Posts filed under ‘China’

HET VIRUS EN DE GELDBOOM (2)

door Tom Ronse 

(Lees deel 1 HIER )

Een recessie die onvermijdelijk was

Dus zitten we nu in een diepe recessie. Economen beweren dat die een V-vorm zal hebben, wat zou betekenen dat het herstel snel zal zijn. Zodra de ziekte onder controle is en we onze huizen kunnen verlaten, zal de opgekropte vraag de geldtrein in een mum van tijd weer op de rails zetten. Dat veronderstelt dat de wereldeconomie vóór de pandemie gezond was en gewoon kan doorgaan waar ze was gebleven. Maar dat was ze niet. Grote landen zoals Duitsland en Japan waren al in recessieterritorium. De trend was overal neerwaarts. De opwaartse curve van de schuldenlast en de neerwaartse curve van de modale winstvoet kruisten elkaar opnieuw. De pandemie was de speld die de ballon deed knallen. Ze maakte de terugkeer van de recessie veel brutaler en scherper, maar veroorzaakte ze niet.

Niet-presterende schulden (die geen rentebetalingen meer opleveren) veroorzaakten de financiële crisis in 2008. Banken in de Verenigde Staten en Europa stonden op instorten. Alleen door massale reddingsoperaties van de overheid hielden ze zich overeind. Om de wereldeconomie van de rand van de afgrond weg te trekken, leenden de overheden zwaar van de toekomst. De wereldeconomie kende een moeilijk decennium – een wereldwijde ‘grote recessie’ gevolgd door aanhoudende stagnatie in Europa, trage groei en toenemende ongelijkheid in de VS en andere landen. Het zou veel erger zijn geweest zonder de wanhopige maatregelen van de centrale banken en China’s weergaloze uitgavenorgie.

In dat decennium is de wereldwijde schuld gestegen tot 250 biljoen dollar (van 84 biljoen in 2000 en 173 biljoen in 2008) (Voor de duidelijkheid: biljoenen in het Nederlands, trillions in het Engels). Dat is 320% van het wereldwijde BNP, 50% meer dan 10 jaar eerder. De wereldwijde overheidsschuld is met 77% gestegen, de wereldwijde bedrijfsschuld met 51%. Niemand die bij zijn volle verstand is gelooft dat deze schuld ooit zal worden afbetaald. Integendeel, ze zal blijven groeien, aangezien veel bedrijven en overheden moeten lenen om rente te betalen op hun eerder aangegane schuld. Daarom is het absoluut noodzakelijk dat de rentetarieven zo laag mogelijk worden gehouden. Maar zelfs de laagste tarieven konden niet voorkomen dat de schuldenlast zou stijgen en de winsten zouden dalen. “Het verleden verslindt de toekomst”, schreef Thomas Piketty. Een blik op de toestand van de twee grootste economieën aan de vooravond van de huidige recessie maakt dit duidelijk.

Tien jaar geleden had China twee decennia van sterke economische groei achter de rug. Ze was er in geslaagd om die grotendeels te financieren zonder schulden aan te gaan. Sindsdien is de totale schuld van China vervijfvoudigd. Ze omvat meer dan de helft van de uitstaande schuld van de hele ‘opkomende wereld’. China’s particuliere sector is verantwoordelijk voor 70 procent van alle nieuwe schulden die sinds de crisis van 2008 in heel de wereld zijn aangegaan. De schuld van huishoudens bedroeg toen slechts 18,8 procent van China‘s BNP. Dat aantal is tien jaar later bijna verdrievoudigd tot 51%. De bedrijfsschuld steeg tot 65% van het BNP, de snelste stijging van alle grote economieën. Ondertussen daalden de winsten. In het jaar vóór de crisis bedroeg de totale nettowinst van de Chinese economie 726 miljard dollar. Tien jaar later vertoonde de balans een verlies van 34 miljard. Dus zelfs voordat de pandemie zijn lelijke kop opstak, werd een golf van faillissementen in China onvermijdelijk.

In de VS zag het plaatje er iets anders uit. Ook hier zijn zowel de staatsschuld als de schuld van niet-financiële ondernemingen meer dan verdubbeld. In de Verenigde Staten is de winstvoet in dit decennium echter gestegen, mede als gevolg van de stagnerende lonen. Maar deze stijging was bijna uitsluitend te danken aan het succes van de 10% grootste bedrijven, terwijl de winstmarges van bedrijven in de onderste helft grotendeels negatief bleven. De bedrijven in het hoogste deciel domineren de sectoren waarin ze actief zijn. Grotendeels afgeschermd van concurrentie konden ze het zich veroorloven relatief weinig uit te geven aan productieve investeringen, wat hun kosten verlaagde en dus hun winst verhoogde (en de lage uitgaven voor productiviteitsverhogende technologie zorgden ook voor meer werkgelegenheid). De andere bedrijven investeerden meer. Hun schuldenlast is fors gestegen, terwijl die van top 10 procent nagenoeg gelijk is gebleven.

Een groot aantal bedrijven in de onderste helft van de VS en China kreeg de bijnaam “zombiebedrijven”. Ze zijn levende doden, die geen mensenvlees vreten zoals in griezelfilms, behalve op een metaforische manier, maar zich op de been houden met goedkoop geld, met meer schulden. En zo blijft het verleden de toekomst verslinden.

Een analyse van andere landen zou tot dezelfde conclusie leiden: een recessie was op komst, met of zonder pandemie.

Arturo Ventura

Schud die boom

Maar de pandemie maakte het erger. Op het eerste zicht lijkt een algemene onderbreking van alle niet- essentiële productie niet zo schadelijk voor een economie die in bijna alle sectoren met overproductie kampt. Laten we een pauze nemen, onze voorraden consumeren en daarna opnieuw beginnen. En om de condities voor winstgevende groei te herstellen, zou het bovendien helpen als alle onrendabele bedrijven en de schulden die ze dragen van het toneel zouden verdwijnen. Behalve dat dit tot een grote ontrafeling zou leiden. De keten van betalingen die alle kapitalen met elkaar verbindt, zou op ontelbare plaatsen breken. De pandemie zou een pandemonium worden. Dit zal de heersende klasse natuurlijk nooit laten gebeuren. Zo lang ze nog kan.

Maar ze heeft geen nieuwe oplossingen. Dus wat kan ze anders doen dan wat ze deed tijdens de vorige recessie: de geldboom schudden, nog krachtiger dan toen, want het gevaar is nog veel groter. Dus regent het weer biljoenen zodat de bedrijven hun schulden kunnen blijven betalen, zodat de consumenten kunnen blijven consumeren. De centrale banken hervatten hun Quantitative Easing (het massaal opkopen van schulden). Afspraken over begrotingstekort-limieten tellen niet meer. Zo wordt een depressie voorlopig voorkomen. Maar hoe duizelingwekkend de hoeveelheden nieuw geld ook zijn, voor veel bedrijven die aan de rand staan, zullen ze “too little, too late” blijken. En de werklozensteun en eenmalige bonussen zullen niet voorkomen dat een groot deel van de bevolking zal verarmen.

Tot zover de V-vorm van deze recessie. Het zal in het beste geval een L-vorm zijn. Of een nog uit te vinden letter. De nasleep kan in grote mate lijken op wat er na de vorige recessie is gebeurd, maar dan erger. De kloof tussen arm en rijk wordt nog groter, aangezien grote kapitalen het gros van het nieuwe geld en het goedkoopste krediet krijgen. Het feit dat ze rijk zijn, maakt hen rijker, bewijst dat ze een veilige haven zijn voor geld. Intussen zullen al de nieuwe schulden die nu gemaakt worden regeringen dwingen om een harde bezuinigingspolitiek te voeren. De gaten in het zogenaamde sociale vangnet worden steeds breder. Op militaire uitgaven en politie wordt uiteraard niet bezuinigd, gezien de internationale conflicten en stijgende sociale spanningen.

 Deze boom is niet voor jou en mij

“Er is geen magische geldboom”, zei de Britse premier Theresa May toen ze haar bezuinigingen op de gezondheidszorg en het onderwijs rechtvaardigde. Nu blijkt dat er wel zo’n boom is, alleen, jij mag hem niet schudden.
Niet eerlijk !, protesteren linkse stemmen, als zoveel geld uit het niets kan worden gecreëerd, waarom waren de bezuinigingen dan nodig? Waarom krijgt het kapitaal het grootste deel van het nieuw geld en de rest van ons slechts een schijntje? Waarom niet die geldboom schudden voor de gezondheidszorg en het onderwijs, de huisvesting, de lonen en het milieu?

De meeste economen zouden daarop antwoorden dat zoveel geld scheppen voor de noden van de bevolking de hoeveelheid geld in de algemene circulatie buitenmatig zou verhogen wat de inflatie zou doen oplaaien en de rentetarieven tot verlammende niveaus zou opdrijven. De magische geldboom kan worden geschud, is wat ze zeggen, maar hij moet op de juiste manier worden geschud.

En wat is de ‘juiste’ manier? Het doel moet zijn om de prikkel om te produceren, om waarde te creëren, in stand te houden. Dat is wat het systeem eist, dat het accumulatieproces doorgaat. Als de prikkel wegvalt, beweegt er niets meer. Aangezien de prikkel winst is, moet het geld van de magische boom in de eerste plaats dienen om de winstgevendheid van kapitaal te herstellen. De overtuiging dat productie geld in meer geld verandert, dat geld in waarde stijgt wanneer het wordt uitgeleend, moet ten koste van alles worden gehandhaafd. Alle maatregelen die nu zijn genomen, de enorme subsidies en leningen en het opkopen van schulden, dienen dat doel. Belastingverlagingen, loonsverlagingen en de afschaffing van milieuregelgeving zijn ook nuttig. Een deel van de winst die deze strategie oplevert, kan dan worden besteed aan het welzijn van de bevolking. Of niet. Daar kan eindeloos over gedebatteerd worden. Daar dienen de parlementen voor.

Hebzucht, eigenbelang, solidariteit van de heersende klasse, corruptie en wreedheid spelen ongetwijfeld allemaal een rol in de verdeling van de enorme hoeveelheid geld die nu wordt gecreëerd. Maar op de keper beschouwd, zolang de context kapitalisme is, is het argument van rechts correcter dan dat van links. Om aan de top te blijven in de moordende, door crisis geteisterde kapitalistische wereld, moet de winstgevendheid van nationaal kapitaal worden verdedigd ten koste van de bevolking. Anders vlucht het kapitaal of verliest het zijn prikkel om te produceren. In deze wereld, waar dakloosheid met de minuut groeit, waar elke 10 seconden een kind sterft van de honger, is het logisch om geld te geven aan de rijken. Underdaad, dit is absurd. Maar dat komt omdat het kapitalisme zelf een absurditeit is geworden.

Dat is wat de kapitalistische linkerzijde niet ziet of niet wil zien. Kapitalistisch links verwerpt de excessen van het kapitalisme, het wil het systeem hervormen om het rechtvaardiger te maken, het wil dat de staat geld creëert om aan de behoeften van de bevolking te voldoen, om de klimaatverandering te stoppen en nog veel meer. Het ziet in de huidige crisis een leermoment, een kans om het ‘neoliberalisme’ terug te dringen. Kijk eens, wat de staat kan doen! Stel je voor wat ze zou kunnen doen onder progressieve leiders! Ze willen niet zien dat het hervormen van het systeem zijn koers niet verandert zolang dat systeem kapitalistisch blijft. De onderliggende basis waarop het kapitalisme opereert, impliceert een beleid dat zowel links als rechts moeten uitvoeren. Hoeveel geld er ook wordt gecreëerd om de armen te helpen, de onderliggende basis dikteert een logica die steeds meer rampen zal veroorzaken. Meer armoede, meer mensen die op de vlucht zijn voor honger en oorlog, meer angst en wanhoop, meer pandemieën en milieurampen, meer crisis. Niet het systeem hervormen  maar het beëindigen, moet het doel zijn.

 

MORGEN: VERZET

 

April 7, 2020 at 5:57 am 1 comment


Categories

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,701 other followers