Posts filed under ‘Foto en video’

DE WERELD VERDRINKT

gideon-mendel

Tom Ronse

In Los Angeles werd enkele dagen geleden een passagier uit een vliegtuig van Southwest Airlines gezet. Hij werd ervan verdacht een terrorist te zijn. Eeen medepassagier had de bemanning gealerteerd nadat ze hem Arabisch had horen spreken in zijn telefoon. Hij had woorden gebruikt zoals “Inch’Allah” die haar jihadistisch in de oren klonken.

Van zo’n bericht verschieten we niet meer.  We worden het gewend van te leven in een angstklimaat, waarin paranoia het nieuwe normaal wordt. Dat is de schuld van de terroristen en van de oorlogen waarvan hun aanslagen een onderdeel zijn. Maar dat is ook de schuld van de media die de angst buiten alle rationele proporties opkloppen. De kans dat burgers slachtoffer worden van een terroristische aanslag is nog altijd minuscuul in vergelijking met andere gevaren die hen bedreigen.

Dat is een van de meest negatieve gevolgen van het terrorisme: het geeft de onderhuidse angst een doelwit, een fixatiepunt dat de aandacht afleidt van gevaren die ons terecht bang zouden moeten maken.

Zoals de combinatie van klimaatsverandering en armoede. Die dreigt in de komende jaren vluchtelingenstromen  op gang te brengen waarbij deze van vandaag klein bier zullen lijken.  De media rapporteren het wel als er weer eens een ramp gebeurt maar de ernst van de situatie dringt niet door. Het blijft een ‘ver-van-mijn-bed’ story.

Niet voor Gideon Mendel. Hij is een Zuid-Afrikaanse foto-journalist die niets meer hoeft te bewijzen; al zes keer won hij de World Press Photo Award.  Sinds 2007 werkt hij aan een project dat hij “Drowning World” noemt.GMendel _Srinagar-phone-25071-1024x10241 Met zijn oude Rolleiflex trekt hij naar gebieden die door grootschalige overstromingen geteisterd worden om portretten te maken van de slachtoffers in hun waterige omgeving.

Mendel wil de alarmbel trekken, de omvang van de klimaatsverstoring in de verf zetten. Hij wil vooral dat we de slachtoffers als medemensen zien, in plaats van als anonieme statistieken. De meeste foto’s in de serie zijn geposeerd. Wat niet wil zeggen dat ze vals zijn, wel dat de gefotografeerden weten wat er gebeurt, wat Mendel beoogt. Ze poseren om met ons te communiceren. Ze kijken ons recht in de ogen. In de hunne zien we een gamma van emoties.

Drowning-World-Gideon-Mendel-6

Drowning-World-Gideon-Mendel-14

Drowning-World-Gideon-Mendel-12

gideon mendel

gideon mendel2

mendel Haiti

mendel6

drowningworld-775mendel

Drowning-World-Gideon-Mendel-19

mendel 7

mendel 5

Mendel Kashmir-71 lowres

mendel 4

Gideon_Mendel_-_Drowning_World_4

mendel 12

In deze serie is Mendel journalist, activist, portrettist en ook kunstenaar. Hij is er niet vies van om de opportuniteiten van de rampzalige omgeving –zoals weerspiegelingen in het water- te gebruiken voor esthetisch effect.

11 Nov 2011, Bangkok, Thailand --- Prakru Samuteerapisut Sarathamma poses with some novice monks in the flooded Komut Puttarangsi Temple in the Taweewattana District on the western outskirts of Bangkok. This is one of more than 500 Buddhist temples which have been inundated by the recent floods in Thailand. “I have been in monkhood for 14 years. This is the first time I’ve experience such a big flood. I knew that the water would come this way. But I didn’t expect so much. We just have to accept it. It has been difficult for monks to do our duties. Every day we have to be there to help each other and all the people who have fled here for safety.There are about 200 of them. The officials do come and help us, especially the military. They brought us food and water. Many people who are staying at home also come here to collect food.If it happens again next year, we will have to be more prepared.” --- Image by © Gideon Mendel/In Pictures/Corbis

Drowning-World-Gideon-Mendel-11 mendel 8

“Drowning World” omvat foto’s gemaakt in vijf continenten en is intussen al op verschillende plaatsen tentoon gesteld. Bijna elke tentoonstelling is anders want de serie blijft groeien. In de laatste aflevering toont Mendel ook foto’s van foto’s die door de overstroming zijn aangetast. Dat is een onderwerp dat me intrigeert, als kunstenaar die de creatieve destructie van natuurelementen zoekt te integreren in zijn werk (mijn bijdrage over foto’s bewerkt door superstorm Sandy in New York kan u HIER bekijken).  De uitgewassen pigmenten doen nieuwe patronen ontstaan, nieuwe kleuren duiken op, het beeld krijgt een nieuwe gelaagdheid.

From the home of Comrade Abdul Rashid (2) Gideon Mendel

Mendels webstek: http://gideonmendel.com/

mendel 11

April 24, 2016 at 8:27 pm Leave a comment

PURPLE TEARS

purple rain NewYorker

prince 1

young prince

minneapolis

prince2

purple rain

April 22, 2016 at 4:03 am Leave a comment

NET OP TIJD

1 Harold Lloyd

Het is onze (niet al te vaste) gewoonte om in augustus iets voor uw visueel plezier te presenteren in het salon, gesprokkeld op het wilde web. Augustus is voor mij veel te snel voorbijgevlogen, wat me inspireerde om enkele prenten te verzamelen over het thema ‘Tijd’, ons aller meester. Helaas kan ik van de meeste beeltenissen geen auteur vermelden. Het is mooi dat er zoveel circuleert op het web maar heel jammer dat de bronvermelding zo vaak wordt verwaarloosd .

Uit de film "Metropolis"

Uit de film “Metropolis”

3 time rules

4a TIME

4b time

5a time kills

5b time running out

5c wall snoopy

5d werkweek

8 bodet

9 1941

10 time

11 the right time

12 Infinity-Time1

14 time slips

15 time_flies_by_janussyndicate16 time-flies17 time34

18 burgerson

19 who cares

20 fuktime

21 killing-time

22 quake Italy

23 time2334

Foto Andrew Moore

Foto Andrew Moore

25 dalis watch

26 time gone

27 now

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

(TR)

August 31, 2015 at 4:57 am Leave a comment

WANNEER IS HET ROKJESDAG?

rokjesdag A

Op 2 april 2009 probeerde wijlen Martin Bril in zijn column in de Volkskrant een antwoord te geven op de vraag: wanneer is het precies rokjesdag? Zijn conclusie: ‘Het luistert nauw met deze dag’. Hierbij nog een keer zijn overpeinzingen.

door Martin Bril

Van alle kanten bereikt mij de vraag wanneer het rokjesdag is. Televisieprogramma’s, tijdschriften, radioshows, passanten op straat. Iedereen heeft het erover. Sommigen noemen het overigens bloesjesdag.

Ik niet.

Rokjesdag is die ene dag in het voorjaar dat alle vrouwen als bij toverslag ineens een rok dragen, met daaronder blote benen. Tot zover de definitie waarop ongetwijfeld het een en ander valt af te dingen, maar daar heb ik geen zin in, sterker nog; het is een prachtige definitie.

De Van Dale noteert onder rokjesdag zie bloesjesdag. Zo kan ik het ook. Snel naar bloesjesdag en daar treffen we deze: eerste warme lentedag (waarop de vrouwen voor het eerst in hun bloesje op straat lopen).

Tja.

Ik vind mijn eigen definitie beter. En ik ben niet eens een billenman. Ook geen tietenman trouwens. Dus dat heeft er niets mee te maken. Wat mijn definitie zo mooi maakt is de toverslag.

Hoe weten alle vrouwen dat het rokjesdag wordt? Er is geen tamtam, en het wordt niet op radio en televisie aangekondigd. Het gaat dus om een voorgevoel dat duizenden vrouwen op hetzelfde moment bezoekt.

Het is vandaag 2 april en als het goed is schijnt de zon. In de loop van de dag zal de temperatuur oplopen tot zo’n17, 18 graden. Dat is in principe genoeg voor rokjesdag, ware het niet dat de ochtend aan de koude kant is, 4 graden, en dat is een obstakel. Halverwege de dag iets anders aantrekken mag niet, en is in veel gevallen ook onmogelijk. Je gaat je op je werk niet verkleden.

Dat brengt ons bij vrijdag.

Niets is beter voor rokjesdag als een dagje wennen aan het idee. Die dag beleven we vandaag. In grote delen van het land, dat moet ik erbij zeggen. Voor wie pech heeft. Wat tegen vrijdag pleit is dat rokjesdag eigenlijk niet aan het einde van een week mag vallen; dat is te makkelijk.

Rokjesdag moet een element van ontbering hebben, een koude ochtend en kippenvel. Vijf graden in de ochtendspits. Het lijkt wel alsof je gek bent. Maar je ziet gelukkig overal collega’s.

Alle rokjes samen zorgen ervoor dat de zon zich al om half 11 gewonnen geeft en haar temperatuur opschroeft naar 13 graden, en twee uur later al naar 18 graden. Uit de wind, een heel klein beetje maar, maar toch, uit de wind kan het makkelijk 20 graden worden.
Voilà, rokjesdag.

Maar ik durf mijn hand er nog niet voor in het vuur te steken. Volgens mijn eigen archief valt rokjesdag namelijk altijd later. 3 april zou een record zijn. Mijn rokjesdagen spelen zich altijd rond 15 april af, bijna twee weken later. Ik moet daar als expert toch enig belang aan hechten.

Maar voor hetzelfde geld overvalt rokjesdag mij vrijdag, dat kan zomaar. Ik neem tenslotte niet deel aan het grote toverslagse raadsel, hoewel ik met drie vrouwen in huis wel een kleine voorsprong heb op andere mannen, en ik hoor de gesprekken die erover gaan, en ik zie dat de winterjassen niet meer aangaan, ik stel zelfs vast dat er lage schoenen aan blote voeten steken, en zonnebrillen in het haar. Ja, dat het de goede kant op gaat, is een feit.

Maar vrijdag?

Doet het er trouwens toe? Natuurlijk niet. Het is maar een geintje. Maar in de kern een schitterend geintje, dat wel. Rokjesdag doet mij meer dan Internationale Vrouwendag, als ik zo oneerbiedig mag zijn.

Het is een feestdag, wanneer hij ook valt.

kort

kort

krt

krt

kt

kt

k

k

o

o

voyeurisme is niet strafbaar

voyeurisme is niet strafbaar

handtastelijkheden wel

handtastelijkheden wel

April 16, 2015 at 11:28 am Leave a comment

LAAT HET SNEEUWEN! (2)

1 dead soon

Tom Ronse

(Zoals gewoonlijk kan u op de afbeeldingen klikken om ze groter te zien)

De archetypische sneeuwsculptuur is vanzelfsprekend de sneeuwman. Hij is ook zo gemakkelijk te maken: je rolt een grote bol sneeuw en zet er een kleinere bol op, je neemt een hoed, een wortel, wat kooltjes en eventueel een paar takken voor de armen en klaar is Kees. Na zware sneeuwval zie je ze  plots in de voortuintjes als paddestoelen verrijzen. En dan weet je, daar woont een kind. Of toch zeker iemand die jong van hart is.

Volwassenen maken ook graag sneeuwmannen.  Sommige toch. Maar dan liefst variaties op het klassieke thema. Sommige variaties zijn grappig, andere snijden een politiek of sociaal thema aan, zoals global warming en iphone-verslaving.

2 snowmanpoker 2 b Snow Squirrel

3 global_warming_protest  4 snowman iphone

Naast kinderen zijn het vooral jongemannen die de energie, de tijd en de inspiratie hebben om sneeuwmannen te maken. Het is wellicht niet verwonderlijk dat die inspiratie vaak hormonaal lijkt.

5 horny snowmanSneeuwmannen van een penis voorzien is een studentikoze sport. Er is zelfs een country song, “Who put the dick on the snowman”. Reuzepiemels boetseren uit sneeuw is een andere populaire winteractiviteit van benevelde jongelui.

7 penistruck 6 Christmas-penis9 snowflashers 8 snowdick                                                     Maar moeder natuur doet het natuurlijk veel beter.

10 ijsberg

ijsberg

Ook andere sexvariaties zijn populair.

11 coldnight  12 snow porn  13 snow porn

Sommigen zoeken impact in omvang, anderen in aantal.

14 big snowman   15 snowmen  14 many snowmen

Onze vriend Calvin doet beiden:

18 snow calvin 2

16 calvin snowmen12

17 snow calvin4

Maar zijn geliefkoosd thema is HORROR, tot ontzetting van zijn ouders:

19 snow calvin horror

20 snow calvin321 snow calvin 1

Dit is slechts een kleine greep uit zijn griezelrepertoire. Calvins sneeuwmannen zijn legendarisch. Vele van zijn creaties worden door fans nageboetseerd.

22 snow horror

23 sad snow

24 snow horror

Dit is natuurlijk werk van amateurs. Maar in sneeuwrijke landen als Rusland en China zijn er ook mensen voor wie sneeuwsculpturen een métier is, waarbij heel wat techniek komt kijken.

25 vakman

Ze maken taferelen zoals deze cowboys die zich aan een sneeuwvuur verwarmen…

26 sneeuwvuur                                   … en gigantische paleizen:

27 snow palace                       Er zijn competities, waarvan de bekendste doorgaat in december in Heilong Jiang in China.

28 snow_scupltures_07                            Er komen bulldozers en ander zwaar materiaal aan te pas en de teams die de grotere sculpturen maken omvatten tientallen mensen.

29 horses

30 snow woman

Dank zij het koude weer overleven die sculpturen langer dan de doorsnee sneewman. Maar na enkele maanden is al dat werk ook weggesmolten.

31 snowskull

De meeste van die werken zijn eerder kitsch dan kunst, zoals de meeste zandsculpturen die s’zomers op sommige stranden worden geboetseerd. Maar er zijn ook kunstenaars die zo’n vergankelijk medium als sneeuw perfect vinden. Zoals Sonja Hinrichen die gigantische sneeuwtekeningen maakt:

32 snow drawings sonja hinrichsen 2012

En natuurlijk mag ik Andy Goldsworthy niet vergeten. Hij is een van mijn favoriete kunstenaars. Hij schildert zonder verf en penselen, hij beeldhouwt zonder hamer en beitel. Hij is getrouwd met de natuur, waarvan hij neemt en aan wie hij geeft, met wie hij samen prachtige kunst maakt. Het is mooi om die relatie te zien. Ook met sneeuw doet Andy sublieme dingen (googel hem). Hier enkele voorbeelden:

33 goldsworthy 2  34 goldsworthy2

35 goldsworthy snow

Tot zover het nieuws. En aangezien het nieuwjaar is , hier is mijn nieuwjaarsresolutie, waarvoor ik weer het woord geef aan Calvin en zijn speelgoedtijger.

36 resolutions                                         En nu is het tijd voor mijn winterslaap.

 

December 31, 2014 at 8:42 pm Leave a comment

LAAT HET SNEEUWEN! (1)

1 Calvin_Hobbes_sneeuw

Tom Ronse

Het heeft gesneeuwd in Vlaanderen en dat was lang geleden. Vorig jaar viel er geen vlok en nu ligt er een wit tapijt. Geen dik tapijt maar dik genoeg om heel wat ongemak en plezier te veroorzaken.  Hier in New York heeft het, anders dan in de vorige jaren, nog niet gesneeuwd. Wel kreeg het noorden en westen van van de staat New York in november een zware sneeuwstorm te verduren.

2 buffalo

Ik maak me niet ongerust over het uitblijven van de sneeuw, ik weet dat ik deze winter nog vaak de sneeuwschop zal moeten gebruiken om een weg door de witte massa te banen. Vorig jaar kreeg de stad 16 sneeuwstormen over de rug. Het verkeer stopt dan in kleine straten als de onze en wordt zelfs in de grote straten zeldzaam.  Je hoort een wonderlijke stilte. Je ziet de glans van de straatlichten op de sneeuwkristallen.

3 snowy Jackson Street

Ons straatje in de winter, met mijn buren Jim en Mike.

Ik hou van verse, overvloedige sneeuw. Ik kan het niet beter uitdrukken dan mijn idolen Calvin en Hobbes:

4 magicalworld1

Ik herontdek mijn eigen Hobbes, de keramieke tijger die iemand bij het groot vuil had gezet en die nu onze tuin bewaakt.

5 tuintijger

De vrolijk geschilderde gevel om de hoek zag er nooit zo feestelijk uit.

6 gevel klein

Maar de verse sneeuw duurt niet lang, toch niet in de stad. Het wordt heel snel vuile sneeuw, omringd door zwarte plassen en zoutkorsten. Grijze sneeuw, samenkoekend in donkere hopen langs voetpaden en op parkings, domineert het stadslandschap. Alleen als er verse sneeuw op die hopen valt en ze in berglandschappen verandert, trekken ze mijn aandacht.

7 sneeuw parking klein

Maar zelfs wat verse sneeuw betreft: te veel is te veel.

8 te veel sneeuw

En dan te bedenken dat die gigantische massa bestaat uit ontelbare meesterwerkjes wiens exquise schoonheid geen juwelier kan benaderen, eindeloos verschillend.

Yuji Obata: sneeuwvlok

Yuji Obata: sneeuwvlok

Voor Calvin (of Kasper zoals hij in het Nederlands vertaald wordt) kan het niet te vroeg of te veel sneeuwen.  Vol ongeduld kijkt hij er naar uit:

10 CalvinSnowDance

Met enkele centimeters sneeuw zoals deze die nu jullie kontreien bedekken, is hij niet tevreden:11 Calvin snow

Hij wil veeeel meer sneeuw. Daarvoor heeft hij drie goede redenen.

 

 

De eerste ligt voor de hand: na een felle sneeuwstorm blijven de scholen dicht, joepie!

12 noschool

 

Verder heeft Calvin veel sneeuw nodig om oorlog te voeren. Het enige wat hem soms ontbreekt zijn tegenstanders.

13 calvins fort

Sneeuwballen gooien is een oude sport. Kijk maar hoe deze middeleeuwer zijn mooie sneeuwbal klaarhoudt terwijl hij rondspeurt naar een geschikt doelwit.

14 middeleeuwse sneeuwbal

Ik kan het natuurlijk niet bewijzen maar ik vermoed dat de allereerste mensen die met sneeuw kennis maakten spontaan begonnen met sneeuwballen naar elkaar te gooien.

Was de militaire technologie maar op dat punt blijven steken.

15 nonnen in de sneeuw

De derde reden voor Calvins nood aan overvloedige sneeuw is dat hij een kunstenaar is .Sneeuw is zijn geliefkoosd medium. Niet alleen het zijne. Elke winter worden er vele duizenden sneeuwsculpturen gemaakt die voor het lente wordt weer allemaal verdwenen zijn. Een sneeuwman maken was wellicht ook een van de eerste dingen die de eerste mensen in de sneeuw deden. Over sneeuwmannen en aanverwanten praten we morgen verder.

Een gelukkig nieuw jaar!

 

December 30, 2014 at 6:39 am Leave a comment

“DE MINST GEHOLPEN, MEEST VERGETEN SLACHTOFFERS”

Juba Central Prison, januari 2011

Juba Central Prison, januari 2011

Fotograaf Robin Hammond bekroond voor zijn werk over geesteszieken in Afrikaanse landen in krisis

Interview door Tom Ronse

“Als fotograaf die zich toespitst op humanitaire onderwerpen, heb ik veel ellende gezien”, zegt Robin Hammond, “maar niets heeft me zo aangegrepen als de mensonterende behandeling van geesteszieken.  Zelfs de hulporganisaties laten hen in de steek”. Voor zijn project “Condemned” dat de behandeling en mishandeling van geesteszieken in Afrikaanse conflictgebieden documenteert, kreeg Hammond donderdag de Dr. Guislain Award, gesponsord door het Gentse Dr. Guislain Museum.

Het was niet toevallig dat de Guislain Award aan de vooravond van de wereld-dag van de geestelijke gezondheid werd uitgereikt. De prijs (50 000 dollar) beloont een organisatie of individu die een buitengewone bijdrage heeft geleverd aan de strijd tegen de stigmatisering van geesteszieken. Dat heeft Hammond zeker gedaan. De jonge Nieuw-Zeelander (geboren in 1975) heeft al heel wat prijzen in de wacht gesleept voor zijn werk dat vooral schendingen van de mensenrechten als onderwerp heeft. Zijn interesse in het lot van geesteszieken dateert van 2011 toen hij als fotograaf voor de Sunday Times in Zuid-Soedan was waar een referendum plaatsgreep over de onafhankelijkheid van het land.

Robin Hammond

Robin Hammond

Hammond: De internationale pers was er ruim vertegenwoordigd. We waren op zoek naar een eigen invalshoek toen we langs de kant van de weg een psychisch gestoord meisje zagen bedelen. Ik vroeg aan onze chauffeur –een locale journalist- welke behandeling geesteszieken kregen in Zuid-Soedan. “Ze worden opgesloten in de gevangenis”, antwoordde hij. We gingen naar Juba Central Prison en zagen daar inderdaad vele geesteszieke mannen en vrouwen opgesloten samen met de criminelen. Ze kregen geen enkele behandeling. Een jonge geesteszieke zat naakt in een kale cel, vastgeketend aan de vloer. Dat werd onze invalshoek: de prijs die Zuid-Soedan betaalde voor de jarenlange oorlog. De trauma’s, de vernietiging van infrastructuur en sociale diensten waarvan de meest kwetsbaren de grootste slachtoffers zijn. Het deed me afvragen hoe de situatie elders in Afrika was. In de daarop volgende jaren fotografeerde en interviewde ik geesteszieken in acht andere Afrikaanse landen. Vorig jaar moest ik stoppen. Het werd me te veel. Niet alleen omdat sommige gevallen van misbruiken verwaarlozing zo extreem waren maar ook omdat de omvang van het probleem me moedeloos maakte. Waar ik ook kwam zag ik hoe opsluiting de eerste en vaak de enige vorm van behandeling was voor mentaal gestoorde volwassenen en kinderen. Thuis werd ik s’nachts wakker, geplaagd door schuldgevoelens. Dan dacht ik bijvoorbeeld aan het ondervoede mentaal gestoord jongetje van 9 jaar dat ik tussen volwassen criminelen in een gevangenis in Port Harcourt had gezien en wenste ik dat ik met het kind in mijn armen naar buiten was gerend…het ergste is, dat kind zit er nog steeds”.

Dan publiceerde u uw boek “Condemned”. Is het project nu afgelopen?

Hammond: Er komt een tweede luik waarin ik de inspanningen zal belichten van de zeldzame dapperen die de geesteszieken helpen in die landen. Ze krijgen veel tegenkanting. Mentale gezondheidszorg is het eerste budget waarin gesnoeid wordt, voor zover er een is.  Ook de NGO’s laten hen in de steek. Zo heeft Dokters Zonder Grenzen een heel nodig project in noord-Congo stopgezet. En Médécins du Monde draait de geldkraan dicht voor een zeer goed lopende psychiatrische kliniek in Liberia. De patienten zijn er doodsbang dat ze hun behandeling zullen verliezen. Meer hulp is broodnodig. In de krisislanden krijgt slechts 2 % van de geesteszieken een behandeling. De hulpverleners hebben aan alles tekort: medicijnen, benzine om patienten te bereiken…

Een imam in Smalie 'behandelt' geesteszieken door hen met een megafoon Koranverzen in  de oren te brullen. 'Op zijn minst geeft hij hen aandacht, zegt Hammond.

Een imam in Somalie ‘behandelt’ geesteszieken door hen met een megafoon Koranverzen in de oren te brullen. ‘Op zijn minst geeft hij hen aandacht’, zegt Hammond.

Over medicijnen gesproken: de Guislain Award wordt gefinancieerd door Janssen R&D, een afdeling van de farmaceutische reus Johnson & Johnson. Maar is de farmaceutische sector niet medeschuldig aan de situatie? Zou het niet helpen als ze medicijnen gratis of aan kostprijs ter beschikking zou stellen?

Hammond: Dat zou inderdaad een enorm verschil maken. En ze zou er geen markt door verliezen want die markt is er gewoon niet. Er is natuurlijk niet alleen tekort aan pillen, ook aan training en expertise. Maar ik ben vaak genoeg in instellingen geweest waar zelfs de meest elementaire medicatie ontbrak. Deze prijs is mooi voor mij, ik kan er mijn werk door verderzetten.Maar het ontslaat de farmaceutische firma’s niet van hun verantwoordelijkheid.

Hoe gaat het met uw eigen geestelijke gezondheid? Geen last van post-traumatische stress?

Hammond: Ik ben soms droef maar ik denk niet dat ik klinisch depressief ben. Het helpt dat ik een ander leven heb en een vriendin die met heel andere dingen bezig is. Die droefheid voel ik minder ter plaatse dan wanneer ik thuis mijn foto’s afwerk. Tijdens het maken van de foto’s ben ik zo geconcentreerd bezig met de lichtinval, de technische aspecten, het zoeken naar het beste beeld. De emotionele impact komt later. Het is niet alleen droefheid, ook moedeloosheid. Toen ik jonger en naief was, dacht ik dat als ik een onrecht kon tonen, het ook zou verdwijnen. Helaas, zo gaat het niet. Maar je kunt maar blijven proberen. Een deel van mij vindt het verschrikkelijk en wil er mee stoppen. Maar een ander deel van me voedt zich aan de emoties waarmee dit werk gepaard gaat. De woede, de empathie. Ik heb het gevoel met iets belangrijk bezig te zijn. Dat drijft me, dat geeft me energie. Ik wil een getuige zijn. Ik vind het een verantwoordelijkheid maar ook een privilege.

Opgesloten en vergeten wegens geestesziek

Opgesloten en vergeten wegens geestesziek

Een Gentse prijs…uitgereikt in New York

Het was gisteren de derde keer dat de Dr. Guislain Award, gesponsord door het Gentse museum en Janssen R&D,  werd uitgereikt.  Maar waarom greep de ceremonie plaats in New York? “Van bij het begin werd de Guislain Award opgevat als een internationale prijs”, zegt Patrick Allegaert, artistiek directeur van het museum. “De jury is internationaal samengesteld en ook de inzendingen van kandidaten is wereldwijd”. Om de internationale weerklank te verhogen, werd ervoor gekozen om de uitreiking van de prijs telkens in een andere wereldstad te laten doorgaan. Vorig jaar was dat Mumbai. Het Guislain museum maakte toen van de gelegenheid gebruik om er tentoonstellingen te organiseren in samenwerking met locale instellingen zoals het Indian Institute for Contemporary Art. Dit patroon werd dit jaar gevolgd met een tentoonstelling in samenwerking met het American Folk Art Museum die het werk toont van de befaamde geesteszieke kunstenaar Willem van Genk. (TR)

 

(Een kortere versie van dit artikel verscheen vorige vrijdag in De Morgen)

 

October 15, 2014 at 3:16 am Leave a comment

Older Posts Newer Posts


Categories

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,581 other followers