Posts filed under ‘Azie’

DOOD AAN HET KALIFAAT MAAR HOE?

JL 1 IS

door Jef Lambrecht

Het was aangekondigd maar met een griezelig gevoel voor timing, iets later dan verwacht, slachtte een man met het masker van de moordenaar Steven Sotloff. Sinds Foley is de wereld opnieuw ontwaakt voor het Kwaad zoals het daar in 2001 voor ontwaakte na de aanslagen van 11 september. Er waren gekeelde Amerikaanse journalisten nodig om voor het grote publiek de middeleeuwse praktijken te openbaren die de militie al anderhalf jaar toepast, exposities van mensenhoofden, voetbalwedstrijden met afgehakte hoofden, kruisigingen, onthoofdingen, stenigingen… Vandaag beschikt het kalifaat over de beste wapens, een schatkist om u tegen te zeggen en een uitgestrekt territorium. Een misdaadsyndicaat op steroïden. De huiveringwekkende wrake Gods doet eensgezind oproepen om deze ‘kanker’ uit te roeien. Er is haast mee gemoeid want de agressieve metastase is territoriaal en digitaal. IS schrijft een van de zwartste bladzijden in de geschiedenis.

Vredesprijswinnaar Obama ziet zich verplicht tot wat hij absoluut wilde vermijden, nieuwe luchtaanvallen en steeds meer soldaten in Irak. Duitsland stuurt voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog wapens naar een conflictgebied. De kerken verlaten het pacifisme en geven groen licht voor een ‘rechtvaardige oorlog’. Erfvijanden belanden in hetzelfde kamp. Iran aan de kant van Israël, dat al jaren de Koerden helpt met militaire raad en daad. Amerika zij aan zij met Rusland, dat de piloten levert voor de bombardementen van de Iraakse luchtmacht omdat de eigen piloten de onlangs geleverde toestellen niet kent. IS veroorzaakt zelfs een voorzichtige dooi tussen de Saoedische monarchie en de ayatollahs in Teheran. Tot het front tegen het kalifaat behoort uiteraard ook de paria Bashar al-Assad want al wordt het officieel ontkend, het heeft er alle schijn van dat Washington de informatie van zijn verkenningsvluchten boven Syrië doorgeeft aan Damascus.
JL 2 bashar-al-assad
Wat voor oorlog dit zal worden weet niemand. Maar als het Obama menens is –IS zal alles doen om daarvoor te zorgen- dan wordt een interventie in Syrië onvermijdelijk en zullen er al dan niet Amerikaanse grondtroepen aan te pas komen. Dit is een nieuwe, dramatische ommezwaai van de Arabische Lente die bijzonder rijk is aan onverwachte wendingen en wrange vruchten.
De aantrekkingskracht van IS op jong kanonnenvlees is zijn radicalisme en zijn wreedheid, naast het bestaan van een ‘staat’ met een grondgebied, een revanchistisch kalifaat nog wel. Het inspireert Boko Haram om er ook een te stichten in Nigeria en ongemerkt grote stukken van het noorden te veroveren. Het is viraal. IS was echter niet nodig om menig Arabisch land te wekken voor het islamistisch gevaar. Wanneer John Kerry regionale bondgenoten ronselt voor de strijd met het kalifaat zal hij die vinden in Saoedi-Arabië, Egypte en de Verenigde Arabische Emiraten, eerder dan bij andere goede vrienden als Turkije en Qatar. De recente bombardementen op islamistische stellingen in de Libische hoofdstad Tripoli door gevechtsvliegtuigen uit de Emiraten met steun van Egypte, tonen wat de Arabische leiders denken. Ze willen de politieke islam, meer specifiek de Moslimbroederschap en zijn extremistische uitwassen als IS, al-Qaeda en tutti quanti, met wortel en tak uitroeien. In Egypte gebeurt dat zonder grootschalig misbaar.
John Kerry

Twee partijen staan tegenover elkaar. Aan de ene kant het steenrijke Qatar met zijn zender al-Jazeera, het enige Arabisch land (bijna 300.000 inw.) dat nog gelooft in de Moslimbroederschap. Tot het kamp van Qatar, ‘cet ami qui nous veut du mal’, zoals de Franse onderzoeksjournalisten Nicolas Beau en Jacques-Marie Bourget schreven, behoort het Turkije van Erdogan die zichzelf ziet als de evenknie van Ataturk en ervan droomt de sultan te worden van een herboren kalifaat. Tegenover deze coalitie staan Egypte, het grootste Arabisch land met de steenrijke Golfmonarchieën Saoedi-Arabië, de Emiraten en Bahrein die de ondergang zweren van de broeders, Hamas, de Palestijnse tak ervan, inbegrepen. Ze dreigen met de verstoting van Qatar uit hun selecte club, de Gulf Cooperation Council. Ook Jordanië, Algerije en Marokko zijn de broeders liever kwijt dan rijk. In Libië en Tunesië is de broederschap op zijn retour en vecht een strijd op leven en dood.
JL 4 Erdogan-angry-600x360

Er zijn voor ons, geciviliseerde, democratische, mensenrechtenminnende, vrijheidlievende, verwende westerlingen maar weinig regimes die door de beugel kunnen, in welk Arabisch land ook. Het moment lijkt echter aangebroken om wissels te trekken.
Welke partner zal het ‘westen’ kiezen? De broeders en hun beschermers die aan de wieg stonden van IS, Erdogan dus en het rijke, koopzieke Qatar (PSG, de truitjes van Barca, het modehuis Valentino, Volkswagen, Porsche., Crédit Suisse, LVMH, de beurs van Londen, de kunstmarkt…)? In elk geval zijn Arabische partners nodig wil niet de indruk worden versterkt dat het westen een kruisvaart ontketent tegen de islam.
Wees verder niet verbaasd als de crisis over Oekraïne luwt. Als de prioriteit van het westen het einde van de Islamitische Staat is, dan heeft het ook Poetin nodig. Blijft de confrontatie met het Kremlin echter duren, dan krijgt het westen twee oorlogen, waarvan een koude die warm kan worden, voor de prijs van één.

JL 5 Poetin

September 4, 2014 at 11:24 am 13 comments

THE CURE IN PALESTINA: TO KILL AN ARAB

platenhoes The Cure

platenhoes The Cure

door Lucas Catherine

Na de ‘Mannekesboekskes’ en de ‘kopermunten’, nog maar eens een stuk over mijn verzamelwoede. Ditmaal fonoplaten. En hierna zwijg ik erover, echt waar, beloofd. Grammofoonplaten dus. Niet dat ik Marc Didden zijn reeks Schallplatten in het DM-magazine wil overnemen, maar al een paar dagen, bij het bekijken van het journaal moet ik aan de eerste song van The Cure uit 1979 denken:

To Kill an Arab.
Standing on the beach
With a gun in my hand
Staring at the sea
Staring at the sand
Staring down the barrel
At the Arab on the ground
I can see his open mouth
But I hear no sound.

I am the Stranger
Killing an Arab.
De song gaat volgens Robert Smith van The Cure terug op L’Etranger van Albert Camus, waarin een Franse koloniaal in Algerije zo maar een ‘Arabier’ vermoordt, zonder enige empathie voor de gedode ‘inboorling’, want na het eerste dodelijke schot vuurt hij nog eens vier maal op het lijk. Deze song schoot door mijn hoofd toen ik het verhaal van de folterdood van Mohammed Abu Khdeir hoorde: zijn ontvoerders lieten hem volgens de Israëlische lijkschouwer benzine drinken, overgoten hem daarna met benzine en staken hem dan in brand. Drie verdachten hebben bekentenissen afgelegd. Het zijn orthodoxe joden, recente immigranten uit de VS. Ze zouden volgens de Israëlische politie ook gepoogd hebben de dag voordien de tienjarige Musa Zallum te ontvoeren. Zijn moeder kon het verijdelen.

Filmdecor L'Etranger

Filmdecor L’Etranger

Het verhaal is ruimer dan de drie ‘Israëlische tieners’ en de vermoorde Mohammed Abu Khdeir. Daarvoor werden er nog 4 jonge Palestijnen gedood en na de ontvoering nog eens drie. Samen met de volwassenen gaat het in de jongste weken om 10 Palestijnen die door Israëli’s werden gedood. Sedert het jaar 2000 werden 1.526 Palestijnse kinderen vermoord (cijfers van Rememberthesechildren.org en B’tselem). Zij kregen geen media aandacht. Niemand riep op om deze kindermoorden te veroordelen.
Israëlische en andere media verwijten wel eens de Palestijnse moeders dat ze hun kinderen naar betogingen sturen en zo mede verantwoordelijk zijn voor hun dood of opsluiting. Maar niemand heeft Rachel Frankel, de moeder van één van de vermoorde kolonistenjongeren gevraagd waarom zij met haar gezin is verhuisd uit de VS naar een militante, extremistische kolonie gebouwd op gestolen Palestijnse grond en of ze misschien daarmee haar kinderen in gevaar heeft gebracht.

Protest Palestijnse jongeren in Galilea, Israel

Protest Palestijnse jongeren in Galilea, Israel

Kolonisten, zoals l’Etranger van Camus hebben geen empathie met de gekoloniseerde. En kolonisten waren deze drie ‘tieners’ – een van hen was soldaat -, recent geïmmigreerd uit de VS en geïndoctrineerd door het zionisme alsof alleen zij rechten hebben. En terecht gekomen in een koloniaal systeem dat Israël heet. Een staat opgericht door kolonialisme en die nog altijd verder koloniseert. Een staat gesticht door joodse Europeanen, die hun afkomst maskeerden met behulp van de Bijbel en nieuwe hebreeuwse namen en zo ook hun kolonisatie proberen te verdoezelen:
De stichter van Israël, Ben Goerion heette vroeger gewoon Grün; Simon Peres, Persky; Ariel Sharon, Schönerman; Tzipi Livni, Benozovitsj en Netanyahu, Mileikovsky. En ook zij gedragen zich zoals L’Etranger.
Wanneer de Palestijnen protesteren tegen dit kolonialisme noemt men hen fanatieke terroristen en vergeet men het fanatisme van de koloniaal die hen heeft verdreven.
Maar dat klopt niet. Zoals de joods-Oostenrijkse dichter Erich Fried (1921-1988) schrijft in zijn bundel: Höre, Israel ! :

De Vergelijking klopt niet

Zonder het fanatisme
Van de zionisten
Zouden de Kinderen en de Vrouwen
Van beider kanten niet dood zijn.
Zouden de Kinderen en de Vrouwen
Van beider kanten nog leven
Zonder het fanatisme
Van de Palestijnen?

De vergelijking gaat niet op
De Verdrevenen moeten misschien
fanatieker zijn dan de Verdrijvers
Om in leven te blijven
Want de Verdrijvers leven
Op de plaats van de Verdrevenen
En niet de Verdrevenen
Op de plaats van hun Verdrijvers.

Soms is het beter niet naar muziek te luisteren, gedichten of boeken te lezen, en gewoon wat in de krant staat voor waar aan te nemen, want voor je het weet krijg je anders het etiket antisemiet opgeplakt.

Palestijnen blokkeren autoweg uit protest

Palestijnen blokkeren autoweg uit protest

 

July 9, 2014 at 10:56 am 2 comments

ZEEBRUGGE-VIETNAM: ALLER-RETOUR

Kim Phuc midden

door Piet Wittevrongel

Zo een veertig jaar geleden werd de haven van Zeebrugge gebruikt voor het massaal verschepen van Amerikaanse bommen voor de oorlog in Vietnam. Dit werd doodgezwegen bij de 100-jarige viering van de haven van Zeebrugge en onlangs nog bij het bezoek van Kim Phuc aan Brugge.

Kim raakte wereldwijd bekend van deze schrijnende foto (boven/midden), die het resultaat is van een Amerikaans bombardement met napalm. Dankzij de emotionele foto van Nick Ut uit 1974, kreeg Kim de beste zorgen en kwam zij het vreselijke trauma te boven. Ze reist nu de wereld af, onlangs ook België, in dienst van de vrede (foto onder). Voor haar is het altijd 11 november.

The times they are a changing. Binnenkort worden er massaal vietnamese pangasiusfilets ingevoerd via dezelfde haven van Zeebrugge.

Spijtig genoeg hebben deze vissen geen al te goede reputatie: ze worden gekweekt met water uit de zwaar vervuilde Mekong rivier. In 2010 opende de Europese Commissie nog een onderzoek naar de omstandigheden waaronder de vis gekweekt wordt. Uit een rapport van een Nederlandse voedseltechnoloog was gebleken dat er zware metalen, zoals kwik, arseen en lood, zitten in het water en de grond van de Mekong waar de pangasius vandaan komt. Onder meer kwik kan zich ophopen in het lichaam van de vissen en kan zo op het bord van de consument belanden.

Laten we hopen dat er in onze vis ook geen resten meer van Agent Orange (dioxine) worden aangetroffen,  het Amerikaanse massavernietigingsgif dat tot op vandaag in het zwaar gebombardeerde Vietnam nog steeds slachtoffers maakt.

*Gie van den Berghe, Kijken zonder zien, Omgaan met historische foto’s, Pelckmans, 2011

Kim Phuc vandaag

 

November 14, 2013 at 2:05 pm 2 comments

STRAATHONDEN VAN ISTANBUL

Living Together

 

door Jef Coeck

Meutes straathonden maken nog steeds de dienst uit in de achterafstraten van Istanbul. Sultan Mahmut de Tweede, die eerst de janitsaren ophief met het argument dat ze zich niet aan de westerse militaire discipline onderwierpen, had als tweede doelwit de straathonden, maar dat liep op een mislukking uit. Bij een andere ‘hervormings’-beweging die na de invoering van de constitutionele monarchie met de hulp van onder andere de zigeuners werd uitgevoerd, werden de honden een voor een van straat gehaald en verbannen naar het eiland Sivriada, maar ze wisten vandaar weer triomfantelijk terug te komen. Een van de redenen daarvoor zou kunnen zijn dat de Fransen, die de troepen honden in iedere straat van Istanbul zo exotisch vonden, het nog veel exotischer vonden dat al die beesten tesamen op Sivriada werden gezet, wat ze in teksten dan ook heel vaak op de hak hebben genomen – zelfs Sartre maakte er jaren later in zijn roman De jaren des onderscheids een grap over.
De Istanbulse ansichtkaartenproducent Max Fruchtermann was zich bewust van dit exotisme en nam in de kaarten van Istanbul die hij eind negentiende en begin twintigste eeuw uitbracht dan ook niet alleen plaatjes op van derwisjen, begraafplaatsen en moskeeën, maar reserveerde ook een plaatsje voor de straathonden.

(uit: Orhan Pamuk, Istanbul, herinneringen en de stad, De Arbeiderspers, 2003)

———–

 

Looking for Food

Looking for Food

 

My Friend

My Friend

Reading the paper for the Cats

Reading the paper for the Cats

Scared

Scared

 

Street Play

Street Play

Waiting For My Friends

Waiting For My Friends

Rainy Night

Rainy Night

De bovenstaande foto’s zijn van beroepsfotograaf en cultuurzwerver Jerome de Perlinghi. Hij woont in het Amerikaanse stadje Wilson, North-Carolina en doceert in Chicago. Voor zijn vluchten naar ons deel van Europa kun je veel goedkoper via Istanbul vliegen, zo heeft hij ontdekt. Daar loopt hij dan als een straathond-met-camera door de achterbuurten waar geen toerist zich waagt. De honden hebben hem aanvaard als een vriend. Ze blaffen hem genoegzaam toe, hij speelt met ze en neemt intussen foto’s. Zo kunnen ook wij kennis maken met een inheems fel verguisde soort in de Turkse parel aan de Bosporus. (jc)
(foto’s:
www.jeromedeperlinghi.com)

 

October 22, 2013 at 12:39 pm Leave a comment

BEKENTENISSEN VAN EEN MAOÏST

Rode Boekje 1

door Lucas Catherine

In november verschijnt er een nieuwe, herziene uitgave van het Rode Boekje. Het stond al in de krant, alhoewel het eigenlijk de bedoeling is dat het boekje pas terug in de winkels ligt in december, voor de 120ste verjaardag van Mao.

Ik heb iets met het Rode Boekje, of beter met Rode Boekjes. Meervoud zal u zeggen? Er is toch maar een echte, authentieke versie, namelijk dat samengesteld in 1966 door grote leider, maar niet zo groot als Mao of Zhou En Lai,  Lin Biao? Ik had het niet voor Lin Biao en gelukkig maar.

Toen ik in China was, op het einde van de Culturele Revolutie stapte ik zekere dag uit de trein, ik weet niet meer in welk station want het was gewoon om op het perron een krant te kopen. De uitgave van die dag van de Renmin Ribao, de Volkskrant voor de niet Maoisten onder u, zou een collectors item worden, zei mijn Chinese reisleider. En inderdaad, er stond toen die dag zwart op wit in die partijkrant dat de al een paar maand anoniem geciteerde slechterik aan de top, Lin Biao heette.

(Tussen haakjes zal u zich misschien afvragen: hoe komt die Arabierenfreak in China terecht? Wel mei 1966, u weet wel de Grote Revolte in Leuven had mij van de universiteit, niet de fabriek in gejaagd zoals toen onder de eerste Belgische Maoisten de gewoonte was, maar naar de filmschool. Tijd zat dus en China was in de actualiteit. Bij gebrek aan een lief zat ik iedere ochtend alleen te ontbijten en toen dacht ik, waarom leer ik niet wat Chinees. En zoals ik eerder zes jaar lang iedere dag tien nieuwe Latijnse woordjes had geleerd, memoriseerde ik iedere ochtend tien Chinese karakters. Met als gevolg dat ik na een jaar zo’n 500 karakters kende – de woordenschat van een ongeschoolde arbeider en arbeider was toen al de norm onder Maoisten -. Tijd dus voor mij om naar China te trekken. Als door de Belgisch-Chinese Vereniging erkend Maoist kon ik een delegatie van Waalse staalarbeiders vervoegen. Die mochten naar China op de kosten van Mao. Toerisme naar dat land zou pas jaren later mogelijk worden. En nu sluiten we de haakjes.)

Ik ga u niet mijn reis naar China vertellen, we zouden het over de Rode Boekjes hebben.

Natuurlijk had ik in Brussel al een exemplaar van de Citaten van Voorzitter Mao, maar gezien mijn artistieke studierichting en mijn karakter was ik er achter gekomen dat er nog een ander Rode Boekje bestond, ook van Mao maar dan met zijn gedichten. Mao Zhuxi Shici. En ik was aan het vertalen geslagen, kwestie van een iets ruimere woordenschat te ontwikkelen dan
die van een ongeschoold arbeider. Het gedicht dat het meest indruk op mij maakte was Sneeuw/ Xue uit 1936, dus lang voor hij aan de macht was. Inhoudelijk was het typisch Mao. Het landschap ligt er bevroren en doods bij (lees maar China), de oude keizers – en hij somt er een rits op – betekenen niet veel, alleen in het heden vind je nog gecultiveerde mannen (Hij en zijn kameraden dus). Maar vooral het gedicht was in zijn eigen kalligrafie en die maakte indruk.

Daarom dat ik nu weet dat Chinese kalligrafie zo iets is als Les Ballets C de la B. Ritme en tijd, maar dan vastgelegd op papier. En dat komt zo. Je houdt je penseel verticaal op het papier en naargelang je het dichter bij het papier brengt krijg je een dikkere lijn, veel inkt kan dan worden opgeslorpt en als je dan sneller gaat verdunt die lijn en zo krijg je dus een idee van de snelheid waarmee de kalligraaf over het papier is gegaan. Bij het gedicht Sneeuw heeft Mao die techniek zo toegepast dat je de indruk krijgt door een wolk sneeuwvlokken te kijken. Zie maar hieronder. Rechts de gedrukte versie van het gedicht, links de gekalligrafieerde.
RodeBoekje2_NEW
Dus eens in China, in Shanghai stapte ik nieuwsgierig een boekhandel binnen. Een grote boekhandel en volgens Vrij Nederland en andere Linkse Boekjes was het boekenarmoe troef in China en zou ik daar alleen maar de Vier Chinese Opera’s vinden waarmee de Chinezen toen om de oren werden geslagen, zoals wij nu met interviews van NV-A’ers in onze kwaliteitspers. Die opera’s interesseerden mij niet, die kon ik in Brussel ook kopen. Maar gelukkig lag er meer. Ik kon niet alle titels ontcijferen, je moet mijn Chinees nu ook niet overschatten, maar in mijn valies belandde toen wel wat andere boeken, onder meer een uitgave van Tang-gedichten (7de-10de eeuw), een exemplaar van De Droom in de Rode Kamer een klassieke maar ook erotische roman uit de 18de eeuw, en een klein mapje met veertien zwart-wit etsen, waaronder een van Gent, door een zekere Maisuijuile, Masereel dus in Chinese transcriptie.


En natuurlijk lagen daar ook Rode Boekjes in alle soorten. Wetende dat ik een invité was verwachtte ik mij eraan dat ik samen met mijn reisgenoten zou opgetrommeld worden voor een of andere betoging of défilé en ook met het Rode Boekje zou moeten zwaaien. Nu is individualisme mij niet vreemd en ik zocht dus wat anders. Het u bekende Boekje is samengesteld door Lin Biao, toen opperbevelhebber van het leger en moest dus in het borstzakje van zo’n legeruniform passen. Maar er waren ook kleinere formaten. Het kleinste dat ik vond was op ‘boerenformaat’ en droeg de titel Shouyi xin shenliao fa, Nieuwe Veterinaire Naaldbehandelmethode, jawel, een handboekje voor acupunctuur bij varkens. En als u mij niet gelooft, kijk maar hieronder:

 RodeBoekjeVarken_NEW

 

En ik zo blij als een kind. Ik heb mijn Rode Boekje nooit moeten gebruiken. Ik heb ook nooit zoals miljoenen Chinezen miljard maal hebben gescandeerd, geroepen Mao Zhuxi wansui, wan wan sui! Voorzitter Mao, lang mag hij leven! Daarom, nu dat hij dood is, en ter gelegenheid van zijn 120ste verjaardag, ga ik het toch een keer doen: Mao Zhuxi wansui, wan wan sui!

Daar gaat mijn reputatie, als ik die al had.

Rode Boekje

October 14, 2013 at 10:13 am 3 comments

DAT ZINKEND GEVOEL (2)

china empty city

door Tom Ronse

China is de enige andere grootmacht die een uitgesproken Keynesiaanse politiek heeft gevoerd om de krisis te bestrijden.  Net als de VS doet ze dat niet door het consumptievermogen van de 99% te verhogen. De lonen zijn wel gevoelig gestegen in China; dat gebeurde echter niet omdat de staat dit wou maar onder druk van de werkende bevolking die de laatste jaren een groeiende combativiteit vertoont. De staat probeert die tendens af te remmen  want lage lonen waren de sleutel-ingredient van China’s economische expansie.  China’s groei werd gestuwd door zijn exportsector wiens sukses  steunde op lage prijzen, mogelijk gemaakt door lage lonen. Dat is niet wezenlijk veranderd.  Het is nog steeds de voornaamste reden waarom Apples in China worden gemaakt.  Maar de druk van onderop neemt toe. De tegenstelling tussen wat de arbeiders in China willen en wat de staat die zogezegd van hen is nastreeft, wordt steeds scherper.

Karl Marx hekelde de opvatting dat de krisis kan opgelost worden door loonsverhogingen (zie Capital, Volume II, Penguin edition, p. 486-487) . Was het maar zo simpel. De stijging van het loonniveau heeft in China bijgedragen tot een stijging van de inflatie die nu, volgens onafhankelijke schattingen  (de officiële cijfers zijn notoir onbetrouwbaar) 12% (op jaarniveau) bedraagt. Dat is een peil waarop alle bezitters van kapitaal (al is het maar een beetje spaargeld) nerveus op zoek gaan naar veiligheid.

In plaats van te investeren in betere levensomstandigheden voor de honderden miljoenen Chinezen die nog steeds in diepe armoede leven –wat de inflatie zou doen oplaaien- investeerde de Chinese staat in wat  David Stockman (zie verder) terecht omschrijft als “the greatest construction boom in recorded history”.  Opnieuw, een keuze die verstandig lijkt.  De gigantische expansie die China heeft gerealiseerd op het vlak van infrastructuur (wegen, havens, spoorwegen, electriciteitsnet, etc) hebben zijn productiviteit aanzienlijk verhoogd en geven het een enorm competitief voordeel tegenover landen als India. Door zijn investeringen in hoogtechnologische industrie werd China een concurrent in winstgevende sectoren die tot voor kort het exclusief domein waren van het westen en Japan.  Nog indrukwekkender was de snelheid waarmee kantoren en woontorens werden gebouwd. Hele steden schoten als paddestoelen uit de grond. “I think they’re building somewhere between 12 and 24 new cities every single year”, zegt Gillem Tulloch, een in Hong Kong gebaseerde financiële analyst in het CBS-nieuwsprogramma “60 Minutes”.  De bouwsector stelt ruim 50 miljoen mensen te werk. Hij bloeit omdat er veel geld verdiend is in China. Dat geld moet opbrengen, anders wordt het opgevreten door de inflatie die al lang veel hoger is dan de lage renten op bankdeposito’s. In China, nog meer dan elders, heerst de illusie dat vastgoed waardebestendig is. Die illusie stimuleert de vraag naar vastgoed –het is pas 15 jaar geleden dat het bezit ervan legaal werd-  en drijft dus zijn prijzen op, wat de illusie nog sterker maakt. Door die vraag te voeden wordt geld dat anders in de algemene circulatie zou terechtkomen en inflatie zou aanwakkeren, ‘gesteriliseerd’.  De vastgoed-boom is bovendien een belangrijke bron van inkomsten voor de staat. Vooral voor de regionale overheden wiens budgetten grotendeels door grondverkoop en vastgoedtaksen gevoed worden.

Spooksteden

Op het eerste zicht –afgaande op de onmiddellijke resultaten- hebben zowel China als de VS een verstandig Keynesiaans beleid gevoerd. Ze hebben, voorlopig met sukses, de waarde van hun bezittingen verdedigd tegen de devalorisatie-trend.  De globale krisis was een zware opdoffer voor de Chinese export-industrie maar toch slaagde China er in om een forse groei in stand te houden. De inflatie is er een serieus probleem maar lijkt nog niet uit de hand gelopen.

In de eerder vermelde reportage in “60 Minutes” (zie link onder dit stuk) bezoekt de reporter enkele van de pas gebouwde steden in China. Wat we te zien krijgen is hallucinant.  Steden met alles erop en eraan maar zonder inwoners. Alsof er een regen van neutronenbommen (waarvan gezegd wordt dat ze al wat leeft doden maar gebouwen intact laten) op neer is gekomen. Ordos (ook Kangbashi genaamd) is een stad gebouwd voor een miljoen inwoners, met fonkelnieuwe kantoorgebouwen en woontorens, parken, musea en winkels maar met niet meer bewoners dan een Vlaams dorp.  Ordos is een extreem voorbeeld maar er zijn nog vele andere ‘ghost cities’ en ‘ghost suburbs’ in China. Waarom zijn ze leeg terwijl de woningnood zo groot is in China?  Vaak woonden er al mensen op de plaatsen waar de nieuwe wijken verrezen. Hun simpele huisjes werden afgebroken, de bewoners verdreven.  Zij konden niet in de nieuwe appartementen gaan wonen omdat ze te arm zijn. De meerderheid van de bevolking in China moet zien te overleven met een inkomen van nog geen 2 euro per dag. Zij kunnen er enkel van dromen van ooit in een degelijk huis of appartement te wonen.

Ordos in aanbouw

Ordos in aanbouw

Toch is het voor de projectontwikkelaars niet moeilijk om kopers voor die nieuwe woningen te vinden. De vraag is zo groot door de honger naar vastgoed als spaarpot. Hoe meer spaargeld de devalorisatie ontvlucht in vastgoed, hoe meer de  stijgende vastgoedprijzen lijken te bevestigen dat de kopers een goede zaak deden. Maar lege flats brengen niets op. Wat hun prijs in stand houdt is niets meer dan een geloof. Het klassieke zeepbel-scenario  staat voor de deur. Eerder vroeger dan later merkt een kind op dat de keizer naakt is en plots ziet iedereen dat ook.  De zeepbel spat uiteen en al dat spaargeld is plots niets meer waard. De banken die biljoenen uitleenden om de constructieboom te financieren, verdrinken in de rode inkt. De locale overheden zien hun inkomsten wegsmelten als sneeuw in de zon. Depressie dreigt. Kan China dit doomsday-scenario nog vermijden?

In de VS intussen vertoont de vastgoedsector, wiens implosie het startsein was van de huidige krisis, tekens van herstel. Het is een van de hoopgevende gegevens, zoals de lichte daling van de werkloosheid en de stijging van de binnenlandse energieproductie, waar de Amerikaanse media en regering zich aan vastklampen om de bevolking en de buitenlandse investeerders te overtuigen dat het de goede richting uitgaat. Vooral het feit dat de Amerikaanse beurzen hoger scoren dan ooit maakt hen optimistisch.  Maar volgens David Stockman, “instead of cheering, we should be very afraid”.

Nieuwe bubbel

In een opmerkelijk opiniestuk in The New York Times wijst Stockman (die begrotingsminister was onder Reagan maar later met hem brak) erop dat de Fed haar tegoeden verzesvoudigd heeft door schulden van bedrijven, banken en de federale staat te kopen met nieuw geld.  Dat is wat de beurswaarden omhoog drijft en het krediet goedkoop houdt. Die stijging is geen afspiegeling van groeiende economische welvaart. Integendeel, de groei blijft amechtig en de verarming neemt toe. Het is een zeepbel, net als de Chinese vastgoedsector.

Maar zoals de Chinese banken niet kunnen stoppen met de vastgoedexpansie te financieren uit vrees dat dit een ineenstorting zou inluiden, zo kan de Fed haar huidig beleid niet stopzetten vanwege het risico dat de beurs-zeepbel zou imploderen. Dus blijft ze maar kopen en geld bijmaken en de zeepbel blijft zwellen. “When the latest bubble pops, there will be nothing to stop the collapse”, besluit Stockman.  Want de overheid zal niet meer over de nodige geloofwaardigheid beschikken om het tij te keren. Zelfs zonder nieuwe krisis zal de federal schuldenlast in het komende decennium stijgen van bijna 17 biljoen dollar naar 30 biljoen. Hoeveel biljoenen kunnen daarbij komen zonder een dollar-krisis te veroorzaken? Van de ineenstorting die dit in gang zou zetten, zou geen enkel land zich kunnen isoleren.

Intussen heeft de centrale bank van Japan laten weten dat het de hoeveelheid yens in de komende twee jaar zal  verdubbelen. Om de deflatie te bestrijden maar ook –al wordt dat niet openlijk gezegd- om de marktprijs van de yen te doen zakken en zo de competitieve positie van Japanse producten op de wereldmarkt te verbeteren. De naaste concurrenten van Japan zoals Zuid-Korea zijn daar het slachtoffer van. Ze staan nu onder druk om op hun beurt de devaluatie van hun munt  na te streven met een expansief monetair beleid. Amerika heeft deze currency war zelf in gang gezet.  Haar monetaire expansie hield de dollar, ondanks het ‘safe haven-effect’, relatief laag wat de Amerikaanse export stimuleerde.  Anderen volgen nu haar voorbeeld. Geld, en financiële tegoeden in de brede zin, zwellen tot ongekende proporties. Onafhankelijk, zo lijkt het, van een waardegroei van wat er in de wereldeconomie geproduceerd wordt. Maar geld heeft geen waarde op zich, het ontleent zijn waarde aan zijn inwisselbaarheid in andere waren.  Dus als het geld disproportioneel groeit in verhouding tot de waarde die het circuleert, dan dringt een correctie zich op. Depressie is haar naam.

MORGEN (als ’t lukt) DE CONCLUSIE

De ’60 Minutes’-reportage leest u HIER

Stockmans opiniestuk  leest u HIER

April 13, 2013 at 8:55 am Leave a comment

CIA: SOME SECRETS UNFOLD (deel 5/sluipwapens)

Luchtfoto en reconstructie in Harvey Point

by WNYC*    

(Nederlandse bewerking onderaan)

A top-secret base in Taiwan, revealed on Apple Maps. The Navy SEALs’ rehearsal site for the Osama bin Laden raid, found on Bing. Once again, commercial satellites have snapped images of things that governments would rather hide from public view. And once again, those governments are finding that there’s not much they can do once this sensitive imagery ends up online.

The big technology companies and their mapping apps have been turning generals red-faced for the better part of a decade by posting on the net pictures of sensitive locations. Back in 2009, the Pakistani press blew the lid off of the U.S. drone campaign there by publishing Google Earth pictures of a local airbase — with American Predators parked on the runway. This summer, orbital images appeared online of a stealthy and previously undisclosed robotic aircraft at Lockheed Martin’s “Skunkworks” facility.

Still, it was a bit of shock Tuesday when internet sleuths noticed on Bing Maps the mock compound where members of SEAL Team Six rehearsed their mission to kill Osama bin Laden. Matt Bissonette, a member of that team, mentioned the place in his memoir, No Easy Day. (The full-scale model was so realistic, he wrote, that ”construction crews put in mounded dirt to simulate the potato fields that surrounded the compound.”) But Bissonette didn’t mention where the compound was, specifically — only somewhere in the North Carolina woods.

Turns out the CIA training facility was in Harvey Point, North Carolina. And a Digital Globe satellite snapped a picture of the place in early 2011 before it was destroyed, leaving only the slightest trace of its existence.

This is something the U.S. government used to actively try to preempt. As Danger Room co-founder Sharon Weinberger noted, the U.S. military in 2001 bought up all the available commercial satellite images of Afghanistan right before sending American troops there. But resistance has proven (largely) futile. Even the Vice President’s house — famously blurred during Dick Cheney’s residence there — was eventually brought into focus. By the time of the Iraq invasion in 2003, the satellite pictures were so common that Washington didn’t bother going on another orbital shopping spree.

Today, there are sensitive facilities that occasionally vanish — or get de-rezzed — from the databases of Google Earth or its competitors, after a government pleas its secrecy case.

The Taiwanese military is hoping that’s what will happen to the picture of a secretive radar base that appeared in Apple’s new Maps application on its iPhones.

Regarding images taken by commercial satellites, legally we can do nothing about it,” defense ministry spokesman David Lo told reporters. “But we’ll ask Apple to lower the resolution of satellite images of some confidential military establishments the way we’ve asked Google in the past.”

The site, still under construction, is located in the northern county of Hsinchu, according to the AP. It contains a $1.24 billion ultra-high-frequency radar that, once finished, should give Taipei extra time to prepare in the event of a Chinese missile strike.

Perhaps Apple will pull the images. But before the Taiwanese get too upset with Cupertino and the other satellite imagery publishers, they should remember than the Chinese have had plenty of seemingly sensitive locations snapped from above — and those shots are still online.

Tags: Apple, CIA, Google, Navy SEALs, Osama bin Laden

————
DUTCH  VERSION

door Jef Coeck

De meest spectaculaire beleidsdaad van president Obama, althans voor de publieke opinie, was de ‘eliminatie’ van superterrorist Osama Bin Laden, in zijn Pakistaanse schuiloord. Deze SPEC OP werd uitgevoerd door een elite-eenheid van het Amerikaanse leger, de Navy-SEALS (‘zeehonden’). De operatie was opgezet en voorbereid door de geheime dienst CIA.

Die had gezorgd voor een levensechte copie van de compound in Abbottabad waar Osama zich al jaren ophield. De CIA-oefenvilla bevond zich in de bossen van Harvey Point, North-Carolina. Hierboven een foto met reconstructie. Er werd zelfs vuilnis gedumpt in de omgeving, om een aardappelveld op de echte locatie na te bootsen. Intussen is de Noord-Carolinese copie vernietigd.

De New-Yorkse radio heeeft het ook over een geheime CIA-basis op Taiwan, het vroegere Formosa of kapitalistisch China. Die radar van 1,24 miljard dollar is ontdekt door commerciële satellieten en vervolgens door Apple Maps op het Internet gezet. De locatie van Harvey Point is gepubliceerd door Bing, een product van Microsoft.

Wikileaks lijkt dus overbodig te zijn geworden: staatsgeheimen worden nu onthuld door commerciële ondernemingen als hun nieuwste product. En er is een markt voor. De overheid vermag daar niets tegen. Integendeel, het Amerikaanse parlement gaat zelf over tot het onthullen van vertrouwelijke informatie, via de tv-uitzendingen van debatten. Blijkt hieronder.

LIBISCHE CONNECTIE

Ook het Benghazi-incident vorige maand – waarbij 4 doden vielen onder wie de Amerikaanse consul, en dat werd toegeschreven aan Islamistische wraakacties vanwege een beledigend geacht filmpje op Internet – blijkt alles te maken hebben met een CIA-cover.

Een van de twee compounds die door ‘woedende betogers’ werd aangevallen, was een geheime CIA-basis. Dat werd openlijk toegegeven door uitgerekend Republikeinse leden van het House of Representatives, die hadden aangedrongen op een openbare hearing over de zaak. Die hebben ze gekregen, live en wel. (zie video hieronder)

————

*WNYC is the New York Public Radio, part of the broadcasting chain NPR
http://www.wired.com/dangerroom/

The Washington Post story (including video)
http://www.washingtonpost.com/opinions/dana-milbank-letting-us-in-on-a-secret/2012/10/10/ba3136ca-132b-11e2-ba83-a7a396e6b2a7_story.html

De echte Osama-villa in Abbottabad, Pakistan

October 11, 2012 at 9:59 am 1 comment

Older Posts Newer Posts


Categories

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,581 other followers