LEUGENAARS

November 17, 2019 at 8:16 am Leave a comment

door Tom Ronse

Dat politici liegen is geen nieuws. We gaan daar min of meer van uit, het is deel van hun job. Maar het blijft een zonde, iets wat ze geacht worden niet te doen. Worden ze betrapt dan betalen ze daar een prijs voor, evenredig met de omvang van hun leugen.

Maar dat geldt niet voor Donald Trump. Die liegt er vrolijk op los, onverschillig voor de schade die hij zou kunnen ondervinden als journalisten hem betrappen. Hij houdt zich aan Joseph Goebbels’ motto, dat een leugen waar wordt, als je ze maar vaak genoeg herhaalt (retweet).

“Donald Trump is niet simpelweg een serie-leugenaar”, zei Peter Weiner (een adviseur van GW Bush) aan de New York Times, “hij probeert het idee zelf van waarheid te vermoorden”.

De Washington Post documenteerde meer dan 1.300 leugens van Trump sedert hij president werd.

Amerikanen zijn niet zo dom dat ze die allemaal slikken. Volgens een Reuters poll van afgelopen maart gelooft slechts 19 procent dat Trump altijd de waarheid spreekt. Veertig procent gelooft dat hij “enkel soms” de waarheid spreekt en 41 procent denkt dat hij dat nooit doet.

Strikt genomen heeft de tweede groep gelijk. Zelfs Trump zal soms wel de waarheid spreken, bijvoorbeeld als hij zegt: “ik heb honger”. Maar die tweede groep kan niet anders dan veel Trump-supporters bevatten, aangezien de president volgens de polls nog steeds de steun heeft van 41 procent van de Amerikanen. Dat percentage is weinig veranderd sedert hij president werd, ondanks alle leugens en schandalen. Trump heeft nooit een meerderheid achter zich gehad maar in de Amerikaanse democratie, met haar antiek electoraal college, hoeft dat niet. Trump werd door een minderheid verkozen en dat zou volgend jaar opnieuw kunnen gebeuren.

Vele, zoniet de meesteTrump-aanhangers begrijpen dus best dat hij vaak liegt en ze vergeven het hem. Ze houden zelfs van die leugens. Ze zien hem als een entertainer, een tweetende verhalenverteller. Dat hij zijn fantasie de vrije loop laat om zijn verhaal meeslepender te maken, verwachten ze van hem.

Zijn tv-optreden na de likwidatie van Al Baghdadi was een mooi voorbeeld van zijn stijl. Trump vertelde in geuren en kleuren hoe het er aan toe ging. Hij beschreef hoe de terroristenleider kermde, huilde en schreeuwde, hoe de soldaten hem tijdens de actie vanuit de tunnel waarin hun prooi gevlucht was brieften (hij benadrukte hoe respectvol ze hem aanspraken). Snel lekte uit dat Trump enkel onscherpe beelden had gezien genomen door een drone, zonder audio. Hij was de enige die Al Baghdadi had horen kermen.

Trump kijkt naar de raid in de ‘Situation Room’

‘En wat dan nog?’, schokschouderen Trump-supporters. ‘Hij liegt, hij pocht, hij overdrijft, hij fantaseert, hij bluft maar dat wil niet zeggen dat hij geen gelijk heeft’.

Zijn talent als entertainer katapulteerde hem naar het Witte Huis, als de onverwachte leider van een partij wiens verhaal op vele vlakken botste met het zijne. Zelfs zijn trouwe knecht Giuliani was pro-immigratie toen hij burgemeester van New York was, net als de meeste Republikeinen in het pre-Trump tijdperk. Vrijhandel en globalisering stonden toen in hun vaandel geschreven. Fiscale prudentie was het ordewoord. Trump veegde dat allemaal van tafel. Hij kon dat zonder een opstand in zijn partij te riskeren omdat er een ideologisch vacuum was ontstaan: het klassieke Republikeinse verhaal had geen resonantie meer, geen antwoord op de onrust die de VS net als de rest van de wereld tegenwoordig lijkt te bekruipen.

Trumps verhaal resoneerde wel.

De kern van het verhaal bleef dezelfde: ons welzijn is een strijd van ‘wij” tegen “hen”. Er is een gezamenlijke vijand die ons, bewoners van hetzelfde stukje van de planeet, verbindt, hetzelfde belang geeft. Eerst was het zogenaamde “communisme” die vijand. Nadat het Kremlin de witte vlag zwaaide werd het terrorisme de boeman. Dat terrorisme is er nog steeds maar 9/11 is alweer 18 jaar geleden en we zijn er intussen gewend aan geworden dat er in Sri Lanka en Afghanistan bommen ontploffen. Desgevraagd vinden we het verschrikkelijk maar schrikken doen we er niet maar van. Er moeten al tientallen doden vallen eer het Amerikaans tv-nieuws een terroristische aanslag in een niet-blank land rapporteert. En dan nog. Het is background noise geworden. Minder boeiend dan wat Kim Kardashian gezegd heeft over Taylor Swift. Ik graai zomaar wat. Het punt is, de terroristische dreiging als bindend element voor de nationale solidariteit verloor zijn resonantie. Er was nood aan nieuwe vijanden.

Dat had Trump goed begrepen. Hij maakte het verhaal weer levend door wij’ en ‘hen’ strakker te omlijnen. Zijn slogans – “America First” (eigen volk eerst), “Make America Great Again” (zoals vroeger, toen het nog van ‘ons’ was) – , zijn symbolen – de muur, de moslim-ban, de mishandeling van asielzoekers, de razzia’s, etc. – dienen allemaal om ‘wij’ en ‘hen’ konkrete gestalte te geven. Zelfs de tarievenoorlog tegen China en andere landen moet in dat licht gezien worden. Volgens de voorzitter van de Fed (de centrale bank) en meeste economen heeft die een negatief effect op de Amerikaanse economie maar ze versterkt wel het wij-tegen-hen-verhaal.

“Wij gaan zo vaak winnen dat je het beu zult worden om te winnen” , beloofde Trump zijn supporters, alsof hij de manager van FC Liverpool was. Zo wil hij dat de kiezers de wereld zien: als een competitie waarin Amerika kampioen speelt.

Een kampioenenploeg investeert in haar potentieel dus moesten de bewapeningsuitgaven fors omhoog. Wat niet betekent dat Trump happig is naar militaire interventies. Hij is er natuurlijk niet tegen maar ze moeten passen in het “wij zijn de winnaars”-verhaal. Goed getimede blitzakties zoals de uitschakeling van Al Bhagdadi, daar smult hij van. Maar hij heeft de pest aan aanslepende conflicten waar geen triomf mee gepaard gaat. Als hij de vrije hand had zou hij wellicht de Amerikaanse troepen uit Afghanistan en het Midden Oosten weghalen, behalve dan contingenten om de olievelden te bewaken en zijn favoriete vijand Iran de duvel aan te doen.

Het nut van de olievelden is hem duidelijk maar voor de rest? Hij is er zich goed bewust van dat de meeste Amerikanen de buik vol hebben van de “endless wars”. Zijn beslissing om troepen terug te trekken uit noord-Syrie (behalve de olievelden uiteraard) werd door velen aanzien als een politieke blunder maar zijn populariteit heeft er niet onder geleden. Het in de steek laten van bondgenoten was geen mooi verhaal maar “America First!”, en de Koerden hielpen ons ook niet tijdens de landing in Normandie.

Het Republikeinse establishment kon het moeilijk verkroppen dat er nu Russen patrouilleerden waar Amerikanen hun legerkampen hadden. Zoals het eerder al moeite had met Trumps denigreren van de Nato en de EU en zijn vrijages met Putin en andere “sterke leiders”. Binnenkamers is er constant konflikt tussen Trump en het globalistische establishment van zijn partij, vooral over buitenlandse politiek. Vandaar het ‘draaideurkabinet’ waarin ministers en woordvoerders om de haverklap vervangen worden. Het is een probleemhuwelijk maar als puntje bij paaltje komt is de partij doorgaans de brave bruid die haar man in het openbaar niet tegenspreekt.

Want Trump heeft het resonerende verhaal dat ‘wij’ en ‘hen’ definieert. En van die ‘wij’ maakt de financieel-economische elite die de partij dirigeert deel uit. Het cruciale deel bovendien. Want in Trumps verhaal, hoe meer de bezitters van kapitaal winnen, hoe meer het land wint. Hij fulmineert graag tegen “de elites” en draagt er zorg voor om niet te spreken zoals hen, zich niet te gedragen zoals hen, maar intussen zit hij op hun schoot.

Ze zijn niet ontevreden. Trump heeft hen gigantische fiscale cadeaus geschonken en hun kosten verlaagd door vele milieuregels en andere “red tape” af te schaffen. En met de migranten als zondebok blijven ze zelf buiten schot.

Trumps positie is dus niet in gevaar. De impeachment-procedure zal daar wellicht niets aan veranderen, tenzij er zwaardere feiten aan het licht komen. Tot nu toe is enkel bewezen dat Trump Oekrainie onder druk zette, onder meer door een wapenlevering te blokkeren, om een onderzoek te starten dat Trump in staat zou stellen om leugens te vertellen over de Democratische koploper Joe Biden. “Is dat alles?” zeggen de Republikeinen, “dat is niet erg netjes maar om nu daarom een president af te zetten…” Ze kijken naar de polls en die zijn niet verschoven. Voor de tegenstanders van Trump is de onthulling het zoveelste bewijs van zijn wanbeleid en gebrek aan fatsoen, voor de voorstanders is het een detail. “Trump is nu eenmaal Trump”, zeggen ze, “hij doet er alles voor om te winnen”.

Volgens de polls blijft de grote meerderheid van de Republikeinen achter Trump staan en de Republikeinse Congresleden dus ook. Dat maakt de afloop van het impeachment-proces voorspelbaar. De Demokratische meerderheid in het Huis van Afgevaardigden zal de impeachment (een aanklacht) goedkeuren, de Republikeinse meerderheid in de senaat zal de president vrijspreken. (DOEK)

Trump zal triomfantelijk victorie kraaien en de kiezers oproepen om de Demokratische “poging tot staatsgreep” af te straffen.

Uiteindelijk zal het impeachment-theater een veel kleiner impact hebben op de verkiezingen dan de staat van de economie. Die lijkt voorlopig nog robuust. De werkloosheid is laag, de lonen zijn ietwat gestegen, de beurzen blijven records breken. De belastingsverlaging, deregularisering en lage rentevoeten hadden ongetwijfeld een consumptie-stimulerend effect. Maar wel een van beperkte duur. Geldcreatie was de motor van de heropleving. Dat leidde tot een groeiende inkomenskloof en tot een groeiende schuldenlast van bedrijven en overheid. Het federale begrotingsdeficit benadert een biljoen (trillion in het engels) dollar. De toekomst zal dat wel betalen…

Er zijn veel tekens die er op wijzen dat een nieuwe globale recessie in aantocht is. Of die de VS zal teisteren voor de verkiezingen is een open vraag. Als dat niet het geval is, is het niet ondenkbaar dat Trump herkozen wordt. Vooral als de Democraten blijven focussen op impeachment.

Entry filed under: verkiezingen VS, VS. Tags: , , , .

ALLEMAN MOO LEIVE, WIT EN ZWET. KARABOUGIA ! CORBYN, LABOUR, ANTISEMITISME EN ANTIZIONISME

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categories

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,637 other followers


%d bloggers like this: