KREEFT SCHRANSEN MET DE POLITICUS EN DE JOURNALIST

december 28, 2011 at 1:30 pm 3 reacties

De empathicus (rechts) en zijn nieuwe baas

door Walter Zinzen

De scheidingslijn tussen journalistiek en politiek is altijd flinterdun geweest , maar lijkt de laatste tijd soms helemaal verdwenen. Wat vele journalisten Pol Van Den Driessche (ex-VU, ex-CD&V, nu N-VA) kwalijk nemen, is niet zozeer zijn hobbelige politieke parcours, dan wel zijn gehop tussen journalistiek en de actieve politiek. Maar zijn geval staat niet alleen.

De nu door iedereen geprezen Piet Van Roe was ooit in de Antwerpse gemeenteraad fractieleider van de toenmalige PVV en tegelijkertijd radiojournalist op de neutrale en tot objectiviteit verplichte publieke omroep. Zijn generatiegenoot Lucien Boussé is vele jaren niet alleen lid geweest van de gemeenteraad in Lokeren mar ook werkzaam op kabinetten van socialistische ministers. Het heeft hem niet belet nadien hoofdredacteur te worden van de TV-nieuwsdienst en zijn journalisten op gezette tijden te wijzen op hun deontologische verplichtingen, zoals bijvoorbeeld partijpolitieke ongebondenheid.

Zeker, niemand heeft het ooit zo bruin gebakken als de RTBF-journalist Henri-François Van Aal, die in de jaren 70 van de vorige eeuw minister werd voor de PSC (nu CDH), de RTBF in zijn portefeuille had en nadien vrolijk en wel terugkeerde naar de nieuwsdienst van diezelfde RTBF.

Verhalen uit de oude doos die niets meer met de werkelijkheid van vandaag te maken hebben? Niet helemaal, of zelfs helemaal niet. De fratsen van Van Roe en Boussé (en tal van hun collega’s) waren voor de VRT aanleiding journalisten die een politiek mandaat wilden uitoefenen te verplichten ontslag te nemen. Maar dat ontslag is relatief.

Niet alleen Van Den Driessches partijgenoot Siegfried Bracke, in zijn journalistentijd evenmin een model van onafhankelijkheid, maar bijvoorbeeld ook de beminnelijke Ivo Belet, Europees Parlementslid voor CD&V, kunnen op ieder moment terugkeren naar het oude moederhuis aan de Reyerslaan. Alleen is het zeer onwaarschijnlijk dat ze dan een leidende functie op de nieuwsdienst zullen krijgen. Dat is dan ook het enige, zij het grote, onderscheid met vtm.

Mij blijft het een raadsel hoe een ex-senator met een uitgesproken partijpolitiek profiel ‘expert politiek’ van het vtm-nieuws is kunnen worden. Natuurlijk, Van Den Driessche is het gewend journalistiek en politiek als één geheel te beschouwen. In zijn Volksunie-tijd was hij redacteur van het partijblad Wij. Maar dat was tenminste duidelijk, zoals ook duidelijk was tot welke richting de kranten toen behoorden. Die duidelijkheid is in de media van vandaag soms ver te zoeken. De meeste redacties hebben weliswaar een grote mate van autonomie verworven, althans tegenover de politieke partijen. Maar of ook de onafhankelijkheid tegenover de uitgevers altijd gegarandeerd is, mag worden betwijfeld. Zelfs sommige ‘nieuwe’ media spelen geen open kaart.

De Wereld Morgen bijvoorbeeld is een nieuwssite die (mede) gefinancierd wordt door de vakbonden. Maar de argeloze lezer wordt daarover niet geïnformeerd. Wel heeft die lezer vruchteloos gezocht naar ook maar één kritisch woord over bijvoorbeeld de (gedeeltelijk mislukte) staking van vorige week. Dat getuigt niet alleen van een ontstellend gebrek aan journalistieke vrijheid maar ook van een grove misleiding van het publiek.

Achtergrondinformatie

Wat evenwel een nog grotere hypotheek legt op de politieke berichtgeving is de verwevenheid van sommige journalisten met politici. Ook hiervan is Van Den Driessche spijtig genoeg weer een slecht voorbeeld. Hij is er dan zelf nog trots op ook. Zo verhaalt hij graag dat hij ooit, als journalist, eens met Vande Lanotte (en op diens kosten) is gaan eten (“hij stak mijn buik vol met kreeft”, zegt hij er dan grinnikend bij) maar dat hij toch nooit gedaan heeft wat Vande Lanotte hem tijdens die vreetpartij vroeg. Een redenering die vele van zijn toenmalige perscollega’s ook hanteren.

Empathie met de politici noemen ze dat, een onmisbare voorwaarde om te begrijpen wat er speelt. Samen tafelen, het glas heffen op elkaars gezondheid, elkaar bij de voornaam noemen, elkaars bruiloften opluisteren, bij gelegenheid ook samen een boek schrijven – dat zou allemaal nodig zijn om aan achtergrondinformatie te geraken die op geen andere wijze te verkrijgen is. Journalistieke onafhankelijkheid en kritische zin zouden hier niet onder te lijden hebben. Wie gelooft die lieden nog?

Niet empathie hebben we nodig maar afstandelijkheid. Dát is de enige weg om te voorkomen dat politici de informatie naar hun hand zetten. Het is goed dat Pol Van Den Driessche ons, zij het ongewild, nog eens aan deze les heeft herinnerd.

Piet Van Roe

Entry filed under: Media, Politiek Belgie, Samenleving. Tags: , , , , , , .

SANTA CLAUS: WHO IS HE? DOES HE MATTER? AND IF SO, WHY NOT? SISYPHUS DIT JAAR ACTIEVER DAN OOIT

3 reacties Add your own

  • 1. Peter Van de Ven  |  december 28, 2011 om 3:55 pm

    Is het niet kenmerkend voor totalitaire regimes dat de grens tussen journalistiek en politiek verdwijnt ? Aan Nederlandstalige kant bestaat er geen pers meer die naam waardig. De Standaard bv is een “Pallieterke voor intellectuelen”, een ware propagandakrant voor N-VA en “flamingant CD&V”. De VRT zelf is de partijzender van N-VA of van de Vlaamse regering (wat is het verschil ?).

    Of is het een teken van een Vlaams-integrisme in dalende lijn, dat nu opvalt wat al jaren duidelijk is ? Neen, zo optimistisch wil ik nu net niet zijn.

    In België bestaat er (op dit ogenblik) geen waardige Nederlandstalige pers. Wie zich degelijk wil informeren, doet dat best aan de hand van andere bronnen.

    Beantwoorden
    • 2. Johan Nootens  |  december 28, 2011 om 4:40 pm

      Probeer De Tijd eens. Of is die te serieus?

      Beantwoorden
  • 3. jo cuyx  |  december 28, 2011 om 7:31 pm

    Walter Zinzen is nog te vriendelijk in zijn woordkeus. Zou je bij mensen als Bracke en van Den Driessche ook niet gewoon aan (plat) opportunisme kunnen denken? Beiden zijn in de herfst van hun loopbaan en met een eerste plaats op de lijst van de N-VA is hun bedje (voor een tijdje) gespreid.
    De kiezer zal er over hun gehop oordelen.
    Overigens geheel eens met de opmerking over DS. BDW heeft er als enige Vlaamse partijleider een vaste kolom en als hij wat te vaak van populisme beschuldigd wordt, mag zijn leermeester Th. Dalrymple dat in een uitgebreid (en onzinnig) opiniestuk komen weerleggen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.330 andere volgers


%d bloggers liken dit: