DE ONZICHTBAREN

mei 8, 2017 at 7:32 am 3 reacties

 

Tom Ronse

Je kunt het glas als halfvol of halfleeg beschouwen: Marine Le Pen verloor maar ze haalde haast twee keer zoveel stemmen als haar pa, de vorige kandidaat van het Front die de tweede ronde haalde. En voor wie won Macron, die in de media steevast een “politieke nieuwkomer” wordt genoemd, alsof zijn rol in de regering van Hollande niet politiek was? De verkiezing was hoe dan ook een nederlaag, wie er ook won.

Edouard Louis is een schrijver die opgroeide in een noord-frans dorp, in een gezin dat in diepe armoede belandde nadat de vader door een arbeidsongeval werkonbekwaam werd. Hij verwerkte zijn jeugdervaringen in een roman maar kreeg van zijn uitgever te horen dat het boek onpubliceerbaar was omdat het een armoede beschreef die in Frankrijk al meer dan een eeuw lang niet meer bestond; het verhaal was ongeloofwaardig. Woede en wanhoop voelde hij toen hij die email las.

Zijn arme vader voelde ook veel woede en wanhoop en en die maakten van hem een verwoede supporter van het Front National. Hij volgde zelfs zijn oudste zonen in het stemhokje om zeker te maken dat ze voor het FN stemden. Wat in hun dorp geen probleem was. Louis schreef een essay voor the New York Times, getiteld: “Why my father votes for Le Pen”. Stof tot nadenken. Hieronder een uitgebreid uitreksel:

 

What those elections really meant for my father was a chance to fight his sense of invisibility. My father understood, long before I did, that in the minds of the bourgeoisie — people like the publisher who would turn down my book a few years later — our existence didn’t count and wasn’t real.

My father had felt abandoned by the political left since the 1980s, when it began adopting the language and thinking of the free market. Across Europe, left-wing parties no longer spoke of social class, injustice and poverty, of suffering, pain and exhaustion. They talked about modernization, growth and harmony in diversity, about communication, social dialogue and calming tensions.

My father understood that this technocratic vocabulary was meant to shut up workers and spread neoliberalism. The left wasn’t fighting for the working class, against the laws of the marketplace; it was trying to manage the lives of the working class from within those laws. The unions had undergone the same transformation: My grandfather was a union man. My father was not.

When he was watching TV and a socialist or a union representative appeared on the screen, my father would complain, “Whatever — left, right, now, they’re all the same.” That “whatever” distilled all of his disappointment in those who, in his mind, should have been standing up for him but weren’t.
By contrast, the National Front railed against poor working conditions and unemployment, laying all the blame on immigration or the European Union. In the absence of any attempt by the left to discuss his suffering, my father latched on to the false explanations offered by the far right. Unlike the ruling class, he didn’t have the privilege of voting for a political program. Voting, for him, was a desperate attempt to exist in the eyes of others.

He and I almost never speak. Our lives have grown too far apart, and whenever we try to talk on the phone, we are reduced to silence by the pain of having become strangers to each other. Usually we hang up after a minute or two, embarrassed that neither of us can think of anything to say.
But even if I can’t ask him directly, I’m confident he is still voting for the National Front. In his village, Marine Le Pen came out way ahead in the first round of the election.

Today, writers, journalists and liberals bear the weight of responsibility for the future. To persuade my family not to vote for Marine Le Pen, it’s not enough to show that she is racist and dangerous: Everyone knows that already. It’s not enough to fight against hate or against her. We have to fight for the powerless, for a language that gives a place to the most invisible people — people like my father.

De vollledige tekst vind u HIER.

Entry filed under: Frankrijk, Samenleving, verkiezingen.

WIET ALS MEDICIJN BARS ALS KOLONIAAL ERFGOED IN MAROKKO

3 reacties Add your own

  • 1. Jacqueline goossens  |  mei 8, 2017 om 11:21 am

    Thank you Tom.

    Beantwoorden
  • 2. Frank Roels  |  mei 9, 2017 om 3:27 pm

    Buitengewoon interessant. De verandering in de woordenschat van de sociaal-democratie wordt realistisch beschreven. Ik herinner mij ook nog discussies tussen “oude” socialisten, vs de deelnemers aan regeringen; “crisis” werd niet ernstig meer genomen. Maar er ontbreekt iets in de verklaring/het mechanisme waardoor een vakbondsman tot FN propagandist wordt. Bvb: was het discours van Mélenchon dus ook niet goed? Ook in NL en DE hebben we linkse partijen die de juiste idealen verdedigen, maar die steeds opnieuw slechts een minderheid van de kiezers bekoren. En wat wordt het nu in het UK! Waaraan ligt dat? Zou het kunnen dat de media gewoon verhinderen dat positieve informatie over (nieuw) links de burgers bereikt? dan spreken we nog niet over georganiseerde internet beïnvloeding, zie tijd.be/tech-media/algemeen/Dit-is-het-bedrijf-dat-de-brexit-op-bestelling-leverde/9891817 en demorgen.be/buitenland/hoe-een-neutrale-website-de-oostenrijkse-presidentsverkiezing-wil-beinvloeden-b19533f2/

    Beantwoorden
  • 3. Henk Coopman  |  mei 9, 2017 om 5:49 pm

    Ja, dank u. Ik kende Edouard “Bellegueule” Louis al. Inderdaad, het beste tegenwicht tegen onze burgerlijke dromers…

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.337 andere volgers


%d bloggers liken dit: