TUYMANS TOONT ZIJN MISPRIJZEN

mei 17, 2016 at 2:15 am Plaats een reactie

Tuymans voor "Corso III"

Tuymans voor “Corso III”

Tom Ronse

In zijn nieuwe expo die vorige week opende in de David Zwirner galerij in New York toont Luc Tuymans zich aan zijn introverte kant. De titel van de show ontleent hij aan Jean-Luc Godards film “Le Mépris”. Dat is wat ik tegenwoordig vaak voel”, zegt de schilder.

Tuymans’ werk verliest veel in reproductie. Je moet er lijfelijk voor staan en het de tijd geven om in te dringen.  De negen schilderijen komen goed tot hun recht in de ruime,  in zacht wit licht badende zalen van de museale galerij. Je herkent ze meteen als Tuymansen. Het gedempte palet, de horizontale borstelstreken, de wazige contouren, de thema’s van isolatie, verval en herinnering. Maar in deze werken hangt ook een sfeer van nostalgische tederheid.

Tuymans Le Mepris low res

Er is een schilderij dat zoals de hele show “Le Mépris”heet. Het toont een detail van het interieur van de villa in Capri waar Godards film werd opgenomen.  Een donkere, dode open haard met daarachter een venster. Door dat venster heb je normaal een spectaculair uitzicht maar Tuymans is anti-spectaculair. Dus verbergt hij het zeezicht achter verblindend wit zonlicht.  Het beeld is niet gebaseerd op de film. Tuymans heeft het van het internet geplukt. Het is een stille getuige van iets dat zich hier heeft afgespeeld. Een momentopname en tegelijk tijdloos.

 

Installatiebeeld Corso I (foto Tom Ronse)

Installatie van “Corso I”

Tuymans voelt affiniteit met Godard. “Le Mépris” vindt hij een meesterwerk. Maar de originele inspiratie voor deze expo kwam niet van die film maar van Tuymans’ eigen jeugdherinneringen.  In Zundert, de stad waar zijn moeder vandaan komt (tevens de geboorteplaats van Van Gogh) wordt jaarlijks een corso gehouden, een stoet van praalwagens versierd met bloemen. Als kind was Lucje een participant die dahlia’s op de wagens hielp prikken en er onder liep, met andere kinderen die de wagens voortduwden. “Als galeislaven”, zegt Tuymans. Maar in de vijf werken die de corso van Zundert als thema hebben, zijn geen kinderen te zien, noch andere mensen. We zien de praalwagens na de stoet, na het feest, als iedereen naar huis is gegaan en de bloemen stil verwelken tot compost. Vergankelijkheid en de melancholie die ermee gepaard gaat, loeren om de hoek.

Corso II

Corso II

Maar er is meer. De praalwagens, verlaten door mensen, bevrijd van de feestcontext, gaan hun eigen leven leiden. Ze worden vreemde voertuigen die lijken te zweven in een grijze mist. Tuymans wijst op “Corso III” waarin een vorm op een praalwagen doet denken aan een radarschijf of een gigantische luidspreker. “Het lijkt een soort propagandamachine uit de Sovjet Unie”, zegt Tuymans, “en tegelijk heeft het iets ludiek. Dat interesseert me, iets wat “off” is, wat aan de oorspronkelijke bedoeling van de makers ontsnapt”. Hoe past de titel “Le Mépris” op deze werken, vraag ik hem. “Het gaat over het feestelijke dat omslaat in iets totaal anders”, antwoordt hij enigmatisch. “Dat is een zeer persoonlijk gevoel. Misprijzen is dat ook, als je het verinnerlijkt”.

De beelden zijn gebaseerd op archief-foto’s en kiekjes die zijn vader nam in 1958 (Tuymans’ geboortejaar) maar zijn daar tegelijk ver van verwijderd. “Ik schilderde ze vanuit een verwrongen nostalgie maar met een nasmaak van het gebeuren”, legt Tuymans uit.  De praalwagens zijn gestileerd tot bijna abstracte vormen. “Als je er dichtbij gaat staan spatten de vormen uit elkaar”, zegt Tuymans, “het is een soort conceptueel impressionisme.”

Zoals uit eerder werk al bleek, vertoeft Tuymans graag in het het grensgebied tussen figuratie en abstractie. Of, zoals hij het uitdrukt, “de combinatie van signaal en niet-signaal” fascineert hem.  Dat is nog duidelijker in de triptiek “Murky Water”, drie grote, bijna abstracte doeken gebaseerd op polaroids die Tuymans op een zonnige dag nam van water in een gracht in het Nederlandse Ridderkerk. Ze doen denken aan accidentele foto’s, genomen door iemand die eigenlijk zijn vrouw op dat pittoreske bruggetje wou trekken maar in plaats daarvan, omdat zijn camera te vroeg afging, troebel water, een stuk kade, de schaduw van een geparkeerde wagen of een straatlamp fotografeerde. Tuymans maakt het banale pregnanter dan het spectaculaire. De stilte is tastbaar.

Murky Water I

Murky Water I

De werken hebben iets droevigs. Tuymans wijst op een blikje dat op het water drijft in “Murky Water I”. “Dat fantablikje bracht me op het idee om “Le Mépris” de noemer van deze show te maken”, zegt hij. Een fantablikje komt in de film niet voor, wel Tuymans’ thema van verval, vergankelijkheid en melancholie.

Zoals gewoonlijk gaat het werk over de constructie van herinnering maar Tuymans is vooral bekend door werk dat de herinnering aan historische evenementen bekijkt. Deze expo is introverter. “Dat klopt”, zegt Tuymans. “Ik wissel thematische tentoonstellingen waarin ik extrapoleer af met andere waarin ik introverteer. Dat is een tandem die al 30 jaar werkt”.

Evolueert zijn stijl? “Mijn startpunt was het idee dat ik geen stijl wou ontwikkelen”, zegt Tuymans, “maar als ik zoals op de retrospectieve in Doha vorig jaar naar mijn vroeger werk kijk, zie ik natuurlijk wel een evolutie. Maar ze is niet doelbewust. Het is een taal die me ook ontsnapt. Dat houdt het spannend. Tot vandaag is elk schilderij een wonder dat het lukt. Dat is niet vanzelfsprekend. Het schilderen is een intens, nerveus proces. En als het dan lukt, dat is bijzonder aangenaam.”

Nogal wat mensen vinden hem een moeilijke kunstenaar. Stoort hem dat? “Helemaal niet”, zegt Tuymans. “Mijn kunst is introvert. Tot mijn zestiende was ik een quasi-autist. Ik wantrouw mezelf, er is een grote afstand tussen mezelf en het beeld dat ik schilder. Dat maakt het moeilijker voor de toeschouwer. Maar dat was van meet af aan mijn optie. Als je een goed kunstwerk ziet, heb je een probleem. Je begrijpt het niet meteen. Je hebt tijd nodig. Het kostte me 20 jaar om Warhol te appreciëren. De directeur van het museum van Honolulu vond mijn werken afschuwelijke rotzooi tot hij ze in zijn dromen begon te zien. Nu is hij een van mijn grootste fans”.

Murky Water II

Murky Water II

Een kortere versie van dit artikel verscheen eerder in De Morgen.

Tuymans Lumumba

Tuymans Lumumba

“Le Mepris” is te zien tot 25 juni. Meer info op davidzwirner.com

 

In het Antwerpse MAS kan men intussen to 18 september de expo “Glasses” zien, Tuymans eerste thematische retrospectieve. Het gaat om portretten van mensen met brillen. Meer info op mas.be

Entry filed under: België, Kunst, VS. Tags: , , .

NUIT DEBOUT: OPSTAND VAN DE JEUGD ZONDER TOEKOMST. ABOU JAHJAH, KOP VAN JUT

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.309 andere volgers


%d bloggers liken dit: