INDABA, MY CHILDREN

december 20, 2015 at 2:40 pm Plaats een reactie

Under the palaver tree

Under the palaver tree

 

door Walter Zinzen


Nooit gedacht dat een krantenartikel in 2015 me zou doen denken aan een boek dat in 1964 is verschenen . “Indaba, my children” heet het en het is – in volle apartheidsperiode – geschreven door een zwarte Zuid-Afrikaan. (Vusamazulu Credo Mutwa heet hij voor de volledigheid.) Nog veel minder gedacht dat op een goeie decemberdag een halve eeuw later indaba , een Zoeloe-term, wereldwijd de media zou halen. Want zo geschiedde in het week-end dat de klimaattop in Parijs tot een ‘historisch’ akkoord had geleid.

De conferentievoorzitter, de Fransman Laurent Fabius, minister van Buitenlandse Zaken , had een “indaba” ingelast. Het was, zo viel overal te lezen, het wondermiddel dat 195 landen tot een eensgezind besluit had geleid. Een indaba was in de pre-koloniale tijd een door het stamhoofd georganiseerde consultatieronde, waarbij alle betrokkenen werden gehoord om in een complexe zaak tot een eensgezinde oplossing te komen . Het was een methode om conflicten te beslechten . Opmerkelijk : de leider moest vergeten wie wat had gezegd , zodat de deelnemers niet bang hoefden te zijn voor de consequenties van hun woorden. M.a.w. de indaba werkte volgens een antropoloog in de Nederlandse Volkskrant als een manier om directe democratische inspraak te organiseren. Kortom, de indaba bewijst dat ook Afrikanen gehecht zijn aan democratie, in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht. Het is onjuist te beweren – zoals wijlen president Mobutu deed- dat de “chef” over een onaantastbaar gezag beschikte. Vooral omdat de indaba niet beperkt was tot de Zoeloe’s en Zuid-Afrika. Ook in vele andere Afrikaanse landen bestonden – en bestaan op lokaal vlak nog steeds – vormen van democratische inspraak. De kolonialen hadden het minachtend over ‘palavers’. Maar Fabius, minister van een gewezen koloniale grootmacht, heeft met zijn palaver wel een groot diplomatiek succes geoogst. Wellicht had hij zich geïnspireerd op de klimaattop van 2011 in het Zuid-Afrikaanse Durban, waar ook al de indaba werd toegepast.

De vraag is of een methode uit een kleinschalige niet geïndustrialiseerde samenleving nog bruikbaar is in de complexe maatschappij die de onze is. Dat er aan onze democratie van alles scheelt en dat we op zoek moeten naar alternatieven is al door menig politicoloog en actievoerder uitvoerig beschreven. Niet iedereen gaat zo ver als David Van Reybrouck , die niet gelooft in verkiezingen en bestuurders via loting wil laten aanwijzen, maar dat er op lokaal vlak tal van initiatieven bestaan , die de burger inspraak en beslissingsrecht trachten te bezorgen , daarover is vrijwel iedereen het eens. In het district Antwerpen mag de bevolking bijvoorbeeld mee beslissen over de besteding van een, weliswaar klein, deel van de begroting. Maar ingewikkelde dossiers of aanslepende conflicten blijven te vaak onopgelost voortetteren. De indaba lijkt dan ook een bruikbare methode te zijn om bijvoorbeeld de stellingenoorlog bij de spoorwegen te doorbreken. Of om het kluwen rond de Oosterweelverbinding te doorbreken. Alexander D’hooghe ,de intendant die de Vlaamse regering heeft aangesteld om de overkapping van de Antwerpse Ring tot een goed einde te brengen , sprak alleszins indaba-taal bij zijn eerste openbaar optreden . Waar haalde hij immers naar eigen zeggen de mosterd? In New York en New Jersey. Daar werkten de lokale gemeenschap en de lokale overheid samen voor de heropbouw na de doortocht van de orkaan Sandy. Dat wil D’hooghe hier ook doen : samenwerken met een “klankbordgroep” , waarin belanghebbenden hun zeg kunnen doen om zo draagvlak te creëren. D’hooghe organiseert hier , waarschijnlijk onbewust, een aan de 21° eeuw aangepaste indaba. Die formule verdient navolging en lijkt iets waardevoller dan de K 3- democratie die Guy Tegenbos in De Standaard bepleit. Op één voorwaarde : dat aan dit soort consultatierondes ook echt gezag wordt toegekend en de politici achteraf toch niet hun eigen zinnetje doorzetten. Indaba, my children !

Entry filed under: Afrika, Geschiedenis, Politiek Belgie, Samenleving. Tags: , , .

STREET ART IN NEW YORK – 2: WILLIAMSBURG CATCH-22 IN 2016

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.204 andere volgers


%d bloggers op de volgende wijze: