DE DESASTREUZE KEUZES VAN DE SUPERKLASSE

februari 19, 2012 at 1:04 pm 14 reacties

B O E K : ‘Hoe durzen ze?’ van Peter Mertens

door Jef Coeck

De pamfletkunde is een hoogstaand letterkundig genre dat nogal wat vereisten combineert: feitelijke informatie, analyse, synthese, visie en dit alles in een begrijpelijke maar niettemin originele verwoording. Het pamflet heeft wel zijn eigen regels en wetten maar ook zijn eigen beperkingen. Een ervan is dat stukken informatie soms niet worden doorgegeven, omdat ze irrelevant worden geacht. Pamfletkunde is namelijk geen wetenschap en strikt genomen eigenlijk ook geen commercieel product. Dat laatste blijkt uit de praktijk, waarin pamfletten vroeger veelal gratis in vertrouwelijke tot zeer kleine oplagen werden verspreid. Niet altijd. Sommige pamfletten, zoals ‘Het Communistisch Manifest’ van de heren Marx en Engels, brengen al meer dan een eeuw niet enkel geld in het laatje (van de uitgevers) maar ook ideeën in het hoofd (van de lezers). Is dit niet een perfecte combinatie van kapitalisme en socialisme? Nee, maar het neigt ernaar.

Peter Mertens, voorzitter van de linkse PvdA+ (Partij van de Arbeid), is een begaafd pamflettist. Dat bleek al uit zijn vorige boek ‘Op mensenmaat. Stof voor een socialisme zonder blauwe plekken’ (EPO, 2009). Voor alle duidelijkheid: Mertens is niet de nieuwe Marx. Dat is, denk ik, ook niet zijn ambitie of bedoeling. Hij leidt een partij die bij de jongste parlementsverkiezingen landelijk zowat 1 procent van de stemmen behaalde – een behoorlijke winst vergeleken bij vorige verkiezingen maar geen cijfer om extreem-rechts in het parlement te kunnen counteren. En nog veraf van zijn Nederlandse evenknie Jan Marijnissen  (nu vervangen door Emile Roemer) van de Socialistische Partij, die ook als maoist is begonnen maar een geheel eigen stijl annex inhoud plus 25 zetels in de Tweede Kamer wist te veroveren. (Nu weliswaar teruggevallen op ‘maar’ 15.)

Mertens’ vorige boek was een verkiezingsprogramma. Zijn jongste geschrift kwam tot stand in de slibstream van de opeenvolgende financiële, economische en politieke crises in België en de wereld. Geen softe kop meer, maar een aggressieve titel ‘Hoe durven ze?’. Dit is meer dan een kiespamflet, het is verplichte lectuur voor de terecht verontwaardigde burger op zoek naar een nieuwe, aangepaste handelwijze. Met een register zou het boek zelfs documentaire waarde hebben gehad.

BELASTINGVRIJDOM MAAKT MILJONAIRS

Hoe durven ze wat? De dingen te doen waar we elke dag wel iets van merken, maar waar we toch van opkijken als ze op een rijtje worden gezet. Het feitelijke belastingvrijdom van grote bedrijven, bijvoorbeeld. ArcelorMittal (staal) boekte een winst van 1,3 miljard euro en betaalde daarop welgeteld 496 euro belasting. Dat is een aanslagvoet van 0,000038 procent. Toch werd een Luiks filiaal van het bedrijf gesloten, 600 mensen op straat, omdat er blijkbaar elders nog grotere winsten vielen te rapen.

Janssen Pharmaceutica (medicijnen) betaalde al een paar jaar zelfs niet één euro belasting. En Electrabel (energie) 0,04 procent van de feitelijke 1,8 miljard bedrijfsbelasting over vijf jaar. De vijftig bedrijven die met fiscale spitstechnologie het meest belastingen weten te ontlopen, betalen gemiddeld 1,04 procent belastingen in plaats van de wettelijke 33,99 procent. Bovenaan staaat Exxon Mobil met een aanslagvoet van 0,0002 procent.

Het aantal miljonairs stijgt gestaag in Europa maar in ons land het snelst: in 2010 kwamen er weer 10 procent bij. Dat zijn samen 88.000 gezinnen, of twee procent van de bevolking. Zowat duizend Belgische gezinnen zitten zelfs op een fortuin van meer dan 20 mljoen euro elk. Wereldwijd is het een half procent van de bevolking dat beschikt over 38,5 procent van de rijkdom op deze planeet. Maar een ‘miljonairstaks’ heffen is onredelijk. Erover schrijven zou zelfs onzedelijk zijn? “Alsof er een Rood Gevaar schuilt in de gedachte dat elkeen recht heeft op een menswaardig bestaan”, zo formuleert Dimitri Verhulst het in zijn Woord Vooraf.

DE DERDE WEG IS WEG

Belgische, met name Vlaamse ondernemers en politici plegen met bewondering en ontzag naar het ‘Duitse voorbeeld’ te verwijzen. Als we de mainstream pers en politiek mogen geloven is daar een nieuw Wirtschaftswunder aan de gang. Peter Mertens ontmaskert genadeloos deze rechtse predikanten met een vloed aan cijfers en andere gegevens.

Het grondplan voor de Duitse sociale afbraak – want er is geen ander woord voor – werd uitgewerkt door de ondernemer Peter Hartz en naar hem genoemd. De principes zijn die van alle ondernemende neoliberalen ter wereld: gemakkelijk ontslag van werknemers, vermindering van uitgaven voor de sociale zekerheid, werkloosheidsvergoeding beperken in de tijd, werklozen verplichten om het even welke job om het even waar in Duitsland te accepteren, tijdelijke contracten ipv vaste dienstneming. Kortom, van ‘banen’ naar ‘jobs’.

Dikwijls verplichte jobs, tegen hongerlonen: minder dan 400 euro per maand. Dan moet de baas geen socialie zekerheid betalen, ziet u. Mensen met maar 1 job belanden zodoende in de armoede. 13 procent van de Duitse bevolking zit nu onder de armoedegrens, een nooit gezien cijfer voor een rijk Westers land dat pretendeert het Europese rolpatroon te zijn. De bijstand is 364 euro per maand, voor een alleenstaande of gezinshoofd. Per kind komt daar tussen 215 en 287 euro bij. Er zijn ook mini-jobs. Dat zijn karweien die verplicht moeten worden opgeknapt door werklozen, voor pakweg 1 euro per uur. Stickers en kauwgom van de verkeerspalen schrapen, dat soort strafkampklussen.

De een zijn dood… Er zijn nu 862.000 miljonairs in Duitsland. Eén op drie van de Europese miljonairs woont in Duitsland. Belastingverlagingen zijn een mooi deel van hun inkomsten. Die verlagingen hebben de Duitse staat al voor 400 miljard euro armer gemaakt. Duitsland vervalst zijn statistieken, niet zozeer in de cijfers dan in de feiten. Er zijn gelegenheidswetten geschapen, dat is historisch erger dan de hyperinflatie waar Merkel zo bang voor is. Maar het is wel Griekenland dat  voor zijn gesjoemel moet worden gestraft, vinden Duitse politici.

Een bittere merkwaardigheid is wel dat al deze Hartz-technieken tot stand zijn gekomen onder het bewind van de ‘socialistische’ kanselier Schröder, met medewerking van de ‘groene’ wonderboy Joschka Fischer. Mertens laat niet na de Duitse ‘linksen’ hun gedrag onder de neus te wrijven. Terecht, daar niet van. Maar zo gaat het erop lijken dat rood-groen alle schuld voor de Duitse sociale afbraak draagt. Echter, wie is er nu al bijna 6 jaar ijzeren kanselier van Duitsland? Wie past Hartz met hart en ziel toe, tot aan (over?) de grens van het menselijke? Dat is toch Angela Merkel, de reddende engel die zich christen-democraat noemt.

Schröder krijgt meteen ook maar de mislukte Derde Weg op zijn bord. Maar was dat niet een vondst van Anthony Giddens, spindokter van Tony Blair in Londen? Die bedacht als (gelukte) verkiezingsstunt The Third Way – tussen ‘liberalisme en socialisme’. Even nog heeft Frank Vandenbroucke bij ons die gedachte gekoesterd. Daarom deugen ook de Belgische sociaal-democraten (en groenen) voor geen haar – lezen we tussen de regels.

Dat ze niet willen deugen voor een gedegen marxist als Mertens, dat geloof ik wel. Maar er zijn andere en betere verklaringen voorhanden. En het Hartzplan heb ik nog niet horen verdedigen door Vandenbroucke, Gennez, of Tobback sr noch jr. Wel door Bart De Wever, Alexander De Croo, Kris Peeters. En ongetwijfeld door Steve Stevaert.

HISTORISCHE BLIK

De euro, de crisis en het Europa van de ongelijkheden komen ruim aan bod – en hier wordt Angela Merkel geenszins gespaard.
Het derde en vierde deel van het boek zijn gewijd aan de ideologie van rechts en beschouwingen over de terugkeer van het nationalisme, onder meer in eigen land. De geschiedenis wordt vergeten en/of vervalst. Laat dat blijken uit dit citaat:

“Jazeker, de geschiedenis van Voeren, van Linkebeek en van de Kouter in Kortrijk kennen ze op hun duimpje. Maar van het lot en de geschiedenis van de gewone Vlaamse mensen weten ze niks. Het is de brede arbeidersbeweging die de emancipatie van de volksmensen heeft waargemaakt. Met pijn en leed en moed en toewijding heeft die arbeidersbeweging aan de ontvoogding gewerkt. De Vlaamse beweging stond erbij en keek er niet naar. Ze keek erop neer. Nationalisten blazen vandaag hoog van de toren met hun mening over kindergeld, betaalde vakantie, werkloosheidsvergoeding. Ze moeten weten: de Vlaamse beweging heeft geen ene moer uitgestoken in de opbouw van die sociale zekerheid. Elke steen is gelegd door een eengemaakte arbeidersbeweging. De organisatiekracht uit het Gentse, de politieke eisen uit het Brusselse, de strijdbaarheid van de Waalse gordel hebben elkaar moeten vinden en versterken om de sociale zekerheid af te dwingen. Nee, de sociale zekerheid is geen realisatie van het establshment en evenmin van de separatisten.”

NEOSOCIALISME

Blij te vernemen dat de sociaaldemocratie dan toch niet alles fout gedaan heeft in het verleden. Maar nu zijn we wel toe aan een nieuwe vorm van socialisme, in ICT-termen socialisme 2.0, om ‘het handjevol rendementsjagers die aan de haal gaan met fenomenale rijkdommen’ een halt toe te roepen.

Mertens: “De democratie heroveren op deze elite zal een van de belangrijkste taken van het socialisme 2.0 zijn. Dat kan alleen maar als de economische basis van haar macht wordt geraakt. Het kapitalisme heeft de illusie geschapen dat economie alleen maar over geld gaat. Dat is uiteraard een belangrijk aspect maar economie gaat in de eerste plaats over behoeftenbevrediging van mensen nu en straks. Omdat de middelen beperkt zijn moeten er daarbij keuzes worden gemaakt. Daar gaat de economie over. Inspraak hebben in die fundamentele keuzes, dat is democratie. En zo zijn democratie en economie innig verstrengeld. Vandaag maakt de ‘superklasse’ van the few desastreuze keuzes.”

Daar zijn weinig spelden tussen te krijgen, if any. Overigens zou het helemaal niet erg zijn als dit boek, naast zijn reeds genoemde kwaliteiten,  in staat zou blijken een pak stemmen te trekken voor de PvdA+, zowel bij de aanstaande gemeenteraads- als bij de daaropvolgende parlementsverkiezingen.

Het is een democratisch deficit – een van de vele – dat de stem van ‘uiterst’ links in officiële en andere maatschappelijke debatten zelden of nooit gehoord wordt, terwijl alle toonaarden en tinten van rechts in veelvoud hun even eensluidende als vernietigende meningen kunnen spuien. Een paar PVDA-parlementsleden zou daarin, alleen al met zijn simpele aanwezigheid,  een gunstige kentering kunnen brengen.

Het boek van Peter Mertens mag dan geen verkiezingspamflet zijn, een stemmenwinst voor zijn partij zouden we moeten beschouwen als ‘collateral advantage’. (jc)

Peter Mertens, ‘Hoe durven ze? De euro, de crisis en de grote hold-up’, met een woord vooraf door Dimitri Verhulst, Epo, 2011, 20 euro   

Entry filed under: boeken, Ekonomie, Europa, links, Media, Nederland, Politiek Belgie. Tags: , , , , , , .

HELLAS REVISITED: MIKIS, ZE MAKEN ONS LAND KAPOT GEEN SPEELRUIMTE

14 reacties Add your own

  • 1. Johan Sanctorum  |  februari 19, 2012 om 3:55 pm

    Leerrijk. Maar wat media-aandacht betreft, en op gevaar van in herhaling te vallen en weer de linkse goegemeente over me heen te krijgen: mijnheer Mertens -die ik als “pamflettist” zeer waardeer-, komt ruim aan bod in de kolommen van burgerlijke kranten zoals DS. Haast elke week, merk ik.
    Politici van één bepaalde (extreem)rechtse partij helemaal niet. Het is ook niet op maat van de PvdA dat er op de VRT een speciale censuurnota circuleert, maar wel op maat van…. juist.
    Democratisch deficit, inderdaad. Maar van de politiek-correcte pensée unique profiteert ook iemand als Peter Mertens, om van zijn kompaan Dimitri Verhulst nog maar te zwijgen.
    Dat rood (en in mindere mate groen) de dominerende kleur is op de VRT, volgens een recent onderzoek, is daar natuurlijk niet vreemd aan.

    Johan Sanctorum

    Beantwoorden
  • 2. jefc  |  februari 19, 2012 om 6:49 pm

    Het is waar, het boek van Mertens krijgt (terecht) veel aandacht, zelfs in ‘linkse’ media als De Standaard en de VRT, om de linkse De Morgen niet te vergeten.
    Maar van echte aandacht voor ‘linkse’ oplossingen voor de crisis merk ik inde media niets, behalve wat vrijblijvend gewauwel over Occupy en Indignado’s.
    Mevrouw Merkel is kennelijk nog altijd een taboe, zelfs enigermate voor Peter Mertens. Holy Cow! (dit is niet persoonlijk bedoeld).
    Welke extreemrechtse partij onterecht onze aandacht zou worden onthouden, al of niet via een complot? Dat ontgaat me. Volkomen. (jc)

    Beantwoorden
  • 3. William van Laeken  |  februari 19, 2012 om 9:04 pm

    Beste meneer Sanctorum, over welk onderzoek hebt u het dat zou aantonen dat “rood (en in mindere mate groen) de dominerende kleur is op de VRT”? Bedankt.

    William van Laeken

    Beantwoorden
  • 4. Wim De Weerdt  |  februari 20, 2012 om 11:39 am

    Navelstaarderig extreem-rechts heeft nooit de betrachting gehad zich op macro-economische problemen te richten. Oplossingen voor wereldwijde crises poneren ze bijgevolg helemaal niet, want dat past niet in hun kraam. Ze zwijgen in alle talen en komen nu dus ook niet op radio en tv met hun prietpraat. Ze wachten gewoon op de fallout van de crisis om ‘meer blauw op straat’ te prediken en angststemmen te genereren. Dat maakt hun gedachtegoed zo ranzig, negatief en verwerpelijk… Peter Mertens heeft een boek geschreven dat heel moeilijk te counteren is, dat op een duidelijke manier uitlegt waar de situatie uit de hand gelopen is, dat met andere woorden haarfijn en op mensenmaat duidelijk maakt wat er op dit moment aan de hand is. Het zou pas shockerend zijn, mocht het niet aan bod komen in de reguliere media. Het doet me deugd te mogen vaststellen dat de media in de Lage Landen (nog) niet op het niveau van hun Griekse collega’s opereren. Daar zouden jullie heel blij om moeten zijn…
    Groet uit Griekenland

    Beantwoorden
  • 5. Luc Lever  |  februari 20, 2012 om 1:08 pm

    In tegenstelling tot wat jefc denkt heeft de linkse ? De Morgen tot op heden nog geen enkele aandacht besteed aan dit boek. Het zou boeiend zijn om te vernemen welke argumentatie de (hoofd)redactie heeft voor het negeren van een politiek boek, dat uitzonderlijk de kookboeken verdringt in de top-10 !

    Beantwoorden
    • 6. jefc  |  februari 23, 2012 om 12:15 pm

      De referentie aan DM was dan ook ironisch bedoeld.
      Het negeren van de linkse stem in de huidige crisis was daarentegen zonder ironie geformuleerd. Het zal wel toeval zijn dat al de volgende dag Peter Mertens in Ter Zake zat? Laten we hopen dat dit geen vijgenblad voor de VRT-nieuwsdiensten is en dat hij vaker in mediadebatten opdaagt. Je hoeft het niet met hem eens te zijn om te vinden dat zijn stem gehoord moet worden.

      Beantwoorden
  • 7. Openbare Bank » Deze week ook in het nieuws  |  februari 26, 2012 om 6:28 am

    […]  19 02 – Salonvansisyphus – Jef Coeck – DE DESASTREUZE KEUZES VAN DE SUPERKLASSE […]

    Beantwoorden
  • 8. Banque Publique » Aussi dans la presse cette semaine  |  februari 26, 2012 om 6:34 am

    […] 19 02 – Salonvansisyphus – Jef Coeck – DE DESASTREUZE KEUZES VAN DE SUPERKLASSE […]

    Beantwoorden
  • 9. H Coopman  |  maart 2, 2012 om 6:58 pm

    Vandaag ontdekte ik deze blog “zonder taboes”. In reacties op reacties op artikels wordt aangedrongen op “argumenten”. Toch vond ik tijdens mijn summiere grasduinen artikels waarin soms gesuggereerd wordt in plaats van beargumenteerd. Voor mij geen probleem; waarschijnlijk willen de auteurs van die artikels ook niet teveel tijd verliezen in de kosmische blog-o-sfeer…
    Dit artikel maakt duidelijk dat blogger jefc de sociaal-democratische ideologie aanhangt. (Hopelijk is het geen taboe Jef Coeck niet te kennen…) Een eerste keer wordt dat duidelijk wanneer Mertens’ argumenten tegen het Hartzplan overgenomen worden, maar de kritiek op rood-groen verworpen wordt. Ik zou denken dat wanneer de gevolgen van een redenering (kritiek op rood-groen) verworpen worden, ook het uitgangspunt (kritiek op Hartz) minstens ten gronde opnieuw geëvalueerd moet worden. Jefc mag dus niet zomaar Mertens Hartz-cijfers overnemen…
    (Een tweede keer wordt dat duidelijk bij het tendentieuze gebruik van het begrip van het “democratisch deficit”, dat vergelijkbaar is met Magnette’s kritiek op Europa terwijl hij geen kritiek op België heeft – hetgeen hem dan weer voorwerp van kritiek maakte van de Nederlandse sociaal-democraat René Cuperus.)
    Volgens mij mag jefc, die in feite Mertens’ logica ondermijnt, vervolgens evenmin een citaat van Mertens gebruiken om aan te tonen dat de (sociale) geschiedenis vervalst wordt en dat het Vlaams-Nationalisme geen aandeel had in de sociale strijd. (Dit betekent niet dat Mertens ongelijk heeft, maar wel dat ik dat nu zelf moet uitzoeken.)
    Ik ben ervan overtuigd dat om “Het zachte monster” van rechts te lijf te gaan, we beter beginnen met de lectuur van Raffaele Simone. (Of werd dit boek hier al eerder besproken?) Juist omdat rechts zo zacht is, zal links héél véél moeite moeten doen. Veel meer dan pamfletten schrijven en recenseren.
    Alleen al op theoretisch vlak doen Mertens, noch jefc veel moeite en lijken ze niet los te willen komen van de oude marxistische concepten. Economie is bijvoorbeeld veel meer dan behoeftebevrediging (behalve vanuit het standpunt van de allerarmsten, dat PvdA inneemt en waardoor het een marginale partij blijft): het is ook behoefteproductie, zodat de vervreemding niet alleen schuilt in het al dan niet bezitten van de productiemiddelen, maar ook in de kloof tussen producenten en consumenten.
    Meer moeite doen ook op praktisch vlak: en dan wordt natuurlijk de PvdA wél interessanter dan de SPa, zoals de Nederlanders ons tonen…
    Zo’n praktisch probleem is inderdaad de miljonairstaks: zullen die rijken nu wel of niet vluchten met hun geld? Hoe zou de PvdA dat in de praktijk aanpakken in vergelijking met de Spa?
    Als we nu eens kijken vanuit het standpunt van de allerarmsten – zoals PvdA, maar ook SPa zo graag doen – dan hebben we toch niet zo heel veel belastinggeld nodig? Zou het dan niet getuigen van “moeite doen” en van “revolutionair lef” om de (progressieve) belastingen af te schaffen?
    Er is inderdaad een democratisch deficit omdat onze structuren dateren uit de tijd dat het volk veel minder mondig was. Ik werd ondertussen bewust en ik wil vanaf nu ook meespelen. (Daar getuigt deze blog trouwens van.) En daarom wil ik een volkomen transparant systeem: ik wil inspraak over elke euro die ik geef! (Ik wil er veel geven.) Schaf daarom het belastingsysteem af en vervang het door iets veel directer.
    Laat ons in elk geval echt moeite doen! Geen taboes.

    Beantwoorden
    • 10. jefc  |  maart 3, 2012 om 12:58 pm

      Dat ik sociaal-democraat ben is niet moeilijk te achterhalen. Goed dat u mij de gelegenheid geeft tot een dubbele nuance in dit verband:
      1 ik ben geen lid van enige politieke partij en ook nooit geweest
      2 ik ben sociaal-democraat in de zin zoals geformuleerd door Tony Judt: ‘Het is verleidelijk maar misleidend te denken dat de sociaaldemocratie of iets wat erop lijkt ons grote ideaal voor de toekomst is. Het was zelfs in het verleden geen ideale toestand. Maar van alle opties die ons vandaag overblijven, hebben we niets beters binnen handbereik.’

      Dat schreef Judt in 2009, intussen is hij helaas overleden. Ik weet niet of hij zijn laatste zin gehandhaafd zou hebben in het licht van de jongste gebeurtenissen. Zelf heb ik er grote moeite mee. Maar terecht zal mijn persoon u niet interesseren, het is inderdaad geen schande Jef Coeck niet te kennen. Ik ken trouwens H. Coopman evenmin.

      Interessanter zijn enkele van uw bemerkingen verderop. U stelt dat ik Mertens’ kritiek op rood-groen in Duitsland verwerp. Dat is niet zo. Mertens heeft gelijk om het harteloze Hartz-plan initieel toe te schrijven aan Schroeder en de Groenen. Alleen, de sociaaldemocraat Schroeder is al 6 jaar vervangen door een zo mogelijk nog hartelozer bestuurder die zich christen-democraat noemt: Angela Merkel. Zij heeft het Hartzplan met gretigheid uitgevoerd, ‘verfijnd’ en wel, genadeloos toeslaand in de onderste middenklasse en het proletariaat. Dat had Merrtens naar mijn mening moeten vermelden: ook de christendemocratie heeft, in Duitsland zoals hier, boter op het hoofd.

      Ik heb er weinig moeite mee om Peter Mertens bij te treden in zijn analyse dat de arbeidersbeweging (en haar resultaten) vrijwel uitsluitend de verdienste van socialistisch links waren/zijn – wellicht op enkele schaarse persoonlijke initiatieven na. Met ‘socialistisch links’ is niet eens het communisme bedoeld, wel de (toen nog militantere) sociaaldemocratie, geeft ook de marxistische auteur toe. Het kan lijken op Schadenfreude mijnentwege, maar dat moet u mij dan maar gunnen.

      Tot slot, de vraag wat is economie? Meer of minder dan dit of dat? Het kennelijke misverstand bestaat erin dat Mertens het wat elliptisch heeft geformuleerd: ‘Het kapitalisme heeft de illusie geschapen dat economie alleen maar over geld gaat. Dat is uiteraard een belangrijk aspect maar economie gaat ‘in de eerste plaats over behoeftenbevrediging…’
      Zoals ik het begrijp is hier bedoeld: ‘Daar zou de economie vooral moeten over gaan zonder uit te sluiten dat ze nog over een hoop andere dingen gaat.’
      Kunst, cultuur, religie, anarchisme, rijkdom en armoede…

      U doet een voorstel: het belastingsysteem vervangen door ‘iets veel directers’. Dat wil ik wel horen. Vooraf, natuurlijk. Want je gaat toch niet de belastingen afschaffen zonder dat er een nieuw systeem is ingevoerd? Systeem tot behoeftenbevrediging, met of zonder geld, consumptie, kunst, noem maar op… Tja, als sociaaldemocraat ben ik wel goed soft maar niet gek.

      Dank in elk geval voor uw uitvoerige aandacht,

      Jef Coeck

      Beantwoorden
      • 11. H Coopman  |  maart 4, 2012 om 9:16 am

        Ik denk dat het niet erg stijlvol is om eeuwig te blijven bekvechten in de blog-o-sfeer, maar ben toch zo vrij hier nog één keer terug te komen. (En later weer hier, maar dan elders… Ik moet bijvoorbeeld ook nog Tom Ronse’s stukje bekijken.)
        Maar, revenons à nos moutons: wij verschillen alvast op twee punten van mening. Was ten eerste rood-groen in Duitsland wel zo hardvochtig – binnen het niet in vraag gestelde liberalisme – als klassieke marxisten als Mertens het voorstellen? In zijn studie “La performance de l’Etat-providence européen” (2011) toont Pestieau toch aan dat België en Duitsland ongeveer gelijk scoren wat betreft armoedegraad, ongelijkheid, werkloosheidsgraad, graad van afhaken op school, en levensverwachting? Terwijl Duitsland al (liberale) structurele hervormingen doorvoerde en België daar nog aan moet beginnen.
        Ten tweede kan men gemakkelijk Mertens’ identificatie van “socialistisch links” met de motor van de sociale strijd relativeren, d.w.z. verbinden met de Vlaamse kwestie.
        Het is maar wat iemands bedoelingen ermee zijn. Mertens wil een opnieuw wervend verhaal, dat hij bouwt rond het in gevaar komen van onze behoeftebevrediging. Voorlopig – zolang wij nog niet het Griekenland aan de Noordzee zijn en er nog geen echte revolutie uitbreekt – geloof ik dat we nood hebben aan een socialistisch nationalisme in de strijd tegen het mondialisme en casino-kapitalisme.
        Ik heb geen taboes hoor. Nationalisme kan ook veiligheid bieden. Dat las ik bij John Hutchinson, en zag Lenin het ontbreken van die veiligheid in Trotsky’s universalisme niet als een probleem? En wat bedoelt Antonio Gramsci? “Ogni atto storico non puo non essere compiuto dall’ ‘uomo collettivo’, cioè presuppone il raggiungimento di una unità ‘culturale-sociale’ per cui una molteplicità di voleri disgregati, con eterogeneità di fini, si saldano insieme per uno stesso fine, sulla base di una (uguale) e comune concezione del mondo. Poiché cosi avviene, appare l’importanza della quistione linguistica generale, cioè del raggiungimento collettivo di uno stesso ‘clima’ culturale.”

  • 12. tomasronse  |  maart 4, 2012 om 9:48 am

    Gelieve er niet van uit te gaan dat iedreen Italiaans begrijpt.

    Beantwoorden
    • 13. H Coopman  |  maart 15, 2012 om 9:18 pm

      Ik ga daar niet van uit, maar gaf toch de vertaling niet, omdat het slechts een tweede (dus minder noodzakelijk) argument was – dat als “autoriteitsargument” eigenlijk een drogredenering is – en ik alleen in de sfeer van deze blog het mooie Italiaans wilde laten klinken…
      De vertaling: “Elke historische handeling kan slechts het werk zijn van de ‘collectieve mens’, wat dus vooronderstelt dat een ‘socio-culturele’ eenheid moet worden bereikt, waardoor een menigvuldigheid van verspreide ‘willen’, gericht op uiteenlopende doelstellingen, worden samengesmolten en gericht op éénzelfde doel, op grond van een (gelijke) en gemeenschappelijke wereldbeschouwing. En in dat verband manifesteert zich het belang van het algemene taalprobleem, dat is, van het gemeenschappelijk toegroeien naar éénzelfde cultureel ‘klimaat’.”
      Telkens wanneer ik die droge marxisten en andere filosofen herlees, verwonder ik me erover hoe realistisch zij toch lijken te zijn en met hun abstracties waanzinnig veel concrete situaties lijken te kunnen vatten.
      Vandaag doet ‘links’ veel te weinig moeite en wordt politiek (die toch geënsceneerde oorlog is) gereduceerd tot een ethische goed nieuws show, die we kennen van het VRT journaal.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: