OEKRAÏNE: WERKELIJKHEID EN VERZINSEL

februari 24, 2014 at 8:34 pm 6 reacties

Door Johan Depoortere

De berichtgeving in de mainstream media over Oekraïne mist kader, is onvolledig, simplistisch en vooringenomen. Wie de verhalen leest in de kranten of de verslagen op radio en tv volgt moet wel de indruk krijgen dat het hier gaat om een strijd tussen goed en slecht, tussen dictatuur en democratie, tussen Oost en West.

Neem het artikel in Knack van 20 februari: De vijf hoofdrolspelers in het Oekraïense conflict.” Het gaat, zo schrijft Kevin Van der Auwera om “een conflict tussen de pro-Russische regering van Viktor Janoekovitsj en de pro-Westerse oppositie.” Simpel genoeg: pro-Russisch tegen pro-Westers. Dat veel Oekraïense “nationalisten” helemaal niet pro-Westers zijn maar dromen van een autoritaire staat zonder communisten, Joden, homo’s en ander gespuis wordt hier elegant onder het tapijt geveegd. Dat de verhoudingen tussen de clan van Janoekovitsj en het regime van Poetin gespannen zijn en rijk aan conflicten eveneens. Vervolgens somt Van der Auwera de “vijf hoofdrolspelers” in het conflict op: Klitsjko, Janoekovitsj, Timosjenko, Jatsenjoek en godbetert Ruslana Lyzjytsko. Over de neonazis van Svoboda geen woord, over de extreem-rechtse knokploegen, geen woord: passen immers niet in het plaatje van de “democratische oppositie.”

media_xl_6511645

Op Maidan steekt Verhofstadt een publiek van liberalen, democraten, nationalisten en fascisten een hart onder de riem. Olie op het vuur.

In De Standaard van 20 februari wordt Viktor Janoekovitsj steevast een “stroman van Moskou” genoemd. Dat zijn Partij van de Regio’s in 2013 zowel de presidents- als de parlementsverkiezingen heeft gewonnen wordt daarbij gemakshalve vergeten. Ik moet nog het eerste artikel lezen waarin Vitali Klitsjko, een product van de Konrad Adenauerstiftung en de lieveling van Angela Merkel een “stroman van Berlijn” wordt genoemd. Ik heb nog geen enkel commentaar gelezen met bedenkingen bij het optreden van Guy Verhofstadt die op het Maidanplein de betogers een “hart onder de riem kwam steken:” een grove inmenging in het conflict van een buurstaat. Moet kunnen blijkbaar, alles in naam van de democratie! (1)

Het gaat in onze media bijna uitsluitend over de duizenden betogers in het hartje van Kiev, ongetwijfeld een indrukwekkende massa. Maar over de andere slordige 45 miljoen inwoners van het land vernemen we weinig of niets. Op de historische, culturele en economische breuklijnen die het land grofweg verdelen tussen Oost en West wordt zelden ingezoomd. De verschrikklijke gevolgen van het wilde kapitalisme dat na de val van de Sovjet-Unie hier als “schoktherapie” de bevolking door de strot werd geramd blijven meestal onbelicht. In Oekraïne kwam die schoktherapie zo mogelijk nog harder aan dan in Rusland. Dat de betogers op het Maidanplein dan heil zien in nog meer van dezelfde medicijn kan verbazing wekken, maar een verklaring daarvoor zul je vergeefs in onze kranten zoeken.

Dat de werkelijkheid in Oekraïne iets gecompliceerder is dan de sprookjes in onze media doen geloven moge blijken uit het interview met Jean-Marie Chauviez dat eerder verscheen in “Solidair” het blad van de PTB – de Waalse tegenhanger van de PVDA. Chauviez, een voormalige RTB-journalist, volgt al decennia van nabij de ontwikkelingen eerst in de Sovjet-Unie en later in de landen van het voormalige sovjetblok. Hij publiceert onder andere in Le Monde Diplomatique, Le Soir en verschillende webmedia. Hieronder volgt een licht aangepaste vertaling. 

Lees ook het citaat uit Wikileaks waaruit blijkt wat de oppositie – of althans een belangrijk deel ervan – voor de Oekraïners in petto heeft als ze aan de macht komt. Het is de weergave van een gesprek tussen een kopstuk van Klitsjko’s partij en de Amerikaanse ambassadeur in Kiev. Je vraagt je af of de meerderheid van de betogers op de Maidan beseffen wat ze van hun leiders en de zo aanbeden EU te verwachten hebben.

Viktor_Yuschenko

Viktor Joesjenko: van heiland tot politieke paria

Hun en ons geheugen is kort. Zelf herinner ik me nog levendig de zogenaamde “Oranje Revolutie” in 2004 toen dag en nacht betogers onder mijn hotelkamer “Joesjenko! Joesjenko!” schreeuwden. Viktor Joesjenko was toen de heiland van wie redding werd verwacht. Twee jaar later werd dezelfde Joesjenko door een overgrote meerderheid weggestemd en aan de vergetelheid prijsgegeven. Zijn liberale recepten waren de Oekraïners zuur opgebroken. In de verkiezingen van 2012 haalde zijn partij “Ons Oekraïne” 1,11% van de stemmen. Verbazend hoe nu van eenzelfde remedie een verschillend resultaat wordt verwacht.

“DE OVERGROTE MEERDERHEID VAN DE OEKRAÏNERS WIL DEZE BURGEROORLOG NIET.”

Interview met Jean-Marie Chauviez door David Pestieau

Wat zijn de grote economische problemen waar de bevolking in Oekraïne mee te kampen heeft?

Jean-Marie Chauvier: Sinds de val van de Sovjetunie in 1991 is de bevolking van Oekraïne van 51,4 tot 45 miljoen gedaald. Oorzaken zijn een daling van het geboortecijfer en stijging van het sterftecijfer gedeeltelijk te wijten aan de ontmanteling van de openbare gezondheidszorg. De emigratie is enorm. 6,6 miljoen Oekraïners leven tegenwoordig in het buitenland. Uit het Oosten van Oekraïne zijn velen zijn gaan werken in Rusland waar de lonen merkelijk hoger zijn, uit het Westen gaat de emigratiestroom veeleer naar West-Europa: de serres in Andaloezië bijvoorbeeld of de bouwsector in Portugal. Jaarlijks sturenh de emigranten 3 miljard dollar naar hun land.

Officieel bedraagt het werkloosheidscijfer 8%, maar een groot deel van de bevolking leeft onder de armoedegrens: 25% volgens de regering, 80% volgens andere schattingen. Extreme armoede, gepaard met ondervoeding wordt geschat tussen 2 a 3 tot 16%. Het gemiddeld maandloon bedraagt 332 dollar, één van de laagste in Europa. De armste regio’s zijn de landelijke gebieden in het Westen. Werkloosheidsuitkeringen zijn laag en beperkt in de tijd.ilyintsy-villagers

Poverty_thumb

Extreme armoede in Oekraïne

.

De economische problemen van het land dreigen nog te worden aangescherpt door vrijhandelsakkoord met de EU en de maatregelen van het Internationaal Muntfonds. Vooral in het Oosten van Oekraïne dreigt sluiting van industriële ondernemingen of overname-herstructurering door multinationale bedrijven. Door de verwachte komst van de grote agrobusiness rijst voor de landbouw in de vruchtbare streken van Oekraïne het perspectief van de ineenstorting van de lokale productie die tegenwoordig wordt gedragen door de kleine boeren en de erfgenamen van de kolchozen verenigd in associaties.De aankoop van de rijke landbouwgronden zal in versneld tempo doorgaan. Zo heeft de Britse groep Landkom al 10000 hectare opgekocht en het Russische hedgefund Renaissance heeft 300000 ha gekocht – wat overeen komt met één vijfde van alle Belgische landbouwgronden.

Voor de multinationals zijn er dus heel wat aantrekkelijke brokken in te pikken: sommige industrieën, olie-en gasleidingen, vruchtbare grond en goed opgeleide werkkrachten.

Wat zijn de voor-en nadelen van toenadering tot de Europese Unie?

Jean-Marie Chauvier: De Oekraïners en vooral de jongeren dromen van de EU, de vrijheid om te reizen, de illusies van comfort, een goed salaris, voorspoed etc. – dromen waarop de westerse regeringen speculeren. In werkelijkheid is er geen sprake van toetreding van Oekraïne tot de EU. Er is geen sprake van vrij verkeer van personen. De voorstellen van de EU gaan niet verder dan vrij handelsverkeer, massale import van westerse goederen, het opleggen van Europese standaarden voor de Oekraïense goederen die naar de Unie kunnen worden geëxporteerd – een enorme rem op de Oekraïense export. Rusland dreigt dan weer zijn markt af te sluiten voor Oekraïense producten als het tot een akkoord komt met de EU. Nu al wordt de Russische markt afgeschermd. Het tegenvoorstel van Moskou is de daling van de olieprijs met één derde, 15 miljard dollar steun, douane-unie met Rusland, Kazakstan en Armenië. Poetin heeft een Euro-Aziatisch project dat het grootste deel van de voormalige ruimte van de Sovjet-Unie omvat (met uitzondering van de Baltische landen)  en dat de banden tussen die landen zou aanhalen door industriële samenwerking met Oekraïne op gebieden waar Oekraïne al in de tijd van de Sovjet-Unie sterk in was: luchtvaart, satellieten, wapenindustrie, scheepsbouw etc. en door die industriële sectoren te moderniseren. Het spreekt vanzelf dat vooral Oekraïne zelf brood ziet in dat vooruitzicht.

Kunt u ingaan op de Regionale verschillen in Oekraïne?

Jean-Marie Chauvier: Oekraïne is geen homogene natiestaat maar een divers geheel. Er zijn tegenstellingen tussen de regio’s die een diverse historische achtergrond hebben. Rusland, Witrusland en Oekraïne hebben een gemeenschappelijke oorsprong: de staat van de Oostslaven (9e-11e eeuw) met Kiev als hoofdstad, alternatief “Rus,” “Rusland,” of “Ruthenië” genaamd. Vervolgens hebben ze elk een apart parcours afgelegd in taal, religie en staatsverband. Het Westen is lang verbonden geweest met het Groothertogdom Litouwen, met de Poolse koninkrijken en met het Oostenrijks-Hongaarse keizerrijk. Na de revolutie van 1917 en de burgeroorlog is voor het eerst een nationale entiteit “Oekraïne” ontstaan, die in 1922 mee de USSR heeft opgericht. Het westelijk deel dat door Polen was geannexeerd is in 1935 en daarna opnieuw in 1945 weer aangehecht. In 1954 werd de sovjetrepubliek Oekraïne uitgebreid met de Krim.

Het Oosten van Oekraïne is meer geïndustrialiseerd, heeft een arbeidersmentaliteit en is meer Russischtalig, het Westen waar meer Oekraïens wordt gesproken heeft een boerenbevolking en een ruraal karakter. Het Oosten is orthodox en behoort tot het patriarchaat van Moskou, het Westen is zowel Grieks-Uniatisch katholiek als orthodox, sinds de onafhankelijkheid in 1991 behorend tot het patriarchaat van Kiev. De Uniatisch-katholieke kerk is vooral in het westelijke Galicië traditioneel erg Duitsgezind en komt vaak in conflict met de katholieke kerk in Polen. Het centrum van Oekraïne met Kiev is een mengkroes van Oost en West, overwegend Russischtalig en met elites die pro-oppositie en sterk verbonden zijn met de ultraliberalen in Moskou.

Oekraïne is dus verdeeld – historisch, cultureel en politiek – tussen Oost en West en niemand heeft er belang bij de twee tegen elkaar op te zetten behalve wie mikt op het uiteenvallen van het land en zelfs op burgeroorlog wat bij sommigen zeker de bedoeling is. Door aan te sturen op een breuk, zoals Westerse landen en hun voetvolk ter plaatse doen kunnen de EU en de Navo vroeg of laat hun brok binnenrijven, maar Rusland zal niet achterblijven en ook zijn deel opeisen. Het zou niet de eerste keer zijn dat men een land wetens en willens laat exploderen. Daarbij moet men niet vergeten dat de Europese keuze ook militair zal zijn: de Navo zal volgen en dan rijst de vraag: wat met de Russische basis Sebastopol op de Krim, die overwegend Russisch is en strategisch van belang voor de militaire aanwezigheid aan de Zwarte Zee. Het lijdt geen twijfel dat Moskou zich niet zal neerleggen bij de installatie van een Amerikaanse basis op die plek.

Hoe wordt het conflict in de media gebracht?

Jean-Marie Chauvier: Als een western! De goede Europagezinden tegen de slechte Ruslandgezinden. De berichtgeving is manicheïsch, vooringenomen en gaat voorbij aan de werkelijkheid in Oekraïne. Het grootste deel van de tijd zoeken journalisten mensen op die denken zoals zij, die zeggen wat hun Westelijke publiek wil horen en die Engels of andere Westerse talen spreken. En dan zijn er de leugens door weglating.

Er is eerst en vooral een grote afwezige: het Oekraïense volk, de arbeiders, de boeren die het slachtoffer zijn van de kapitalistische schoktherapie, de systematische ontmanteling van al hun sociale verworvenheden en van de verschillende maffiamachten.

Praviy sektor

De “Praviy Sektor” de extreem-rechtse en neonazistische franje. Hoe groot hun invloed is moet nog blijken.

 Vervolgens wordt het fenomeen dat men “nationalisme” noemt zwaar onderbelicht. In werkelijkheid gaat het om neofascisme en zelfs ronduit nazisme dat zich vooral maar niet uitsluitend situeert in de partij “Svoboda” (“Vrijheid”), haar leider Oleg Tjagnibog en de westelijke regio die samenvalt met het vroegere Poolse Oost-Galicië. Hoe vaak heb ik in de media de uitspraken van die partij en haar leider gezien, gehoord of gelezen als stemmen van “de oppositie” zonder verder precisering?

De media hebben het over die sympathieke jonge “vrijwilligers voor zelfverdediging” die uit Lviv (Lvov, Lemberg) komen waar het in feite gaat om extreem-rechtse commando’s uit hun bastion Galicië. Politici en journalisten dragen een zware verantwoordelijkheid als ze dit spel meespelen in het voordeel van xenofobe, anti-Russische, antisemitische en racistische tendensen die de collaboratie met de nazis en de Waffen SS verheerlijken waar Galicië (en niet de hele Oekraïne) zich aan hebben bezondigd.

euromaidan_2

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry met oppositieleiders Klitsjko en Jatsenjuk

Tenslotte laten de media de talrijke netwerken onvermeld die gefinancierd door het Westen (Verenigde Staten, Duitsland, Europese Unie) aansturen op de destabilisatie van het land en evenmin komen de talrijke persoonlijke interventies van westerse politici in de schijnwerpers. Stel je even voor dat de neutrale zone in Brussel twee maanden lang wordt bezet door manifestanten die het ontslag eisen van de koning en de regering, die het Koninklijk paleis stormenderhand innemen en vanop de tribune hulde brengen aan Russische, Chinese of Iraanse ministers! Kan men zich dat voortellen in Parijs of in Washington? Dat is nochtans wat gebeurt in Kiev op de Maidan. (2)

Mc Cain Tagnib

De invloedrijke Republikeinse senator John McCain met Tjagnibog op het Maidanplein

Mijn verbazing groeit met de dag als ik de kloof vaststel tussen de “informatie” die onze media leveren en die uit Oekraïense en Russische media. Het neonazistische geweld, antisemitische agressie, overvallen op de regionale regeringsgebouwen: niets van dat alles in onze grote media. We horen slechts één standpunt: dat van de opposanten op de Maidan, de rest van Oekraïne bestaat niet!

Wie zijn de voornaamste acteurs op het veld?

Jean-Marie Chauvier: De industriële en financiële oligarchie die van de privatiseringen heeft geprofiteerd is verdeeld tussen pro-Russische en pro-Westerse groepen. Viktor Janoekovitsj en zijn Partij van de Regio’s vertegenwoordigt de clans (en het grootste deel van de bevolking) in het Oosten en het Zuiden. De Partij van de Regio’s heeft in de herfst van 2013 zowel de parlements- als de presidentsverkiezingen gewonnen. Ze is stevig verworteld in het Westen en in Transcarpatië (ook subcarpatisch Oekraïne genoemd), een multi-etnische regio die zich verzet tegen het nationalisme. Maar de huidige crisis, de aarzelingen en de zwakheden van de president dreigen hem zeer duur te staan te komen en de partij te discrediteren. (3)

De huidige machthebbers zijn in grote mate verantwoordelijk voor de sociale crisis waar extreem-rechts van profiteert en die de bedrieglijke sirenenzangen van EU en Navo zo aantrekkelijk maakt. De huidige machtselite is machteloos en verdedigt in feite een deel van de oligarchie en niet “het vaderland” zoals ze beweert. Ze heeft de corruptie en de mafieuze praktijken bevorderd.

Tegenover hen staan drie politieke formaties die hun basis vooral in het Westen en het cenrtrum van Oekraïne hebben. Er is vooreerst Batkivschina (“Vaderland”) onder leiding van Arseni Jatsenjoek. Hij is de opvolger van Julia Timoshenko, die ziek is en tot voor kort de gevangenis verbleef.

tjagnibog

Oleg Tjagnibog, leider van de neofascistische Svoboda

Vervolgens is er de partij “Oedar” (democratisch en hervormingsgezind) van de voormalige bokser Vitali Klitsjko die de partij ook heeft opgericht. Hij is de lieveling van Angela Merkel en de EU. De kaders van de partij zijn opgeleid door de Konrad Adenauer Stiftung. De derde speler tenslotte is het neofascistische “Svoboda” (“Vrijheid”), geleid door Oleg Tjagnibog. Svoboda stamt in rechte lijn af van de “Organisatie van Oekraïense Nationalisten”, een fascistische partij naar het model van Mussolini’s zwarthemden, in Galicië opgericht in 1929 onder Pools regime. Als Hitler In 1933 aan de macht komt neemt de partij contact met hem op met het idee: “We bedienen ons van Duitsland om onze doelstellingen te bereiken.” De verhouding met de nazis is vaak stormachtig – Hitler wil immers niet weten van een onafhankelijk Oekraïne – maar beiden zijn het roerend eens in hun gemeenschappelijk doel: de communisten en de joden uitroeien en de Russen onderwerpen. 

2183514952.2

Vorige maand ontving Filip Dewinter een delegatie van Svoboda, de erfgenamen van Oekraïense nazis

De Oekraïense fascisten beklemtonen het “Europese” karakter van Oekraïne tegenover het “Aziatische” van Rusland. In 1939 komt Andriy Melnik aan het hoofd van de OON met de steun van Andiy Cheptytskyi, de Duitsgezinde metropoliet van de Grieks-katholieke (Uniatische) kerk en “geestelijke leider” van Galicië, dat in 1939 onder sovjetbewind kwam. In 1940 splitst de radikale Stepan Bandera zich af met de OON-b. Hij levert twee bataljons aan de Wehrmacht, Nachtigall en Roland, die op 22 juni 1941 deelnemen aan de Duitse agressie tegen de Sovjet-Unie. Onmiddellijk begint een vloedgolf van pogroms.

bandera betoging jongeren

Jongeren marcheren achter het portret van de nazicollaborateur Stepan Bandera

Volgens sommige peilingen neemt de invloed van Svoboda na de “oranje revolutie”van 2004 toe in Galicië en in heel het Westen van Oekraïne, ook in de grote steden waar de partij 20 tot 30% van de stemmen haalt. Over heel Oekraïne kan Svoboda op 10% van de stemmen rekenen. Svoboda heeft af te rekenen met splintergroepen die nog radikaler zijn.

images-9

Stepan Bandera kreeg een standbeeld in Lviv

Die drie partijen, Baktivshina, Oedar en Svoboda eisen sinds november het ontslag van de regering en van de president. Ze willen ook nieuwe verkiezingen. Svoboda gaat verder en pleegt een bedekte vorm van staatsgreep op lokaal niveau. Waar de partij haar terreurregime kan installeren verbiedt ze de Partij van de Regio’s (de regeringspartij) en de Oekraïense Communistische Partij.

De Oekraïense Communisten roepen sinds enkele weken op tot gezond verstand. Ze verzamelden 3 miljoen handtekeningen om een referendum te eisen over de vraag of Oekraïne een associatieverdrag met de EU of een douane-unie met Rusland moet krijgen. De partij legt de verantwoordelijkheid voor de crisis niet alleen bij de drie partijen van de oppositie maar ook bij de heersende macht die het land en het volk hebben overgeleverd aan de leiders van de pseudo-oppositie, aan extreem-rechtse groepen, aan neo-nazis, aan gewelddadige nationalistische organisaties en aan buitenlandse politici die de bevolking oproepen de “protesten te radicaliseren” en “te strijden tot het einde.” De Communistische Partij legt de nadruk op de sociale problemen. Van alle politieke partijen neemt ze de meest democratische positie in. Maar haar invloed is beperkt tot het Oosten en het Zuiden van Oekraïne.

Welk spel spelen de buitenlandse machten?

Jean-Marie Chauvier: Zbigniew Brzezinski, de beroemde en invloedrijke Amerikaanse geostrateeg van Poolse origine heeft al in de jaren 90 de strategie van de VS uitgetekend om Eurasië voor goed onder Amerikaanse hegemonie te brengen. Oekraïne neemt daarbij een sleutelpositie in. Voor Brzezinski zijn de “Balkans van de wereld” Eurazië en het Midden Oosten. De Amerikaanse strategie kende een eerste succes met de “oranje revolutie”van 2004. De VS richtten toen een netwerk op van stichtingen – zoals die van Soros en de Reagan-geïnspireerde National Endowment for Democracy (NED) – die duizenden mensen betalen om “de democratie te bevorderen.”

In 2013-2014 is de strategie veranderd. Nu heeft vooral Duitsland met Angela Merkel de vingers aan de knoppen, met hulp van Amerikaanse politici als John McCain. Zonder enige zin voor verantwoordelijkheid worden de massa’s op Maidan en elders opgezweept. Om gemakkelijk het doel te bereiken en Oekraïne in het euro-atlantische kamp te doen belanden maken ze gebruik van de meest anti-democratische elementen in de Oekraïense samenleving. Maar deze doelstelling is onbereikbaar zonder het uiteenspatten van Oekraïne in een Oostelijk en een Westelijk deel waarbij de Krim op vraag van de bevolking naar Rusland zou gaan. Het parlement van de Krim hjeeft verklaard: “Nooit zullen we onder een Banderistisch (fascistisch) regime leven.”

Voor Svoboda en de andere fascisten is het de revanche voor 1945. Maar ik geloof ondanks alles dat de overgrote meerderheid van de Oekraïense bevolking noch de burgeroorlog, noch het uiteenvallen van het land wenst. Maar ongetwijfeld moet de samenleving worden heropgebouwd.

Vertaling door Johan Depoortere

1 De Morgen van 22 februari laat de Leuvense historicus Idesbald Goddeeris aan het woord die eerder op Radio 1 volkomen terecht felle kritiek uitte op Verhofstadt en de rol van Europa in het conflict. Zie: http://www.demorgen.be/dm/nl/990/Buitenland/article/detail/1798728/2014/02/22/Historicus-KUL-Europa-gooit-nog-meer-olie-op-het-vuur-in-Oekraine.dhtml?utm_source=demorgen&utm_medium=email&utm_campaign=newsletter&utm_content=daily

2 Verhofstadt moest toen zijn speech op de Maidan nog afsteken

3 Het interview dateert van vóór de bloedige februaridagen en het politiegeweld dat tientallen betogers het leven kostte. jd

DE WARE BEDOELINGEN VAN DE OPPOSITIE

Dank zij Wikileaks weten we welke richting de politieke oppositie met het land uit wil.

Viktor Pynzenyk, voormalig minister van financiën en nu lid van de oppositiepartij “Oedar” van Vitali Klitschko was in een gesprek met de Amerikaanse ambassadeur bijzonder duidelijk over zijn politieke doelstellingen. De inhoud van het gesprek werd onthuld door Wikileaks.

Dit is wat “Oedar” (“Slag”) in petto heeft voor de Oekraïense bevolking:

  • Verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd met twee tot drie jaar
  • Afschaffing van het prepensioen
  • Beperking van het pensioen voor gepensioneerden die werken
  • Verdrievoudiging van de prijs van gas voor huishoudelijk gebruik
  • Verhoging van 40% van de elektriciteitsprijs
  • Afschaffing van het regeringsbesluit waarbij de vakbonden hun akkoord moeten geven voor elke verhoging van de gasprijs
  • Afschaffing van de wettelijke regeling die het gemeentelijke leveranciers verbiedt de energietoevoer af te sluiten of de consumenten boetes op te leggen voor wanbetaling
  • Privatisering van alle koolmijnen
  • Verhoging van de prijzen voor openbaar vervoer, afschaffing van alle voordelen
  • Afschaffing van kinderbijslagen, gratis maaltijden en schoolboeken (“de gezinnen moeten betalen” staat er letterlijk)
  • Afschaffing van de vrijstelling van BTW op geneesmiddelen
  • Verhoging van de taksen op benzine en 50% stijging van de autobelasting
  • Werkloosheidsvergoeding slechts na minimum zes maanden werken
  • Betaling van ziekteverlof pas vanaf drie dagen ziekte
  • Geen verhoging van het bestaansminimum (maar met mogelijke supplementen voor behoeftigen)

Kortom: de voorstellen van Klitsjko’s partij komen neer op het afschaffen van vrijwel alle sociale maatregelen en overheidssubsidies.

Eén opvallend punt: “Schaf het moratorium op landverkoop af”

Veelbetekenend in het licht van de oprukkende agrobusiness die haar oog heeft laten vallen op de rijke Oekraïense landbouwgronden.

Bron:

Diplomatiek telegram uit de Amerikaanse ambassade in Kiev van 24 februari 2010

http://www.cablegatesearch.net/cable.php?id=10KYIV278&amp&nbsp

Entry filed under: Europa, Geschiedenis, Media, oorlog, VS. Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , .

SAHA, SANTé, PROOST ! WALL STREET HEEFT ONS IN HAAR GREEP

6 reacties Add your own

  • 1. Edith Legrand  |  februari 24, 2014 om 11:24 pm

    Waarom komt dat altijd te laat en waarom komt dat niet aan bod in bij de VRT, waar men betaald wordt met ons geld?

    Beantwoorden
    • 2. Frank Roels  |  maart 1, 2014 om 1:03 pm

      Heel fundamentele vraag, Edith. Evengoed voor de andere media. Het is een ingewikkeld mechanisme. Vooreerst zijn er de nieuwsagentschappen (Reuters, Associated Press, AFP…) commericïële bedrijven, die het nieuws interpreteren volgens de financiële belangen van hun eigenaars. Hun medewerkers zijn uitgekozen en getraind om de “westerse waarden en democratie” te verwoorden. Maar ook onze journalisten gaan geen communistische of socialistische propaganda maken (stel u voor!), maar wel de “Europese waarden” eerbiedigen. En ook Amerikaanse, want dat zijn onze bondgenoten. Die waarden gaan over vrijheid voor kapitaalbezitters, handel, winsten maken. En consumptie van onze producten voor wie het kan betalen. Het mantra van “teveel overheidsuitgaven” dat in de EU geldig is, wordt ook ginder toegepast. Overheid klinkt bijna als “dictatuur”. Laat de mensen toch vrij! (kent u dat geroep?).
      Concrete analyse van onze media: http://vermeylenfonds.files.wordpress.com/2012/09/hoofdstuk-4-deel-22.pdf
      Vanaf blz. 31: http://vermeylenfonds.files.wordpress.com/2012/09/hoofdstuk-1-4-deel-11.pdf

      Beantwoorden
      • 3. Edith Legrand  |  maart 1, 2014 om 11:58 pm

        Bedankt Frank🙂

  • 4. tomasronse  |  februari 25, 2014 om 8:09 am

    Maidan was inderdaad geen Syntagma, Puerta del Sol of Zuccini Square. Linkse militanten werden er weg-geranseld door nazi’s. Dit stuk is een welkome correctie op de doorsnee-berichtgeving. Met een valse noot: de Communistische Partij van Oekrainie ontsnapt aan de kritiek, haar ‘gezond verstand’ wordt geprezen.Maar de partij maakte deel uit van het regime en is niet minder corrupt dan de andere.

    Beantwoorden
  • 5. jef lambrecht  |  mei 6, 2014 om 8:44 am

    Helaas hebben vrijwel alle media (geïnspireerd door Rupert Murdoch e.a.) hun informatieopdracht de voorbije jaren ingeruild voor entertainment en de verspreiding van een manicheïstisch wereldbeeld waarin ‘goed’ duidelijk en ongenuanceerd tegenover ‘kwaad’ staat en geen plaats is voor grijs. Dat zou helderheid en inzicht verschaffen en lijft de nieuwsconsument ongegeneerd in bij het goede kamp.
    Dit zelfvernietigend simplisme staat op gespannen voet met de werkelijkheid en ontaardt in tragische illusies zoals de ‘Arabische lente’, de ‘Oekraïense democratie’, de ‘slimste mens’ en andere spannende avonturen. De maatschappelijke prijs is evenredig met de enormiteit van de luchtbel.
    Het spreekt voor zich dat sprookjes belangen dienen en de vrucht zijn van manipulatie. Wie dat aan het licht zou moeten brengen is echter geruisloos getransformeerd in het instrument dat de ficties in stand houdt en predikt.
    Naast de ondergang van de journalistieke geloofwaardigheid is het netto resultaat een mandarijnenmaatschappij waarin enkel een flinterdunne toplaag nog weet hoe de vork aan de steel zit. Over de gevolgen daarvan voor de democratie zullen we maar zwijgen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: