Waardeloze piemels en heilige doosjes BESNIJDENIS ALS WRAAKACTIE

juli 29, 2012 at 1:59 pm Plaats een reactie

Haifa Wehbe

door Erdal Balci

Uit de hele islamitische wereld vliegen moslimvrouwen naar Teheran, Beiroet en Istanbul voor een bezoek aan de plastisch chirurg. Terwijl zij zich ontdoen van hun ketens, is het voor islamitische mannen te laat. Die blijven verminkt rondlopen.

Het waren ooit de priesteressen in het antieke Egypte die met hun bewondering van de besneden penissen van slaven een nieuwe trend zetten. Het geloof dat een besneden penis indruk maakte op de vrouwen maakte dat het manvolk in de rij stond voor de verscherpte nagel die als mes fungeerde. Toen de nagel het vlees in ging, de mannen hun gezichten vertrokken en het bloed over de grond vloeide, konden de vrouwen niet vermoeden dat hun zoete wraakactie eentje zou zijn met een adem van duizenden jaren.

Als er iets is dat in de islamitische wereld geen waarde heeft, dan is het wel het mannelijke geslachtsorgaan. Krijgt het gezin bezoek en wil men dat bezoek enigszins opvrolijken, dan wordt de jongste telg van de familie erbij gehaald en moet dat joch zijn piemeltje aan iedereen laten zien. De jongen is uiteraard getraind en haalt zonder tijd te verliezen zijn waar te voorschijn. Het ijs is dan meteen gebroken. In de openbaarheid zie je mannen met het orgaan spelen en het rechtzetten, alsof ze op zoek zijn naar kleingeld in de portemonnee. Uit mijn kindertijd in het oosten van Turkije weet ik nog dat de wat oudere jongens geen enkele licht erotische film die in de enige bioscoop van het stadje draaide aan zich voorbij lieten gaan. Een ontbloot been van een actrice was dan voldoende om ze aan het werk te krijgen. De strenge bioscoopeigenaar liep met een zaklamp en een heel lange stok zachtjes langs de banken en deelde stokslagen uit aan het orgaan dat zijn bioscoop dreigde te besmeuren.

Het orgaan van de man heeft zo weinig waarde dat ongelooflijk makkelijk de schaar in de overgevoelige huid van de jonge jongens gaat. Zoals je je van je te lange haren ontdoet, zo wordt op een feestelijke dag de voorhuid van de piemels van de jongens eraf geknipt.

De vagina daarentegen, die is heilig. Het meisje krijgt meteen een waarschuwing als ze op een koude steen gaat zitten. De moeder, de oma of de tante fluistert dan meteen: ‘Kijk uit voor je doosje…’ De meisjes mogen niet op een paard, ze mogen niet sporten. De vagina van ieder afzonderlijk meisje is het meest waardevolle bezit voor de familie. Ze is uiteindelijk meer waard dan de meisjes en vrouwen zelf. Doen de vrouwen aan heiligschennis en gaan ze niet voorzichtig om met die parel van een orgaan, dan is het niet onwaarschijnlijk dat ze die fout met de dood bekopen.

Volgens onderzoek van de Verenigde Naties worden in de islamitische landen ieder jaar vijfduizend vrouwen omgebracht vanwege het bedrijven van door de familie ongewenste seks. De vagina is de eer van de familie, en die eer is net zo onmisbaar als zuurstof. In Turkije, waar modernisering en de islam al eeuwen botsen, sneuvelt vanwege de erezaakkwestie elke dag een vrouw. Ze heeft dan waarschijnlijk stiekem een vriendje gehad, ze is wellicht met een man gevlucht die door haar familie niet goed was gekeurd, of ze is verkracht en de familie duldt geen ‘eerloze’ vagina in huis.

Met de wetten van het heilige boek, de traditie en de kracht in de armen aan zijn zijde is de man derhalve de baas van het vrouwelijke lichaam en in het bijzonder van haar geslachtsorgaan. Want zolang hij volledige controle heeft over het lichaam van de vrouw hoeft hij niet te vrezen voor zijn leidinggevende positie. Hij wil uiteraard niet blootstaan aan de verleidingen van het lijf van de vrouw, wil geen fouten maken door de kracht van de verleiding, stopt daarom de vrouw weg in huis en beschouwt haar geslachtsorgaan als zijn grootste bezit.

In een dergelijke uitzichtsloze positie heeft de vrouw slechts één troef: dat lichaam dat door de Schepper en de zijnen buiten het zicht van vreemden gehouden moet worden. Sinds de eerste dagen van de intrede van de islam heeft zij niet veel meer om handen dan haar lijf en is dus genoodzaakt om dat wapen in geval van nood, zo ver het kan, in te zetten.

Dat moet Hind ook gedaan hebben. Zij was de vrouw van de burgemeester van Mekka, ze zag een groot gevaar in ene Mohammed die allerlei boodschappen verkondigde en smeekte haar machtige man om de leider van de nieuwe religie uit de weg te laten ruimen. Abu Soeffian moet wel van zijn vrouw en haar lichaam gehouden hebben. Op aandringen van haar verbande hij Mohammed uit Mekka en ontketende later zelfs een oorlog tegen hem en zijn gevolg. In die oorlog liet Hind zien hoe groot haar haat jegens Mohammed en zijn bewonderaars was. Toen de oom van de profeet op het slagveld viel, snelde zij naar het dode lichaam, sneed in zijn buik en beet, om uiting te geven aan haar woede, in de warme lever van de man. Toen enkele jaren later Mekka viel was de eerste die de hand van de profeet moest kussen en om vergeving moest smeken die ene vrouw met de naam Hind.

De kleindochters van Hind kennen de regels van het spelletje ook maar al te goed. Het is een waarheid als een koe dat vrouwen in de islamitische wereld een ondergeschikte positie hebben, dat ze minder goed opgeleid zijn, dat als ze werken ze genoegen moeten nemen met mindere, slecht betaalde banen. Maar dat ze terugkomen uit een verloren positie, dat staat als een paal boven water. Dat heeft uiteraard te maken met de technologische ontwikkeling, de opkomst van televisie en internet, de uitvinding van de pil… Maar bovenal heeft ze het aan haar lichaam te danken dat ze gestaag het wereld­toneel begint te bestijgen. Een rok net boven de knieën doet immers wonderen, er is geen middel uitgevonden tegen de aantrekkingskracht van vrouwelijke rondingen. De mannen die voorheen geen blote voet van de vrouw te zien kregen, hebben nu onder invloed van de verstedelijking, het internet en het groeiende toerisme zicht op de mooie binnenkant van de benen, op de perfecte grootte van de borsten en op de jeans die fantastisch op het achterwerk drukt.

Hilarisch en veelzeggend was bijvoorbeeld het moment waarop de burgemeester van de Turkse hoofdstad Ankara de beroemde Libische zangeres Haifa Wehbe ontving. Ankara wil zich beter profileren in de wereld en houdt dit jaar voor het eerst een shoppingfeest. In het kader van de feestelijkheden was ook Wehbe uitgenodigd. De burgemeester, een politicus uit de gelederen van de islamistische ak-partij, was zo onder de indruk van haar dat hij haar spontaan voorstelde om de Turkse nationaliteit aan te nemen.

Haifa Wehbe is een product van de nieuwe tijd in de moslimwereld: ze flirt meer dan dat ze zingt, ze heeft bij de beste plastisch chirurgen op de operatietafels gelegen, heeft de door het grote publiek gewenste wipneus en dikke lippen en doet in haar gedrag niet onder voor wijlen Marilyn Monroe. YouTube heeft ervoor gezorgd dat ze in de hele islamitische wereld bekendheid heeft verworven. Wehbe wordt van Turkije tot Indonesië aanbeden.

Haifa Wehbe

En Wehbe staat niet alleen in het uitbuiten van haar ‘vrouwelijke’ kwaliteiten. Nergens in de wereld worden er zo veel plastische ingrepen gedaan als in Iran, Turkije en Libanon. Uit de hele islamitische wereld vliegen moslim­vrouwen naar Teheran, Beiroet en Istanbul om meer schoonheid te verkrijgen. Ze schitteren met hun opgeknapte gezichten en hun goed verzorgde lichamen in de modernste straten van hun steden. Hun nieuwe uiterlijk is het antwoord op het archaïsche denkbeeld dat de vagina’s heilig zijn en dat de rest niet meetelt. De kleindochters van Hind, de medestanders van Haifa Wehbe, beweren het tegendeel: al het andere is belangrijker dan dat geslachtsorgaan waar jullie moorden voor plegen.

De Turkse volleybalsters en basketbalsters wisten zich enkele weken geleden voor de Olympische Spelen in Londen te plaatsten. Een beter bewijs voor de opkomst van de ‘meisjes’ is niet te bedenken. Deze Turkse dames, een voor een beter verzorgd en sierlijker dan hun tegenstanders, hebben reuzen als Duitsland en Rusland uitgeschakeld. Het succes van deze twee damesteams is belangrijk, te meer omdat in het oosten van het land nog altijd meisjes in de nek geschoten worden vanwege een stiekeme afspraak met een jongen of een geheime affaire. Van de 117 sporters die Turkije gaan vertegenwoordigen in Londen zijn er 66 vrouw. Een unicum in de hele islamitische wereld.

Vooral de vrouwelijke volleybalsters uit Turkije zijn mooi met hun strakke shorts en de kleurrijke speldjes in hun haren. Haifa Wehbe is ook mooi, Hind was vermoedelijk ook een schone dame. De meisjes die in de drukke straten van hun ‘moderne’ steden paraderen zijn ook een lust voor het oog. En zoals Hind ooit de scepter zwaaide over de stad Mekka, zo zal de macht van de moslimvrouw in rap tempo toenemen. Want de vrouw is geschapen om het voor het zeggen te hebben. Beperk je haar daarin, dan haalt ze gemene streken uit die een stempel drukken op de geschiedenis.

Want hoe is het uit te leggen dat die Egyptische priesteressen de besneden penissen mooier vonden en de anderen niet? De brute man is erin getrapt en loopt al duizenden jaren verminkt rond. Vele mannenlevens zijn verpest vanwege de medische complicaties bij dat besnijden. Er schijnen een hoop mannen te zijn die daar zo’n groot trauma bij oplopen dat ze voor de rest van hun leven niet in een vagina durven te komen. Door het ontbreken van de beschermende huid heeft iedere marathonloper met een islamitische achtergrond last van zijn eikel. En het belangrijkste is dat besneden mannen minder genot schijnen te hebben bij het vrijen.

Vroeg of laat zullen de moslimvrouwen zich ontdoen van hun ketens. De vraag is of zij in de toekomst de man de geweldenaar zullen kunnen vergeven. Zullen ze ooit de woede van de Egyptische priesteressen uit hun hersenen wissen en genade kennen met de mannen? Zullen ze zo barmhartig zijn dat ze na het verkrijgen van hun vrijheid gaan verkondigen dat een besneden penis er niet uitziet?

Al komt de algemene amnestie van de vrouw snel, dan maakt het voor de miljoenen getroffen mannen niet meer uit. We hebben onze piemeltjes aan het bezoek laten zien, we hebben er in het openbaar meer gespeeld als met een dubbeltje in de portemonnee, de bioscoopeigenaar heeft met zijn stok op onze dierbare organen geslagen en we hebben het scherpe metaal in de voorhuid gevoeld… En ook al hebben enkelingen onder ons van Hind, van de Egyptische priesteressen en van de o zo sensuele Wehbe gehouden, voor ons is het te laat. De boze vrouw heeft ooit beslist: voor het nageslacht van de geweldenaren geen echt genot, ook niet voor de ijverige schrijver van deze tekst.

Erdal Balci (1969) is een Turkse schrijver en journalist. Hij kreeg een opleiding in Nederland, waar hij met zijn familie naartoe was geëmigreerd. Nu woont en werkt hij in Istanbul, onder meer als columnist voor De Groene Amsterdammer. Zijn jongste roman is ‘De mooiste leugen’, De Bezige Bij, Antwerpen, 2012 (jc)

http://www.groene.nl/2012/29_30/waardeloze-piemels-en-heilige-doosjes
http://www.erdalbalci.com/boeken.htm
http://www.dwars.ua.ac.be/spip.php?article517

Entry filed under: boeken, godsdienst, Media, Midden Oosten, Samenleving. Tags: , , , , .

DRUKWERK YVONNE STERK: de eerste vrouwelijke Europese fedayin overleden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: