Archief beheerder

WEG MET DE ANTI-BURKINI FASCISTEN

Meer verdraagzaamheid op een strand in Tunesie

Meer verdraagzaamheid op een strand in Tunesie

Ik krijg er wat van, van die Europeanen die denigrerende opmerkingen maken over de “achterlijke Amerikanen” vanwege het sukses van Donald Trump en die het intussen toejuichen als  politieagenten naar de stranden worden gestuurd om boetes uit te delen aan vrouwen wiens kledij “niet gepast is in onze samenleving” , zoals NVA-woordvoerster Nadia Sminate het uitdrukte.

Iemand moet me maar eens uitleggen hoe je vrouwen bevrijdt door hen te beboeten.

Het is waar dat Trump een crypto-fascist is. Maar  de aanhangers van het burkini-verbod zijn dat ook, ook als ze behoren tot zogenaamd democratische partijen zoals de Franse PS en de NVA.

De”burkini” is overigens zo zeldzaam op Europese stranden dat het offensief ertegen subliem ridicuul is.  Er spelen andere motieven: de aandacht afleiden van de echte problemen en met symbolische acties kiezers heroveren op extreem-rechts. Dit laatste is ongetwijfeld een belangrijk oogmerk van de NVA die een deel van zijn aanhang ziet terugkeren naar het VB.

boerkini

Maar het is erger dan dat.  De burkini-haters eisen voor de staat het recht op om te bepalen hoe de burgers zich kleden. Dat maakt van die onzin een gevaarlijk precedent. Van verboden kledij naar verboden gedachten is het maar een kleine stap. De aanhangers van het burkini-verbod zijn vijanden van de vrije meningsuiting. Ze doen in feite net hetzelfde als de islamofascisten die vrouwen verplichten om burkinis te dragen op hun stranden. Ze zijn hun spiegelbeeld. Zoals de Nazi’s wakkeren ze cynisch de haat aan tegen wat “volksvreemd” is en vinden ze het doodnormaal dat de staat de individuele vrijheden verplettert.

En ze maken zich onsterfelijk belachelijk. Bent u de Engelse taal machtig, lees dan deze grappige commentaar in The Guardian over de “burkini madness”. Five reasons to wear a burkini

Tom Ronse

Een burkini te koop by Marks & Spencer

Een burkini te koop by Marks & Spencer

Burkinis  "van bij ons"

Burkinis “van bij ons”

 

augustus 20, 2016 at 6:58 am 9 reacties

KIES UW CLOWN

"Two clowns in the same circus" door Tony Pro

“Two clowns in the same circus” door Tony Pro

Tom Ronse

Er is een ding waarin Trump Hillary veruit overtreft: hij is de betere clown.  Hillary werkt zelden op de lachspieren; Trump daarentegen doet het voortdurend. Meestal niet met opzet maar dat maakt het nog grappiger. Op het web circuleren tal van collecties van hilarische Trump-momenten, persiflages door Trump-imitators, etc. De mooiste vind ik de filmpjes van een gezelschap dat Friend Dog Studios  heet. De stem die je in die clips hoort is die van Trump. Maar nu komt ze uit de mond van een dronken redneck die zit te zwetsen tegen zijn even bezopen drinkebroer. Het wonderlijke is hoe perfect stem en beeld overeen stemmen. Als je deze filmpjes gezien hebt, kun je niet meer naar Trump luisteren zonder de zatte zwetser te horen.

drunk-neighbor-donald-trump

Hier zijn de links:

MIJN DRONKEN BUURMAN TRUMP 1

MIJN DRONKEN BUURMAN TRUMP 2

MIJN DRONKEN BUURMAN TRUMP 3

DRONKEN BUURMAN OP EEN TRUMP-MEETING

Bekijk ze best in de volgorde waarin ze gemaakt zijn.

Natuurlijk is het helemaal niet grappig dat miljoenen Amerikanen Trump serieus nemen. Ik kreeg bijna tranen in mijn ogen toen ik een oudere fabrieksarbeider met eelt op zijn handen op tv hoorde zeggen dat hij voor Trump was “because he’s just like me”.  Ik kon me nauwelijks iemand voorstellen die minder zoals hem was dan de NewYorkse miljardair.

Maar dit soort absurditeiten is koren op de molen van comedians, cartoonisten en andere kolderproducenten. Trump was voor hen trouwens al lang voor deze verkiezingen een inspiratiebron. Hij figureerde onder meer in het werk van Robert Crump

crumpo trump

en van Berke Breathed in zijn strip Bloom County

Bloom County

Maar het is vooral Garry Trudeau die in zijn beroemde “Doonesbury”-strip in the Washington Post en vele andere bladen al jaren genadeloos de spot drijft met “the Donald” (een bijnaam die hij kreeg omdat zijn eerste vrouw, de Tsjechische Ivana, hem zo noemde).  Onlangs heeft Trudeau zijn beste Trump-strips van de laatste 30 jaar gebundeld.

cover

Hieronder een voorbeeld van de oudere strips (uit 1988). In deze toont Trump zijn 100-meterlange jacht aan zijn nieuwe kapitein.

doonesbury 1988

 

Het illustreert  hoe Trump Trump is gebleven. Zoals Trudeau in een interview met the New York Times opmerkt:  “Even though he’s changed wives twice and party affiliation five times since I’ve been watching him, the underlying personality disorder has remained remarkably stable.”

Hieronder enkele meer recente voorbeelden van Trump-cartoons in de Doonesbury-strip.

doonesbury 2016

doonesbury-trump

Lees hieronder Jacqueline Goossens’ verslag van Trumps verjaardagsfeest, 20 jaar geleden.

 

juli 31, 2016 at 10:59 pm Een reactie plaatsen

KEIZER TRUMP

578664942

door Jacqueline Goossens

Het orgelpunt van de Republikeinse conventie in Cleveland, toen Trump als een keizer naar zijn onderdanen stond te wuiven terwijl duizenden ballonnen op hen neer regenden, deed me terugdenken aan een verjaardagsfeestje, twintig jaar geleden. Het was een hete zomerdag zoals vandaag. Trump vierde zijn vijftigste verjaardag  en ik was een van de (bijna duizend) genodigden. Ik schreef toen onderstaande column.

*      *      *

Het is een van die zwoele New Yorkse zomeravonden waarop het kwik maar niet onder de dertig graden zakt. Het wemelt van het volk op Fifth Avenue. In T-shirts en shorts, met zweetdruppels op het voorhoofd en een ijsje in de hand, staan mensen te kijken naar de sneeuwvlokken die op het voetpad en de rode luifel van de Elizabeth Arden-winkel vallen. Artificiële sneeuw natuurlijk: een filmploeg is een reclamefilmpje aan het draaien voor Elizabeth Ardens wintercollectie. Ook in de etalage van Gucci hangen er al grijze en beige bontmantels. Lang kan ik me aan dit surrealistisch spektakel niet vergapen. Ik word verwacht op een verjaardagsfeestje. Een paar gebouwen verder kom ik aan het huis van de jarige. Er staan verschillende politiewagens geparkeerd. Als ik de rode loper die naar de open voordeur leidt betreed, word ik tegengehouden door drie kleerkasten in onberispelijke pakken. “Waar ga je naar toe?” vraagt de kleinste terwijl hij gevaarlijk met zijn walkie-talkie in mijn richting zwaait. Ik toon mijn perskaart. Hij doet een teken naar de twee grotere kerels. Die escorteren me tot vlak aan de voordeur waar drie koele kikkers met elk een lange lijst met namen in de hand de weg versperren. Ik word toch een beetje zenuwachtig. Links en rechts van de rode loper staan massa’s nieuwsgierigen opeengedrumd achter fluwelen koorden en ze kijken allemaal naar mij. Wat als mijn naam niet op die lijst staat! Ik zie me al met de staart tussen de benen afdruipen terwijl de toeschouwers me uitlachen en joelen. New Yorkers doen zo’n dingen. Maar geen nood. Mijn naam wordt gevonden en ik mag binnen.

Ik wandel tussen een falanx van fotografen en televisieploegen die geen centimeter film aan mij verspillen. Op het einde van de loper zit een strijkorkestje te spelen onder een enorm bloemstuk. Nog enkele stappen en ik kan onderduiken in de zee van genodigden.

“Sjempeen meddem?”, vraagt een kelner me meteen. Een andere houdt me een dienblad voor met ‘ordoevers’, hapjes op een bed van verse bloemen. Ik ben in Trump Tower, de roze marmeren en gouden paleistoren compleet met waterval van Donald Trump. Keizer Trump, Amerika’s flamboyantste bouwheer, speculant en casino-eigenaar, wordt vandaag vijftig jaar. Dit is het intieme verjaardagsfeestje dat zijn tweede vrouw, de achttien jaar jongere Marla Trump, voor hem geeft. Ze heeft vierhonderd gasten en honderden Amerikaanse en buitenlandse reporters uitgenodigd. Donald en Marla zijn natuurlijk nog niet gearriveerd.

Links en rechts vraag ik aan gasten of ze vrienden zijn van de Trumps. Geen enkele van de bankiers, vakbondsbazen, managers en makelaars blijkt hen echter persoonlijk te kennen. Een man zegt me dat hij weliswaar niet bevriend is met de Trumps maar wel met het Belgische koppel Hugo en Nicole. “Die kent u toch?”, zegt hij, “Ze komen volgende week op bezoek.”

“Ja maar meneer”, antwoord ik, “er zijn tien miljoen Belgen, ik ken die niet allemaal bij de voornaam.”

Hij bekijkt me een beetje raar. “U bent zeker al lang uit het land weg?”

Dan bots ik op Marla’s dokter en Der Scutt, de architect van Trump Tower. “Dit gebouw heeft mijn carriere gelanceerd”, zegt hij trots, “vind je het mooi?”

“Het blinkt wat te veel”, zeg ik. Dat vind ik overigens ook van vele gasten hier vanavond. Een parvenu-smaak domineert. Te veel juwelen, te veel make-up, te veel parfum. En de decolleté’s van de oudere dames! Een van hen, mollig en met een enorme haardos, in een azuurblauw, met parels bestikte avondjurk en met rode ook met parels bestikte hoge hakken, draagt haar halfblote boezem fier voor zich uit. “Kent u Donald Trump?” vraag ik haar.

“Donald? Donald? But of course!” kirt ze met een pseudo-Frans accent.

Plots breekt een koor van ooooh’s en aaah’s uit. Marla’s moeder, een verbluffend mooie vrouw, komt binnen met ‘prinses’ Tiffany, het tweejarig dochtertje van de Trumps in haar armen. Het kind is gekleed in een wolk van witte zijde en kant. In haar lange blonde krullen zitten enkele verse, roze roosjes. Jammer voor haar lijkt ze verschrikkelijk goed op haar pa. Dan stijgen er luide kreten van bewondering op. De fotografen schieten zich een ongeluk. Ivanka, Donalds dochter bij zijn eerste vrouw Ivana,  loopt heupwiegend over de rode loper. Het zelfverzekerde, donkerblonde girafje in het zwarte kanten mini-jurkje is vijftien. Haar twee broers die achter haar aanlopen, grinikken maar wat. Zo te zien hebben ze dit nummertje al vaker opgevoerd. Tien minuten later komt het feestvarken met blonde Marla aan de arm binnengeschreden. Een half uur lang delen ze zoenen uit en schudden ze handjes. Om half acht stipt wordt de waterval stil gelegd en galmt Sinatra’s ‘New York, New York’ door de marmeren zaal. Marla leidt de ceremonie. Er moeten speechen worden gegeven en vooral veel foto’s genomen.

Eric Trump, Donald Trump Jr., Tiffany Trump, Ivanka Trump, Donald Trump en Marla Maples

Eric Trump, Donald Trump Jr., Tiffany Trump, Ivanka Trump, Donald Trump en Marla Maples

Om acht uur schettert de filmmuziek van ‘Superman’ door de luidsprekers: “Who is it? It’s Superman! It’s Superman!”  Er wordt een reusachtige taart binnengerold. Alle Trump-gebouwen staan er op, samen met een suikeren Trumpje in een Superman-pak met een dollarteken op de borst.

Eartha Kitt

Eartha Kitt

Plots worden de lichten gedempt. Een enkel spotlicht  beschijnt de  bovenste trede van een  wijde marmeren trap.  Daar staat een  betoverende vrouw met grote, glanzende donkerbruine ogen,  innig omhelsd door een lange, perfect aansluitende lichtblauwe lovertjesjurk. Heupwiegend  schrijdt ze naar beneden. Trump glundert. Iemand reikt haar een microfoon aan. Ze schudt haar donkere manen naar achter, ademt diep en haakt haar ogen vast in die van Trump. Het wordt muisstil in de zaal.  Ze begint te zingen:  “Happy birthday  dear Donald…” Het is een perfecte imitatie van Marilyn Monroe die lang geleden datzelfde banale liedje een zwoele dubbele bodem meegaf toen ze het zong op het verjaardagsfeest van haar  minnaar, president Kennedy. Als ze uitgezongen is, gaan er netten aan het plafond open en duizenden gouden ballonnen regenen op ons neer. Iedereen, ikzelf inbegrepen, applaudisseert uitbundig. De zangeres reageert met een hartelijke, hese lach die me doet vermoeden dat ze zich kostelijk geamuseerd heeft met haar  knipoog naar Amerika’s beroemdste sekssymbool. Ze heet Eartha Kitt en ik beloof mezelf dat ik  absoluut naar een van haar concerten zal gaan. Voor het te laat is.

Tien minuten later verdwijnen de Trumps en hun bodyguards door een zijdeur. Ik besluit om hun voorbeeld te volgen. Bij het buitengaan passeer ik langs een poster-grote kleuterfoto van Donald. De gasten worden verondersteld hier hun verjaardagswensen op te schrijven. De foto is al helemaal volgekrabbeld met felicitaties en complimenten. Alleen het oorlelletje is nog vrij.

“Down with Capitalism”, schrijf ik er op. Net onder het oorgat, zo moet hij het wel horen. Juist als ik er een uitroepteken achter gezet heb, voel ik een arm tegen de mijne wrijven. “En wat heb jij geschreven?” zegt een oudere heer van het kleverige soort.

“Wie bent u?” vraag ik. Hij blijkt de man te zijn die de winkelruimte in Trumps gebouwen verhuurt.”Wat heb je geschreven?” herhaalt hij.

“Ik denk niet dat u daar oren naar hebt”, zeg ik en laat hem staan. Op Fifth Avenue is de sneeuw in de goot gewaaid.

*      *      *

Nawoord: Gelukkig heb ik later nog een optreden van Eartha Kitt kunnen bijwonen. De zangeres die door Orson Welles “de meest opwindende vrouw ter wereld” werd genoemd, stierf in december 2008.

juli 31, 2016 at 9:48 pm Een reactie plaatsen

HEEFT HET PAPIEREN BOEK NOG EEN TOEKOMST? (8)

library russia prikol.ru

door Tom Ronse

Dit is de achtste aflevering in de serie die maar niet wil sterven.

Ze begon in december 2011. De laatste afleveringen gingen niet meer over de vraag in de titel maar over de impact van de informatie-technologie op de literatuur en over de nieuwe expressievormen die ze doet ontstaan. De laatste bijdrage ging over Twitter-literatuur.

Op de vraag in de titel kwam ik na deel 5 niet meer terug. In deel 6  schreef ik: “In de vorige afleveringen kwamen we tot de conclusie dat het papieren boek niet zal verdwijnen maar wel marginaler zal worden.”

 

read-321

Maar klopt dat wel?

In het laatste jaar is de verkoop van e-books achteruit gegaan en die van het papieren boek gestegen. Voorspellingen dat het alsmaar groter visuele aanbod er toe zou leiden dat er steeds minder boeken gelezen zouden worden, zijn voorlopig niet bevestigd. Integendeel, er wordt meer gelezen dan ooit en de overgrote meerderheid van de lezers verkiest boeken van papier. En een van hen ben ik.

Iexoa

De cijfers die in de pers geciteerd worden gaan vooral over de grootste markt, de Amerikaanse. In België stijgt de verkoop van e-books nog wel maar het aandeel van het digitale boek in de totale markt bedraagt amper 3 procent.  “Dat percentage zal nog wel blijven stijgen”,verwacht Jef Maes van Boek.be. “Maar van een scenario waarbij de verkoop van digitale boeken groter wordt dan die van papieren exemplaren is geen sprake meer. We gaan er nu van uit dat het aandeel van e-books zal stabiliseren rond de 10 procent”. (De Morgen, 26/09/2015)

Toch een paar caveats bij die vaststelling. Tot vorig jaar ging de verkoop van e-books in stijgende lijn, vooral omdat ze veel goedkoper waren dan hun papieren versies. Wat begrijpelijk is, aangezien de reproductie- en transportkosten van digitale producten minuscuul zijn. Maar dan slaagden de uitgeverijen, aangevoerd door Hachette,  er in om van de verdelers af te dwingen dat de prijzen van e-books door de uitgevers zouden worden bepaald. Het gevolg was dat die prijzen omhoog schoten en de verkoop navenant daalde. Dit werd voorgesteld als “een normalisering van de boekenmarkt”. Maar in feite is het protectionisme, bescherming van een oudere productievorm tegen een nieuwe, omdat de uitgevers met deze laatste blijkbaar minder winst kunnen maken.

Zolang de uitgevers hun greep op de verdeling van e-books kunnen handhaven, zal de opmars van de digitale boekvorm afgeremd blijven.  De vraag is hoe lang ze dat kunnen.  Dat brengt me naar mijn tweede caveat. De daling van de verkoop van e-books betekent niet dat er minder digitaal gelezen wordt, zelfs niet dat er minder digitale boeken worden gelezen. Een groot deel daarvan wordt niet verkocht maar circuleert zonder betaalportalen op het web. Dat is wellicht de grote vrees van de uitgevers: dat de kostenloze reproductie van electronische informatie ertoe zal leiden dat er met het product “boek” geen winst meer kan worden gemaakt.

books

 

Op ietwat langere termijn is die vrees gewettigd. Het aanbod van digitale producten die geen handelswaar zijn –die niet door verkoop circuleren – groeit razendsnel.  Het omvat meestal kortere teksten maar ook  boeken circuleren steeds meer electronisch.  Voor boeken waarvan het copyright is verjaard is dat uiteraard geen probleem, men kan die gratis legaal downloaden op websites als www.Gutenberg.org . Nieuwere boeken worden gepirateerd, zij het in mindere mate dan muziek en films. De strijd tegen internet-piraten is een gevecht tegen de bierkaai.  (1) De bierkaai in casu is de structuur van het internet zelf die de controle over informatieverspreiding zeer moeilijk maakt.

Maar er zijn ook steeds meer boeken die enkel langs het internet verspreid worden. Alleen als ze daar buitengewone aandacht krijgen worden ze gecommercialiseerd; worden ze papieren en digitale handelswaren.  Maar dat overkomt slechts een kleine minderheid.  Onvermijdelijk wordt een steeds groter deel van de informatie enkel electronisch en niet op papier verspreid.  In die zin zijn de berichten over de achteruitgang van e-books misleidend.  Bovendien houden ze geen rekening, wat de Amerikaanse cijfers betreft, met de e-books uitgegeven door kleinere onafhankelijke uitgeverijen die niet aangesloten zijn bij de Association of American Publishers.  En het zijn net deze die veel e-books uitgeven. Er circuleren veel meer boeklange teksten dan deze die door de gevestigde uitgeverijen verspreid worden.Boeken die misschien anders geschreven en gestructureerd zouden zijn als ze geconcipieerd waren als papieren boeken.  Wetenschappelijke boeken, politieke boeken, romans. Over deze laatste expressievorm, de digitale roman, wil ik het in de volgende aflevering hebben.

readin312879

VOETNOOT

(1) Wordt die uitdrukking nog gebruikt? Ik heb ze meermaals gebezigd zonder te weten wat er ooit op de bierkaai gebeurde. Dus heb ik het even gegoogled. Wikipedia zegt:

“De bierkaai was de kaai in Amsterdam waar de vaten met bier aankwamen en de sjouwers werkten die de zware vaten met bier laadden en losten. De Bierkade was een deel van de Oudezijds Voorburgwal, gelegen bij de Oude Kerk. De bewoners van dit deel van Amsterdam stonden bekend als onoverwinnelijke vechtersbazen. Daarvan is het spreekwoordelijke vechten tegen de bierkaai afgeleid: je inzetten voor een hopeloze zaak.”

Zo hebben we toch iets bijgeleerd vandaag.

 

juli 25, 2016 at 3:01 am 1 reactie

PRO-BREXIT, PRO-TRUMP EN TOCH LINKS? HET KAN!

brexit-7

Door Tom Ronse

Een spook waart door Europa en het is duidelijk niet datgene waar Marx en Engels het over hadden in hun Communistisch Manifest. Het is een zwart spook dat nationalisme predikt en xenofobie. Het wil grenzen sluiten en muren bouwen, immigranten “repatriëren”. Je zou verwachten dat het ter linkerzijde unaniem zou verafschuwd worden maar dat blijkt niet zo. Er zijn ook linksen die het spook toejuichen.

In Engeland werd de zege van Brexit niet alleen door de aanhangers van Nigel Farage en Boris Johnson gevierd maar ook door linkse vakbondsleiders zoals Mick Cash, linkse celebrities zoals Julian Assange en Tariq Ali en opiniemakers als John Pilger die Brexit  prees als “een daad van rauwe democratie”.

Naar verluidt stemde de meerderheid van de Engelse “arbeidersklasse” (hoe men die definieert is natuurlijk de vraag) voor Brexit. Volgens The Times stemde 86% van de kiesdistricten met een hoge  industriële tewerkstelling er voor. Vooral in regio’s met hoge werkloosheid had de “Leave”-campagne veel sukses. Wat die kiezers in de eerste plaats motiveerde, zo blijkt uit polls, was angst voor de toekomst: angst om door automatisering uitgestoten te worden, angst om lonen en uitkeringen te verliezen door buitenlandse concurrentie en de toevloed van miljoenen vluchtelingen,  angst door de toename van spectaculair geweld, enz.

imiagrunts

Dat zijn inderdaad goede redenen om bang te zijn maar of het VK al dan niet in de EU blijft, zal weinig aan die trends veranderen. Dit was geen referendum over automatisering of globalisering, die zullen hoe dan ook voortgaan. Over immigratie ging het evenmin. Geen haar op Boris Johnsons wilde scalp die eraan denkt om de kraan dicht te draaien of om de Polen en Pakistanen die het zwaarste werk voor de laagste lonen verrichten het land uit te zetten. Minst van al ging het over democratie. De EU mag dan een bureaucratisch monster zijn maar het VK is geen democratisch alternatief. We hebben het hier tenslotte over een land waarvan het staatshoofd (de koningin) benoemd is door God, waar een van beide kamers van het parlement (the House of Lords) bestaat uit niet verkozen edelen en bischoppen en het kiessysteem zo ondemocratisch is dat de laatste verkiezingen (2015) voor een partij (de UKIP) die 3,9 miljoen stemmen haalde één zetel opleverde terwijl een andere (de SNP) die 1,5 miljoen stemmen won 56 zetels kreeg.

Nee, niet over democratie of immigratie of globalisering ging het referendum, wel over wie de chaos het best in de hand kan houden.  Die dreigende chaos is de achtergrond van Brexit.  Als het referendum in zonniger tijden had plaats gehad dan zou men aan de uitslag niet zo zwaar getild hebben. Maar dan was de uitslag wellicht ook anders geweest. Nu werd de uitslag bepaald door een groeiend gevoel van onrust en ontevredenheid.  Een nieuwe globale recessie zou het wellicht aanwakkeren en niet alleen in Engeland.

Een golf van nostalgie

Volgens de eerder vermelde poll vinden de meeste Leave-stemmers dat het leven in Groot-Brittannië 30 jaar geleden beter was en dat de kinderen die nu opgroeien een slechter leven zullen hebben dan hun ouders. In steeds meer landen vinden steeds meer mensen blijkens opiniepeilingen dat het vroeger beter was, ongeacht het politiek regime dat toen aan de macht was. Zelfs Oostblok-regimes en brutale dictators zoals Saddam Hoessein en Khadafi wekken nostalgie op.  Pessimisme is troef. Bij gebrek aan toekomstperspectief keren de blikken zich naar het verleden. Een golf van nostalgie rolt over de wereld en maakt van de groeiende ontevredenheid vruchtbare grond voor het discours van Trump, Le Pen, Wilders en Farage.

Brexit-propaganda

Brexit-propaganda

De meeste kiesdistricten die traditioneel Labour stemden hebben voor Brexit gekozen, hoewel de partij oficieel in het Remain-kamp zat.  Dat is minder verbazingwekkend dan het misschien lijkt. Met Tony Blair aan het roer sprong Labour op de neo-liberale trein maar de vakbondsbasis van de partij bleef intussen de ontevredenheid  masseren met het verhaal waarin buitenlandse concurrentie de boosdoener is en protectionisme de oplossing.

Vandaar is de stap naar een nationalistisch wereldbeeld waarin immigranten vijanden zijn niet zo groot. Dat heeft ook Donald Trump begrepen. In zijn laatste speechen was oppositie tegen vrijhandelsverdragen zijn hoofdthema.  Dat was ook het hoofdthema van Bernie Sanders.  Volgens een Bloomberg-poll is 22 % van de supporters van Sanders van plan om voor Trump te stemmen. Trumps strategie lijkt er nu op gericht om dat percentage op te drijven. Hij hekelt de globalisering “die de elite zeer rijk heeft gemaakt  en miljoenen arbeiders in de kou liet staan”. “Hij valt Hillary Clinton aan langs links”, observeerde The New York Times.  Ook andere kranten vonden het een slimme zet, de enige manier waarop hij kan winnen.

Het ‘grootste kwaad’

In de satirische Daily Show was er onlangs een segment waarin Sanders-supporters die nu Trump steunen voor schut werden gezet als een stel idioten. Het is waar dat er op allerlei vlakken een hemelsbreed verschil is tussen Sanders en Trump. Maar de Daily Show negeerde dat er ook belangrijke raakpunten zijn tussen beiden. Genoeg volgens sommige linksen om Trumps foute standpunten door de vingers te zien.

trump 0

Een van hen is Boris Kagarlitsky. Deze publicist schreef onlangs een opiniestuk  getiteld “Who’s afraid of Donald Trump?”   dat nogal wat discussie opwekte in uiterst linkse kringen. Kagarlitsky werd bekend als een van de enige dissidenten in de USSR die het regime vanuit een marxistische invalshoek bekritiseerden. Ook in dit essay hanteert hij een soort marxisme. Tijdens de voorverkiezingen steunde hij Sanders maar nu valt hij uit tegen de tendens van links om de rangen te sluiten achter Hillary Clinton, “the lesser of two evils”. Sanders zelf heeft gezegd dat hij alles wil doen om te voorkomen dat Trump wint. Maar voor Kagarlitsky is niet Trump maar Hillary “the greater of two evils”. Zij vertegenwoordigt de neo-liberale status quo, de dominantie van het financieel kapitaal dat de wereld in 2008 in recessie dompelde en een agressieve politiek tegen de werkende bevolking voorbereidt. Trump daarentegen vertegenwoordigt de bouwsector en het industriële kapitaal die  achteruit boerden omdat hun belangen ondergeschikt werden gemaakt aan de speculatieve geldhonger van het financiële kapitaal. Net als Sanders zou Trump het financiële kapitaal dwarsbomen door de vele miljarden te blokkeren die de banken en hun omgekochte politici toelaten om te parasiteren op de  rug van de “echte” economie. Kagarlitsky ziet een globale revolte van het industriële kapitaal en juicht de trend toe. “Verandering is op komst”, voorspelt hij, “het huidige neoliberale model van kapitalisme is uitgeput. Als links er niet voor wil of kan vechten zullen het rechtse populisten zijn zoals Trump en Le Pen die het de fatale slag toebrengen”.

Trump is een kapitalist, erkent Kagarlitsky. Maar “de nederlaag van het financiële kapitaal, ongeacht wie het tot stand brengt, zou een nieuw tijdperk openen in de ontwikkeling van de westerse maatschappij, ze zou onvermijdelijk de arbeidersklasse versterken en haar organisaties nieuw leven inblazen.” Zelfs Trumps belofte om een muur te bouwen tussen de VS en Mexico vindt gratie in zijn ogen. Op zich is het “redelijk absurd”, geeft hij toe,  maar hij ziet het ook als een “keynesiaans project” dat “honderden duizenden banen zou creëren” aan beide kanten van de grens.

Wat nog maar eens toont  dat je met “marxisme” alle kanten uit kunt.  Maar het idee dat Trump een vijand is van het financieële kapitaal is ook “redelijk absurd”. Zelfs voor een marxist. De epische strijd tussen het financiële en het industriële kapitaal bestaat alleen in Kagarlitsky’s verbeelding. In werkelijkheid zijn ze innig verwoven en trekken ze aan hetzelfde touw.  Ook Hillary en Donald.

friends

Maar Kagarlitsky  heeft geen ongelijk als hij wijst op de nauwe banden tussen de Clintons en Wall Street. Hillary weigert steevast om de inhoud van de dure speechen die ze voor Wall Street kaders gaf vrij te geven. Wat daar gezegd werd is blijkbaar niet geschikt voor mijn of jouw oren. Clinton vertegenwoordigt inderdaad de status quo.  Haar campagne is niet gebaseerd op voorstellen om de problemen anders aan te pakken maar op de belofte om de huidige rotzooi kundig te beheren. Haar voornaamste argument is dat Trump het nog veel erger zou maken.

Er is het verlangen naar verandering maar er ontbreekt een toekomstperspecief.  Kagarlitsky heeft misschien gelijk: als de verandering niet van links komt, zal ze van rechts komen.  Bij gebrek aan toekomstperspectief, wint het verledenperspectief. Maar in tegenstelling tot Kagarlitsky worden we daar niet vrolijk van.

poster

Een Trump-citaat

Een Trump-citaat

juli 5, 2016 at 5:13 am Een reactie plaatsen

KNACK FOCUS ZUIGT

1264548020_you-are-not-cool

Het weekblad Knack bestaat, zoals u wellicht weet, uit drie verschillende boekjes. Het serieuze hoofdblad Knack, Knack Weekend dat zich vooral tot vrouwelijke consumenten richt en Knack Focus, voor de consumenten van de amusementsindustrie. Dit laatste lijkt soms in elkaar gedraaid door en voor schooljongens. Al heeft het blad ook journalisten die uitstekend schrijven  -ik denk onder meer aan Tine Hens, Roderik Six en Gert Meesters- de krampachtige neiging van sommige medewerkers om hip en cool over te komen door zoveel mogelijk de stijl en woordenschat van de dominante  Amerikaanse massacultuur na te apen kan behoorlijk irriterend zijn. Ik zou er niet over schrijven als het geen algemene tendens zou zijn, waar ook vele andere media zich aan bezondigen. Maar Knack Focus spant misschien wel de kroon. Neem nu de titel die Geert Zagers onlangs boven een stuk plaatste: “Fuck you back to what? Zes redenen waarom het zuigt om Chris Browns PR-agent te zijn”.

Nu ben ik bepaald  geen taalpurist die het Nederlands wil zuiveren van “vreemde” invloeden.  Onze moedertaal is verre van perfect; lacunes moeten noodgedwongen gevuld worden door te lenen van andere talen. Dat er vandaag vooral uit het Engels geleend wordt ligt voor de hand. Niet alleen omdat Engels de internationale taal is maar ook omdat in geen andere taal zo gemakkelijk nieuwe woorden ontstaan. Maar dit lijkt me toch een stapje te ver. Kon Zagers werkelijk geen Nederlands equivalent vinden voor de uitdrukking “it sucks to…”? Waarom niet: “Zes redenen waarom het niet meevalt om …”? Of als dat niet krachtig genoeg is, “… waarom het stinkt om …”. Dat is misschien ook een anglicisme maar de betekenis is tenminste duidelijk.  “It sucks” simpelweg vertalen door “het zuigt” getuigt van luiheid of taalarmoede of snobisme of een combinatie van alledrie.  Hou er mee op Geert. Of om het in jouw taaltje te zeggen:

Geert, jij zoon van een geweer, snij het uit, dit is stierestront. Geen weg dat dit koel is! Ik kinder niet, moederneuker. Maar hey, geen harde gevoelens, ik wil je het stinkoog niet geven, het is geen grote transactie.  Bij de weg:  je kunt beter doen want je hebt wat het neemt, graaf je? Je bent ver uit man! Hoge vijf!!

Tom Ronse

4632 cvbx

juni 11, 2016 at 6:34 am 1 reactie

BLOOT OP DE HIGH LINE

Door Jacqueline Goossens

1. hudson-yards-megaproject

De Hudson Yards zoals ze er in 2025 zouden uitzien

Afgelopen dinsdag werd in New York de officiële opening gevierd van de Hudson Yards, een spectaculaire, futuristisch ogende stad in de stad, gelegen aan de Far West Side van Manhattan. 10 Hudson Yards, de eerste toren van het megaproject, verwelkomde zijn eerste huurder: Coach, een merk van luxe-accessoires en lifestyle-collecties. Het 52 verdiepingen tellende gebouw ligt vlak aan de High Line. Dit immens populaire lintpark op een oude spoorwegviaduct trok vorig jaar 5 miljoen bezoekers. Een droomlocatie dus voor het hoofdkwartier van een bedrijf als Coach. Bij het binnenkomen van het gebouw kan de bezoeker niet anders dan staren naar de 9 meter-brede video-muur met reclame voor Coach. De lobby dient ook als tentoonstellingsruimte voor alle handtassen die het bedrijf ooit vervaardigde tijdens haar 75-jarig bestaan.

2. 10-Hudson-Yards-Coach-Lobby-c-Steve-Freihon-for-Related-Oxford

De nieuwe luxueuze kantoorruimte van Coach omvat onder meer een auditorium met 250 zitplaatsen en een privé-terras. Het bedrijf heeft 1.200 werknemers. Tegen het einde van de zomer zullen die allemaal verhuisd zijn naar het nieuwe hoofdkwartier. Een rustige omgeving om te werken is het bepaald niet. De Hudson Yards is een reusachtige bouwput. Tussen nu en 2025 zouden er nog elf wolkenkrabbers bijkomen, alsook een winkelcentrum, een hotel en twee parken. In het residentiële gedeelte van het project zijn 4.000 flats gepland. Dit allemaal natuurlijk op voorwaarde dat een nieuwe financiele krisis geen roet in het eten komt gooien.

Het IAC-gebouw

Het IAC-gebouw

De opening van 10 Hudson Yards illustreert hoe ingrijpend hele wijken van New York in de laatste decennia veranderd zijn. Een boeiende getuigenis daarvan is een nieuwe tentoonstelling van fotograaf Jan Staller, “Frontier New York, Then and Now”, in het IACgebouw op 555 West 18th Street, vlak naast de High Line in Chelsea. De fotograaf kontrasteert hedendaagse foto’s en video’s van de oevers van de Hudson met foto’s die hij er maakte in de jaren 1970 en 1980 toen de buurt in verval was. Het tien jaar oude IAC-gebouw waar de tentoonstelling loopt werd ontworpen door Frank Gehry en lijkt op een futuristsch zeilschip. Van op straat kun je door de glazen muur op een 36 meter-breed videoscherm een projectie zien van voorbijdrijvende ijsschotsen op de Hudson. In zijn expo toont Staller ook beelden van de tegenwoordig eindeloos lijkende stroom van wandelaars op de High Line. Te bedenken dat New Yorkers die daar zin in hadden tien jaar geleden nog in hun blootje konden paraderen op de toen overgroeide, officieel ontoegankelijke viaduct. Dat is wat drie mannelijke fotomodellen in 2006 deden voor fotograaf Kevin McDermott. Het resultaat is te zien in zijn pas gepubliceerd fotoboek “High Line Nudes”.

4. highline-nudes

“Het was een klein Eden in het midden van een van de grootste steden van de wereld”, herinnert McDermott zich. “Je had het gevoel dat je de stad ontvluchtte als je naar 10th Avenue ging. Ik had geen idee dat de hele mensheid tot hier zou dwalen”.

5. highline-nudes4

“High Line Nudes” zou je kunnen beschouwen als het finale punt achter de wilde jaren in het Meatpacking District onder wat nu de High Line is. Naast de vleesgroothandels trof je er in de jaren 1970 en ’80 gay leather sexclubs aan zoals the Mineshaft, the Vault, the Anvil, the Spike en the Hellfire. Transgender sexwerkers paradeerden er op hoge hakken door de kasseistenen straten. In 1985 werden de gay clubs op bevel van de stad gesloten in een poging om de Aids-epidemie te bestrijden. In de jaren negentig, onder druk van fatsoenrakker burgemeester Giuliani verdwenen ook de meeste straatprostitué(e)s uit het straatbeeld van Manhattan. De huren in de Meatpacking District waren in die tijd nog betaalbaar. Enkele nieuwe holebi-clubs zoals the Lure en the Clit Club gingen open, net als Hogs & Heifers, een café waar vrouwelijke klanten werden aangemoedigd om op de bar te strippen en hun beha’s achter te laten. Zelfs Julia Roberts deed het. Maar ook de nieuwe clubs moesten een voor een sluiten, onder druk van de steeds hogere huurprijzen. Hogs&Heifers sloot enkele maanden geleden voorgoed zijn deuren. Maar niet al het bloot verdween.

Het Standard hotel

Het Standard hotel

Het trendy Standard Hotel dat in 2009 opende vlak boven de High Line voerde een pikante reclamecampagne waarin het zijn gasten aanmoedigde om hun gordijnen open te laten. Met wat geluk krijgen toeristen dus toch nog een extra-attractie op de High Line.

7. gif standard

juni 6, 2016 at 2:38 am Een reactie plaatsen

Oudere berichten


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.118 andere volgers


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.118 andere volgers