BEKENTENISSEN VAN EEN MAOÏST

oktober 14, 2013 at 10:13 am 3 reacties

Rode Boekje 1

door Lucas Catherine

In november verschijnt er een nieuwe, herziene uitgave van het Rode Boekje. Het stond al in de krant, alhoewel het eigenlijk de bedoeling is dat het boekje pas terug in de winkels ligt in december, voor de 120ste verjaardag van Mao.

Ik heb iets met het Rode Boekje, of beter met Rode Boekjes. Meervoud zal u zeggen? Er is toch maar een echte, authentieke versie, namelijk dat samengesteld in 1966 door grote leider, maar niet zo groot als Mao of Zhou En Lai,  Lin Biao? Ik had het niet voor Lin Biao en gelukkig maar.

Toen ik in China was, op het einde van de Culturele Revolutie stapte ik zekere dag uit de trein, ik weet niet meer in welk station want het was gewoon om op het perron een krant te kopen. De uitgave van die dag van de Renmin Ribao, de Volkskrant voor de niet Maoisten onder u, zou een collectors item worden, zei mijn Chinese reisleider. En inderdaad, er stond toen die dag zwart op wit in die partijkrant dat de al een paar maand anoniem geciteerde slechterik aan de top, Lin Biao heette.

(Tussen haakjes zal u zich misschien afvragen: hoe komt die Arabierenfreak in China terecht? Wel mei 1966, u weet wel de Grote Revolte in Leuven had mij van de universiteit, niet de fabriek in gejaagd zoals toen onder de eerste Belgische Maoisten de gewoonte was, maar naar de filmschool. Tijd zat dus en China was in de actualiteit. Bij gebrek aan een lief zat ik iedere ochtend alleen te ontbijten en toen dacht ik, waarom leer ik niet wat Chinees. En zoals ik eerder zes jaar lang iedere dag tien nieuwe Latijnse woordjes had geleerd, memoriseerde ik iedere ochtend tien Chinese karakters. Met als gevolg dat ik na een jaar zo’n 500 karakters kende – de woordenschat van een ongeschoolde arbeider en arbeider was toen al de norm onder Maoisten -. Tijd dus voor mij om naar China te trekken. Als door de Belgisch-Chinese Vereniging erkend Maoist kon ik een delegatie van Waalse staalarbeiders vervoegen. Die mochten naar China op de kosten van Mao. Toerisme naar dat land zou pas jaren later mogelijk worden. En nu sluiten we de haakjes.)

Ik ga u niet mijn reis naar China vertellen, we zouden het over de Rode Boekjes hebben.

Natuurlijk had ik in Brussel al een exemplaar van de Citaten van Voorzitter Mao, maar gezien mijn artistieke studierichting en mijn karakter was ik er achter gekomen dat er nog een ander Rode Boekje bestond, ook van Mao maar dan met zijn gedichten. Mao Zhuxi Shici. En ik was aan het vertalen geslagen, kwestie van een iets ruimere woordenschat te ontwikkelen dan
die van een ongeschoold arbeider. Het gedicht dat het meest indruk op mij maakte was Sneeuw/ Xue uit 1936, dus lang voor hij aan de macht was. Inhoudelijk was het typisch Mao. Het landschap ligt er bevroren en doods bij (lees maar China), de oude keizers – en hij somt er een rits op – betekenen niet veel, alleen in het heden vind je nog gecultiveerde mannen (Hij en zijn kameraden dus). Maar vooral het gedicht was in zijn eigen kalligrafie en die maakte indruk.

Daarom dat ik nu weet dat Chinese kalligrafie zo iets is als Les Ballets C de la B. Ritme en tijd, maar dan vastgelegd op papier. En dat komt zo. Je houdt je penseel verticaal op het papier en naargelang je het dichter bij het papier brengt krijg je een dikkere lijn, veel inkt kan dan worden opgeslorpt en als je dan sneller gaat verdunt die lijn en zo krijg je dus een idee van de snelheid waarmee de kalligraaf over het papier is gegaan. Bij het gedicht Sneeuw heeft Mao die techniek zo toegepast dat je de indruk krijgt door een wolk sneeuwvlokken te kijken. Zie maar hieronder. Rechts de gedrukte versie van het gedicht, links de gekalligrafieerde.
RodeBoekje2_NEW
Dus eens in China, in Shanghai stapte ik nieuwsgierig een boekhandel binnen. Een grote boekhandel en volgens Vrij Nederland en andere Linkse Boekjes was het boekenarmoe troef in China en zou ik daar alleen maar de Vier Chinese Opera’s vinden waarmee de Chinezen toen om de oren werden geslagen, zoals wij nu met interviews van NV-A’ers in onze kwaliteitspers. Die opera’s interesseerden mij niet, die kon ik in Brussel ook kopen. Maar gelukkig lag er meer. Ik kon niet alle titels ontcijferen, je moet mijn Chinees nu ook niet overschatten, maar in mijn valies belandde toen wel wat andere boeken, onder meer een uitgave van Tang-gedichten (7de-10de eeuw), een exemplaar van De Droom in de Rode Kamer een klassieke maar ook erotische roman uit de 18de eeuw, en een klein mapje met veertien zwart-wit etsen, waaronder een van Gent, door een zekere Maisuijuile, Masereel dus in Chinese transcriptie.


En natuurlijk lagen daar ook Rode Boekjes in alle soorten. Wetende dat ik een invité was verwachtte ik mij eraan dat ik samen met mijn reisgenoten zou opgetrommeld worden voor een of andere betoging of défilé en ook met het Rode Boekje zou moeten zwaaien. Nu is individualisme mij niet vreemd en ik zocht dus wat anders. Het u bekende Boekje is samengesteld door Lin Biao, toen opperbevelhebber van het leger en moest dus in het borstzakje van zo’n legeruniform passen. Maar er waren ook kleinere formaten. Het kleinste dat ik vond was op ‘boerenformaat’ en droeg de titel Shouyi xin shenliao fa, Nieuwe Veterinaire Naaldbehandelmethode, jawel, een handboekje voor acupunctuur bij varkens. En als u mij niet gelooft, kijk maar hieronder:

 RodeBoekjeVarken_NEW

 

En ik zo blij als een kind. Ik heb mijn Rode Boekje nooit moeten gebruiken. Ik heb ook nooit zoals miljoenen Chinezen miljard maal hebben gescandeerd, geroepen Mao Zhuxi wansui, wan wan sui! Voorzitter Mao, lang mag hij leven! Daarom, nu dat hij dood is, en ter gelegenheid van zijn 120ste verjaardag, ga ik het toch een keer doen: Mao Zhuxi wansui, wan wan sui!

Daar gaat mijn reputatie, als ik die al had.

Rode Boekje

Entry filed under: Azie, boeken, Europa, Geschiedenis, Kunst, links, Samenleving, Taal. Tags: , , , , .

ERGERNISSEN, GECONDENSEERD TERZAKE WAS DUS NIET TER ZAKE

3 reacties Add your own

  • 1. Koen DILLE  |  oktober 14, 2013 om 12:14 pm

    Leuk om eens met een andere Lucas Catherine kennis te maken. Kleine correctie: Masereel heeft nooit etsen gemaakt, wel houtsneden (eventueel lino’s), een totaal andere grafische techniek. Verder ook nogal wat schilderijen, die minder bekend zijn en dat niet verdienen. Koen DILLE, 2600 Berchem

    Beantwoorden
  • 2. tomasronse  |  oktober 15, 2013 om 7:33 am

    Wan wan sui dus, omdat hij zo mooi kon schrijven. En een traantje voor de miljoenen die door zijn wanbeleid verhongerden.

    Beantwoorden
  • 3. Frank Willems, oud-voorzitter Vereniging België-China  |  oktober 21, 2013 om 2:47 pm

    Deng Xiaoping zei dat Mao 70% correct was en 30% fout. Na meer dan 30 jaar intensieve contacten met en studie over China denk ik dat hij gelijk heeft. Vergeet de Jung Changs, de Dikötters en soortgelijke geschiedenisvervalsers. Het is moedig van Lucas Catherine dat hij tegen de hoofdstroom hier durft ingaan.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.334 andere volgers


%d bloggers liken dit: