Posts filed under ‘Foto en video’

FLOWER POWER GUERRILLA

Jacqueline Goossens

De laatste maanden werden New Yorkers getracteerd op prachtige boeketten bloemen in vuilnisbakken en op andere schijnbaar lukraak gekozen locaties. Ze zijn het werk van Lewis Miller  en zijn team die op deze manier meer mensen wil bereiken dan de rijke klanten waarvoor hij gewoonlijk werkt. Het idee rijpte doordat hij na feesten waarvoor hij bloemstukken had gemaakt altijd veel bloemen overhield die te mooi waren om weg te gooien. Dus maakte hij er cadeaus van voor zijn stadsgenoten.

“New York is een prachtige maar ook soms een vuile stad; de mensen die hier wonen verdienen af en toe wat onverwachte schoonheid”, zegt Miller. ‘Vogue’ doopte hem “the flower bandit” en Miller is trots op die bijnaam. Hij houdt ervan om in zijn “flower flashes” zoals hij zijn straat-bloemwerken noemt goedkope en dure bloemen te combineren. “Mijn flashes zijn vrijpostig, spontaan en liefdevol onafgewerkt”, zegt hij, “net zoals echte New Yorkers.”

Vuilnisbakken zijn grote vazen voor hem maar hij versiert ook beelden in parken zoals dit:

Hier zet hij het gedenkteken voor John Lennon in Central Park in de bloemen:

Het idee is natuurlijk niet nieuw. In Brussel is  bloemist Geoffroy Mottart de ‘bloemenbandiet’.

Onderstaande buste van Leopold II heeft Mottart al herhaaldelijk ‘opgefleurd’.

 

In Detroit kocht bloemiste Lisa Waud  een vervallen huis voor 250 dollar.  Samen met andere cutting edge bloemisten en tientallen groep vrijwilligers heeft ze het wrak in 2015 omgetoverd in een prachtig bloemenkunstwerk. Elk plekje in het huis werd een adembenemende verrassing.

The Flower House symboliseerde ook de hoop van Waud en andere Detroiters dat hun stad zal heropbloeien. Het huis is inmiddels afgebroken; de grond waarop het stond is nu een bloemenveld.

Voor meer foto’s van the Flower House (fotografe: Heather Saunders), klik HIER.

januari 14, 2018 at 3:13 am 1 reactie

Prettige feestdagen!

Glen Baxter

Charles Bukowski, 1989

BESTE WENSEN AAN ALLE SALON-VRIENDEN VAN HEEL ONS GEZIN!

december 26, 2017 at 6:38 am Plaats een reactie

MATHILDE EST REVENUE

NF 1 FullSizeRender
Viering Nationale Feestdag

door Pietje Brel Wittevrongel

N F 2 Piet en Mathilde

sexier dan ooit maar de kunstenaar waakt: ze zal er geen been over breken/ 21.07.16

juli 22, 2016 at 9:47 am 1 reactie

BLOOT OP DE HIGH LINE

Door Jacqueline Goossens

1. hudson-yards-megaproject

De Hudson Yards zoals ze er in 2025 zouden uitzien

Afgelopen dinsdag werd in New York de officiële opening gevierd van de Hudson Yards, een spectaculaire, futuristisch ogende stad in de stad, gelegen aan de Far West Side van Manhattan. 10 Hudson Yards, de eerste toren van het megaproject, verwelkomde zijn eerste huurder: Coach, een merk van luxe-accessoires en lifestyle-collecties. Het 52 verdiepingen tellende gebouw ligt vlak aan de High Line. Dit immens populaire lintpark op een oude spoorwegviaduct trok vorig jaar 5 miljoen bezoekers. Een droomlocatie dus voor het hoofdkwartier van een bedrijf als Coach. Bij het binnenkomen van het gebouw kan de bezoeker niet anders dan staren naar de 9 meter-brede video-muur met reclame voor Coach. De lobby dient ook als tentoonstellingsruimte voor alle handtassen die het bedrijf ooit vervaardigde tijdens haar 75-jarig bestaan.

2. 10-Hudson-Yards-Coach-Lobby-c-Steve-Freihon-for-Related-Oxford

De nieuwe luxueuze kantoorruimte van Coach omvat onder meer een auditorium met 250 zitplaatsen en een privé-terras. Het bedrijf heeft 1.200 werknemers. Tegen het einde van de zomer zullen die allemaal verhuisd zijn naar het nieuwe hoofdkwartier. Een rustige omgeving om te werken is het bepaald niet. De Hudson Yards is een reusachtige bouwput. Tussen nu en 2025 zouden er nog elf wolkenkrabbers bijkomen, alsook een winkelcentrum, een hotel en twee parken. In het residentiële gedeelte van het project zijn 4.000 flats gepland. Dit allemaal natuurlijk op voorwaarde dat een nieuwe financiele krisis geen roet in het eten komt gooien.

Het IAC-gebouw

Het IAC-gebouw

De opening van 10 Hudson Yards illustreert hoe ingrijpend hele wijken van New York in de laatste decennia veranderd zijn. Een boeiende getuigenis daarvan is een nieuwe tentoonstelling van fotograaf Jan Staller, “Frontier New York, Then and Now”, in het IACgebouw op 555 West 18th Street, vlak naast de High Line in Chelsea. De fotograaf kontrasteert hedendaagse foto’s en video’s van de oevers van de Hudson met foto’s die hij er maakte in de jaren 1970 en 1980 toen de buurt in verval was. Het tien jaar oude IAC-gebouw waar de tentoonstelling loopt werd ontworpen door Frank Gehry en lijkt op een futuristsch zeilschip. Van op straat kun je door de glazen muur op een 36 meter-breed videoscherm een projectie zien van voorbijdrijvende ijsschotsen op de Hudson. In zijn expo toont Staller ook beelden van de tegenwoordig eindeloos lijkende stroom van wandelaars op de High Line. Te bedenken dat New Yorkers die daar zin in hadden tien jaar geleden nog in hun blootje konden paraderen op de toen overgroeide, officieel ontoegankelijke viaduct. Dat is wat drie mannelijke fotomodellen in 2006 deden voor fotograaf Kevin McDermott. Het resultaat is te zien in zijn pas gepubliceerd fotoboek “High Line Nudes”.

4. highline-nudes

“Het was een klein Eden in het midden van een van de grootste steden van de wereld”, herinnert McDermott zich. “Je had het gevoel dat je de stad ontvluchtte als je naar 10th Avenue ging. Ik had geen idee dat de hele mensheid tot hier zou dwalen”.

5. highline-nudes4

“High Line Nudes” zou je kunnen beschouwen als het finale punt achter de wilde jaren in het Meatpacking District onder wat nu de High Line is. Naast de vleesgroothandels trof je er in de jaren 1970 en ’80 gay leather sexclubs aan zoals the Mineshaft, the Vault, the Anvil, the Spike en the Hellfire. Transgender sexwerkers paradeerden er op hoge hakken door de kasseistenen straten. In 1985 werden de gay clubs op bevel van de stad gesloten in een poging om de Aids-epidemie te bestrijden. In de jaren negentig, onder druk van fatsoenrakker burgemeester Giuliani verdwenen ook de meeste straatprostitué(e)s uit het straatbeeld van Manhattan. De huren in de Meatpacking District waren in die tijd nog betaalbaar. Enkele nieuwe holebi-clubs zoals the Lure en the Clit Club gingen open, net als Hogs & Heifers, een café waar vrouwelijke klanten werden aangemoedigd om op de bar te strippen en hun beha’s achter te laten. Zelfs Julia Roberts deed het. Maar ook de nieuwe clubs moesten een voor een sluiten, onder druk van de steeds hogere huurprijzen. Hogs&Heifers sloot enkele maanden geleden voorgoed zijn deuren. Maar niet al het bloot verdween.

Het Standard hotel

Het Standard hotel

Het trendy Standard Hotel dat in 2009 opende vlak boven de High Line voerde een pikante reclamecampagne waarin het zijn gasten aanmoedigde om hun gordijnen open te laten. Met wat geluk krijgen toeristen dus toch nog een extra-attractie op de High Line.

7. gif standard

juni 6, 2016 at 2:38 am Plaats een reactie

VAN SCHOOLPRENTEN EN ANDERE LEUGENACHTIGE ZAKEN

L 1 Vadsige_Koningen

door Lucas Catherine

Wie mij kent weet dat ik nooit een officieel verhaal over iets geloof. Dit komt niet door het lezen van Karl Marx of zo, maar door Meester Meskens in mijn lagere school. Nu was Meester Meskens een zeer goede onderwijzer. Als hij het metriekstelsel moest uitleggen dan nam hij een holle kubieke gietijzeren liter – zijn vader was de smid van het dorp daar bij ons in het Pajottenland -, deed daar water in. Liet ons dan opmerken dat dit ook een kubieke decimeter werd genoemd en dat het water, op zijn weegschaal juist een kilogram woog. Een verband dat zelfs aan Napoleon nooit was uitgelegd toen die het decimaal stelsel bij ons introduceerde.
Anders was het wanneer hij zich moest behelpen met door het ministerie ter beschikking gestelde schoolplaten. Vergeet schoolradio en schooltelevisie laat staan internet. Het enige visueel materiaal dat wij te zien kregen waren gekleurde  schoolplaten, opgerold op twee stokken en naar gelang het leerplan vorderde werden die aan de wanden van onze klas opgehangen.

Ik heb er later een paar opgekocht en nu recent er het stof afgeschud. Zij hebben de autoriteit van Meester Meskens ondergraven en van mij een ongelovige Thomas gemaakt. De plaat die daar verantwoordelijk voor is ging over De Vadsige Koningen – Les Rois Fainéants. Dat waren de laatste Merovingische koningen. Ze werkten niet, dat lieten ze over aan hun hofmeiers en genoten verder van wat in de negentiende eeuw Le Droit à la Paresse zal worden genoemd. Daarbij installeerden ze een bed op een ossenkar en reisden zo hun koninkrijk af, een soort Wagons-Lits avant la lettre.

Mijn ideaal. Rijk zijn en niets doen. Rentenieren! En dan kwam Meester Meskens vertellen dat zo iets compleet fout was! Hoe kwam hij er bij! Dan vond ik dat mijn vader, ongeschoold werkman het beter wist. Zijn devies was: Ik moet het werk niet hebben, als ik maar de pree trek en ook nog: Ik heb niets tegen werken, wel tegen werken voor een baas.

En die schoolplaten behandelden heel onze Belgische geschiedenis maar zaten wel heel vaak fout.

 

L 2 lippdebru2

Zo heb ik “Heldendood van Sergeant De Bruyne”. De man die zijn collega Lippens niet in de steek wou laten tijdens de grote Congo-oorlog tegen de Zanzibari-Arabieren (1892). Pas veel later kwam ik te weten dat het hier niet zo zeer om militaire heldenmoed ging, maar om liefde onder mannen. Het woord homo moest toen nog worden uitgevonden. In Brussel spraken we trouwens in mijn jeugd dan ook niet over homo’s, maar over ‘a joenkmannen’ (oude jonkmannen).

 

L 3 eerstespoorweg

En dan is er de prent: “De eerste spoorweg in België” waarop verstomde heren en boeren naar de eerste trein Brussel-Mechelen staarden. Met zo’n prent identificeerde ik mij direct, want mijn grootvader was ‘gestationeerd’ in De Groen Dreef, vanwaar ooit die eerste trein is vertrokken en wij woonden in een ‘roethuis’ (spoorwoning?) waarvan de deur rechtstreeks uitgaf op het perron. Ik heb dus de stoomtrein al gekend van toen ik nog kleiner was dan de wielen van zo’n locomotief.
Stoomtreinen stonden symbool voor Vooruitgang, net als stoomboten en ja, er waren eerst ook zelfs stoomauto’s, maar die reden enkel in de Congo. Het is dankzij de stoom dat het begrip snelheid zo belangrijk werd. Alles ging vlugger en alles moest er voor wijken. De treinen kregen rails en de boten kregen kanalen. Het bekendste was natuurlijk het Suez-kanaal (1869). En die Vooruitgangsmythe is ooit het best in beeld gebracht, niet door een schoolplaat, maar door een foto van het duo Lehnert &Landrock de grootmeesters van de koloniale fotografie.

 

L 4 stoom_NEW

Je ziet het kanaal met daarop een grote stoomboot. Op de dijk ernaast raast een auto en parallel met het kanaal loopt een spoorweg met daarop een stoomtrein.

Alles fake. Kijk maar naar de rook. Bij de boot waait die naar voor, bij de trein naar achter. Fotoshop bestond nog niet, maar fotomontage natuurlijk wel.

En dat allemaal om ons te doen geloven dat de Vooruitgang nooit zal stilstaan.

mei 31, 2016 at 9:00 am 4 reacties

DE WERELD VERDRINKT

gideon-mendel

Tom Ronse

In Los Angeles werd enkele dagen geleden een passagier uit een vliegtuig van Southwest Airlines gezet. Hij werd ervan verdacht een terrorist te zijn. Eeen medepassagier had de bemanning gealerteerd nadat ze hem Arabisch had horen spreken in zijn telefoon. Hij had woorden gebruikt zoals “Inch’Allah” die haar jihadistisch in de oren klonken.

Van zo’n bericht verschieten we niet meer.  We worden het gewend van te leven in een angstklimaat, waarin paranoia het nieuwe normaal wordt. Dat is de schuld van de terroristen en van de oorlogen waarvan hun aanslagen een onderdeel zijn. Maar dat is ook de schuld van de media die de angst buiten alle rationele proporties opkloppen. De kans dat burgers slachtoffer worden van een terroristische aanslag is nog altijd minuscuul in vergelijking met andere gevaren die hen bedreigen.

Dat is een van de meest negatieve gevolgen van het terrorisme: het geeft de onderhuidse angst een doelwit, een fixatiepunt dat de aandacht afleidt van gevaren die ons terecht bang zouden moeten maken.

Zoals de combinatie van klimaatsverandering en armoede. Die dreigt in de komende jaren vluchtelingenstromen  op gang te brengen waarbij deze van vandaag klein bier zullen lijken.  De media rapporteren het wel als er weer eens een ramp gebeurt maar de ernst van de situatie dringt niet door. Het blijft een ‘ver-van-mijn-bed’ story.

Niet voor Gideon Mendel. Hij is een Zuid-Afrikaanse foto-journalist die niets meer hoeft te bewijzen; al zes keer won hij de World Press Photo Award.  Sinds 2007 werkt hij aan een project dat hij “Drowning World” noemt.GMendel _Srinagar-phone-25071-1024x10241 Met zijn oude Rolleiflex trekt hij naar gebieden die door grootschalige overstromingen geteisterd worden om portretten te maken van de slachtoffers in hun waterige omgeving.

Mendel wil de alarmbel trekken, de omvang van de klimaatsverstoring in de verf zetten. Hij wil vooral dat we de slachtoffers als medemensen zien, in plaats van als anonieme statistieken. De meeste foto’s in de serie zijn geposeerd. Wat niet wil zeggen dat ze vals zijn, wel dat de gefotografeerden weten wat er gebeurt, wat Mendel beoogt. Ze poseren om met ons te communiceren. Ze kijken ons recht in de ogen. In de hunne zien we een gamma van emoties.

Drowning-World-Gideon-Mendel-6

Drowning-World-Gideon-Mendel-14

Drowning-World-Gideon-Mendel-12

gideon mendel

gideon mendel2

mendel Haiti

mendel6

drowningworld-775mendel

Drowning-World-Gideon-Mendel-19

mendel 7

mendel 5

Mendel Kashmir-71 lowres

mendel 4

Gideon_Mendel_-_Drowning_World_4

mendel 12

In deze serie is Mendel journalist, activist, portrettist en ook kunstenaar. Hij is er niet vies van om de opportuniteiten van de rampzalige omgeving –zoals weerspiegelingen in het water- te gebruiken voor esthetisch effect.

11 Nov 2011, Bangkok, Thailand --- Prakru Samuteerapisut Sarathamma poses with some novice monks in the flooded Komut Puttarangsi Temple in the Taweewattana District on the western outskirts of Bangkok. This is one of more than 500 Buddhist temples which have been inundated by the recent floods in Thailand. “I have been in monkhood for 14 years. This is the first time I’ve experience such a big flood. I knew that the water would come this way. But I didn’t expect so much. We just have to accept it. It has been difficult for monks to do our duties. Every day we have to be there to help each other and all the people who have fled here for safety.There are about 200 of them. The officials do come and help us, especially the military. They brought us food and water. Many people who are staying at home also come here to collect food.If it happens again next year, we will have to be more prepared.” --- Image by © Gideon Mendel/In Pictures/Corbis

Drowning-World-Gideon-Mendel-11 mendel 8

“Drowning World” omvat foto’s gemaakt in vijf continenten en is intussen al op verschillende plaatsen tentoon gesteld. Bijna elke tentoonstelling is anders want de serie blijft groeien. In de laatste aflevering toont Mendel ook foto’s van foto’s die door de overstroming zijn aangetast. Dat is een onderwerp dat me intrigeert, als kunstenaar die de creatieve destructie van natuurelementen zoekt te integreren in zijn werk (mijn bijdrage over foto’s bewerkt door superstorm Sandy in New York kan u HIER bekijken).  De uitgewassen pigmenten doen nieuwe patronen ontstaan, nieuwe kleuren duiken op, het beeld krijgt een nieuwe gelaagdheid.

From the home of Comrade Abdul Rashid (2) Gideon Mendel

Mendels webstek: http://gideonmendel.com/

mendel 11

april 24, 2016 at 8:27 pm Plaats een reactie

PURPLE TEARS

purple rain NewYorker

prince 1

young prince

minneapolis

prince2

purple rain

april 22, 2016 at 4:03 am Plaats een reactie

Oudere berichten


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.471 andere volgers