS) zijn weliswaar beiden woedend op Wall Street maar ze kijken elk een andere kant uit. Hoe verscheiden de OWS-beweging ook is, ze heeft een basisidee gemeen: solidariteit. Ze wil een wereld die op dat principe steunt. “People’s needs before profits” en variaties daarop, is de meest voorkomende slogan. Zo’n wereld heeft nooit bestaan, de beweging is dus toekomst-gericht, ook al heeft OWS verwarde en tegenstrijdige ideeen over hoe die toekomst kan bereikt worden. De Tea Party daarentegen was van meet af aan met haar neus naar het verleden gekeerd. Een verleden dat ook nooit bestond, tenzij in hun fantasie. De tijd toen Wall Street nog een gewoon straatje in New York was en Washington een stadje dat de rest van het land, knus en kleinschalig Amerika, grotendeels met rust liet. ‘Solidariteit’ staat niet in hun woordenboek. Het probleem met die heimwee naar een geidealiseerd verleden is dat het een gunstige voedingsbodem is voor fascisme. Je merkt het aan hun superpatriottisme, hun hang naar een zondebok, hun haat voor de ongedocumenteerde immigranten. Om die reden zouden ze eigenlijk voor Obama moeten zijn, die al meer immigranten heeft laten deporteren dan Bush in zijn twee ambtstermijnen samen. Maar terwijl er in het prille begon van de Tea Party misschien nog enige onafhankelijkheid was, is de beweging nu volledig geintegreerd in de Republikeinse partij. En ze wordt gefinancieerd door conservatieve miljardairs met diepe Wall Street-connecties.
    De OWS-beweging loopt hetzelfde gevaar: dat ze geco-opteerd wordt door de machten waartegen ze in verzet is gegaan. De banden van de Democraten met Wall Street zijn niet minder hecht dan deze van de Republikeinen. Voorlopig is OWS erin geslaagd om een autonomie te bewaren. Er heerst wantrouwen tegen het hele politieke bestel, tegen al de “Republicrats”. De co-optatie zou kunnen gebeuren als de beweging bezwijkt voor de druk van de media om een konkreet eisenpakket te formuleren. Daar is ze niet klaar voor. De beweging is een moment van verzet, van discussie. Ze consolideren in een ‘normale’ drukkingsgroep die campagne voert voor dit of voor dat, zou haar de doodsteek kunnen toebrengen.

    Beantwoorden
  • 2. Johan Depoortere  |  oktober 19, 2011 om 1:49 pm

    Matt Taibi waarschuwt in Rolling Stone ook voor recuperatie van de OWS-beweging door de traditionele links-rechts kampen in de VS.Blijkbaar zijn de pogingen van de Democraten al verder gevorderd dan ik vermoedde:

    Tactically, what we’ll see here will be a) people firmly on
    the traditional Democratic side claiming to speak for OWS,
    and b) people on the right-Republican side attempting to
    portray OWS as a puppet of well-known liberals and other
    Democratic interests.

    On the Democratic side, we’ve already seen a lot of this
    behavior, particularly in the last week or so. Glenn
    Greenwald wrote about this a lot last week, talking about how
    Obama has already made it clear that he is “on the same side
    as the Wall Street protesters” and that the Democratic Party,
    through the DCCC (its House fundraising arm), has jumped into
    the fray by circulating a petition seeking 100,000 party
    supporters to affirm that “I stand with the Occupy Wall
    Street protests”(I wonder how firmly the DCCC was standing
    with OWS sentiment back when it was pushing for the bailouts
    and the repeal of Glass-Steagall Act).

    We’ve similarly heard about MoveOn.org jumping into the
    demonstrations and attempting, seemingly, to assume
    leadership roles in the movement.

    Extreem rechts (radiofiguur Rush Limbaugh, leidende TP-figuren e.a.) zou niets liever willen dan OWS te kunnen afdoen als de stoottroepen van ” links” zijnde de liberale vleugel van de Democraten.

    Over de gelijkenissen tussen OWS en de Tea Party schrijft Taibi nog het volgende:

    What nobody is comfortable with is a movement in which
    virtually the entire spectrum of middle class and poor
    Americans is on the same page, railing against incestuous
    political and financial corruption on Wall Street and in
    Washington. The reality is that Occupy Wall Street and the
    millions of middle Americans who make up the Tea Party are
    natural allies and should be on the same page about most of
    the key issues, and that’s a story our media won’t want to or
    know how to handle.

    Take, for instance, the matter of the Too-Big-To-Fail banks,
    which people like me and Barry Ritholz have focused on as
    something that could be a key issue for OWS. These gigantic
    institutions have put millions of ordinary people out of
    their homes thanks to a massive fraud scheme for which they
    were not punished, owing to their enormous influence with
    government and their capture of the regulators.

    This is an issue for the traditional “left” because it’s a
    classic instance of overweening corporate power — but it’s
    an issue for the traditional “right” because these same
    institutions are also the biggest welfare bums of all time,
    de facto wards of the state who sucked trillions of dollars
    of public treasure from the pockets of patriotic taxpayers
    from coast to coast.

    Both traditional constituencies want these companies off the
    public teat and back swimming on their own in the cruel seas
    of the free market, where they will inevitably be drowned in
    their corruption and greed, if they don’t reform immediately.
    This is a major implicit complaint of the OWS protests and it
    should absolutely strike a nerve with Tea Partiers, many of
    whom were talking about some of the same things when they
    burst onto the scene a few years ago.

    Lees hier het hele artikel van Matt Taibi in Rolling Stone:

    http://www.rollingstone.com/politics/blogs/taibblog/why-occupy-wall-street-is-bigger-than-left-vs-right-20111017

    Johan Depoortere

    Beantwoorden
  • 3. jefc  |  oktober 19, 2011 om 7:47 pm

    Heren Johan en Tom,
    Jullie zijn rechtgelovigen in de Amerikaanse leer, als ik het zo mag zeggen, en ik betwist jullie kennis van het onderwerp niet – ook niet als jullie tot tegengestelde bevindingen komen. Maar hoe moet ik als Europeaan dan dit bericht in een Europese (nuja Britse) krant interpreteren, ik kan een kwaliteitsblad als The Guardian toch niet achteloos negeren?
    De Guardianreporter schrijft dat het touwtrekken op Zucotti Square al volop bezig is, tussen de strengen en de rekkelijken: allen willen ze het ‘collectief’ aan de macht maar sommigen vinden zichzelf collectiever. Dat lijkt me zo logisch en verklaarbaar menselijk, ik heb het nooit anders geweten als het op ‘inspraak’ aan kwam.
    Vandaar tot de bewering dat OWS niet boven de Tea Party uitkomt, is een hele stap Johan. Daarin volg ik je niet. Maar om te zeggen dat alle planning/structuur verkeerd is en dat spontane zelfregulering de sterkte van de beweging is, nee Tom, ik vrees dat ook die theorie geen stand houdt. Zeker niet als ze nog meer tegenwind gaat krijgen, wat ongetwijfeld het geval is.

    http://www.guardian.co.uk/world/2011/oct/19/occupy-wall-street-protesters-divided?intcmp=239

    Beantwoorden
    • 4. Johan Depoortere  |  oktober 19, 2011 om 9:48 pm

      Jef,
      je begrijpt me verkeerd als je denkt dat ik OWS niet “boven de Tea Party” zie uitkomen. Maar het is niet verboden de gelijkenissen te zien tussen de twee. Het is evident dat beide grassroots bewegingen zijn (TP althans in oorsprong), dat ze uit gelijk lopende frustraties voortkomen, hun pijlen voor een deel op dezelfde boosdoeners richten en dus natuurlijke bondgenoten zouden moeten zijn. Zoals Matt Taibi in Rolling Stone schrijft:

      “What nobody is comfortable with is a movement in which
      virtually the entire spectrum of middle class and poor
      Americans is on the same page, railing against incestuous
      political and financial corruption on Wall Street and in
      Washington. The reality is that Occupy Wall Street and the
      millions of middle Americans who make up the Tea Party are
      natural allies and should be on the same page about most of
      the key issues, and that’s a story our media won’t want to or
      know how to handle.”

      Dat TP en OWS de handen in elkaar zouden slaan is natuurlijk in hoge mate utopisch. Het zal niet gebeuren om veel redenen, onder andere omdat de TP zoals Tom terecht schrijft naar het verleden kijkt en OWS- voor zover dat duidelijk is – naar de toekomst. Mijn punt is dat de Democraten en Obama zich hebben verkeken op de diepte van de angst, onzekerheid en woede van Middle Class America en op die manier de ontevredenen in de armen van extreem rechts hebben gedreven. Dat er diepe meningsverschillen zijn onder de activisten was volkomen te verwachten. The Guardian vertelt geen groot nieuws en het verbaast ook niet dat de mainstream media het accent leggen op die verdeeldheid. Wat de toekomst brengt voor OWS weet niemand maar we kunnen hopen dat hun protest op zijn minst een wake-up call zal blijken te zijn.

      Beantwoorden
  • 5. tomasronse  |  oktober 24, 2011 om 9:30 am

    De Occuypy Wall Street-beweging dreigt ten onder te gaan aan een combinatie van sukses en mislukking. Sukses in het articuleren van een wijd verspreid gevoel op het juiste moment, op de juiste plaats. De weergalm was indrukwekkend. Maar terwijl de 99 percenters hun dagelijkse betoging houden, gaat het leven van elke dag verder. Er is geen revolutie, de bezetters van Zuccotti Park worden stilaan een toeristen-attractie. De Occupy Wall Street-beweging is maar een moment. Een moment dat in het verlengde gebeurt van wat eerder dit jaar gebeurde in Kairo, Athene en andere plaatsen. Ik vermoed dat we later zullen terugkijken naar 2011 als een historisch breukpunt, het moment waarop de sfeer veranderde. Waarin vragen werden gesteld die eerder werden ingeslikt.
    “We hebben lang gewacht op iets zoals dit”, heb ik meer dan eens gehoord van oudere participanten in Zuccotti Park. Het enthousiasme dat de beweging opwekte, heeft onder meer gezorgd voor honderden duizenden dollars in solidariteitsbijdragen. De OWSers beloven natuurlijk complete transparantie in de besteding van dat geld. Maar voeg deze factoren bij elkaar: een geldpot en een beweging die afkalft door de naderende winter en het uitblijven van stakingen of onlusten buiten de pleinen die hier en daar bezet worden, en de kans is groot dat dit niet in schoonheid eindigt.
    In tegenstelling tot wat Jef beweert, ben ik geen principiele tegenstander van structuur en planning. Maar dat is niet wat de OWS-beweging mankeert. In tegendeel, op dat vlak presteerde ze sterk. Wat haar mankeert is een perspectief hoe het nu verder moet, hoe het anders kan, en een sterkere connectie met een breder segment van de werkende bevolking. Misschien is dat nu nog te veel gevraagd. OWS is maar een moment. Volgend jaar zal de krisis dieper zijn. De normaliteit wordt brozer, het verlangen naar een andere wereld sterker.

    Beantwoorden
    • 6. jefc  |  oktober 24, 2011 om 3:38 pm

      Akkoord. Mijn statement over structuur/planning sloeg met name op de ‘leaflet’ die je op je persoonlijk blog had gepost. ‘Een perspectief hoe het nu verder moet en hoe het anders kan’ (hierboven), is vrij precies wat ik bedoel. Maar zo genuanceerd zijn leaflets doorgaans niet. ‘Onze sterkte ligt in het gebrek aan leiding’, zeggen de pamfletten. Dat klinkt aanlokkelijk en voor een deel is het natuurlijk waar. Maar, zoals je zelf zegt, het is ook een zwakte. Iemand moet – om nog eens je eigen woorden te citeren – een sterkere band weten te scheppen ‘met een breder segment van de werkende bevolking’.
      En dan is er nog de tijdsgeest. Ik hoop hier spoedig een zinnige tekst over klaar te hebben.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: