“L’AFFAIRE H.”

januari 19, 2014 at 2:06 pm 6 reacties

francois-hollande-le-president-francais-est

par/door Hugues Le Paige

Depuis près de deux semaines, les médias « honorables » ou même de « référence » et évidemment de « service public » méta-communiquent sur « l’affaire H. » : nous n’y sommes pour rien, nous n’avons rien à voir avec la presse de caniveau, nous n’avons pas envie d’en parler mais nous devons bien remplir notre « devoir d’information »… et puis il y a la « demande » du public… A propos du déversement d’informations – vraies ou fausses –, de ragots et de rumeurs quant à la vie privée du président H., un simple rappel : la conclusion d’un livre d’entretien avec Jean Lacouture, intitulé « Eloge du secret » [1]. Le journaliste-biographe, à nul autre pareil, disait ceci – en 2005 – à propos des médias, de la transparence et du secret :

« Je sais qu’il [le secret] est l’antidote nécessaire contre la société d’impudeur où se vautre nos contemporains ; qu’il met en garde contre le prétendu idéal de « transparence » ; et qu’il est un garde-fou contre le journalisme anthropophage – ou coprophage. […] Du fait de sa complexité, de sa mobilité, de sa cruauté, la vérité n’est pas propre à l’instantanéité, rarement à la totalité. L’une des composantes essentielle de la liberté humaine est le libre choix de ses dimensions, de sa mise en perspective, et du moment de son apparition. La vérité, et son usage, sont de libres conquêtes de l’homme. Le secret, un de ses droits. »

Rien à ajouter.

[1] Eloge du secret, Jean Lacouture, Hugues Le Paige, Editions Labor, Collection Trace, 2005.

Hugues Le Paige is onafhankelijk publicist en filmmaker. Hij was geruime tijd correspondent in Rome en Parijs voor de RTBF, de Franstalige openbare omroep. (jc)

—————————–
NEDERLANDSE VERTALING (jc)

Al een paar weken wordt er lang en breed gecommuniceerd over de ‘Affaire H.’, door zowel ‘eerbare’ als ‘kwaliteits-‘ als ‘dienstverlenende’ media. Dat gebeurt op een toon van: wij kunnen er ook niet aan doen, wij keuren zelf de riooljournalistiek af, wij zouden er liever niet over praten maar we hebben nu eenmaal een ‘informatietaak’. En er is ook de vraag van het publiek waar we niet onderuit kunnen.
Inzake het lossen van informatie – juiste of valse – , van roddels en geruchten over het privé-leven van president H. wil ik een tekstje in herinnering brengen. Het is het slot van het boek ‘Eloge du secret’, een lang interview met Jean Lacouture (ster-reporter van o.m. Le Monde en Le Nouvel Observateur/jc), uit 2005. Over de media, doorzichtigheid en geheimhouding zei de journalist-biograaf hetvolgende:

‘Ik weet wel dat geheimhouding – niet-publicatie – een noodzakelijk tegengif is voor de huidige maatschappij die zich graag in de onbeschaamdheid wentelt. Dat zwijgen een wapen is tegen het zogenaamde ideaal van de transparantie. En dat het een waarschuwing is tegen kannibalen evengoed als tegen mestkevers. De Waarheid is, vanwege haar ingewikkeldheid, volatiliteit en wreedheid, nooit pasklaar en zelden totaal. Een essentieel onderdeel van de menselijke vrijheid is de vrije keuze van afmetingen, perspectieven en het ogenblik van publicatie. De waarheid en het gebruik ervan zijn  zelfverworvenheden van de mens. De geheimhouding  is een van zijn rechten.’
Daar heb ik niets meer aan toe te voegen.

Entry filed under: boeken, Europa, Frankrijk, Media. Tags: , , , .

DE AARDAPPELJAREN: AANSCHUIVEN IN ’14- ‘18 SHARON DE TERRORIST

6 reacties Add your own

  • 1. Jef Lambrecht  |  januari 19, 2014 om 5:24 pm

    Dit is mij uit het hart gegrepen. Elk journalist die dit niet begrijpt of respecteert zoekt beter werk in de Propaganda Abteilung.

    Beantwoorden
  • 2. Henry Snail  |  januari 19, 2014 om 5:43 pm

    Moeilijk debat:
    privacy als recht; waarheid als verworvenheid.
    Maar in concreto?

    Beantwoorden
    • 3. Jef Lambrecht  |  januari 19, 2014 om 7:54 pm

      Was waarheid maar een bekommernis…

      Beantwoorden
      • 4. Jef Lambrecht  |  januari 20, 2014 om 1:16 pm

        Privacy was ooit bijna een verworvenheid, de waarheid is hooguit een schaars toegekend recht.

        Er bestond een woord voor journalisten die mensen achtervolgen tot tussen de lakens en voor het genre dat ze bedrijven.

      • 5. Henry Snail  |  februari 3, 2014 om 9:29 pm

        Dat klinkt idealistisch.
        Ik zou zeggen: een strijd.
        En gaat die dan soms niet in tegen het recht?

  • 6. Henry Snail  |  februari 3, 2014 om 9:32 pm

    Vanwege de opeenvolging van deze reacties, moet ik de mijne herschrijven.
    Ik bedoel dat uw “waarheid als bekommernis” idealistisch klinkt, zodat ik waarheid liever als strijd opvat…
    die dus eventueel tegen het recht ingaat.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.205 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: