Brussel, dat moeilijk lief

maart 24, 2013 at 8:08 am 3 reacties

Hoe meer kleuren, hoe meer vreugd

Hoe meer kleuren, hoe meer vreugd

door Walter Zinzen

 

Brussel zal onoplosbaar blijven zolang het benaderd wordt met kortzichtigheid, door ideologische scherpslijpers en opportunistische figuren die zich vastklampen aan machtsposities – aan beide zijden van de taalgrens. Als we de taboes doorbreken en het gezond verstand aanspreken, dan kan een evenwichtig akkoord niet meer zo moeilijk zijn.

Voorwaarde nummer één is dan wel dat we kennis nemen van Brussel zoals het werkelijk is. Als Jean-Claude Marcourt (PS) beweert dat Brussel voor 90 procent Franstalig is, dan houdt hij een mythe in stand die een werkbare oplossing onmogelijk maakt (DS 23 februari) . Jammer genoeg zijn er ook heel wat Vlamingen die Brussel nog steeds beschouwen als een stad van verfranste Beulemansen. De werkelijkheid is dat in Brussel tweehonderd talen worden gesproken, zoals oud-VUB-rector Els Witte al jaren geleden heeft aangetoond, op basis van wetenschappelijk onderzoek. Dat komt omdat meer dan 50 procent van de Brusselse inwoners van niet-Belgische afkomst is. Guido Fonteyn, Brusselaar en eminent kenner van Franstalig België, roept al jaren dat Brussel een stad van minderheden is.

Het deze week gepubliceerde nieuwe VUB-onderzoek bevestigt dat: nog maar 38 procent van de Brusselse bevolking is Franstalig (een daling van 25 procent in zes jaar tijd). Arabisch rukt op als thuistaal, Engels als lingua franca, bindmiddel tussen de verschillende taalgroepen. Het officiële tweetalige statuut van Brussel beantwoordt dus aan geen enkele werkelijkheid meer. Pascal Smet heeft gelijk als hij van het Engels een officiële taal wil maken. In heel wat politieke kringen blijft men evenwel Brussel zien als een stad die uitsluitend door Frans- en Nederlandstaligen wordt bewoond. Terwijl ook de ‘Belgische’ Brusselaars een metamorfose hebben ondergaan. Vaak zijn dat jonge Vlamingen en Walen, die met het grootste gemak van de ene taal naar de andere switchen. Kortom, het Brussel van 1963, toen de taalgrens werd vastgelegd, is heel ver weg.

Het Brussel van vandaag is een bruisende stad met een ongelooflijk rijk en gediversifieerd cultureel aanbod. Een stad dus met enorme mogelijkheden maar ook met enorme problemen. Een jeugdwerkloosheid van 30 procent, bijvoorbeeld, schreeuwt om een kordate en doeltreffende aanpak. Met negentien gemeenten die voortdurend overhoop liggen met de gewestregering is dat onmogelijk.

Die negentien gemeenten moeten dus worden samengevoegd. Maar wel met behoud van wat Philippe Moureaux (PS) de proximité noemt. Lokale problemen moeten lokaal worden opgelost en die zijn niet overal in Brussel dezelfde. Molenbeek en Watermaal-Bosvoorde, bijvoorbeeld, zijn niet met elkaar te vergelijken. Het is daarom een goede zaak de gemeenten naar Antwerps voorbeeld te vervangen door districten met beperkte bevoegdheden.

Het eengemaakte Brussel krijgt dan één burgemeester, één schepencollege en één gemeenteraad. Omdat Brussel een stadsgewest is, noemen we de burgemeester minister-president, het college regering en de gemeenteraad parlement. De gegarandeerde Nederlandstalige aanwezigheid in regering en parlement blijft behouden. Brussel is immers ook de hoofdstad van alle Belgen. Alle andere bestuurlijke instanties, de drie gemeenschapscommissies incluis, verdwijnen. Ook de gemeenschappen zelf worden afgeschaft. Eenvoud en transparantie: dat is de boodschap. Brussel moet daarom in de nieuwe Belgische Unie een volwaardig gewest worden naast Vlaanderen, Wallonië en het Duitstalig gebied. Dat komt tegemoet aan de specifieke Brusselse identiteit, die zich over alle taalkundige en culturele verschillen heen wel degelijk aan het vormen is. Ook dat is nu dankzij het VUB-onderzoek wetenschappelijk bevestigd.

De gewesten nemen de gemeenschapsbevoegdheden (onderwijs,cultuur, welzijn) over. Dat is niets nieuws: het staat al in het voorstel dat Johan Vande Lanotte (SP.A) formuleerde na zijn mislukking als Koninklijk Bemiddelaar. Hij voorzag wel dat het Waalse en Vlaamse gewest medezeggenschap in Brussel behouden over onderwijs en cultuur. Waarom zou dat niet via de Vlaamse en Waalse voor Brussel bevoegde gewestministers kunnen en niet via de ingewikkelde gemeenschapscommissies van vandaag?

Ach, voorlopig zal dit wel allemaal utopische dromerij blijven. In 2014 zullen de posities nog vastgeroest zijn. Maar ooit moet het gezond verstand zegevieren. Misschien in 2020?

http://www.dewereldmorgen.be/blogs/wouter-bracquene/2013/03/22/brussel-solidair

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20130322_00514538

Entry filed under: Ekonomie, Geschiedenis, Media, Politiek Belgie, Samenleving. Tags: , , , , , .

HUGO CLAUS EN DE POLITIEK SLOW JOURNALISM: SNEL VERKEERD OF LANGZAAM CORRECT?

3 reacties Add your own

  • 1. patrickghyselen  |  maart 24, 2013 om 1:43 pm

    Een leesstukje dat getuigt van het gezond verstand, dat jammer genoeg ontbreekt in de Wetstraat en aan de Reyerslaan. Het is niet verboden om te denken en te dromen.

    Beantwoorden
  • 2. janvaneisdenmaasmechelen  |  maart 24, 2013 om 4:52 pm

    volledig eens met de stelling dat brussel een volwaardig en transparant bestuurd gewest moet worden.

    blijft de discussie over de uitbreiding van het tweetalig hoofdstedelijk gewest ‘naar de rand’: de grenzen van ‘brussel’ zoals vastgelegd in 1963 lijken me achterhaald. elke grote stad heeft immers in de laatste halve eeuw ongeveer dezelfde evolutie gekend.

    politieke stromingen met separatistische (of ‘confederale’) doelstellingen zijn niet gediend met de uitbouw van het brussels hoofdstedelijk gewest. anders dan in tsjecho-slovakije -bijvoorbeeld- is er voor alle bestuursniveaus (eu-federaal-gewestelijk-…) slechts één stad die de naam ‘onze hoofdstad’ verdient en daarvoor de potentie heeft.

    jan van reusel
    eisden-maasmechelen

    Beantwoorden
  • 3. willy thomas  |  maart 25, 2013 om 9:29 am

    eenvoud en transparantie voor een beter bestuur van complexiteit en diversiteit zijn meer dan noodzakelijk en niet alleen in de deze stad. Hierbij ook een pleidooi voor een niet gemeenschaps-gebonden media en cultuurpolitiek. het stedelijk denken moet zich horizontaal ontwikkelen om de ‘zogenaamde’ rijkdom van deze stad geen geweld aan te doen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: