CYBERWAR and SPEC OPS (deel 4, sluipwapens)

september 13, 2012 at 1:34 pm 6 reacties

door Jef Coeck

Onze vermoedelijk jongste Salonlezer (Bor, 17) heeft er op gewezen dat hij en zijn vrienden behoorlijk vertrouwd zijn met drones en aanverwant wapentuig, uit de computerspelletjes die in toenemende mate de interstellaire pretmarkt overspoelen. Ze zijn uitermate realistisch en ook jongeren vinden ze soms ronduit immoreel. Maar wel spannend.

Ten tijde van 9/11 had iedereen de mond vol over het cinema-gehalte van de werkelijkheid: de verstoffelijking van de WTC-torens deed ons denken aan een uitermate gedurfd scenario voor een rampenfilm, zo gedurfd dat niemand de film had gemaakt. Dat is intussen elf jaar geleden en de evolutie heeft niet stilgestaan.

Met het succes van de ‘virtuele’ computerspelletjes en de verfijning van hun dragers (PC, HDTV, PlayStation, Xbox) is het mythologisch karakter van de film verheven (of verlaagd?) tot een individuele en zelf-actieve ervaring, die aan het emotionele karakter van video games nu ook persoonlijke intelligentie en handigheid heeft gekoppeld – gepaard aan beloning of bestraffing. Het blijft ook niet bij drones alleen, die zijn maar deel van de virtuele realiteiten. Het gaat in wezen om algehele oorlogsvoering. Een belangrijk onderdeel daarvan heet Spec Ops, Special Operations.

DODELIJKE  HERSENGYMNASTIEK

We bekijken even nader hoe de computerspellen tot stand komen en hoe ze in mekaar zitten. Een van de allerpopulairste blijft Call of Duty: Modern Warfare 2 dat zich grotendeels afspeelt in Afghanistan. Op de dag dat het gelanceerd werd, eind 2009, werden al ongeveer 5 miljoen exemplaren verkocht, alleen in de VS en het Verenigd Koninkrijk. In 24 uur cashte Activision – de studio die het produceerde – niet minder dan 310 miljoen dollar. Sindsdien is een veelvoud ervan wereldwijd gesleten.

Activision had het gat in de markt ontdekt: mensen willen de oorlogjes spelen waar hun buren, studiemakkers of zonen reëel mee bezig zijn. Pure geweldsfantasie heeft blijkbaar (voorlopig?) afgedaan, of wordt minder interessant geacht.

Daarom speelt ook Medal of Honor, een sequel, zich af in Afghanistan – waar zoals bekend Navotroepen uit onder meer Europese landen meevechten. Daarmee is ook de verzekerde afzet verveelvoudigd. Dit spel heeft als essentieel decor de Taliban, de Helmand Vallei, de ruïnes van Kabul. Toch wordt elke feitelijkheid uit de weg gegaan, het mag vooral niet lijken op verslaggeving of echte gebeurtenissen. Het moet niet meer – maar ook niet minder – opwekken dan een ‘viscerale oorlogssensatie’, zeg maar het buikgevoel van gevaar.

Identificatie is het sleutelwoord. Bij de aanvang kun je een protagonist (avatar) kiezen: bv. Spec Ops-soldaat, Ranger, Apache helicopterschutter, of natuurlijk taliban/Qaida-terrorist. De meest succesrijke spelers zijn zij die hun gekozen personage niet spelen maar het zijn. In de 10 tot 12 uren die je nodig hebt om Medal of Honor uit te spelen, zul je nooit je protagonist in vooraanzicht krijgen, je ziet alleen zijn/jouw handen met een geweer of ander wapen in de rand van het beeld. Zo wordt de complete onderdompeling bevorderd. De illusie is zowat totaal, of dat is althans de bedoeling. Niet de illusie van een kinozaal, maar die van het slagveld in Afghanistan. Je moet letterlijk ‘blik op oneindig en verstand op nul’ kunnen zetten.

De menselijke hersens zijn daartoe in staat, door de aanmaak via biochemische processen van
neurotransmitters als serotonine, dopamine, endorfine en natuurlijk adrenaline. Deze stoffen kunnen een stimulerende en euforische werking hebben op onze stemming, energie, pijnervaring en reactievermogen. Vandaar dat soldaten op het slagveld vaak lustgevoelens ontwikkelen die hen ‘moedig’ maar in feite roekeloos kunnen maken. Sommigen raken verslaafd aan gevaar. De huidige generatie video games zijn een uitstekende voorbereiding voor wie naar gevarengebieden trekt – ook jihadistische ‘martelaars’ bijvoorbeeld. Intussen zijn ook Call of Duty 3 en Six Days in Fallujah op de markt. De wapens sluipen bij voortduring onze hoofden in.

Deze foto van Obama werd genomen in de controll room van het Pentagon, bij de actie van de Navy Seals die Osama Bin Laden in zijn Pakistaanse compound executeerden. De Amerikaanse president houdt een Play Station Controller in de hand. Voor de goede orde: de foto is een montage. Maar het had gekund: tal van wapens en akties worden nu al gestuurd en geleid vanop verre afstand, door experten/militaire ambtenaren, die ’s ochtends naar hun werk gaan, een dag achter hun bureau doorbrengen en ’s avond terugkeren naar hun suburb of loft in de stad. Zij geven de commando’s voor onder meer het neerschieten van burgers vanuit een Apachehelicopter – het waren de beelden van deze Spec Op waarmee Wikileaks enkele jaren geleden zijn opgemerkte entrée in de wereld van de klokkenluiders maakte.

CYBERWAR

Er wordt ook oorlog gevoerd met, over en tegen de computer networks. Geen beschaafd land ter wereld kan nog zonder deze computernetten: ze beheren en beheersen onze voorzieningen in energie, communicatie, mobiliteit, voedsel, gezondheid, administratie, regering en last not least defensie.

Het nieuwe oorlogswapen bij uitstek is dan ook sterke en geheime software om de networks van de vijand te verstoren. En de eigen netten te beschermen, natuurlijk. De VS smeekte vorige maand nog bij grote computerfirma’s om technologie ‘to destroy, deny, degrade, disrupt, corrupt or usurp’ de pogingen van tegenstanders om cyberspace in hun voordeel aan te wenden. De Amerikaanse Air Force bedelt om voorstellen waarmee een cyberwar in haar voordeel beslecht kan worden. Het behelst onder meer dat de VS supersnelle computeraanvallen kunnen uitvoeren en tegelijk tegenacties afweren.

Volgens The New York Times zijn minstens vijf landen (VS, China, Rusland, UK en Israel) al meer dan tien jaar bezig met het ontwikkelen van software voor cyberattacks, zowel offensief als defensief. Het is de bedoeling dat cyberwar samengaat met het gebruik van ‘conventionele’ wapens, geheime en niet-geheime. Af en toe worden reële proeven op het slagveld uitgevoerd.

Het recentste voorbeeld van dat laatste is de introductie van het virus Stuxnet in 2010 – een poging van de VS in samenwerking met Israel om het nucleaire programma van Iran te verstoren en zo mogelijk te vernietigen. Andere cyberattacks werden uitgevoerd tegen Syrië, in 2007 (!) en tegen Servië in 1998.

Toch lijkt het er niet op dat de VS in dit vlak een grote voorsprong hebben ontwikkeld. En enkele principiële vragen blijven onopgelost. Wie zal het teken tot de cyberaanval moeten geven, de president of de generaals? En hoe wordt collateral damage vermeden, te weten het beschadigen of vernielen van de eigen of bevriende networks van onder meer het bedrijfsleven, niet het minst de banken die de oorlog moeten financieren?

Een grote zorg is China, dat ervan verdacht wordt bij voortduring Amerikaanse militaire geheimen te stelen. Alleen, het is niet bekend wat de Chinezen nu al wel of niet weten. Bij misinterpretatie van een incidentje in bv. de Zuid-Chinese Zee – waar ook de Amerikaanse vloot patrouilleert – zou het kunnen gebeuren dat een oefening voor werkelijkheid wordt genomen en een echte cyberwar losbarst. Bijna onvermijdelijk gevolgd door de inzet van ‘klassieke’ wapens. Remember: het (ware of verzonnen) incident in de Golf van Tonkin, begin jaren 60, was het begin van de Vietnamese oorlog.

Niet dat het veel verschil zou maken, maar internationaal bestaat er nog geen enkele afspraak of akkoord over het gebruik van sluipwapens in het algemeen. Intussen is de nieuwe wapenwedloop in volle gang.

CO NCLUSIE

Op straffe van overdrijving moet ik toch weer verwijzen naar de geschiedenis. In een opzwepende rede voor het tot de nok gevulde Berlijnse Sportpaleis, riep de propaganda-minister van het Derde Rijk, Joseph Goebbels, in 1943 uit: ‘Wollt ihr den totalen Krieg?’ Het antwoord van de massa was een volmondig ja. Toen, van een menigte gemanipuleerde nazisten. Nu, van de toenemende schare playstationmaniaks, onder wie generaals, corporaties  en staatshoofden.

(reactie 4 op https://salonvansisyphus.wordpress.com/2012/06/17/sluipwapens-van-het-vrije-westen-deel-1drones/)

http://www.nytimes.com/2010/09/12/magazine/12military-t.html?_r=3&pagewanted=all

http://www.nytimes.com/2012/09/10/opinion/a-new-kind-of-warfare.html?_r=1&nl=todaysheadlines&emc=edit_th_20120910

http://www.nytimes.com/2012/06/26/arts/video-games/spec-ops-the-line-from-2k-games-makes-killing-personal.html

http://www.mo.be/artikel/spierballengerol-zuid-chinese-zee

http://nl.wikipedia.org/wiki/PlayStation

Entry filed under: Foto en video, Media, oorlog, VS, wetenschap. Tags: , , , , , , , .

JEROME HAS A DREAM OE NOEMDE GIJ?

6 reacties Add your own

  • 1. jef lambrecht  |  september 13, 2012 om 4:36 pm

    Je hebt natuurlijk gelijk, Jef.
    Oorlog is sinds enige tijd niet meer wat we denken. De partijen die oorlog voeren weten het wel. (Oorlog is er, al wordt dat verzwegen)
    Ooit is gezegd dat de pen machtiger is dan het zwaard. Dat is waar. Een video van Zawahiri was de vermoedelijke trigger voor de aanslag op het Amerikaans consulaat in Benghazi. Een kwartiertje trailer voor ‘Innocence of the Muslims’ op YouTube is goed voor dagen van onlusten.
    De vermenging van fictie en werkelijkheid, hier en elders, is een ernstige bedreiging en goed voor een revolutie die we (niet alleen jij en ik) vermoedelijk niet wensen.

    Beantwoorden
    • 2. jefc  |  september 15, 2012 om 4:05 pm

      Ik help je hopen dat de pen machtiger is dan het zwaard, Jef. Maar uit de jongste gebeurtenissen kan ik het niet afleiden. Geloof jij echt dat het onnozel filmpje op YouTube de enige oorzaak is van de onrust in zoveel (diverse) landen? En in andere dan weer niet? (overigens niet met de pen maar met de camera gemaakt).
      Volgens mij zijn er aanstokers van buitenaf op pad geweest. Ik volg de zaken niet zo close als jij dat doet, maar dit ruikt naar opjutwerk van Staatsveiligheidsdiensten en hun alliees. Nee, ik ben niet paranoïde maar ook niet lichtgelovig. Akkoord, ik sta zwak want ik heb geen bewijzen. Daarom zal ik ook niet de namen noemen van de Diensten die me het eerst voor de geest komen. Maar de een begint met een C en de ander met een M.
      Helemaal akkoord met je statement over de nog steeds toenemende vermenging van fictie en werkelijkheid.

      Beantwoorden
      • 3. jef lambrecht  |  september 15, 2012 om 8:18 pm

        Fragmenten van het ‘onnozele filmpje’ op YouTube zijn uitgezonden in een talkshow van een salafistische sjeik op een Egyptische satellietzender, drie dagen voor de aanval op het consulaat in Benghazi. De gelijktijdige aanvallen op de ambassade in Cairo en het consulaat in Benghazi doen cordinatie vermoeden. Ik zie niet goed welk belang de CIA heeft bij het verbrodden van de betrekkingen met zowel Libi als Egypte, twee sinds de revolutie ‘bevriende landen’. Ik zie ook volstrekt niet welk belang de Mossad heeft bij de gebeurtenissen van dit moment en hun onvoorspelbare gevolgen of het moest nog grotere chaos zijn. Wat de pen betreft lijken mij de camera en het internet daarvan de hedendaagse versie. De macht van daarvan is me dunkt nu toch wel aangetoond. Dus ja, het ‘onnozel filmpje’ waarvan de straat in Egypte dacht dat het een Hollywood productie betrof. Opjutwerk alleszins, maar door wie? Men onderschat de islamisten wanneer men hen daartoe niet in staat acht.

  • 4. jefc  |  september 18, 2012 om 12:50 pm

    Zeker, we mogen de islamisten niet onderschatten. Maar evenmin mogen we onderschatten de collusie tussen C en M. Ze hebben een zwaar verleden, wat de intriges met islamisten betreft. Zowel de Taliban als Hezbollah als Hamas zijn min of meer rechtstreekse producten van de onzalige samenwerking C+M. De C staat hier natuurlijk voor de hele Amerikaanse ‘Intelligence Community’ – een conglomeraat van geheime en supergeheime spionagediensten.
    En wat staat er op het spel, in dit geval? Niets minder dan de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Alle drie de hierboven genoemde partijen willen Obama weg. Vermoedelijk zal de wereldwijde ‘golf van onrust’ dan ook duren tot ca. 6 november. Of langer.

    Beantwoorden
    • 5. jef lambrecht  |  september 18, 2012 om 2:28 pm

      Vanzelfsprekend mogen we die oude collusie -ze dateert minstens van de vroege dagen van Nasser- niet onderschatten. Alleen geloof ik niet dat ze de hand heeft in de huidige onrust en is de vraag wat ze uiteindelijk beoogt. Dominantie, via de Broeders van de regio allicht.
      Als we de politiechef van Dubai mogen geloven, die de broeders diep wantrouwt en een mening vertolkt die leeft in de Golfmonarchieën, sturen de VS aan op de val van die koninkrijken tegen 2016. De redenering kan zijn dat de Amerikanen de democratisch verkozen broeders verkiezen boven de wahhabieten uit de Golf die met de exorbitante oliewinsten een salafistische versie uitdragen van de islam die niet alleen voor het westen bedreigend en onaanvaardbaar is.
      Tot de weinige principes die heilig zijn in Washington behoort het geloof in de republiek. Het speelt hen parten in delen van de wereld die tribaal zijn. In Afghanistan bijvoorbeeld, waar ze verzuimden de bejaarde koning Zahir Shah, de enige onbesproken -en dus gezaghebbende- Afghaan, in 2001 weer op de troon te hijsen.
      Democratie is het nieuwste speelgoed in het Midden-Oosten dat nooit iets anders kende dan despotisme. Het is een ‘onnatuurlijk’ concept bij nomaden die in barre woestijnen overleven dankzij het onaantastbaar gezag van de chef. Er zijn amper nog nomaden, maar dat is pas sinds kort.
      De democratisering van deze regio zal, als ze er al komt, lange tijd in beslag nemen, Tenslotte kregen de vrouwen in dit hoogbeschaafde land met zijn vooruitstrevende grondwet en zijn technologisch topniveau, pas anderhalve eeuw na de Franse Revolutie stemrecht.
      Het zou kunnen een denkfout zijn om de verhoopte overgang naar democratie te beschouwen als een onomkeerbaar proces, eens het door snelle omwentelingen op gang is gebracht. Een andere fout die de Amerikaanse en Westerse analyses altijd bedreigt is de onderschatting van de diepe Arabische argwaan tegenover het westen en, daarmee samenhangend, de vijandigheid tegenover Israël. Onvermijdelijk zullen beide factoren een bepalende rol blijven spelen in de komende jaren, met alle moeilijk voorspelbare gevolgen.
      Voorlopig surft de Broederschap op de herontdekking van de soennitische identiteit en de tegenstelling met de sjiieten die inderdaad -en ook weer door Amerikaans toedoen- hun invloed zagen uitdijen van de Iraanse grens met Afghanistan tot de Middellandse Zee. Vandaag gebruikt het Westen die tegenstelling en de alliantie met de broeders tegen het sjiietische bolwerk Iran.
      En ja, natuurlijk, ik vergat het haast, all is fair in love and war, dus ook robotica, computervirussen, aanslagen en onbemande vliegtuigen. Dat laatste is een van de grote ontwikkelingen ontwikkelingen van het voorbije decennium: de creatie van een virtuele en dodelijk doeltreffende krijgsmacht die bemand wordt door mensen met joysticks in Phoenix Arizona. Daarmee vrijwaren de Verenigde Staten, tenminste voorlopig nog, hun militair overwicht.

      Beantwoorden
  • 6. WaZi  |  september 27, 2012 om 2:02 pm

    Goed zo heren. Ik lees met stijgende verbazing en bewondering jullie pennevruchten. Zoveel wijsheid, zoveel kennis : het is des mensen troost.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.307 andere volgers


%d bloggers liken dit: