RECHTKRABBELEN NA SANDY

november 5, 2012 at 6:59 am Plaats een reactie

Downtown Manhattan dinsdagnacht

door Jacqueline Goossens

Er is geen vrij plekje meer te vinden in het enige internet-café in mijn buurt dat nog stroom heeft. Het is woensdagochtend. Net zoals 630.000 anderen in Staten Island en de rest van New York zit ik sinds Sandy langs kwam zonder electriciteit, telefoon en internet. Vandaar mijn bezoek aan internet-café ‘Not Guilty’, wiens naam een knipoog is naar het vlakbij gelegen gerechtsgebouw. Na de storm was ons eiland, zoals na 9/11, volledig afgesloten van de buitenwereld: geen veerboten en alle bruggen dicht. Vandaag is de Verrazano-brug naar Brooklyn weer open. Ferry’s zijn er nog niet. Het zijn kleine ongemakken in vergelijking met het leed dat we op de luid bleirende tv in het café te zien krijgen. Met open mond staar ik naar de totale verwoesting in Breezy Point, waar we deze zomer nog op het strand wandelden. Naar het subway-station waar ik bijna dagelijks kwam dat nu boordevol water staat. Naar de ellende van al die mensen die alles verloren, want de meeste van hen zijn niet verzekerd tegen overstroming. Naar de verpulvering van al die veel te goedkoop gebouwde huisjes. Naar de ineenstorting van NewYorks verouderde infrastructuur. Dan is er een nieuwsbericht dat in het café een collectieve kreet van teleurstelling opwekt: vanwege de grote schade aan de twee terminals is de ferrydienst voor onbepaalde tijd opgeschort. De grote oranje boten vervoeren elke dag 80.000 passagiers tussen Manhattan en ons eiland. Het enige alternatief voor wie in Manhattan moet zijn is met de auto of bus via Brooklyn. Door de gigantische opstoppingen als gevolg van het lamgeslagen openbaar vervoer neemt de rit zes uren in beslag.

Breezy Point, Queens

De zon schijnt voor het eerst in zes dagen als ik uit het internet-café kom. De omheining rond de bouwwerf van wat een nieuw gerechtsgebouw zal worden, ligt her en der verspreid. De toren van het kerkje ernaast, die werd herbouwd nadat orkaan Irene hem vorig jaar had omver geblazen, is opnieuw zwaar beschadigd. Bay Street, een hoofdstraat die parallel loopt met de baai van New York, ligt bezaaid met wrakhout, buizen, stenen, plastiek afval, meubels, kleren, takken en omvergewaaide platanen. Er is veel volk op straat. In deze buurt zijn er opvangcentra voor daklozen, halfweg-huizen voor ex-gevangenen, soepkeukens en een methadon-kliniek. Sommige van hun klanten staan te bedelen of lopen wat verdwaasd rond. Ook hun routine is door de storm onderbroken. Er komen net vier agenten uit de Cargo, een populair eet-café. Er is een raam aan diggelen geslagen. Vorige nacht zijn er dieven binnengebroken, gebruik makend van het pikkedonker. Ik stap binnen bij de Koreaanse groente- en fruitboer. Wat er nog ligt is in niet al te beste staat. “Ik weet niet wanneer er een volgende levering zal zijn’, zegt de kassierster. Een zwarte man en twee jonge tieners komen binnen. “Kunt u een belegd broodje maken voor de kinderen?” vraagt de vader, “ik moet naar mijn werk en heb niets meer in huis.” Brood is er ook niet meer. Ik zeg aan de man dat ik broodjes heb zien liggen in het internet-café. ‘Zo ver”, pruilt zijn dochter. “Kom”, zegt haar vader, “we hebben geen keus”. Hij heeft gelijk. De enige supermarkt in de wijk is dicht. Achter de winkel liggen bergen bemodderde etenswaren, doordrenkt met een mengeling van zee- en rioolwater.

In onze wijk valt de schade mee. Er zijn bomen ontworteld en zware takken afgebroken maar die zijn niet op huizen of auto’s gevallen. Bijna thuis kom ik mijn buur Joey tegen. Het is zijn vaste tijd waarop hij in zijn postbode- uniform vertrekt naar zijn werk in Manhattan. ‘Er zijn geen ferry’s”, zeg ik, “het was net op tv”. Joey aarzelt even. “Ik ga toch maar eens kijken”, zegt hij dan. “Ik wil werken, ik word gek als ik heel de tijd thuis blijf zitten”. Een andere buur, Jim, komt net uit zijn pick-up gestapt. Hij draagt hoge rubberen laarzen. Hij heeft een tas bij waar een bijl en andere werktuig uitsteekt. Hij ziet er bedrukt uit. “Ik ben gaan helpen zoeken naar een vriend wiens huis overstroomd is. We hebben urenlang gezocht. De brandweer heeft uiteindelijk zijn lijk gevonden, op de bodem van de kelder”.

In de late namiddag fiets ik naar South Beach, het dichtstbijzijnde strand. Aan de waterkant niet ver van mijn huis ligt een schip dat Sandy als een speelgoedje op een parking heeft gegooid. De ravage die ze heeft aangericht in de wijk bij het strand doet me denken aan wat ik heb gezien in New Orleans na Katrina. Doorweekte meubels, kleren, boeken, huisgerei en speelgoed op straat, scheefgezakte huizen, hopen modder en zand, putten gevuld met water, ontwortelde bomen, ramen, deuren en muren kapot gebeukt door de kracht van het water en auto’s her en der, sommige zo erg beschadigd als na een zware botsing. Er is veel politie. Een helicopter cirkelt laag over het moeras achter een rij nieuwe huizen waar vooral Oekrainische families wonen. De politie is op zoek naar twee broertjes, twee en vier jaar oud, die door het stormwater werden meegesleurd.  Er zijn al 17 lijken gevonden op Staten Island, waaronder dat van een 13-jarig meisje wiens ouders het evacuatiebevel genegeerd hadden omdat ze bang waren dat hun huis tijdens hun afwezigheid zou geplunderd worden.

Een schip aan wal gegooid in onze buurt

Het is valavond als ik terugkeer. Tussen de ravage op Bay Street lopen groepjes verklede kinderen. Het is vanavond Halloween. Maar voor velen is de werkelijkheid te grimmig voor griezelfantasieen. Aan heel wat voordeuren hangt een briefje waar ‘No Candy’ op staat. De grote Halloween-stoet in Manhattan is uitgesteld omdat er geen stroom is in de wijken waar hij normaal doortrekt. Mocht het van de New Yorkse kinderen afhangen dan zou de monster-stoet van verklede feestneuzen toch zijn doorgegaan. Het is koeler vanavond dan gisteren en eergisteren. Een groepje buren heeft, net als gisteravond, een kampvuur op het voetpad gemaakt met aangespoeld hout. Voor een ander huis, het enige met enkele lichtjes dankzij een kleine generator, zit een ander groepje. Ze houden al voor de derde keer de wacht in de voor de rest pikdonkere straat. Gisternacht rond 4 uur verjoegen ze twee mannen die in een auto wilden binnenbreken. “We moeten het zelf in handen nemen”, zegt een van hen, “de politie heeft nu wel andere dingen te doen.”

Chinatown

De volgende ochtend wordt New York getracteerd op een schitterende zonsopgang. Ondanks onze burgerwacht werd er afgelopen nacht vlakbij een winkel van jetski’s en moto’s geplunderd. De dieven hebben wellicht een vrachtwagen gebruikt om hun buit te vervoeren. In New Dorp Beach, een andere zwaar getroffen buurt in Staten Island, zijn vannacht tientallen inbraken gerapporteerd. In Coney Island zijn 18 plunderaars gearresteerd. In deze buurten aan de de baai waren de bewoners verplicht om te evacueren. De meesten hebben dat bevel opgevolgd. Ze dachten dat ze de volgende dag al terug zouden kunnen keren. Maar voor velen onder hen zal het nog een week, misschien twee weken duren voor de electriciteit-, gas- en watervoorziening in hun wijken zal hersteld zal zijn. Als ze tenminste nog huizen hebben die overeind staan.

Zelf hebben we intussen weer stroom en telefoonverbinding. Onze buren in de straat achter ons en links van ons zitten nog steeds zonder. “Kom gerust bij ons als u computers of telefoons wil opladen of een douche wil nemen of wat wil opwarmen”, zeg ik aan verschillende buren. Ik weet dat ze hetzelfde zouden doen. Net zoals in de rest van New York wordt er in mijn buurt met man en macht gewerkt. Er moeten kelders uitgepompt worden, winkels leeggehaald en geschrobd, omvergewaaide bomen aan stukken gehakt, kapotte ramen en daken hersteld, straten geveegd en telefoon- en electriciteitsdraden hersteld. In de hardst getroffen wijken, voor een keer de rijke zowel als de arme, moet er in de rij gestaan worden voor van alles en nog wat, van bussen tot brood en benzine voor generatoren en auto’s. Als er nog wat is. In sommige wijken is er geen eten meer te koop. In heel Staten Island is er geen benzinestation meer open. Verbazend hoe snel zelfs in een van de rijkste steden ter wereld de dingen kunnen ontrafelen. De burgemeester en andere politici doen hun best om de bevolking gerust te stellen. De National Guard is ingezet om van deur tot deur te gaan om te zien of er bejaarden, zieken of mensen met jonge kinderen zijn die voedsel, water of medicatie nodig hebben. Vertegenwoordigers van FEMA (Federal Emergency) delen formulieren uit om subsidies aan te vragen voor de heropbouw. Er worden adressen gegeven waar ijs, eten, water, kleren en dekens worden uitgedeeld. Maar vele mensen die geen stroom hebben en geen radio met batterijen hebben geen idee waar ze voor hulp terecht kunnen.

New York is op dit ogenblik een stad verdeeld in verlichte en onverlichte buurten. Con Edison, de New Yorkse electriciteitsmaatschappij, belooft iedereen in Manhattan weer stroom te geven tegen het weekend. Voorlopig zit nog ongeveer iedereen die zuidelijk van de fel verlichte Empire State Building woont zonder. Maar rond het decadent verlichte Times Square draait toeristisch New York alweer op volle toeren. Gisteren hebben alle Broadway-theaters hun deuren heropend. Dat wordt dan voorgesteld als voorbeeld van hoe taai en optimistisch New York is maar de ware reden is money. Elke avond dat er niet wordt gespeeld op Broadway worden er miljoenen dollar verloren. Geld, in dit geval een influx van 340 miljoen dollar, is ook de reden waarom de jaarlijkse marathon morgen zal doorgaan. Sommigen vinden het schandalig dat meer dan 30.000 hotelkamers gereserveerd zijn voor marathon-deelnemers terwijl veel New Yorkers kamperen in huizen zonder ramen of in hun auto’s overnachten. De Marathon start op Staten Island, aan de voet van de Verrazano-brug, vlakbij de zwaar verminkte wijken South Beach en Midland Beach. “Het aantal doden door de storm in New York is opgelopen tot 39”, zei de burgemeester vanavond, “waarvan 19 in Staten Island”. Twee ervan zijn de vermiste broertjes die de politie vandaag heeft gevonden in een moeras op wandelafstand van de startlijn van de marathon.

NASCHRIFT

Door Tom Ronse

Jacqueline is intussen vertrokken naar Belgie. En burgemeester Bloomberg is intussen terug gekrabbeld. De marathon is niet doorgegaan. Veel New Yorkers, vooral deze die nog zonder electriciteit en water zitten, waren woedend over het geplande evenement. Hier aan de startlijn in Staten Island waren al allerlei faciliteiten voor de lopers in gereedheid gebracht terwijl vlakbij slachtoffers van de storm nog het meest noodzakelijke moesten ontberen. Bloomberg zei dat het doorgaan van de marathon aan de wereld zou tonen dat “New York in staat is om tegelijk te lachen en te wenen”. Toen we zaterdag in South Beach en Midland Beach waren, hebben we niemand tegen gekomen die in stemming was om te lachen.

Michael in South Beach toonde ons zijn huis. Of wat ervan overschoot:

Hij had het evacuatiebevel voor de storm genegeerd. Een tsunami-achtige golf had hem uit zijn huis gespoeld. “Ik dacht dat ik eraan was”, vertelde hij. “Vijf uur lang heb ik me aan een boom vastgeklampt. Het water kwam soms tot over mijn hoofd.” Hij kwam zien of er in het bungalow-huis nog iets was dat de moeite was om te bewaren. Dat bleek niet het geval. Voorlopig kon hij terecht bij een kozijn enkele straten landinwaarts. Ook van andere mensen hoorde ik dat ze bij familie zijn ingetrokken. Opvallend, hoe krisis en rampen de familiebanden aanhalen.

Zoals vele anderen die een kijkje kwamen nemen hadden we wat eten en kleren mee. We gaven ze aan Michael. Enkele kilometers verder kwamen op een parking langs de zee aan een groot distributiecentrum van kleren, water en eten. Men kon er ook warme maaltijden eten, zich opwarmen, batterijen van gsm’s en laptops opladen en formulieren krijgen om financiele hulp aan te vragen. Er stond een bus klaar om mensen naar een opvangcentrum te brengen.

Veel mensen willen echter hun huis niet verlaten, al is het onbewoonbaar geworden. Aan sommige deuren zagen we waarschuwingen voor plunderaars:

Er is wel veel politie maar ’s nachts is het aardedonker in die wijken. De resterende bewoners voelen zich onveilig. Het ziet er naar uit dat de kou hen spoedig zal verdrijven. Sommigen gebruiken generators om tenminste één kamer te verlichten en te verwarmen. Anderen brengen veel tijd voor in hun auto’s. Zolang ze benzine hebben kunnen ze daar warm blijven. Tussen ons huis en de strandwijken zijn er twee benzinestations. Sinds het moment dat die zaterdag heropenden, zijn er kilometerslange rijen van aanschuivende auto’s. Een pomp was gereserveerd voor de honderden die te voet met een kan om benzine kwamen. Een station is inmiddels al weer leeg gepompt:

Het openbaar vervoer normaliseert, soms sneller dan eerst voorspeld was. De metro-verbinding met Brooklyn is hersteld, de ferry’s varen weer. Morgen zijn het verkiezingen en binnen de week zal het leven in 95% van New York weer zijn gewone gangetje gaan. Alleen in de kustwijken van Queens, Brooklyn en Staten Island zal dat nog lang niet het geval zijn. Dat zijn geen rijke villawijken maar buurten waar werkmensen en de ‘lower middle class’ wonen. Ik hoop dat ze snel hersteld zullen worden. En dat de nieuwe huizen steviger zullen zijn dan de nieuwbouw die nu door Sandy werd verwoest. Maar ik vrees ervoor. Zeven jaar nadat orkaan Katrina New Orleans bezocht, zijn er nog arbeiderswijken in die stad die er nog bijna even kapot uitzien als toen.

Een huis in South Beach: de buitenmuur is nauwelijks meer dan isolatiemateriaal

Op 8 november is Jacqueline Goossens op de Boekenbeurs. Om 20h. spreekt ze in de Groene Zaal. Van 20.30h. tot 21.30 signeert ze boeken aan de stand van Lannoo.

Entry filed under: Ekonomie, Milieu, VS. Tags: , , .

DE RAKETTEN VAN OKTOBER Ze zijn zo lief voor de N-VA meneer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: