EN TOEN WAS DE OORLOG GEDAAN

november 10, 2012 at 5:29 pm 1 reactie

11 november: einde van de Eerste Wereldoorlog, traditioneel Vredesdag. Wie de vrede wil, moet zich de oorlog herinneren, zou Otto Dix (hierboven: Trenches) gezegd kunnen hebben. Lucas Catherine doet in elk geval een poging om zijn en ons geheugen op te frissen, of beter, te ontfrissen. (jc)

door Lucas Catherine



Meter Lieze, mijn overgrootmoeder ging tweemaal per week naar de markt in Brussel om er melk en eieren te verkopen. Drie uur gaan en drie uur terugkomen.

Ik spreek nu van voor den Eersten Oorlog. Zij deed dit als bijverdienste, want ze was boerin en weduwe en zij deed dit met een hondenkar en haar trekhond was een Duitse Scheper. Die was nodig want eerst moest ze Mazelberg op, dan de Putberg en tenslotte afdalen via de Moret naar de Zennevallei.

En toen kwam de oorlog en kwamen de Duitsers en die legden beslag op haar trekhond en op een zilveren horlogeketting.  Gelukkig niet op de ‘regulateur’, de hangklok in “Grunderzeit”-stijl die ze bij haar huwelijk had gekregen. Hij hangt nu bij mij thuis.

Na den oorlog diende ze een verzoek tot oorlogsschade in bij het tribunaal in Brussel. Dat leverde haar 110 frank op, nu 530 Euro. En toen was voor haar de oorlog gedaan. Ze heeft er geen nieuwe hond mee gekocht en is niet meer naar de markt gegaan. Een mens werd vlug oud tijdens de oorlog.

 

Mijn grootvader, Peter Cis, alias Ciske Plecker was verliefd op de dochter van Meter Lieze, mijn meter Stine. En dat kwam zo:  Ciske speelde in de harmonie. Alhoewel, het was geen echte harmonie. Het was Het Stro Muziek. De mannen gingen gekleed in de traditionele boerenkiel van het Pajottenland, met strooien hoed en een rode zakdoek met witte bollen geknoopt als sjaaltje. Hun instrumenten waren fake en gemaakt uit stro en karton. Het mondstuk bestond uit een stukje kam met daarop een dun papiertje gespannen en daar neurieden ze hun liedjes door. Met de kermis ging dat Stro Muziek overal spelen. Stine zag Cis, en haar reactie was: “die kleine met zijn snor en zijn strooien hoed, die moet ik hebben.” Ze is altijd een autoritaire vrouw geweest. Haar wil geschiedde. Ciske moest van dan af wekelijks te vrijen naar haar boerderij.
Van beroep was hij ‘poseur’ bij de telefoonmaatschappij. Telefoonlijnen trekken en dan het toestel bij de mensen aansluiten. Die eerste telefoonlijnen liepen van dorp tot dorp langs de spoorwegen. Hij heeft zo een groot stuk van het land gezien ‘Ik heb palen gezet en lijnen getrokken van Luik tot aan de Hollandse grens’ zei hij altijd Ciske was geen boerenjongen. En toch, zoals dat in boerenfamilies overal ter wereld het geval is,  moest de verloofde zich voor de familie bewijzen door af en toe een handje toe te steken, vooral bij de oogst en het dorsen, als er handen te kort zijn.
En zo was hij eens eind augustus heel de dag gaan dorsen bij zijn toekomstige schoonfamilie. Als het donker werd stapte hij met zijn dorsvlegel op de schouder te voet naar huis. Zo’n dorsvlegel was een stok waaraan met een lederen scharnier een knots was verbonden. De mannen gingen rond het graan in een cirkel staan en ieder op zijn beurt sloeg ritmisch met zijn dorsvlegel op het graan in. Meestal zongen ze daarbij een liedje, om het ritme van het dorsen te bewaren.
Ciske Plecker stapte via de kortste weg naar huis en die liep langs de verlaten Paddebroeken. En hij voelde zich niet op zijn gemak, zo  alleen in het donker in de verlaten Paddebroeken. En hij dacht aan de Watergeesten die vanuit de Schelde via de Dender en de beken tot hier kwamen: Lange Wapper en de dwerg Kludde. En opeens voelde hij iets op zijn rug. Had Kludde hem besprongen? Hij begon te lopen en hoe harder hij rende hoe meer hij het geklop van Kludde op zijn rug voelde. Uitgeput arriveerde hij in de bewoonde wereld, of toch ongeveer. En daar lachten ze hem uit. Het was zijn vlegel, niet Kludde die op zijn rug had geklopt.

Hij heeft mij het verhaal maar een keer verteld, want hij was een man van weinig woorden en hij was, net als ik, niet van de dappersten.
Toen kwam de oorlog en Ciske verdween voor meer dan vier jaar achter de IJzer, als geniesoldaat. Telefoonlijnen trekken van de loopgraven naar het hoofdkwartier en bij iedere beschieting die lijnen herstellen. Hij deed dat in Merckem, Beveren, Stadenberg, Westrozebeke, de Leie en de afbuiging van de Leie. Althans dat staat op zijn erediploma dat hoort bij al zijn decoraties. Over dat front heeft hij niet veel verteld: veel modder, veel luizen en veel doden, zei hij. Hij was een man van weinig woorden. En ook dat toen hij ’s nachts eens op wacht stond Koning Albert daar passeerde op inspectie. Een verhaal dat veel oudstrijders vertellen en een van hen zal het allicht wel meegemaakt hebben. Ik weet niet of het Ciske echt is overkomen.

Ciske tweede van links

Toen het Belgisch leger de terugtrekkende Duitsers achtervolgde arriveerde de compagnie van Ciske Plecker in Wetteren, dat is halfweg tussen Gent en Aalst en daar is een station. Cis wou zijn familie terugzien en zijn lief. Hij vroeg toestemming om naar huis te marcheren en dan dadelijk weer zijn eenheid te vervoegen. De commandant had geen bezwaar. Wie vier jaar IJzer had overleefd zou nu wel niet meer deserteren. In Wetteren hadden ze een station, en als poseur kende hij alle spoorlijnen, want hij had de telefoonpalen ernaast helpen planten. Via de spoorweg marcheerde hij naar Dendermonde en daar via spoorlijn 60, richting Brussel. Over dat weerzien heeft hij nooit veel verteld. Wel dat hij zijn moeder vroeg naar zijn lief en of ze ondertussen geen ander had. Daar konden ze hem thuis geen zekerheid van geven. En hij stapte dus verder. Hij arriveert bij Stine thuis en vraagt: “Wilde gij mij nog?” ‘Ik wil u nog.’ “Ik u ook.” Meer heeft hij er niet over verteld, want hij was een man van weinig woorden. Maar voor hem was de Oorlog toen voorbij. Ondertussen was zijn compagnie al in Vilvoorde gearriveerd en zo stapte hij mee naar Luik. Daar werd hij gedemobiliseerd. En toen was de Oorlog ook voor alle andere Belgen gedaan. (lc)

Entry filed under: Europa, oorlog, Politiek Belgie, Samenleving. Tags: , , , , , , .

OBAMA’S POOR COUNTRY ‘WE ZIJN ALLEMAAL BASTAARDS’

1 reactie Add your own

  • 1. walter ceuppens  |  november 10, 2012 om 7:48 pm

    Dit is prachtig: van weinig woorden indeed.Mijn opa heeft 4 jaar “aan de Ijzer gelegen”,gedecoreerd etc…Ook hij heeft er nooit over gesproken,toch niet dat ik weet.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: