Archief beheerder

LUMUMBA: DOOD MAAR NIET BEGRAVEN

 

concept Piet Wittevrongel

concept Piet Wittevrongel

door Jef Coeck

Maandag 18 januari 2016 is het 55 jaar geleden dat de eerste democratische premier van de eerste onafhankelijke republiek Congo, Patrice Lumumba, na een macaber voorspel van vele maanden doelbewust om het leven werd gebracht door een Belgisch-Amerikaanse coalitie van politici, geheime diensten en staatshoofden. En wie weet, van nog meer sinister volk?

Het is merkwaardig dat de mainstream press in België – met uitzondering van het weekblad Knack – collectief is vergeten haar vooruitzichtenkalender te raadplegen. De Nederlandse zender NPO2 had wel in haar archieven gekeken: een vol uur Lumumba op zondagavond. 18 januari 1961 moet in elke Belgische journalisstenagenda staan aangekruist als ‘to remember’, een quotering die in dit geval aardig wat copij had kunnen opleveren. Het is des te spijtiger dat het stuk in Knack vergald wordt door de verwarrende en dus foute titel: ‘Nieuwe onthullingen/ Hoe Eisenhower het doodvonnis van Lumumba tekende.’ Voor de goede orde: Eisenhower, president US, deed dat wel degelijk maar het was al lang en breed bekend voor wie de zaak een beetje gevolgd had en dus alles behalve een nieuwe onthulling.

lum 8
Hiervoor baseer ik mij met name op het standaardwerk van de Amerikaanse journalist/docent, Pulitzerwinnaar en kenner van de geheime diensten, Tim Weiner. In zijn boek ‘Legacy of Ashes’ (Ned. vert. Een spoor van vernieling) uit 2007 draait hij niet om de hete brij. In deze geschiedenis van de geheime dienst CIA zijn meerdere pagina’s gewijd aan het ‘geval Lumumba’. Vermits blijkbaar weinigen in dit land het boek gelezen hebben, zal ik er ruim (zij ingekort) uit citeren.

Augustus 1960

‘Tijdens een vergadering van de Nationale Veiligheidsraad gaf de president de directeur van de inlichtingendienst de opdracht de man te elimineren die door de CIA werd beschouwd als de Castro van Afrika – Patrice Lumumba, de premier van Congo.
Lumumba was via vrije verkiezingen gekozen en hij had de VS om steun gevraagd toen zijn natie het wrede koloniale juk van België afschudde en in de zomer van 1960 de onafhankelijkheid uitriep. Amerikaanse hulp kwam nooit omdat de CIA Lumumba beschouwde als een door drugs benevelde communistische sukkel. Dus toen België paratroepers begon te sturen om in de hoofdstad orde op zaken te stellen, accepteerde hij vliegtuigen, voertuigen en ‘technici’van de Sovjets ter ondersteuning van zijn nauwelijks functionerende regering.

De week waarin de Belgische soldaten arriveerden, stuurde Dulles (hoofd van de CIA/jc) Larry Devlin, hoofd van de standplaats in Brussel, om de leiding over de CIA-post in Kinsjasa op zich te nemen en Lumumba tot doelwit van een geheime operatie te maken. Op 18 augustus, na een verblijf van zes weken in het land, telegrafeerde Devlin het CIA-hoodkwartier:
CONGO ONDERGAAT KLASSIEKE POGING OVERNAME DOOR COMMUNISTEN. (…) ONGEACHT OF LUMUMBA ECHT COMMUNIST IS OF COMMUNISTENSPEL SPEELT (…) ER REST WELLICHT WEINIG TIJD VOOR ACTIEF INGRIJPEN OM TWEEDE CUBA TE VOORKOMEN.

Allen Dulles sprak de kern van die boodschap diezelfde dag uit op de vergadering van de Nationale Veiligheidsraad. Overeenkomstig een geheim getuigenis dat jaren later ten overstaan van de Senaat werd afgelegd door de notulist Robert Johnson, richtte president Eisenhower zich tot Dulles en zei hem onomwonden dat Lumumba diende te worden geëlimineerd (zie noot 1/jc). Na een dodelijke stilte die zo een vijftien seconden duurde, ging de vergadering verder.

Dulles telegrafeerde acht dagen later: HIER OP HOOFDKWARTIER IS EENDUIDIGE CONCLUSIE DAT ALS LLL (codenaam Lumumba) AAN BEWIND BLIJFT, HET ONVERMIJDELIJKE RESULTAAT CHAOS ZAL ZIJN EN IN ERGSTE GEVAL WEG VRIJMAAKT VOOR OVERNAME CONGO DOOR COMMUNISTEN (…) WIJ CONCLUDEREN DAT ZIJN VERWIJDERING URGENT HOOFDDOEL IS EN ONDER HUIDIGE VOORWAARDEN EEN VAN DE HOOGSTE PRIORITEITEN MOET ZIJN VAN ONZE GEHEIME OPERATIE. VANDAAR DAT WIJ U RUIMERE BEVOEGDHEID GEVEN.

Boudewijn, Lumumba, Kasa Vubu

Boudewijn, Lumumba, Kasa Vubu

De voorbereiding

Sidney Gottlieb, de meester-chemicus van de CIA met een klompvoet, bracht per vliegtuig een tas met flesjes vol dodelijk gif naar de Kongo en overhandigde die aan het hoofd van de CIA-post. Er zat ook een injectiespuit bij om de dodelijke druppels in voedsel, drank of een tube tandpasta te injecteren. Het was Devlins taak Lumumba van het leven te beroven. De twee mannen hadden een nerveus onderhoud in Devlins appartement in of rond de nacht van 10 september. ‘Ik vroeg wie de opdracht had gegeven om die instructies over te brengen’, verklaarde Devlin onder ede tijdens een geheime verklaring die in 1998 werd vrijgegeven. Het antwoord was ‘de president’.

Devlin verklaarde dat hij het gif in zijn kantoorkluis opborg en zich het hoofd brak over wat hij moest doen. Hij herinnerde zich dat hij dacht: Ik zou verdomme wel gek zijn dat rond te laten slingeren. Na verloop van tijd nam hij de gifflesjes mee naar de oever van de Kongo en begroef ze. Hij zei dat hij zich schaamde voor de opdracht Lumumba te vermoorden. Hij wist dat de CIA wel andere middelen tot zijn beschikking had.
De trein valt niet te stoppen

De inlichtingendienst had de volgende leider van de Kongo al geselecteerd: Joseph-Désiré Mobutu, ‘de enige man in de Kongo die in staat is krachtig op te treden’, zoals Dulles de president vertelde tijdens de vergadering van de Nationale Veiligheidsraad op 21 september. De CIA voorzag hem begin oktober van een kwart miljoen dollar (zie noot 2), gevolgd door zendingen wapens en munitie in november. Mobutu nam Lumumba gevangen en bracht hem, in de woorden van Devlin, in handen van een ‘gezworen vijand’.

Lum 6

De CIA-basis in Elisabethstad, diep in het hart van de Kongo, rapporteerde dat ‘een Belgische officier van Vlaamse origine Lumumba executeerde met een reeks kogels uit een machinepistool’ twee dagen voor de volgende president van de Verenigde Staten werd geïnstalleerd. (De inauguratie van JFK als opvolger van Eisenhower vond plaats op 20 januari 1961/ jc)

Met de aanhoudende steun van de CIA verwierf Mobutu uiteindelijk de volledige controle over de Kongo na een strijd om de macht die vijf jaar duurde. Hij was voor de inlichtingendienst de favoriete bondgenoot in Afrika en tijdens de Koude Oorlog het centrum voor geheime Amerikaanse operaties over het hele continent. Hij regeerde gedurende drie decennia als een van de meest wrede en corrupte dictators die voor miljoenen dollars aan staatsinkomsten achteroverdrukte afkomstig van de verkoop van diamanten, mineralen en strategische metalen, en hij slachtte enorme aantallen mensen af om zijn macht veilig te stellen.’ (tw)

Lum 2
NOOT 1

Er is overweldigend bewijsmateriaal dat Eisenhower Lumumba dood wilde hebben. Er kan geen twijfel over bestaan dat ‘elimineren’ in dit geval de fysieke daad betekent. (Overigens geldt bij de CIA e regel dat voor politieke moorden enkel de president toestemming kan geven.)‘De president wilde dat een man die hij als een doortrapte schurk en een uiterst gevaarlijk man zag – net als heel veel anderen onder wie ik – uit de weg werd geruimd. Dat zei Richard Bissell later in een oral-history-vraaggesprek voor de presidentiële bibliotheek van Eisenhower. Bissell was een hoge boss van de CIA, die onder meer de (mislukte) invasie van de Varkensbaai op Cuba organiseerde.
Bissell: ‘Ik twijfel er niet in het minst aan dat hij (de president) wilde dat Lumumba uit de weg werd geruimd en hij wenste dat hartgrondig en meteen, als een urgente en zeer belangrijke aangelegenheid.’ Dat is dus volledig in overeenstemming met het telegram dat Allen Dulles naar zijn ondergeschikte, de uitverkoren moordenaar Larry Devlin stuurde.

NOOT 2

Een persoonlijke getuigenis van betalingen aan de bondgenoten van de CIA in Congo, is afkomstig van Owen Roberts, later Amerikaans ambassadeur onder president Ronald Reagan. Roberts was in 1960 (bij de Congolese onafhankelijkheid) DE expert over Congo op het inlichtingen- en onderzoeksbureau van het ministerie van Buitenlandse Zaken in Washington. Hij had twee jaar in de Congolese hoofdstad gediend en was de eerste Amerikaanse ambtenaar van BZ die alle nieuwe leiders persoonlijk kende. Hij onthulde onder meer dat de Congolese delegatie bij de Verenigde Naties geld kreeg van de CIA.

————————–Lum 7

Bronnen:

* Tim Weiner, Een spoor van vernieling, De geschiedenis van de CIA, De Bezige Bij, Amsterdam, 2007
* Luc De Vos, Emmanuel Gerard, Philippe Raxhon, Jules Gérard-Libois, ‘Lumumba/De complotten? De moord’, Davidsfonds, Leuven, 2004
* Manu Ruys, Waarom Lumumba moest sterven, Pelckmans, Kapellen, 2000
* Ludo de Witte, De moord op Lumumba, Van Halewyck, Leuven, 1999
* Walter Pauli, Nieuwe onthullingen: Hoe Eisenhower het doodvonnis van Lumumba tekende, in Knack van 12 januari 2016

In deze lectuur vindt u ook wat er vooraf ging aan de moord en wat er met het lijk van Lumumba gebeurde. (jc)

januari 17, 2016 at 7:46 pm 4 reacties

CATCH-22 IN 2016

Catch 22

IN JERUZALEM

By Mahmoud Darwish
Translated By Fady Joudah

In Jerusalem, and I mean within the ancient walls,
I walk from one epoch to another without a memory
to guide me. The prophets over there are sharing
the history of the holy … ascending to heaven
and returning less discouraged and melancholy, because love
and peace are holy and are coming to town.
I was walking down a slope and thinking to myself: How
do the narrators disagree over what light said about a stone?
Is it from a dimly lit stone that wars flare up?
I walk in my sleep. I stare in my sleep. I see
no one behind me. I see no one ahead of me.
All this light is for me. I walk. I become lighter. I fly
then I become another. Transfigured. Words
sprout like grass from Isaiah’s messenger
mouth: “If you don’t believe you won’t be safe.”
I walk as if I were another. And my wound a white
biblical rose. And my hands like two doves
on the cross hovering and carrying the earth.
I don’t walk, I fly, I become another,
transfigured. No place and no time. So who am I?
I am no I in ascension’s presence. But I
think to myself: Alone, the prophet Muhammad
spoke classical Arabic. “And then what?”
Then what? A woman soldier shouted:
Is that you again? Didn’t I kill you?
I said: You killed me … and I forgot, like you, to die.

Mahmoud Darwish, “In Jerusalem” from The Butterfly’s Burden. Copyright © 2008 by Mahmoud Darwish, English translation by Fady Joudah. Reprinted by permission of Copper Canyon Press. http://www.coppercanyonpress.org

december 24, 2015 at 11:47 am Een reactie plaatsen

INDABA, MY CHILDREN

Under the palaver tree

Under the palaver tree

 

door Walter Zinzen


Nooit gedacht dat een krantenartikel in 2015 me zou doen denken aan een boek dat in 1964 is verschenen . “Indaba, my children” heet het en het is – in volle apartheidsperiode – geschreven door een zwarte Zuid-Afrikaan. (Vusamazulu Credo Mutwa heet hij voor de volledigheid.) Nog veel minder gedacht dat op een goeie decemberdag een halve eeuw later indaba , een Zoeloe-term, wereldwijd de media zou halen. Want zo geschiedde in het week-end dat de klimaattop in Parijs tot een ‘historisch’ akkoord had geleid.

De conferentievoorzitter, de Fransman Laurent Fabius, minister van Buitenlandse Zaken , had een “indaba” ingelast. Het was, zo viel overal te lezen, het wondermiddel dat 195 landen tot een eensgezind besluit had geleid. Een indaba was in de pre-koloniale tijd een door het stamhoofd georganiseerde consultatieronde, waarbij alle betrokkenen werden gehoord om in een complexe zaak tot een eensgezinde oplossing te komen . Het was een methode om conflicten te beslechten . Opmerkelijk : de leider moest vergeten wie wat had gezegd , zodat de deelnemers niet bang hoefden te zijn voor de consequenties van hun woorden. M.a.w. de indaba werkte volgens een antropoloog in de Nederlandse Volkskrant als een manier om directe democratische inspraak te organiseren. Kortom, de indaba bewijst dat ook Afrikanen gehecht zijn aan democratie, in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht. Het is onjuist te beweren – zoals wijlen president Mobutu deed- dat de “chef” over een onaantastbaar gezag beschikte. Vooral omdat de indaba niet beperkt was tot de Zoeloe’s en Zuid-Afrika. Ook in vele andere Afrikaanse landen bestonden – en bestaan op lokaal vlak nog steeds – vormen van democratische inspraak. De kolonialen hadden het minachtend over ‘palavers’. Maar Fabius, minister van een gewezen koloniale grootmacht, heeft met zijn palaver wel een groot diplomatiek succes geoogst. Wellicht had hij zich geïnspireerd op de klimaattop van 2011 in het Zuid-Afrikaanse Durban, waar ook al de indaba werd toegepast.

De vraag is of een methode uit een kleinschalige niet geïndustrialiseerde samenleving nog bruikbaar is in de complexe maatschappij die de onze is. Dat er aan onze democratie van alles scheelt en dat we op zoek moeten naar alternatieven is al door menig politicoloog en actievoerder uitvoerig beschreven. Niet iedereen gaat zo ver als David Van Reybrouck , die niet gelooft in verkiezingen en bestuurders via loting wil laten aanwijzen, maar dat er op lokaal vlak tal van initiatieven bestaan , die de burger inspraak en beslissingsrecht trachten te bezorgen , daarover is vrijwel iedereen het eens. In het district Antwerpen mag de bevolking bijvoorbeeld mee beslissen over de besteding van een, weliswaar klein, deel van de begroting. Maar ingewikkelde dossiers of aanslepende conflicten blijven te vaak onopgelost voortetteren. De indaba lijkt dan ook een bruikbare methode te zijn om bijvoorbeeld de stellingenoorlog bij de spoorwegen te doorbreken. Of om het kluwen rond de Oosterweelverbinding te doorbreken. Alexander D’hooghe ,de intendant die de Vlaamse regering heeft aangesteld om de overkapping van de Antwerpse Ring tot een goed einde te brengen , sprak alleszins indaba-taal bij zijn eerste openbaar optreden . Waar haalde hij immers naar eigen zeggen de mosterd? In New York en New Jersey. Daar werkten de lokale gemeenschap en de lokale overheid samen voor de heropbouw na de doortocht van de orkaan Sandy. Dat wil D’hooghe hier ook doen : samenwerken met een “klankbordgroep” , waarin belanghebbenden hun zeg kunnen doen om zo draagvlak te creëren. D’hooghe organiseert hier , waarschijnlijk onbewust, een aan de 21° eeuw aangepaste indaba. Die formule verdient navolging en lijkt iets waardevoller dan de K 3- democratie die Guy Tegenbos in De Standaard bepleit. Op één voorwaarde : dat aan dit soort consultatierondes ook echt gezag wordt toegekend en de politici achteraf toch niet hun eigen zinnetje doorzetten. Indaba, my children !

december 20, 2015 at 2:40 pm Een reactie plaatsen

DE BRUSSELSE GROTE MOSKEE EN DE RADICALISATIE

SA 1 degrotemoskeeinbrussel

door Lucas Catherine

Er gaan nu stemmen op om de Grote Moskee van Brussel uit handen van de Saoedi’s te halen. Zij zouden een radicaliserende invloed uitoefenen. Bij die berichten krijg je soms de indruk dat die Saoedi’s hier en stoemelings zijn geïnfiltreerd. Maar dit is niet zo, het ging wel degelijk om een zeer bewuste keuze van de Belgische overheid.
Toen koning Faisal hier in mei 1967 op bezoek kwam kocht hij nogal wat Belgisch wapentuig aan. De spanningen in het Midden-Oosten liepen toen hoog op en kort daarna brak de Zesdaagse Oorlog uit. Hij werd niet alleen ontvangen door onze toenmalige koning Boudewijn, maar ook door toenmalig prins Albert (later Albert II), officiële promotor van de Belgische handel.

De koningen Boudewijn en Feisal

De koningen Boudewijn en Feisal

Bij zijn vertrek kreeg koning Faisal, op voorstel van onze zeer katholieke koning Boudewijn, als cadeau het Hortapaviljoen in het Jubelpark en het voormalig Oriëntaals paviljoen dat tijdens de wereldtentoonstelling van 1897 dienst had gedaan als promotiepaviljoen voor de Belgische investeringen in Egypte. Het huisvestte toen een schilderij in 360 graden, Le Panorama du Caire. Het paviljoen was door architect Ernest van Humbeek gebouwd in de vorm van moskee met bijhorende minaret. De Saoedi’s mochten het nu ombouwen tot een echte moskee.

Oosters Paviljoen

Oosters Paviljoen

Toen België in 1974, kort na de Oktoberoorlog tussen Israël en Egypte, de islam als officiële godsdienst erkende, werd dit Islamitisch Centrum zoals het officieel heet, bevoegd voor de islam in België en erkend als inrichtende macht. Dit tegen de wil in van Marokkanen en Turken – die zelf hun onderdanen wilden controleren -, want heel het centrum wordt bestuurd door de Rabita, de Islamitische Wereldliga, een orgaan met zetel in Mekka waarvan de leider, de secretaris-generaal statutair een Saoedi moet zijn. Momenteel is dit Sheikh Abdallah al Turki, een lid van de koninklijke familie en voormalig minister voor godsdienstzaken. De financiering gebeurt vanuit het secretariaat in Umm al Jood, een voorstad van Mekka. Die informatie staat zelfs officieel in drie talen op een bord aan de vrouweningang (achteraan het gebouw).

De kritiek op het Saoedisch regime door westerse regeringen is vrij recent. Het feit dat het land al sinds zijn oprichting onthoofdingen organiseert en zweepslagen als straf oplegt was tot voor kort onbelangrijk nieuws dat enkel opdook in rapporten van Amnesty International en soms een plaatsje kreeg in een hoekje van de krant.
Nu duiken die mensenrechten plots wel op als kritiek op het regime. Ze halen zelfs de voorpagina’s. Zou het kunnen dat dit komt doordat het Saoedisch regime nu grote barsten vertoont? De eerste tekenen daarvan waren al te zien in 2003. Ik schreef toen:
Saoedi-Arabië zit in een diepe politieke en economische crisis: de huidige koning is seniel en er zijn zes troonpretendenten, maar geen van hen is geschikt om het land te regeren. Samen hebben ze elf jaar school doorlopen, lager onderwijs inbegrepen. De economische crisis is uitzichtloos: door een akkoord van na de Tweede Wereldoorlog tussen de toenmalige koning en de Amerikaanse president Roosevelt, engageerde de Saoedische monarchie er zich toe alle inkomsten aan oliedollars te laten terugvloeien naar de VS in de vorm van investeringen en massale wapenaankopen. Tot de vorige Golfoorlog schepte dit geen problemen. Nu wel. Die vorige Golfoorlog heeft de VS 76,1 miljard dollar gekost. Uiteindelijk heeft de VS daar maar 4 miljard van betaald. De rest van de factuur werd doorgeschoven naar de bondgenoten. Hoofdzakelijk Saoedi-Arabië en Koeweit draaiden er voor op. Hierdoor ontstond een financiële crisis in het oliekoninkrijk. Vroeger liet de monarchie de oliedollars voor een groot deel doorstromen naar een klasse van entrepreneurs en nieuwe rijken. Nu kon dit niet langer. Deze situatie maakte dat deze nieuwe klasse ging revolteren. Dat vertaalde zich in een radicaal moslim terrorisme, beter bekend als al Qaida. Bijna alle terroristen van 11 september waren Saoedi’s. Ze waren niet geschoold in een of andere duistere madrassa, maar waren westers opgeleid. Osama bin Laden heeft een managersdiploma en zijn vader was één van die entrepreneurs die dankzij de oliedollars multimiljonair werd.
Nu is er weer een machtsstrijd aan de gang tussen de pas in januari 2015 gekroonde koning Salman bin Abdoel Aziz al-Saoed en zijn broer prins Ahmed bin Abdoel Aziz. Dit kan tot chaos leiden en onstabiliteit, en wat dan met ‘onze’ olie? Haalt men misschien daarom nu wel de mensenrechtensituatie boven om een eventueel militair ingrijpen te kunnen rechtvaardigen, zoals indertijd in Irak en Libië?

Achteringang voor de vrouwen

Achteringang voor de vrouwen

Van Lucas Catherine verscheen zonet ‘Jihad en Kolonialisme’ (uitg. EPO)

december 6, 2015 at 1:14 pm 1 reactie

EN HOE WAS HET W’E’E R IN SYRIË?

Damascus in betere tijden

Damascus in betere tijden

 

door Jef Coeck


De grote gebeurtenissen van de jongste tijd zijn flink verstrengeld geraakt. De oorlog in Syrië, IS en de aanslagen in Parijs, de dringende klimaatconferentie (en haar oplossing?) zijn niet los van elkaar te zien – om alleen die zwaarwichtige feiten te noemen.

Eerst Syrië. Daar loopt het regenseizoen van november tot april. Het is een absolute noodzaak voor de landbouw en dan nog een heel partiële. Slechts een derde van de Syrische landbouwbedrijven beschikt over een irrigatiesysteem. De rest van het land hangt volledig af van wat de ‘hemel’ wil verschaffen.

In de winter van 2007 kon er nauwelijks sprake zijn van een regenseizoen. Het volgende jaar bereikte de droogte een absoluut record. Geen gewassen: geen voedsel voor de kuddes en de prijzen van de menselijke voedingswaren verdubbelden.

Volgens een uitgelekte diplomatieke nota, zomer 2008, sloeg de Syrische minister van landbouw alarm bij de Verenigde Naties. Hij liet weten dat zijn land ‘genendeels in staat was af te rekenen met de economische en sociale gevolgen van de droogte’. De Syrische vertegenwoordiger bij de VN-Organisatie voor Voedsel en Landbouw richtte zich tot Amerikaanse regeringsambtenaren met de schokkende mededeling dat de toestand een ‘perfecte storm’ kon veroorzaken, die ’s lands stabiliteit zou ondermijnen. Hij vroeg dringend om hulp. Nog steeds volgens die nota bleven de Amerikanen er onbewogen bij en reageerden niet.

De daarop volgende jaren bleef de droogte aanhouden. Honderdduizenden mensen vluchtten van het platteland naar steden als Homs, Damascus en Aleppo. Daar troffen ze al meer dan een miljoen wanhopige Iraakse vluchtelingen aan. De Amerikaanse activiste en milieu-experte Naomi Klein zegt:

Syrische landbouw nu

Syrische landbouw nu

‘Zonder stabiel klimaat is er geen vrede mogelijk.’

Op de lijst van verschrikkingen die tot de Syrische burgeroorlog hebben geleid, moeten we dus zeker aanstippen: de droogte, de onbetaalbare voedselprijzen, de massa’s interne klimaatvluchtelingen, de horden mensen die zich vestigden in toch al overbevolkte steden. Akkoord, dat is allemaal samen nog iets minder erg dan de brutale onderdrukking door het regime van Bashir-al-Assad. Dat kwam er dus nog bij.

De Amerikaanse buitenlandminister John Kerry legde in een recente toespraak de link tussen de jaren van droogte en de aan gang zijnde oorlog. Kerry ging verder: ‘Omdat de huidige wereld zo sterk onderling verbonden is – economisch, technologisch, militair, op elke denkbare wijze – kan instabiliteit op een willekeurige plaats een bedreiging vormen voor de stabiliteit overal.’ Dat was een duidelijke allusie op IS(IS) dat opdook uit de chaos van de burgeroorlog. Drie dagen na de toespraak van Kerry vond de massaslachting in Parijs plaats.

Klimaat en oorlog zweren samen

Op dit moment – de Seine-oevers en de Place de la République liggen nog vol bloemen en andere relieken voor de doden – tracht de wereld in Parijs een akkoord te bereiken om de klimaatverandering te stoppen. Het is alweer de Belgische delegatie die als enige geen overeenstemming heeft kunnen bereiken in haar eigen rangen. Dit kan niet meer worden afgedaan als lachwekkend surrealisme, het is gewoon misdadig en draagt bij tot de algemene sfeer van oorlogszucht.

De Parijse conferentie, officieel COP21 geheten, wil bereiken dat elk land de uitstoot van zijn eigen broeikasgassen reduceert. Honderdvijfenzeventig landen hebben zich akkoord verklaard. De VS zal zijn uitstoot met 26 procent verlagen, in vergelijking met 2005. De Europese Unie mikt op 40 procent, met als baseline 1990. China, ’s wereld grootste vervuiler, heeft aangekondigd nog meer steenkool te willen gebruiken en CO-2 aan te maken, zeker tot 2030. Buurland India wil niet achter blijven en heeft kennelijk als ambitie China voorbij te steken, zowel in overbevolking als in over-vervuiling. En Japan? Doet mysterieus.

Er zal dus nog zwaar onderhandeld moeten worden. Maar zelfs als iederen zich aan zijn beloften houdt, is dat niet voldoende om de opwarming beneden de 2 graden Celsius te houden. Als dat niet gebeurt, staat de Noordzee in 2050 tot aan Mechelen. Die limiet van 2 graden is trouwens al krapjes.

Een ander probleem is het geld. Ontwikkelingslanden, die vanwege weinig industrialisering ook minder aan de vervuiling hebben bijgedragen, zullen de zwaarste effecten van de opwarming in hun nek krijgen. Daarom is die landen 100 miljard dollar beloofd. Maar, slechts een kleine fractie van dat geld is (theoretisch) al beschikbaar. De regering Obama heeft drie miljard beloofd, maar de Republikeinen in de Senaat hebben aangekondigd die gift weg te zullen stemmen. ‘Ze moeten niet denken dat ze meteen naar de kassa kunnen lopen’, verklaarde een Republikeins senator.

Dat brengt ons terug naar Syrië en het Midden-Oosten. Recente studies van onder meer het wereldberoemde MIT (Massachusetts Institute of Technology) wijzen uit dat een niet afgeremde opwarming de staten aan de Perzische Golf, zoals Aboe Dhabi, Dubai en Dhahran onleefbaar zullen maken – over amper een paar tientallen jaren. Zuidwest-Azië en streken in Afrika aan de Rode Zee, staat hetzelfde lot te wachten.

De gevolgen zijn fataal. Miljoenen, waarschijnlijk honderden miljoenen mensen zullen een nieuw onderkomen zoeken. In onze sterk verbonden wereld, waar alles met alles krijgt te maken, zal tegen het midden van deze eeuw een vluchtelingencrisis-op-zijn-Syrisch routine zijn geworden.

Nee, we zitten niet te doemdenken. Het is altijd nog mogelijk dat in Parijs een goed akkoord wordt bereikt en dat we gered worden door COP21. Ondanks de sulligheid van de Belgische delegatie. Ondanks de dwarsheid van de Amerikaanse Republikeinen. Ondanks de militaire en politieke ambities van Poetin. Ondanks Bashir-al-Assad, zijn geest- en bondgenoten. Ondanks een van de meest onberekenbare staten in de regio: Israël.

Gezichten op COP21. Blijven lachen!

Gezichten op COP21. Blijven lachen!

 

http://www.newyorker.com/magazine/

http://www.volkskrant.nl/buitenland/

http://www.ipsnews.net/2015/11/paris-climate-summit-opens-with-dire-warning

december 3, 2015 at 10:01 am 3 reacties

DE ONGEHOORDE BURGER

Oud-Griekse democratie in werking

Oud-Griekse democratie in werking

 

door Gie van den Berghe
GEMEENTEPOLITIEK, DE WERELD IN HET KLEIN

Op het eerste gezicht zijn er heel wat belangrijker en dringender problemen dan die op gemeentelijk vlak. Bij nader toezien valt evenwel op hoe het beleid van sommige gemeenten, de wijze waarop met burgers en gesignaleerde problemen wordt omgesprongen, een afspiegeling lijkt van het beleid op hoger niveau, nationaal en internationaal: veel onkunde, meer gesjoemel en behoorlijk wat corruptie. Het politiek hopeloos verdeelde België, met 541 compromisdagen nog steeds recordhouder voor het vormen van een nieuwe regering, is met zijn aanpak van terreurdreiging voor en na de aanslagen in Parijs nog maar eens de risee van de hele wereld (zie bijvoorbeeld: Andrew Higgins – Terrorism response puts Belgium in harsh light, The New York Times, November 24, 2015 http://www.nytimes.com/2015/11/25/world/europe/its-capital-frozen-belgium-surveys-past-failures-and-squabbles.html).

De Belgische ziekte

Negen jaar geleden, toen ik twee jaar in Evergem woonde, signaleerde ik aan de bevoegde gemeentediensten en uiteindelijk ook aan de burgemeester, enkele bijzonder gevaarlijke verkeerssituaties voor zwakke weggebruikers (op één van die plekken werd al een jongeman doodgereden). Daar voegde ik voorstellen aan toe om een en ander te verhelpen met een minimum aan middelen, inzet en kosten. De verkeersambtenaar veegde alles zonder argument van de baan. Toen ik beleefd aandrong werden mijn klachten geridiculiseerd, ook door de toenmalige burgemeester. Dit eerste lesje locale schijndemocratie werkte ontmoedigend. Er zijn, dacht ik toen, inderdaad belangrijker dingen.

Begin dit jaar werd ik op een van die gevaarlijke plekken als 70-jarige fietser gepest en fysiek bedreigd door de bestuurder van een tractor die gras maaide langs het fiets- en wandelpad. Ik onthield de nummerplaat en diende klacht in bij het hoofd van de politie, de burgemeester. Die stak onmiddellijk zijn NVA-paraplu op: er moést iemand anders verantwoordelijk zijn, dat zou nu eens worden uitgezocht zie!. De verantwoordelijke dienst (agentschap wegen en verkeer Oost-Vlaanderen) moest ik zelf aanschrijven, maar die reageerde meer dan twee maand niet. Pas toen ik de Vlaamse Ombudsdienst inschakelde kon er een antwoordje af. Hun aannemer had een onderaannemer onder de arm genomen en die ontkende alles. De Vlaamse Ombudsdienst meldde dat een onderaannemer buiten zijn gezag viel.
Dit voorval maakte me opnieuw bewust van de gevaarlijke verkeerssituaties en ik signaleerde die nogmaals. De verkeers- en mobiliteitsambtenaar reageerde eerst niet, om vervolgens alles opnieuw te kleineren en te ridiculiseren. Een ombudsdienst heeft Evergem niet maar burgers kunnen wel een klacht indienen tegen de gemeente, en dergelijke klacht zou ernstig onderzocht worden. Mijn klacht werd ‘beantwoord’ en weggewuifd door de ambtenaar die ik aanklaagde en niemand, ook de burgemeester niet, had er moeite mee dat die voor eigen rechter speelde.
Een lid van de Groene oppositie in Evergem vertelde me tijdens een onderhoud dat dit alles schering en inslag is. Maar uiteindelijk deed die man in de gemeenteraad niets meer dan een onveilige verkeersituatie in zijn eigen buurt aankaarten. Allemaal zeer menselijk – kritiek uiten op gemeenteambtenaren waarmee je als verkozene mogelijk ooit moet samenwerken is niet aangewezen. Of hoe democratie stukje bij beetje verwordt tot demoncratie.

Enkele maanden geleden meldde ik aan de milieudienst van Evergem een ernstige en goed waarneembare luchtvervuiling die werd voorafgegaan door een loeiende sirene (Evergem ligt naast het industriegebied kanaal Gent-Terneuzen en is een van de meest door fijn stof vervuilde Vlaamse gemeenten). Ik kreeg te horen dat als ik de bron van de vervuiling niet kende mijn klacht zonder meer zou worden geklasseerd. Neen, iemand ter plaatse sturen om een staal te nemen om de vervuiling te analyseren – dat kon niet. Ik kon wel de politie een PV laten opmaken maar die zou, als ik de bron van de vervuiling niet kende, geklasseerd worden.

Een probleem melden, dat is het probleem

Na behoorlijk wat mailwisselingen, ook met de burgemeester, en nadat ik aankondigde geen bijkomende gemeentebelastingen meer te betalen en dat ik me tot de media zou wenden, vond de burgemeester dat ik eens tot bij hem moest komen. Hij zou een en ander regelen want ‘veiligheid voor alles’. Of ik alles nog eens gedetailleerd op papier wou zetten met nummers van wegen en zo meer. Deed ik, maar vier maand later is nog steeds niets gebeurd. Tekort aan middelen? Geenszins: Evergem is een welvarende gemeente en toen met het nieuwe schooljaar in aantocht een plaatselijk schooltje vond dat de putten gemaakt door aan- en afrijdende overbezorgde ouders alweer te diep geworden waren, werden die in geen tijd door de gemeentediensten gevuld en kwam er als extraatje vlakbij de school ook nog eens honderd meter vers asfalt bij terwijl de rest van de weg er compleet verwaarloosd bij bleef liggen. Om het asfalt aan te brengen versperden twee vrachtwagens een tijdlang het fietspad en deden dat op twee plaatsen inzakken (nog steeds niet hersteld). Beleidslui graven putten om andere te dichten.
Ondertussen had ik bij de Vlaamse Ombudsdienst klacht ingediend wegens onheuse behandeling door mijn gemeente. Na enig aandringen kreeg ik te horen dat de Ombudsdienst niet bevoegd was. Tussen de regeltjes van hun zeer bureaucratisch antwoord werd pijnlijk duidelijk dat burgers geen kant op kunnen. Behalve die van de stembusgang, niet voor niets nog steeds geen recht maar een plicht.
Als burger achtte ik dit alles mijn verantwoordelijkheid. Maar als je ziet dat alle inzet en vasthoudendheid niets uithaalt, dan mag het niet verbazen dat veel mensen alles op zijn beloop laten. Toen een maand geleden in mijn wijk de straatverlichting een weeklang dag en nacht bleef branden en ik dat aan de gemeente signaleerde, bleek ik, toen de verlichting drie dagen later werd uitgeschakeld, de enige geweest te zijn die nog de moeite had genomen om het euvel te signaleren. Of hoe politici en bureaucraten de yolo-cultuur (You only live once) in de hand werken.

Dit stuk werd geweigerd door De Standaard, De Morgen en KnacK

Gie van den Berghe

Dem Evergem

november 27, 2015 at 10:39 am 7 reacties

HET IS OORLOG

 

Saykes and Picot

Sykes and Picot

 

door Lucas Catherine


‘Het is oorlog’: op dit ene punt heeft de Franse president Hollande gelijk. Onze jongens zaten in Afghanistan, 6 Belgische F-16 gevechtsvliegtuigen voerden negen maand lang mee oorlog in Irak/Syrië, ons fregat Leopold I gaat nu samen met de Franse oorlogsvloot de Amerikaanse vloot steunen bij hun oorlog in Syrië en Irak.

Zo iets heet inderdaad oorlog. En zoals men mij indertijd in het Belgisch leger vertelde: ‘Als je vuurt, pas dan op voor de terugslag’. Oorlog geeft vluchtelingen. En van waar arriveren de oorlogsvluchtelingen in België? Juist, uit Afghanistan, Irak, Syrië.
Wanneer is deze oorlog begonnen? Vraag het IS/Daish: met Sykes – Picot, is hun antwoord. Nooit van die twee heren gehoord? IS wel. Het zijn de Britse en Franse diplomaat die na WO I hun handtekening hebben gezet onder de opdeling van het Ottomaanse Rijk en in het Midden-Oosten koloniale grenzen trokken. Een van de minder gemediatiseerde acties van IS (juni 2014) was dan ook om met bull-dozers de Sykes-Picotgrens tussen Syrië en Irak plat te walsen onder de slogan ‘We don’t like Sykes-Picot’.

MO 2 SykesDaish1

Britten en Fransen zijn deze oorlog begonnen. Honderd jaar geleden. Het was ook dankzij de Sykes-Picotakkoorden dat Oost-Europese, joodse kolonisten Palestina konden koloniseren. Zij koloniseren daar nog altijd en voeren repressie volgens het bijbelse principe ‘oog om oog, tand om tand’, maar dan maal 10: voor elke dode kolonist moeten er 10 Palestijnse slachtoffers vallen, het is de leidraad geweest van alle Israëlische regeringen.

MO 3 Sykes Picot Map

Toen ook werden de koloniale grenzen van de Golfstaten en van Saoedi-Arabië getrokken, met in ieder emiraatje een conservatieve, met de kolonisatie collaborerende familie.
En tijdens die kolonisatie – mission civilicatrice noemden de Fransen het – heeft Europa niet zijn nú zo geprezen waarden verspreid. Van democratie of vrijheid van opinie was geen sprake. Het enige wat Europa daar toen heeft opgebouwd waren legers, geleid door kleine minderheden: Oost-Europese zionisten in Palestina, Alawieten in Syrië (zowel vader als zoon al Assad komen uit dat Frankrijktrouw, koloniaal leger) of soennieten in het overwegend sjiïetische Irak (Sadam Hussein en zijn clan). En wanneer die nieuwe ‘elite’ zich na de ‘dekolonisatie’ niet langer schikt naar de wensen van de metropool moet ze worden afgezet. Kijk naar Saddam Hussein.

Deze koloniale geschiedenis wordt wel eens vergeten, toch is ze de voedingsbodem waarop de criminele ideologie van IS kan woekeren.

Massale verspreiding van drones

Massale verspreiding van drones

Die honderdjarige oorlog heeft trauma’s veroorzaakt. Ook bij ons. Shell shock krijg je ook bij het zien van videobeelden over hoe westerse drones in Gaza, Jemen en Irak burgers aan flarden rijten. Om van F-16’s niet te spreken. Waarom is een westers gijzelaar de keel oversnijden gruwelijker en verwerpelijker dan massabombardementen door gevechtsvliegtuigen en drones waarbij duizenden onschuldige vrouwen en kinderen worden opengereten? IS geeft hierop zijn antwoord. En sommige fragiele, psychisch ontredderde jongeren, vaak met een kant af, geloven dat IS gelijk heeft en volgen dan ook hun perverse versie van de islam.

Waarom zijn die jongeren ontredderd en fragiel en voelen ze zich geminacht?
Omdat ze van onze waarden niets merken. Geen Vrijheid, maar vooral geen Gelijkheid of Broederlijkheid, maar wel racisme, discriminatie en marginalisering.
Het European Network Against Racism (ENAR) is erg duidelijk en schreef in een rapport: ‘Het racisme is niet conjunctureel of incidenteel, maar structureel.’ Volgens datzelfde rapport is dit de enige verklaring voor het feit dat de werkzaamheidsgraad bij Belgische autochtonen 72,4 procent bedraagt en bij Maghrebijnse Belgen slechts
42,9 procent. Eenzelfde discriminatie is er op de vastgoedmarkt en in het onderwijs.

MO Koerdische strijdster

Ook de European Commission against Racism en Intolerance (ECRI, een orgaan van de Raad van Europa) rapporteert dergelijke discriminaties. Wat nog meer frappeert, is dat Marokkaanse Belgen die studeren en de krant lezen het vaakst worden gediscrimineerd. Van hen zegt 64 procent dat ze te maken kregen met discriminatie op straat en in het openbaar vervoer. Bij contact met de politie gaat het om 41 procent. Op zoek naar een woning heeft 34 procent van hen racisme ondervonden, op zoek naar werk gaat het om 37 procent en op school om 56 procent. Niet iedereen is in staat om dit te verwerken.

De overgrote meerderheid van de moslims vecht op een democratische manier tegen dit onrecht, maar wie kwetsbaar is, fragiel of marginaal (de meerderheid van de ‘geradicaliseerde’ jihadisten hebben een verleden van kleine criminaliteit) wordt getraumatiseerd, en radicaliseert vervolgens.

En IS is sluw. Zij zijn niet alleen opgegroeid met een haat tegen de westerse dominantie en kolonisatie, maar leerden ook westerse propagandatechnieken. Ze bespelen op een gruwelijke manier de media. Ze zijn hun eigen spindoctors. Een Sykes-Picotgrens bulldozeren geeft weinig media-aandacht. Maar onthoofdingen met de slachtoffers in Guantanamokledij wel. Of ketterse yezidi’s tot slaven maken, cultureel erfgoed dynamiteren, telkens één topic met een keer. Hun laatste versie zijn aanslagen, ‘in the belly of the monster’, zoals dat in de jaren 1960 heette. En ik vrees dat ze nog lang niet aan het einde van hun ‘inspiratie’ zijn.

IS bestrijden doe je best door haar twee voedingsbodems weg te nemen. Dat is stoppen met een neokoloniale politiek in het Midden-Oosten: geen steun meer aan Golfdictaturen – vergeet de olie -, en geen steun meer voor de koloniale staat Israël.
Dat is ook strijden tegen het racisme, de discriminatie en de marginalisering van Belgische moslims.

————————-
Dit stuk werd geweigerd door De Standaard
————————–

Van Lucas Catherine verschijnt bij uitgeverij EPO eind deze maand Jihad en kolonialisme, met medewerking van Kareem el Hidjaazi.

november 19, 2015 at 3:12 pm 1 reactie

Oudere berichten


Kalender

februari 2016
M D W D V Z Z
« Jan    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
29  

Posts by Month

Posts by Category


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.014 andere volgers