DE AUTO-DESTRUCTIE VAN MITT ROMNEY

september 26, 2012 at 7:12 am Plaats een reactie

Obamafobie

 

Door Tom Ronse

Ik heb voor De Morgen en andere bladen zes Amerikaanse presidentsverkiezingen gecoverd, wat genoeg is voor een overdosis. Maar als je er niet over moet schrijven, is de verkiezingsstrijd best vermakelijk en leerzaam. Wat je er echter niet uit kunt leren, is hoe Obama of Romney in de komende vier jaar zal regeren. De kandidaten zijn nog vager dan gewoonlijk het geval is.  Wat ze vooral doen is elkaar zo negatief mogelijk afschilderen. Uit een onderzoek van 1500  tv-commercials van beide partijen in de ‘swingstaat’ Colorado bleek dat slechts 3% daarvan een positieve toon aansloeg. De rest waren aanvallen op de tegenstander, waarbij vaak losjes werd omgesprongen met de feiten. Moet kunnen, vindt Romney, “I’m not going to let my campaign be controlled by fact-checkers”.  In deze verkiezingen zal niet zozeer voor iemand gestemd worden dan wel tegen de kandidaat van wie men het meest afkerig is. Maar geen van beide verwoordt een perspectief dat hoop opwekt. Obama kon dat wel vier jaar geleden. ‘Hope’ was toen zijn slagwoord, nu hoor je het nog zelden.

De jaren dertig keren terug

Er is oorlog, er is economische crisis, hoge werkloosheid, de lonen dalen, het klimaat doet raar, wat gaan ze eraan doen? Misschien zullen de komende tv-debatten de sluier oplichten maar ik betwijfel het. Dat wordt wel weer een hanegepik. Er zullen grote principes verkondigd worden maar wat die in praktijk gaan betekenen zal moeten blijken. Tijdens zo’n tv-debat zei George W. Bush in 2000 dat “a more humble foreign policy” zijn doel was. We hebben gezien wat daarvan terecht kwam.

Er zijn natuurlijk meningsverschillen. Over abortus en andere zaken waarover een president geen bevoegdheid heeft.  Obama heeft van de verhoging van de belastingen van de allerrijkste toplaag een centraal strijdpunt gemaakt. Romney schildert dat af als een frontale aanval op de ‘job creators’. Boven de hoofden van de vrijwilligers die de ‘phone banks’ van de Romney-campagne bemannen, hangen borden waarop staat: “Romney = jobs” en “Obama = taxes”. Economen halen hun schouders op: de verhoging die Obama voorstelt is zo miniem in het totaalplaatje dat ze weinig zou veranderen, noch in positieve, noch in negatieve zin.

Intussen maakt de Fed dollars bij aan een razend tempo – ‘quantative easing’, heet dat tegenwoordig- omdat het dat nog kan zonder inflatie-opflakkering. Nog even. Tot na de verkiezingen. Dan komt er een tijd dat de schuldengroei wel moet beteugeld worden. Met een mix van bezuinigingen en belastingsverhogingen, want andere middelen kennen ze niet.  Bezuinigingen op welke kosten, verhoging van welke belastingen? Dat zouden de kandidaten moeten uitspellen maar dat doen ze niet.

Een van de weinige specifieke beloften die Romney gedaan heeft is dat hij de naam van God niet zal laten verwijderen van de Amerikaanse munten en de ‘Pledge of Allegiance’ (de eed van trouw aan de vlag die kinderen bij het begin van de schooldag scanderen). Weliswaar heeft niemand voorgesteld om God van munt en eed te verjagen maar je weet toch maar nooit. Romney heeft een goede reden om bij God op een goed blaadje te proberen staan. Hij heeft een heus mirakel nodig om te winnen.

Op papier zou de Republikein nochtans de favoriet moeten zijn.  Pas twee jaar geleden wonnen de Republikeinen de Congresverkiezingen. Ontevredenheid over de zieke economie en vooral de hoge werkloosheid was de voornaamste oorzaak van die verschuiving. Twee jaar later is de werkloosheid nog vrijwel even hoog (8% officieel, 14% volgens meer realistische berekeningen) en de desillusie in Obama is groot. “Het is hem niet gelukt, laat iemand anders het proberen”, hoorde je mensen zeggen. Het ogenblik leek rijp voor Romney.

Romney heeft in de loop van zijn carriere (gouverneur, zakenman, organisator van de Olympische Winterspelen) bewezen dat hij een intelligente man is die van aanpakken weet. Een bekwame manager. Met de nodige populistische inkleding had hij kunnen winnen. Maar hij verknoeide zijn kansen.

Zijn achillespees is zijn rechterzijde, de Tea Party-Republikeinen. Ze vertrouwen hem niet, ze hebben eigenlijk een hekel aan hem maar niet zo erg als aan Obama. Maar Romney heeft niet alleen hun stemmen nodig maar ook hun energie, hun inzet. Ze zijn het voetvolk van zijn campagne. De oudere Bush had in 1991 hetzelfde probleem met zijn rechterflank. Zoals Romney probeerde hij het op te lossen door te doen alsof hij een van hen was, door te acteren. Maar net als Romney was hij geen groot acteur. Geen Reagan of Clinton, zelfs geen Obama. Die slaagden erin om tegelijk inspirerend radicaal en geruststellend gematigd over te komen. Romney, zoals Bush senior destijds, valt door de mand. Het is duidelijk dat hij acteert. Hij komt over als een verkoper van tweedehandswagens die je een klunker tracht aan te smeren.

Having fun yet?

Romney beging de ene flater na de andere. Zoals zijn reactie op de aanval op het Amerikaanse consulaat in Benghazi. Zelfs rechtse commentators vonden de haast waarmee hij politieke munt trachtte te slaan uit het incident onfatsoenlijk.  Op de partijconventie die hem in de zon moest zetten, liet hij zich overschaduwen door een bizarre dialoog tussen een bejaarde filmster en een lege stoel. In plaats van op de populistische toer te gaan, maakte hij van zijn principieel verzet tegen inkomen-herverdeling een centraal strijdpunt. Dat op een moment waarop de inkomenskloof in de VS groter is dan ooit en de rijken er genieten van een bijzonder gunstige belastingsregeling. Romney die zelf een multimiljonair is, werd op zijn inkomen in 2011 lager belast dan het armste vijfde van de bevolking. Door zich zo heftig tegen redistributie te keren, lijkt hij te zeggen: laat ons vooral niets veranderen aan mijn eigen comfortabele situatie.

Zelfs een meer begaafde politicus dan Romney zou op dit ogenblik met zo’n programma niet kunnen winnen. Er bleek al een misprijzen uit voor al wie niet tot Romney’s gefortuneerde klasse behoort, nog voor de fatale video opdook, waarin Romney dat misprijzen expliciet verwoordde.

Romney maakte zoveel verkeerde keuzes dat het soms lijkt alsof hij bewust de nederlaag nastreeft. Dat gevoel had ik ook in 1984, toen de Democratische kandidaat Mondale naar de kiezers stapte met de boodschap: ‘stem voor mij, ik ga uw belastingen verhogen!’ Surprise, surprise, hij verloor.

Obama kan relaxen, zich op de vlakte houden en toekijken hoe Romney zichzelf vernietigt. Hij hoeft geen grote beloften te doen om kiezers te lokken, weerzin van Romney zal de klus klaren. Na de verkiezingen zal Obama bezuinigingen lanceren. Hij kan er dan bij zeggen: ‘Wees blij, als Romney had gewonnen, ze zouden nog veel scherper zijn.’

Kiezen

And the winner is…Mister Moneyman!

Entry filed under: VS. Tags: , , .

HET ANTI-AMERIKAANSE VUUR NO RUST ON RUSHDIE’S WIT

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: