Posts filed under ‘Frankrijk’

De wondere wereld van het Franse televisiedebat

politique-nul

 

door Francis Jorissen

 

In Frankrijk, waar ik woon, heeft elk zich respecterend televisiestation elke dag wel een politiek debatprogramma op het menu staan. Daar nemen altijd minimum vier debaters aan deel. Sommigen van hen schuiven zelfs bij meer dan een debat per dag aan en verhuizen van zender naar zender.

Onder de ‘invités’ vind je altijd wel een hoofdredacteur of journalist van de MSM, een tegenwoordig populaire term die uit de VS is komen overwaaien dat staat voor Main Street Media. Ik zie die hoofdredacteurs, ‘grands reporters’ en dat ander journaille soms zo vaak op de verschillende netten verschijnen dat men zich mag afvragen waar ze nog de tijd vinden om artikels te schrijven voor hun kranten, tijdschriften en ‘magazines en ligne’. Maar dit terzijde.

Andere aanschuivers zijn uiteraard politici, woordvoerders van politici en would-be politici die, weliswaar soms maar tijdelijk, de wind in de zeilen hebben. Ze horen tot allerlei partijen maar toch is er een voorkeur voor middle-of-the-road sociaaldemocraten (PS) en rechtse neoliberalen (LR). Het extreemrechtse FN, de Centristen  van UDI en MODEM, de Groenen van het EELV, de Communisten van de PCF en de extreemlinksen van de PG krijgen niet zo veel uitnodigingen in de bus. Hoewel dat voor het FN begint te veranderen. Het zijn binnenkort dan ook presidents- en parlementsverkiezingen en Marine Le Pen en haar ‘faux jetons’ lijken daarin een grote rol te (willen) gaan spelen.

De derde en voornaamste categorie zijn de academici, vorsers, onderzoekers en oud-generaals (daar blijken er heel wat van te zijn). De voornaamste gemeenschappelijke kenmerken zijn: voor 90% mannen, altijd pak en das, ze hebben een boek geschreven en ze komen vaak uit dezelfde elitescholen (Sciences Po, ENA, HEC…) waar de uitgenodigde journalisten en politici ook al vertoefden. De debatten lijken daarom dikwijls op  onderonsjes waar iedereen iedereen kent.

Vermeldenswaard is ook dat al die deelnemers, op nu en dan een uitzondering na, steeds ‘spécialiste’ in het onderwerp van het debat zijn. Dat is natuurlijk aangenaam voor de kijker, dat al die ‘spécialistes’ hun expertise met hen willen delen. Je kan er maar iets van opsteken.

Na een tijdje debatten volgen merk je echter wel een aantal merkwaardige dingen op.

Het voornaamste doel van een debater lijkt er niet per se op gericht de kijker iets bij te brengen. De prioriteit is om zo lang mogelijk aan het woord te blijven. Ook de debatleider doet daar gezellig aan mee. Een vraag wordt vaak ingeleid door een betoog van een paar minuten. Een goede tactiek om het woord te kunnen monopoliseren lijkt te zijn om dan niet op de langdurig ingeleide vraag te antwoorden maar te zeggen dat je eerst iets anders wil duidelijk maken. Daar ga je dan op door en uiteindelijk is iedereen de vraag vergeten. Ademhalen tussen twee zinnen is er ook niet bij want dan dreigt een andere debater je het woord af te nemen. Vaak genoeg word je ook al  midden in je uiteenzetting getackeld door concurrenten die hun beurt niet kunnen afwachten en midden in je volzin aan hun eigen relaas beginnen. Het gevolg is dan ook dat er zich een kakofonie ontwikkelt waar niemand nog iets van begrijpt. Een goede luistertechniek om een Frans debat te volgen is dan ook de afstandsbediening bij de hand houden en een vinger boven de toets ‘MUTE’ laten zweven en er op tijd en stond op te drukken. Wanneer de debatleider de rust in het kippenhok heeft doen terugkeren volstaat het om andermaal die toets te beroeren om weer te kunnen aanschuiven bij het debat.

Vermits het haast allemaal ‘spécialistes’ zijn moeten ze de kijker natuurlijk overbluffen. Verbind dat feit aan het zo lang mogelijk aan het woord blijven en het is onvermijdelijk dat die worden overdonderd door litanieën moeilijke woorden. Liefst voorafgegaan door zoveel mogelijk ook al moeilijke bijvoeglijke naamwoorden in ellenlange zinnen zonder komma’s of punten. Ook na terugspoelen en 2 of meer keer herbeluisteren vaak onbegrijpelijk. Bovendien blijkt ook al te vaak dat na ontleding van het min-of-meer verstaanbare de ‘expertise’ een herkauwen is van wat je al in de MSM hebt kunnen lezen of uit de ronkende volzinnen van regeringswoordvoerders hebt kunnen opmaken. Holle slogans, een opsomming van gemeenplaatsen, propaganda en halve en hele leugens.

Die ‘spécialistes’ zijn trouwens vaak ‘spécialistes’ in alles en niets. De ene dag weten ze alles over, zeg maar Turkije, de andere dag over Syrië en tijdens het derde debat over hoe de hervorming van het middelbaar onderwijs moet worden aangepakt. Je denkt misschien dat het hier over drie verschillende ‘specialistes’ gaat, maar neen hoor, het gaat wel degelijk om één en dezelfde persoon.

Enkele weken geleden viel me ook op dat een ‘spécialiste’ in Turkse politiek, een academicus van Science Po die, naar wat er in het begin van de uitzending werd gezegd, al 15 jaar onderzoek naar Turkije doet geen Turks kende. ‘Spécialistes’ in Poetinisme kennen geen Russisch en verstaan dan ook geen gebenedijd woord van wat het onderwerp van hun expertise debiteert. Nu weet ik wel dat een Fransman niet compatibel is met vreemde talen maar er zijn toch wel grenzen. Dacht ik.

Hoewel het onderwerp niet altijd leuk is kan het debat soms wel een leuke wending nemen. Zeker als de debatleider blijft proberen het in de richting te duwen die hij voorzien en gewenst had maar daar helaas niet in slaagt. Zo werd op de nieuwssite LCI op 15 december een debat gevoerd over Aleppo. Het panel bestond uit… ja hoor, een journalist, twee specialisten en een oud-generaal. Geheel volgens de regels van de kunst dus. Yves Calvi, sinds meer dan 20 jaar professioneel debatleider, kan zijn oren niet geloven wanneer zijn vier ‘invités’ niet willen meestappen in het  discours dat gemeengoed is in nagenoeg de hele Franse pers: al-Assad is de broer van Satan zelf en de ‘rebellen’ zijn engelen. Kijk zelf maar.

Er zijn uiteraard ook wel andere debatten. Die zijn niet zo ‘sérieux’ natuurlijk maar ook alle dagen alomtegenwoordig op televisie. Het verschil is dat die debatten geleid worden door minimum 2 presentatoren en er nog minstens 8 andere deelnemers zijn. Meestal ‘des stars’, clowns, goochelaars en komieken van allerlei niveau en presentatoren van een of andere ‘grand show’. Je weet wel, zo’n urenlang durende show vol met ‘des stars’, clowns, goochelaars en komieken van allerlei niveau en presentatoren van een of ander ‘grand débat’.

Over dat soort debatten en show kan ik echter weinig ‘expertise’ meegeven. Meestal sla ik immers al tilt na nog geen vijf minuten kijken. Wat ik wel kan meegeven is dat er binnen die tijdspanne veel geroepen, gekrijst en (om de eigen grappen) gelachen wordt. Dat alles liefst allemaal en met allen tegelijkertijd. Kortom een kakofonie van jewelste die af en toe wordt onderbroken door de playback van een of ander ontluikend sterretje,  ‘une star’ aan het Franse muziekfirmament. Maar goed, ik heb de rust van ‘la France profonde’ niet opgezocht om dit te moeten ondergaan. Je moet zelf maar eens kijken.

les-sept-candidats-a-la-primaire-de-la-droite-le-13-octobre-2016-lors-de-leur-premier-debat-televise-dans-les-studios-de-tf1-a-la-plaine-saint-denis_5726785

februari 7, 2017 at 1:51 pm 5 reacties

FILLON EN DE FRANSE WEDREN NAAR RECHTS

Het wordt vaste prik: de opiniepeilers die er een potje van maken. Vorige zondag weer: in de voorverkiezingen voor de Franse “Républicains” zet François Fillon de peilers een neus door de kanshebber Juppé te verslaan en Sarkozy met KO uit te schakelen. Wie is die François Fillon? Een “gematigde” als we la Doornaert in De standaard mogen geloven. Freddy De Pauw, jarenlang buitenlandspecialist voor dezelfde krant ziet dat helemaal anders. Hieronder zijn analyse die eerder in De Uitpers verscheen.

Johan Depoortere

FILLON EN DE FRANSE WEDREN NAAR RECHTS

door Freddy De Pauw

nicolas-sarkozy-et-francois-fillon-4_4939147

François Fillon met zijn voormalige baas Nicolas Sarkozy

 

De ‘primaire’ van de Franse rechterzijde heeft één grote verliezer, gewezen president NicolasSarkozy die slechts een vijfde van zijn eigen kamp achter zich kreeg. Dat is op zichzelf reden tot opluchting, ware het niet dat de al even sinistere ex-premier François Fillon nu wellicht de kandidaat van rechts wordt bij de presidentsverkiezingen van mei 2017. Andere grote verliezers: de opiniepeilers wier prognoses mijlenver van de uitslag zaten. En ook een beetje Marine Le Pen van het Front National die aan Fillon een zwaardere concurrent heeft dan ze aan Sarkozy zou hebben gehad.

Primaire

Sarkozy had vorig jaar met enig gemak de strijd om het leiderschap over de rechtse UMP, intussen Les Républicains (LR), gewonnen. Het was een springplank naar de ‘primaire’ die de kandidaat van rechts moest aanwijzen. Grote concurrent was ex-premier Alain Juppé, met op de achtergrond nog vijf andere kandidaten onder wie Fillon, premier tijdens het presidentschap van Sarkozy (2007-2012).

Die ‘primaire’ is uitgedraaid op een wedstrijd om elkaar rechts voorbij te steken. Zelfs Juppé, de ex-premier van president Jacques Chirac die zich opwierp als de grote gematigde verzoener, ging in rechtse versnelling. Sarkozy spitste zijn campagne toe op ‘l’identité’ française, zelfs verwijzend naar de Gallische wortels… en beloofde bij herverkiezing een referendum over immigratie en een over veiligheid. Hij was blijkbaar nog altijd geïnspireerd door zijn vroegere uiterst-rechtse goeroe Patrick Buisson die hem in het Elysée bijstond.

Kwezels

In die wedren naar rechts bleef Juppé wel enig verschil maken, gesteund door de centrumrechtse UDI. Alle peilingen gaven hem gewonnen, tot het derde debat aan de vooravond van de primaire zelf. Ineens sprintte Fillon naar voor, van 12 naar 29% in sommige peilingen. Er kwam 44 % uit de bus waarin 4 miljoen Fransen hun stem uitbrachten.

Fillon kon in die eindsprint rekenen op de mobilisatie van de “cathosphère”, de katholieke integristen die met succes honderdduizenden Fransen op de been hadden gebracht in de Manif pour tous, de massademonstraties tegen het homohuwelijk.

Want ook al werd Sarkozy, als president die moet waken over scheiding tussen kerk en staat, erekanunnik van de basiliek Sint-Jan-in-Lateranen in Rome, toch steekt Fillon hem inzake kwezelarij voorbij. Fillon is in alle opzichten radicaal rechts: in alle mogelijke ethische kwesties zit hij op dezelfde golflengte als Marion Maréchal-Le Pen, de nicht van Marine Le Pen die in kwesties als het homohuwelijk rechts van haar tante staat. Fillon is een ultra-neo-liberaal, al waren alle andere concurrenten – Juppé inbegrepen – dat ook.

Thatcheriaan

Fillon heeft het meest drastische “soberheidsplan”. Hij wil de overheidsuitgaven met 110 miljard euro inkrimpen. Onder meer door flink te snijden in de sociale zekerheid: pensioenleeftijd optrekken tot 65 jaar, knippen in de gezondheidssector, 500.000 openbare ambten opdoeken, de 39-urenwerkweek in de openbare diensten.. Anderzijds wil hij 40 miljard euro minder “lasten” voor de bedrijven en de bedrijfsbelasting verlagen tot 25%. Voeg eraan toe dat hij de nu al beperkte invloed van de vakbonden in de bedrijven wil beknotten, en men weet waarom hij de Franse Thatcher wordt genoemd.

4768082_6_ac6e_alain-juppe-lors-d-une-conference-a-lille_c4d468de6cb8e8caa756c01156865631

Alain Juppé, burgemeester van Bordeaux

Juppé hoopt in de tweede ronde op “een nieuwe verrassing”, maar de kans dat hij Fillon vloert is bijzonder klein. Sarkozy heeft alvast opgeroepen om te stemmen voor Fillon met wie hij nochtans een zeer slechte verhouding heeft maar die politiek dichter bij hem staat. Fillon heeft tijdens de campagne voor de primaire Sarkozy voor de voeten geworpen dat hem enkele rechtszaken boven het hoofd hangen. Libië viel tussendoor ook enkele keren, waarmee “subtiel” werd verwezen naar de beschuldigingen dat wijlen de Libische leider Kadhafi in 2007 Sarkozy’s campagne financierde, wat misschien meespeelde in de hardnekkigheid waarmee Franse diensten Kadhafi in 2011 opjaagden.

Rechtse concurrentie

De kans is dus zeer reëel dat Fillon volgend jaar de arena ingaat als de kandidaat van rechts – of van een deel ervan. François Bayrou, al eerder kandidaat van centrum-rechts, zei eerder dat als Sarkozy kandidaat zou zijn, hij ook zou meedoen – maar Juppé zou hij steunen. Hij heeft niet gedacht aan Fillon, maar daar deze zeker niet minder rechts is dan Sarkozy, zou hij normaal volgend jaar kandidaat zijn.

En dan is er natuurlijk Marine Le Pen voor wie Fillons zege niet zo een goed nieuws is. Haar Front National (FN) en Fillon vissen in dezelfde reactionaire vijvers – vooral bij het publiek achter Manif pour tous scoort Fillon goed, mogelijks beter dan Marine Le Pen die zich op afstand hield van deze Manif.

Stevenen we dan af op een tweede ronde van de presidentsverkiezingen met een match Le Pen-Fillon? Een detail: zowel Fillon als Le Pen willen goede vrienden zijn met Moskou. De rechterzijde van rechts en het FN zijn bewonderars van de Russische president Vladimir Poetin, een man van orde en goede zeden.

We kunnen na de afgang van de peilers beter voorzichtig zijn, kiezers kunnen erg onvoorspelbaar en wispelturig zijn. En er kan nog zoveel gebeuren in de komende zes maanden. Indien het inderdaad dit duel wordt, dan zitten we voor links met een nog triestiger situatie dan in 2002. Toen nam vader Jean-Marie Le Pen het in de tweede ronde op tegen president Jacques Chirac. Veruit de meeste linkse kiezers knepen hun neus dicht en stemden voor Chirac. Maar Chirac is een progressief vergeleken bij Fillon.

Links?

Links in de hele brede zin van het woord heeft een duel Le Pen-Fillon dan wel grotendeels aan zichzelf te wijten. De neoliberale politiek van president Hollande en premier Valls heeft de Franse sociaaldemocratie in een wezenlijke crisis gestort. Wat links ervan staat, is erg verdeeld (zie Uitpers http://www.uitpers.be/index.php/europa/1066-links-zelfvernietigend-op-weg-naar-elysee).

emmanuel-macron-a-contacte-francois-bayrou-et-jean-lassalle-ces-dernieres-semaines

Emmanuel Macron, “noch links, noch rechts”

Intussen is daar de kandidatuur bijgekomen van “noch-links-noch-rechtse” Emmanuel Macron. Terwijl de groenen van EELV in een primaire kopstuk Cécile Duflot wandelen zonden ten gunste van Yannick Jadot die dus als groene kandidaat aantreedt. Naast de andere linkse kandidaten: twee van uiterst-links (Artaud – Lutte Ouvrière – en Poutou –NPA), Jean-Luc Mélenchon van la France insoumise, de nog aan te duiden kandidaat van de PS en misschien ook nog een kandidaat van de communistische PCF. Vanuit de linkse hoek hoeft rechts dus niet veel te vrezen, die schakelt zichzelf uit voor de tweede ronde.

november 22, 2016 at 8:30 pm Plaats een reactie

HAPPY BIRTHDAY, BIKINI

doyou

Door Tom Ronse

In de zomer van 1946 -krek 70 jaar geleden- maakte de bikini zijn – of is het haar? – intrede.  De bikini werd uitgevonden door de Parijse ontwerper Louis Réard. Hij noemde het naar het  eilandje in de Stille Zuidzee dat in het nieuws was omdat de Amerikanen er net een atoombom hadden doen ontploffen. Réard vond het een leuke naam omdat hij exotisch was en de  “bi” naar de tweedeligheid van het kledingstuk refereert. Het badpak leek toen zo gewaagd dat Réard geen mannequins vond die aldus uitgedost op de catwalk wilden defileren en beroep moest doen op strippers.Het Vaticaan bestempelde het badpak als “zondig”. In de daarop volgende jaren werd de bikini verboden op de stranden van Spanje, Portugal, Italië, aan de Franse Atlantische kust, In Australië en in verscheidene staten van de VS . Onderstaande foto toont een Italiaanse politieagent die een bikini-draagster beboet op het strand van Rimini in 1957.

Bikini rimini

In datzelfde jaar schreef het modeblad Modern Girl Magazine “it is hardly necessary to waste words over the so-called bikini since it is inconceivable that any girl with tact and decency would ever wear such a thing”. Het zou nog tot halverwege de jaren zestig duren vooraleer de bikini als min of meer normale strandkledij werd beschouwd in zuid-Europa. Dan raakte het topless zonnebaden in zwang. Ook dat was aanvankelijk (en soms nu nog) schandalig en leidde tot politie-interventies en boetes.

topless

Vandaag zijn het de burkini-draagsters  die worden beboet, van het strand verjaagd of gedwongen om zich lichter te kleden. Zoals hier in Nice.

French-police-FORCE-Muslim-woman-to-remove-burkini-at-Nice-beach-.

De zeden en de mode zijn geevolueerd maar de neiging van de mannenmaatschappij om  vrouwen de les te spellen niet. Er bestaat een lange traditie op dat vlak. Al in de zesde eeuw voor Christus vaardigde de Atheense dictator Solon wetten uit die bepaalden hoe vrouwen zich moesten kleden. Ik heb geen idee waarom maar van Solon mochten ze in het openbaar niet meer dan drie verschillende kledingstukken dragen.

Eeuwenlang werd aan vrouwen verboden om in plaats van een rok of jurk een broek te dragen. In Parijs mocht dat pas vanaf het einde van de 18de eeuw. Maar je had er wel een speciale toelating van de politie voor nodig.

Strandtoerisme werd pas in de 20ste eeuw populair.  Dat leidde al snel tot maatregelen tegen vrouwen die “te veel huid” lieten zien.  De VS kenden een ultra-puriteinse  periode, waarin zelfs de consumptie van bier illegaal was (de “Prohibition”, van 1919 tot 1933). Onderstaande foto’s tonen vrouwen die  in 1922  in Chicago gearresteerd werden vanwege hun “schaamteloze” badpakken.  Niet iedereen liet zich zonder verzet in de dievenwagen stoppen.

1922

swimsuit-arrests chicago 1922

De regel was dat hoogstens 6 inches  (15 cm) bloot vel boven de knie zichtbaar mocht zijn. Op de volgende foto meet een parkwachter op een strand aan de Potomac in Washington DC of de dames aan de norm voldoen.

1922 DC

Die preutsheid bleek taai. Toen we in de jaren ’90 Sarasota bezochten, een kuststad in Florida, rijk aan mooie stranden, bleek daar een gemeentereglement te bestaan dat bepaalde dat de badpakken minstens  twee derden van de billen moesten bedekken.  Ook in sommige ander badplaatsen in Florida en in staten zoals Tennessee en Utah zijn kleine bikini’s (tangas, etc.) verboden.

Topless zwemmen en zonnebaden blijft in vele Amerikaanse badplaatsen verboden. Tenminste voor vrouwen.

burkini police

 

In een maatschappij die de mensenrechten echt respecteert, die de individuele vrijheid niet enkel op papier belijdt, zouden alleen de vrouwen zelf beslissen hoe zij zich willen kleden. Niet de priester, niet de imam, niet de vader of echtgenoot, niet de burgemeester of het parlement.

Strandkledij zou geen politie-aangelegenheid zijn.

Dus dames, dik of dun, kies zelf hoe u er op het strand wilt bijlopen.

In een burkini:

burkini

In een klassiek eendelig badpak:

one-piece-swimsuit_2

In een bikini:

bikini-fat-woman

In een monokini:

monokini

In een microkini:

microkini

In een nokini:

nokini

Of hoe dit ook moge heten…

wat is dit

Heren, respecteer hen, ongeacht hun keuze. Geniet van zon en zee en van vrouwelijk schoon in al zijn variëteiten. En als je je kwaad moet maken, maak je dan kwaad over echte problemen!

gif vrouwenkleren

augustus 30, 2016 at 4:33 am 1 reactie

WEG MET DE ANTI-BURKINI FASCISTEN

Meer verdraagzaamheid op een strand in Tunesie

Meer verdraagzaamheid op een strand in Tunesie

Ik krijg er wat van, van die Europeanen die denigrerende opmerkingen maken over de “achterlijke Amerikanen” vanwege het sukses van Donald Trump en die het intussen toejuichen als  politieagenten naar de stranden worden gestuurd om boetes uit te delen aan vrouwen wiens kledij “niet gepast is in onze samenleving” , zoals NVA-woordvoerster Nadia Sminate het uitdrukte.

Iemand moet me maar eens uitleggen hoe je vrouwen bevrijdt door hen te beboeten.

Het is waar dat Trump een crypto-fascist is. Maar  de aanhangers van het burkini-verbod zijn dat ook, ook als ze behoren tot zogenaamd democratische partijen zoals de Franse PS en de NVA.

De”burkini” is overigens zo zeldzaam op Europese stranden dat het offensief ertegen subliem ridicuul is.  Er spelen andere motieven: de aandacht afleiden van de echte problemen en met symbolische acties kiezers heroveren op extreem-rechts. Dit laatste is ongetwijfeld een belangrijk oogmerk van de NVA die een deel van zijn aanhang ziet terugkeren naar het VB.

boerkini

Maar het is erger dan dat.  De burkini-haters eisen voor de staat het recht op om te bepalen hoe de burgers zich kleden. Dat maakt van die onzin een gevaarlijk precedent. Van verboden kledij naar verboden gedachten is het maar een kleine stap. De aanhangers van het burkini-verbod zijn vijanden van de vrije meningsuiting. Ze doen in feite net hetzelfde als de islamofascisten die vrouwen verplichten om burkinis te dragen op hun stranden. Ze zijn hun spiegelbeeld. Zoals de Nazi’s wakkeren ze cynisch de haat aan tegen wat “volksvreemd” is en vinden ze het doodnormaal dat de staat de individuele vrijheden verplettert.

En ze maken zich onsterfelijk belachelijk. Bent u de Engelse taal machtig, lees dan deze grappige commentaar in The Guardian over de “burkini madness”. Five reasons to wear a burkini

Tom Ronse

Een burkini te koop by Marks & Spencer

Een burkini te koop by Marks & Spencer

Burkinis  "van bij ons"

Burkinis “van bij ons”

 

augustus 20, 2016 at 6:58 am 10 reacties

NUIT DEBOUT: OPSTAND VAN DE JEUGD ZONDER TOEKOMST.

Na onder andere de Indignados in Spanje en Occupy Wall Street in de VS komen nu ook in Frankrijk jongeren en ouderen in verzet tegen de neoliberale platwals. Is de Nuit Debout-beweging een blijver of is het de zoveelste tot mislukken gedoemde poging om de onmacht van links te doorbreken?

Continue Reading mei 12, 2016 at 1:03 pm 5 reacties

PRE-HISTORIE VAN CHAUVET: OUDER DAN GEDACHT

chauvet 4

door Pieter van Doren

De grotschilderingen in de beroemde grot van Chauvet in ­Vallon Pont d’Arc (Ardèche) zijn inderdaad ruim 30.000 jaar oud, bevestigen fysici na uitgebreid onderzoek. Er is al een hele tijd een discussie aan de gang tussen fysici, die op basis van radioactieve dateringstechnieken bij 30.000 en meer jaar uitkomen, en kunst­historici, die op basis van stijl­argumenten zeker 10.000 jaar ­jonger uitkomen. Die discussie is nu wel definitief beslecht. Zeggen de fysici.

De grot werd in 1994 toevallig ontdekt door Jean-Marie Chauvet, en veroorzaakte meteen sensatie. Duizend schitterende schetsen van paarden, leeuwen, neushoorns en beren zetten haar op het niveau van het Spaanse Altamira en het Franse Lascaux. Ze getuigt van de dageraad van de menselijke kunst, zeg maar.

chauvet 2

Maar wanneer viel die dageraad? Datering van het houtskool waarmee sommige tekeningen werden gemaakt, kwam ergens rond dertigduizend jaar geleden uit, plus of min een paar duizend jaar. Daarmee is ze dubbel zo oud als Lascaux en hoort ze bij de oudste menselijke producties van schoonheid. Even oud als die van Sulawesi in Indonesië, maar nog altijd ruim 10.000 jaar jonger dan sommige Spaanse grotten.

Hola hola, zo lang geleden was de mens nog niet verfijnd genoeg voor dit niveau van kunst, zeiden kunsthistorici dan weer. De stijl die in Chauvet gehanteerd wordt is magdalénien, en alle uitingen van die cultuur zijn jonger dan 17.000 jaar. Ergens een meetfoutje gemaakt?

De fysici gingen aan de slag met chloor 36-datering, een variant van de klassieke koolstof 14-methode, en kwamen wéér bij dertigduizend jaar uit. Maar de culturo’s plooiden niet. Waarop de fysici zich rechtzetten. Anita Quiles en collega’s verzamelden ruim 250 dateringen van houtskool van vloer en wanden van de grot en van 23 tekeningen, met vier verschillende technieken. Die legden ze samen met dateringen van rotswand en druipsteen onder en ­bovenop de afbeeldingen. ‘Het moeilijkste was nog om de stukjes houtskool te bereiken die ver ­lagen van het metalen looppad waarop we moesten blijven.’

Resultaat: de grot werd bewoond tussen 37.000 en 33.500 jaar geleden, en opnieuw van 31.000 tot 28.000 jaar geleden, zo rapporteren ze in de jongste PNAS. Tot 33.000 jaar geleden moesten de bewoners wel uitkijken, want geregeld hadden ze last van krakers: holenberen die de grot ook een leuke woonst vonden. Bijna alle houtskooltekeningen werden in de oudste bewoningsperiode gemaakt, maar wel in verschillende fasen: ze overlappen elkaar wel eens, en de ene is doorgekrabd door beren, terwijl de andere net over die berensporen heen gaat.

chauvet 3

Replica

Beren waren niet de grootste bedreiging voor de tekeningen; dat zijn toeristen. Daarom is de grot nooit opengesteld voor bezoekers. Vorig jaar in april werd een replicagrot geopend, zoals men dat ook voor Lascaux heeft gedaan – al was dat in het laatste geval nadat de schade veroorzaakt was, en niet ter voorkoming van schade.

Maar dat mensen de grot nog zouden zijn binnengekomen nadat ze 21.000 jaar geleden door vallend steenslag werd verzegeld, sluiten de onderzoekers uit. De enige mogelijkheid is langs een verticale koker van tachtig meter diep, of langs een ingang helemaal langs de andere kant van een plateau. Van daaruit zouden de kunstenaars met hun verfpotjes een twee kilometer lange onderaardse, aardedonkere en zo goed als onbegaanbare karststeenroute hebben moeten volgen, om in de grot te komen. En daarna weer terug: zo goed als onmogelijk, menen de Fransen.

lees ook: https://salonvansisyphus.wordpress.com/tag/chauvet/

april 12, 2016 at 1:34 pm Plaats een reactie

EN HOE WAS HET W’E’E R IN SYRIË?

Damascus in betere tijden

Damascus in betere tijden

 

door Jef Coeck


De grote gebeurtenissen van de jongste tijd zijn flink verstrengeld geraakt. De oorlog in Syrië, IS en de aanslagen in Parijs, de dringende klimaatconferentie (en haar oplossing?) zijn niet los van elkaar te zien – om alleen die zwaarwichtige feiten te noemen.

Eerst Syrië. Daar loopt het regenseizoen van november tot april. Het is een absolute noodzaak voor de landbouw en dan nog een heel partiële. Slechts een derde van de Syrische landbouwbedrijven beschikt over een irrigatiesysteem. De rest van het land hangt volledig af van wat de ‘hemel’ wil verschaffen.

In de winter van 2007 kon er nauwelijks sprake zijn van een regenseizoen. Het volgende jaar bereikte de droogte een absoluut record. Geen gewassen: geen voedsel voor de kuddes en de prijzen van de menselijke voedingswaren verdubbelden.

Volgens een uitgelekte diplomatieke nota, zomer 2008, sloeg de Syrische minister van landbouw alarm bij de Verenigde Naties. Hij liet weten dat zijn land ‘genendeels in staat was af te rekenen met de economische en sociale gevolgen van de droogte’. De Syrische vertegenwoordiger bij de VN-Organisatie voor Voedsel en Landbouw richtte zich tot Amerikaanse regeringsambtenaren met de schokkende mededeling dat de toestand een ‘perfecte storm’ kon veroorzaken, die ’s lands stabiliteit zou ondermijnen. Hij vroeg dringend om hulp. Nog steeds volgens die nota bleven de Amerikanen er onbewogen bij en reageerden niet.

De daarop volgende jaren bleef de droogte aanhouden. Honderdduizenden mensen vluchtten van het platteland naar steden als Homs, Damascus en Aleppo. Daar troffen ze al meer dan een miljoen wanhopige Iraakse vluchtelingen aan. De Amerikaanse activiste en milieu-experte Naomi Klein zegt:

Syrische landbouw nu

Syrische landbouw nu

‘Zonder stabiel klimaat is er geen vrede mogelijk.’

Op de lijst van verschrikkingen die tot de Syrische burgeroorlog hebben geleid, moeten we dus zeker aanstippen: de droogte, de onbetaalbare voedselprijzen, de massa’s interne klimaatvluchtelingen, de horden mensen die zich vestigden in toch al overbevolkte steden. Akkoord, dat is allemaal samen nog iets minder erg dan de brutale onderdrukking door het regime van Bashir-al-Assad. Dat kwam er dus nog bij.

De Amerikaanse buitenlandminister John Kerry legde in een recente toespraak de link tussen de jaren van droogte en de aan gang zijnde oorlog. Kerry ging verder: ‘Omdat de huidige wereld zo sterk onderling verbonden is – economisch, technologisch, militair, op elke denkbare wijze – kan instabiliteit op een willekeurige plaats een bedreiging vormen voor de stabiliteit overal.’ Dat was een duidelijke allusie op IS(IS) dat opdook uit de chaos van de burgeroorlog. Drie dagen na de toespraak van Kerry vond de massaslachting in Parijs plaats.

Klimaat en oorlog zweren samen

Op dit moment – de Seine-oevers en de Place de la République liggen nog vol bloemen en andere relieken voor de doden – tracht de wereld in Parijs een akkoord te bereiken om de klimaatverandering te stoppen. Het is alweer de Belgische delegatie die als enige geen overeenstemming heeft kunnen bereiken in haar eigen rangen. Dit kan niet meer worden afgedaan als lachwekkend surrealisme, het is gewoon misdadig en draagt bij tot de algemene sfeer van oorlogszucht.

De Parijse conferentie, officieel COP21 geheten, wil bereiken dat elk land de uitstoot van zijn eigen broeikasgassen reduceert. Honderdvijfenzeventig landen hebben zich akkoord verklaard. De VS zal zijn uitstoot met 26 procent verlagen, in vergelijking met 2005. De Europese Unie mikt op 40 procent, met als baseline 1990. China, ’s wereld grootste vervuiler, heeft aangekondigd nog meer steenkool te willen gebruiken en CO-2 aan te maken, zeker tot 2030. Buurland India wil niet achter blijven en heeft kennelijk als ambitie China voorbij te steken, zowel in overbevolking als in over-vervuiling. En Japan? Doet mysterieus.

Er zal dus nog zwaar onderhandeld moeten worden. Maar zelfs als iederen zich aan zijn beloften houdt, is dat niet voldoende om de opwarming beneden de 2 graden Celsius te houden. Als dat niet gebeurt, staat de Noordzee in 2050 tot aan Mechelen. Die limiet van 2 graden is trouwens al krapjes.

Een ander probleem is het geld. Ontwikkelingslanden, die vanwege weinig industrialisering ook minder aan de vervuiling hebben bijgedragen, zullen de zwaarste effecten van de opwarming in hun nek krijgen. Daarom is die landen 100 miljard dollar beloofd. Maar, slechts een kleine fractie van dat geld is (theoretisch) al beschikbaar. De regering Obama heeft drie miljard beloofd, maar de Republikeinen in de Senaat hebben aangekondigd die gift weg te zullen stemmen. ‘Ze moeten niet denken dat ze meteen naar de kassa kunnen lopen’, verklaarde een Republikeins senator.

Dat brengt ons terug naar Syrië en het Midden-Oosten. Recente studies van onder meer het wereldberoemde MIT (Massachusetts Institute of Technology) wijzen uit dat een niet afgeremde opwarming de staten aan de Perzische Golf, zoals Aboe Dhabi, Dubai en Dhahran onleefbaar zullen maken – over amper een paar tientallen jaren. Zuidwest-Azië en streken in Afrika aan de Rode Zee, staat hetzelfde lot te wachten.

De gevolgen zijn fataal. Miljoenen, waarschijnlijk honderden miljoenen mensen zullen een nieuw onderkomen zoeken. In onze sterk verbonden wereld, waar alles met alles krijgt te maken, zal tegen het midden van deze eeuw een vluchtelingencrisis-op-zijn-Syrisch routine zijn geworden.

Nee, we zitten niet te doemdenken. Het is altijd nog mogelijk dat in Parijs een goed akkoord wordt bereikt en dat we gered worden door COP21. Ondanks de sulligheid van de Belgische delegatie. Ondanks de dwarsheid van de Amerikaanse Republikeinen. Ondanks de militaire en politieke ambities van Poetin. Ondanks Bashir-al-Assad, zijn geest- en bondgenoten. Ondanks een van de meest onberekenbare staten in de regio: Israël.

Gezichten op COP21. Blijven lachen!

Gezichten op COP21. Blijven lachen!

 

http://www.newyorker.com/magazine/

http://www.volkskrant.nl/buitenland/

http://www.ipsnews.net/2015/11/paris-climate-summit-opens-with-dire-warning

december 3, 2015 at 10:01 am 3 reacties

Oudere berichten


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.288 andere volgers