Posts filed under ‘godsdienst’

PALESTINA BESTAAT, MAAR NIET ALS STAAT

Statue of Godfrey of Bouillon on Place Royale or Koningsplein (Royal Square) in Brussels, Belgium

door Jef Coeck

 

 

Kan u zich herinneren wanneer u voor het laatst het woord ‘Palestijn’ zag of hoorde in de mainstream media? Dus niet in specifieke publicaties over het onderwerp.Toevallig is het deze dagen wel het geval, omdat de Palestijnse rivalen Hamas en Fatah aan een toenadering bezig zijn. Maar afgezien daarvan kan het lang geleden zijn, want het lijkt erop alsof Palestina niet bestaat. Voor een deel is dat ook waar. Toch zijn er Palestijnen, ze worden gepest, gevangen gezet of gedood door hun kolonisatoren, de staat Israël. Wanneer de repressie massaal gebeurt, zoals enkele keren in Gaza, herinneren we ons plots dat er vroeger zoiets bestond als ‘het heilig land’. Vooral de hoofdstad Jeruzalem had (heeft) een bewogen geschiedenis.

Onze specialist, Lucas Catherine, heeft de bewogen Palestijnse geschiedenis opgeschreven met alle soms verbijsterende details. Palestina, dat nu Israël heet, is een kunstmatige constructie van de wereldpolitiek. De oorspronkelijke bewoners zijn grotendeels verdreven of gekneveld. Aan de basis van dit kolonialisme ligt het Zionisme, een theorie die ontworpen werd door Theodor Herzl (1860-1904). Dat volgde dan weer op de pogroms (jodenvervolging) met name in Rusland maar ook elders. Herzl vond dus dat dit racistisch gedoe pas kon ophouden als de joden over een eigen staat zouden beschikken.

Zijn idee vond aanvankelijk weinig bijval.Voor Herzl maakte het niet uit waar de joodse staat zou komen, voor zijn part in een grote lap onbewoonde Afrikaanse brousse. Daar kwam verandering in toen de rabbi’s er zich mee bemoeiden. Voor hen kon maar 1 land in aanmerking komen: het land waar de tempel had gestaan. Was dat land bewoond? Jazeker, maar dat werd ontkend, alsof Palestijnen geen mensen zijn. De mooie droom van een pluralistische staat met gelijke rechten voor iedereen, zonder geweld verworven en zonder een spat expansiedrang, kon Herzl wel vergeten. Het moest een exclusief joods-religieuze staat worden. Hij draaide bij.

Zover gekomen, begon de lobbying van alle kanten. Voor en tijdens de Eerste Wereldoorlog waren de Ottomanen (wij noemen ze Turken) de baas in zowat het hele Midden- en Nabije Oosten. Nog voor de oorlog was afgelopen, hadden Frankrijk en Engeland al in het geheim de Turkse erfenis  onder elkaar verdeeld.  Dat was het verdrag Sykes/Picot. (1916)

België speelde daarin een niet onbelangrijke rol. Niet enkel waren ‘wij’ de erfgenamen van Godfried van Bouillon, die in 1099 de eerste christelijke koning van Jeruzalem werd. Niets om fier over te zijn, maar in zogenaamd diplomatieke kringen een argument om Palestina, die mierenhoop, aan België te geven. De Belgen vormden in Caïro – het hart van de Arabische wereld –  de belangrijkste groep na de Britten. Baron Empain had vlakbij Caïro een nieuwe stad gescticht, Heliopolis, zonnestad. Zijn eigen villa was zo gebouwd dat ze meedraaide met de zon. Ook trams en treinen kwamen uit België. De drang naar Palestina paste perfect in het Sykes-Picot akkoord, dat een apart, neutraal, internationaal regime voor Jeruzalem voorzag. Een soortement Brussel van het Midden-Oosten.

Intussen bleek de Zionistische strijd nog niet gewonnen. Er waren belangrijke tegenstanders, zoals de joodse geleerde en alom gewaardeerde Albert Einstein (1879-1955/ ontdekker van de reletiviteitstheorieën). Hij zei: ‘Ik zou liever hebben dat wij een redelijk akkoord met de Arabieren sluiten, waarin wij stellen dat wij vreedzaam naast elkaar leven, dan dat wij een Joodse Staat zouden stichten… De idee van een Joodse Staat met grenzen, een leger en een overheid, hoe beperkt ook, zal het judaïsme schaden… Wij zijn niet langer de joden uit de tijd van de Makkabeeën. Een terugkeer naar een volk in de politieke betekenis van dit woord, zou ons de spirituele erfenis die we van onze profeten hebben ontvangen, ontnemen.’

Ongeveer alle plannen werden doorkruist. België kreeg Palestina niet. Sykes-Picot werd de bodem ingeslagen door Sykes’ landgenoot, lord Balfour (1848-1930). Deze Britse minister van Buitenlandse zaken, ex-premier, gaf op eigen houtje een ver reikende verklaring uit, nota bene op een moment dat de wereldoorlog nog niet eens afgelopen was en Balfour zelf door niemand gemandateerd. De verklaring luidt dat Groot-Brittanië de kolonisatie van Palestina door Europese joden met alle middelen zou steunen. Het document was gericht aan Lord Walter Rothschild, zelf geen zionist maar een vriend van Chaim Weizmann, voorzitter van de Zionistische Federatie en wat later de eerste president van Israël. Voorts wordt de indruk gewekt dat er in Palestina weinig of geen bewoners waren. Dat is een leugen. Voor de Eerste Wereldoorlog telde Palestina 754.275 inwoners, van wie slechts 7 procent joods was.

Lucas Catherine beschrijft in detail de leugens, de gewapende milities, het geweld, de massamoorden en dito deportaties. In de meer dan dertig boeken die hij totnutoe schreef, ontpopt Catherine zich als een begenadigd verteller, de meester van de anecdote. Hier zien we hem op een heel andere wijze aan het werk. Niet dat hij de anecdote heeft afgezworen, maar zijn stijl is hier veel soberder, afgestemd op feiten – zonder dat hij zijn sympathie voor de Palesstijnen verloochent. Toch is het boek evenwichtig. Het laat ook ruimte voor de arme en vervolgde joden die zich soms al na korte tijd bedrogen voelden door de loze beloften van het Zionisme.

De geschiedenis van Palestina in de vorm van Israël is nog kort, sedert 1948. Toch zijn er al drie Arabisch-joodse oorlogen geweest, waaruit Israël steeds sterker  en groter tevoorschijn kwam. Van kritiek, door de VN, door organisaties voor mensenrechten, door afzonderlijke staten, trekt het zich niets aan. Het is hun land, door god gegeven (Gott mit uns!, riepen de kruisvaarders al in hun taal: Deus vult). Intussen gaat de decimering van de Palestijnse bevolking onverminderd door. Israël heeft geen grondwet, dat zou maar een hinder zijn! En de gewone wetten zijn gesneden op maat van de Apartheid. Israëli’s hebben alle rechten, Palestijnen hoofdzakelijk het recht om onderdrukt te worden.

Komt er ooit een einde aan deze surrealistische trein van de apocalyps? Velen twijfelen er aan. Een ding staat vast: het geweld dat we de jongste twintig jaar kennen vanuit het Midden en nu ook al Verre Oosten, houdt op een bijna mystieke wijze verband met het tragische lot van de Palestijnen. Ook als er een redelijke verdeling van Israël/Palestina zou gebeuren, kunnen de wreedheden uit het verleden nooit worden uitgegomd. Inclusief, inderdaad, de Shoah.

*Lucas Catherine, Palestina, Geschiedenis van een kolonisatie, Berchem, EPO, 2017

oktober 19, 2017 at 3:56 pm Plaats een reactie

JAMBON EN DE ZESTIG IMAMS

 

door Lucas Catherine

10 juli bij de Brusselse Beurs, een plek waar het stadsbestuur normaal een betogingsverbod handhaaft. Maar nu wordt er betoogd, door zestig imams onder leiding van minister Jan Jambon. Er staan zeker dubbel zoveel flikken opgesteld en een honderdtal nieuwsgierigen. Ik haast mij naar Le Suisse voor een sandwich en nog voor die op is zijn de imams verdwenen.

 

Zijn ze verdwenen zoals indertijd de dansende moslims van Jambon? Ik zoek duiding.

Het tv-nieuws laat twee imams aan het woord –duidelijk geen Belgen- en interviewt ook een rabbijn, Avi Tawil. Wat die man daar doet wordt niet gezegd. Ook in de krant word ik niet veel wijzer, behalve dan dat de Vlaamse Leeuw soms naar links en soms naar rechts klauwt. We zijn 11 juli.
Ik bekijk de foto’s van het evenement op internet en wie staat daar naast Jan Jambon? Marek Halter, volgens het onderschrift de organisator van het evenement. De man heeft trouwens ook gespeecht.

 

 

Dat heb ik verdorie gemist, want die kerel ken ik van vroeger. Pseudo-linkse intellectueel, propagandist voor Israël, indertijd bewonderaar van Golda Meir en Ariel Sharon. Steunde Nicolas Sarkozy met een verkiezingsspotje en is vooral bekend als leugenaar. Zo zegt hij geboren te zijn in het ghetto van Warschau en er via de riolering uit te zijn ontsnapt. Iets wat de historicus Michel Borwitz in het joodse blad, Unser Wort al in 1980 als compleet verzonnen af deed. Wie had het weer over de ‘uitbuiting van de holocaust’ en lanceerde de vroegere Israëlische minister van BuZa, Abba Eban niet de witz: “There’s no business like ‘Shoah’ business.” ?
Halter organiseerde de mars samen met Hassen Chalgoumi, ‘voorzitter van de Conférence des Imams de France’ een schimmige organisatie die niet erkend is door de wel representatieve Conseil Français du Culte Musulman. Maar dat melden de media niet. Die laatste organisatie weigerde trouwens voor de mars op te roepen en blijkbaar heeft Chalgoumi ook bij de Belgische moslims geen goeie naam, want waar een maand geleden nog gesproken werd dat er enkele duizenden moslim sympathisanten zouden opdagen aan de Beurs, stonden daar zo’n 120 mensen, waaronder veel toeristen. Chalgoumi is zowat de ‘imam de service’ van Israël, vooral sinds hij samen met Alain Finkelkraut en op kosten van de Israëlische ambassade in 2012 de zionistische staat bezocht.

De mars kadert dus blijkbaar in de Israëlische propaganda. Zo stelt hun propagandahandboek, Fighting the Media War for Israel:  ‘Verwijs er steeds naar dat zowel Israël als het Westen bedreigd worden door het terrorisme.’

En zo komen we terecht bij Rabijn Avi Tawil die o.a. op het VRT-nieuws werd geïnterviewd. De man is ‘executive director’ van het European Jewish Community Center.

 

Deze lobbygroep organiseerde samen met de European Coalition for Israel een meeting onder de titel What EU can Learn from Israel (8 dec.2016). Een van de iniatiefnemers was Bas Belder van de Staatkundig Gereformeerde Partij – Zijn partij ijvert voor een ‘godsregering op basis van de Bijbel’-, lid van de Alliantie van Europese Conservatieven en Hervormers (AECH),  vice-voorzitter van de Commissie voor de Betrekkingen EU-Israël, columnist bij Israël Aktueel. Ook de NV-A is lid van die AECH. Zou Bas Belder een goed woordje hebben gedaan bij Jan Jambon om dit evenement mee te sponseren? Of werd het ingefluisterd door onze lokale Marek Halter, Zevi (Michael) Freilich?

juli 17, 2017 at 9:54 am Plaats een reactie

WAAR BLIJFT HET MEDEDOGEN?

Erb di 6

door Walter Zinzen

 

 

Overal weerklinkt in deze Passietijd het “Erbarme Dich” dankzij het Klara-festival, dat in het teken staat van passie en compassie, lijden en mede-lijden. De Mattheuspassie van Bach : ze is onsterfelijk en niet alleen voor gelovigen , die lijden en dood van Jezus Christus herdenken.

Maar van erbarmen, medelijden  of  mededogen is in het dagelijkse leven weinig of niets te merken. Vleesloze dagen ja, dat magere surrogaat van wat eertijds de Vasten was, maar een gedachte aan degenen die niet alleen geen vlees maar ook weinig anders te eten hebben kan er niet af. Althans niet bij de politieke klasse.

Een christelijke provinciegouverneur roept zijn medeburgers op vluchtelingen geen voedsel te geven, vergetend dat zijn godsdienst gegrondvest is op de werken van barmhartigheid , waarvan het eerste luidt  ‘het spijzen van de hongerigen ‘. Een socialistische burgemeester scheldt een priester uit omdat die het christelijke oerbeginsel ‘bemint uw naaste als uzelve” toepast. Een andere burgemeester, een liberaal, niet gehinderd door welk christelijk voorschrift  dan ook , liegt er op los dat het een aard is om de vluchtelingen in zijn gemeente te belasteren.

Ondertussen wordt met leedvermaak gereageerd op de “zwarte dag” , die bondskanselier Merkel afgelopen zondag zou hebben gekend omdat DE Duitse kiezer haar vluchtelingenbeleid – gebaseerd op mededogen – zou hebben afgekeurd. In werkelijkheid heeft haar partij , de CDU , verloren omdat ze haar eigen leidster niet heeft gesteund. Groen en rood deden dat wel – en wonnen in twee van de drie deelstaten. Zeker , de Alternative für Deutschland, een xenofoob extreem-rechts allegaartje, brak overal door , niet toevallig vooral in de enige gewezen DDR-staat, waar regionale verkiezingen werden gehouden. Maar zelfs daar stemde 75 % van de kiezers niet voor de AfD. Hoezo, dé Duitsers hebben Merkel afgewezen?

Het cynische leedvermaak siert onze politici niet. Piet Chielens, de directeur van het Ieperse oorlogsmuseum In Flanders Fields, zegt over de bondskanselier terecht dat ze meer ruggengraat heeft  dan de rest van de Europese club samen. Naar onze eigen Merkel is het hoe dan ook zoeken met een vergrootglas.  Wat we wel hebben is onze eigen Alternative: deAlternative für Belgien, beter bekend als N-VA. Grenzen dicht is haar oplossing .

Bart De Wever wil nu zelfs asiel onmogelijk maken. Andere patijen volgen. De vluchtelingen moeten in de eigen regio opgevangen worden. Belgische politici , die in die regio tranen in de ogen kregen bij het aanschouwen van alle ellende daar, roepen bij hun terugkeer dat ze toch niet gerust zijn als ze al die moslims over de Antwerpse Meir zien lopen. Wil iemand onze politieke  genieën er eens op wijzen dat de tienduizenden Belgische vluchtelingen tijdens WO I voor ’t grootste deel naar huis zijn teruggekeerd maar pas als de oorlog voorbij was ?

Nooit meer oorlog, was dat toen niet uw slagzin,  dames en heren flaminganten? Hoe rijmt u dat met de wens van uw bloedeigen minister van defensie om nu ook in Syrië te gaan bombarderen? Alvast potentiële vluchtelingen “ausradieren” zodat ze ons beschaafde Westen niet meer kùnnen lastig vallen, want bedolven onder het puin van Belgische bommen?
Christenen, die niet meer christelijk zijn, nationalisten die hun eigen ideologie verraden, liberalen en socialisten die hun humanisme bij de schroothoop zetten : erbarme dich , mein Gott !

Dit stuk werd eerst aangeboden aan De Standaard, die het niet plaatste vanwege ‘ruimteproblemen’…

maart 21, 2016 at 12:08 pm 3 reacties

EXODUS UIT BROOKLYN

Opwaardering van Dumbo maakt multimiljardairs van Getuigen van Jehovah

De beige gebouwen op de voorgrond maken deel uit van het hoofdkwartier van de Getuigen van Jehovah

De beige gebouwen op de voorgrond maken deel uit van het hoofdkwartier van de Getuigen van Jehovah

Door Jacqueline Goossens

Er zijn drie dingen die ik bewonder aan de getuigen van Jehovah: ze weigeren om de vlag te groeten, ze weigeren om recht te staan als het volkslied wordt gespeeld en ze weigeren om oorlog te voeren. Voor de rest hebben we weinig gemeen.

In 1918 kwamen de Getuigen van Jehovah bijeen in Brooklyn. Hun leiders zeiden dat het hun laatste conventie zou zijn want in 1920, zo voorspelden ze, zou God alle kerken en regeringen vernietigen en de wereld in chaos storten. Niet dus. Het was niet de eerste en ook niet de laatste keer dat de organisatie dit soort nonsens verkondigde. En toch, bijna een eeuw later floreren de Getuigen als nooit te voren.

jehovah uitstalraam

De roots van de organisatie liggen in Pennsylvania waar dominee Charles Taze Russell in de jaren 1870 volgelingen begon aan te trekken met zijn eigenzinnige interpretatie van de bijbel. De Getuigen verhuisden in 1909 naar Brooklyn wiens bijnaam toen ‘the borough of churches’ was, vanwege haar vele kerken. In de loop van de twintigste eeuw kochten ze een veertigtal gebouwen en terreinen in wat toen een grotendeels verlaten voormalige industrie- en havenwijk was aan de voet van de Brooklyn Bridge. Die wijk staat vandaag internationaal bekend als ‘Dumbo’. Dat God besloot om het einde van de wereld nog even uit te stellen bleek al bij al een meevaller voor de Getuigen. Dumbo is in de laatste tien jaar een van de duurste wijken van New York geworden. Het barst er van luxe-lofts met een prijskaartje van miljoenen dollar en van chique kantoren waar tech start-ups en trendy bedrijven zoals Etsy, WeWork en de juwelier Alexis Bittar zijn gevestigd. Ik heb me al vaak afgevraagd of de miljoenen Getuigen die van deur tot deur moeten leuren met religieuze blaadjes beseffen hoe rijk hun organisatie wel is.

jehovah's witnesses HQ klein

Recent werden hun hoofdkwartier en twee aanpalende gebouwen aan de voet van de Brooklyn Bridge te koop gesteld aan de hoogste bieder. De waarde ervan wordt op 1 miljard dollar geschat. De gebouwen zijn van ver te herkennen aan de 4,5 meter-hoge rode letters die “Watchtower” spellen (‘Wachttoren’ in het Nederlands), wat ook de naam is van hun voornaamste tijdschrift. De Getuigen verkochten hun eerste gebouw in Dumbo in 2004 voor 205 miljoen dollar. Het werd inmiddels omgebouwd tot luxe-flatgebouw. De penthouse, met spectaculaire zichten op de East River en Manhattan, staat te koop voor 32 miljoen dollar.

watchtower2

De organisatie verkocht intussen nog verschillende andere gebouwen en stukken grond. De volledige vastgoed-portfolio van de Getuigen in Brooklyn wordt op ruim 2 miljard dollar geschat. Geld genoeg om het nieuwe wereld-hoofdkwartier te financieren dat de organisatie aan het bouwen is in Warwick, tachtig kilometer ten noorden New York. Op een bebost terrein van honderd hectaren komen vier residentiële gebouwen voor 1000 bewoners, een afval-verwerkingsbedrijf, een garage, kantoren, een industriële keuken, een wasserij, een ziekenhuis en nog veel meer. Hun drukkerij verhuisde al eerder naar een nieuw en groter onderkomen niet ver van Warwick.

In het museum van de Getuigen

In het museum van de Getuigen

In het nu te koop staande wereld-hoofdkwartier, een voormalige fabriek op 124 Columbia Heights in Brooklyn, is een museum gevestigd over de geschiedenis van de Getuigen. Er is ook een eetzaal en keuken voor de 2000 volgelingen van over heel de wereld die er vrijwilligerswerk doen voor de organisatie die acht miljoen volgelingen heeft, waaronder 26.000 Belgen. Doorheen het gebouw zijn muurschilderijen in levendige kleuren van bijbel-taferelen, waaronder een van het aards paradijs waar mensen aan het stoeien zijn met panda’s. Ik ben benieuwd of de nieuwe eigenaars ze zullen bewaren.Wat mij betreft, zijn ze historisch erfgoed, hoe kitscherig ze ook zijn. De dingen veranderen zo snel. Vandaag zijn we het nog gewoon om duizenden keurig geklede Getuigen (de mannen, zelfs de kleinste jongens, dragen steevast een pak en een das) rond hun gebouwen aan de voet van de Brooklyn Bridge te zien. Morgen zijn ze uit het straatbeeld verdwenen.

 

februari 20, 2016 at 5:59 am Plaats een reactie

JIHAD KAN VELE KANTEN OP

 

Kolonisatievloot van Columbus

Kolonisatievloot van Columbus

door Jef Coeck

 

Nauwelijks een decennium geleden was er misschien een handvol niet-moslim Belgen die ooit het woord ‘jihad’ gehoord of gelezen hadden. En als dat toch het geval was, wisten ze niet of nauwelijks wat het betekende. Vandaag is het begrip Jihad niet weg te branden uit conversaties, geschriften, krantenkoppen, scheldpartijen, toespraken, woorden en daden. Maar de juiste betekenis ervan kennen we feitelijk nog altijd niet. Daarvoor zullen we dus een beroep moeten doen op de moslimspecialist van het Salon, c.q. de delver naar het vergeten verleden. Lucas Catherine, zelf atheïst, schreef er een boek over en nam een Belgisch-Palestijnse moslim-onderzoeker in de arm, Kareem El Hidjaazi, om de zaken van binnenuit te belichten.

Toch is Jihad zo oud als de straat en wereldwijd verspreid. Als we er tot voor kort niets van wisten, was dat onze eigen schuld. Willem Elsschot wist het al wel in zijn boek ‘Lijmen’ (1923) : ‘Van alle islamitische begrippen is “jihad” het meest geciteerde en meest bestudeerde, een zeer complex begrip dat een onuitputtelijk thema was voor talrijke studies.’ Elsschot was natuurlijk in meerdere opzichten een uitzonderlijk persoon.

Jihad is geen eenduidig begrip. Er bestaan veel vormen van. De strijd tegen het kwaad (de duivel) in jezelf. Dit wordt de Grote Jihad genoemd en door traditionele moslims omschreven als de belangrijkste vorm. Dan is er het streven naar het spirituele welzijn van de moslimgemeenschap, de strijd tegen corruptie en decadentie. Dit is Educatieve Jihad. Het verspreiden van de islam via woord en geschrift: de Predikende Jihad. De verspreiding kon, zoals in het begin van de islamgeschiedenis, ook met het zwaard: de Gewapende Jihad. De jongste tijd kennen we helaas ook de Terreurjihad, door kleine fanatieke groepen.

In dit boek gaat het maar over twee vormen, de Terreurjihad en de Gewapende Jihad. De laatstgenoemde is zwaar verankerd in de geschiedenis, met name de koloniale geschiedenis. Laten we beginnen bij de Europese kolonisatie. Want, zegt de schrijver zeer nadrukkelijk: ‘Je kan Jihad en Kolonialisme niet zonder elkaar begrijpen.’

Napoleon in Egypte

Napoleon in Egypte

De christelijke Gewapende Jihad – als we het begrip even mogen transplanteren – begon met Columbus in de Caraïben (1492). Deze ‘beschavingskolonisatie’ vond snel navolging door Europese grootmachten – en zelfs door het kleine België. De eerste stap in de directe confrontatie van het Europese kolonialisme met de Arabische wereld, was de verovering van Egypte door Napoleon (1798).Daarop volgde de eerste islamitische Gewapende Jihad sinds lang. Doelwitten van de Fransen waren vooral de soukhs en de islamitische universiteit Al Azhar. In 1801 werd het Franse leger definitief verslagen in Alexandrië. Chalas, jihad. Althans hier. De legers van Napoleon hadden natuurlijk een en ander meegenomen. Dat leidde in Europa tot Egyptomanie en mummiegekte. Over een retaliatie van de islamitische Jihad werd niet gepiekerd. Zo zelfverzekerd waren de Europeanen over hun eigen gelijk en dito overmacht. Daar kwamen de complotten bij.

Sykes en Picot

Sykes en Picot

1916. De Eerste Wereldoorlog was nog lang niet afgelopen, maar de Engelse en Franse ministers van Buitenlandse Zaken, de heren Sykes en Picot, hadden hun kolonisatieplannen klaar. Ze verdeelden in een geheim akkoord het Ottomaanse/Turkse rijk onder hun tweeën. Dat was zowat het hele Midden-Oosten en Noord-Afrika, plus de Balkan. De grootste hapklare brok was Syrië, Irak, Libanon, Palesstina en Jordanië, samen Sham genoemd. Dit moest onafwendbaar leiden tot nieuwe vormen van Jihad.

JD 4 Herzl op israelisch briefje van 100 pond

Intussen was het Zionisme, de beweging die met alle – ook gewapende – middelen streefde naar een exclusief joodse staat in het Midden-Oosten, almaar sterker geworden. In 1917, nog steeds in volle oorlog (maar door de Revolutie verlost van de Russische bondgenoot) kwam de nieuwe minister van BZ, Lord Balfour, nog wat olie op het vuur gooien. In zijn zogenaamde Balfour Declaration beloofde hij plechtig dat de Britten achter de idee van een joodse staat in Palestina stonden. Zo veroorzaakte hij de grootste gewapende Jihad ooit, de strijd tussen Israël en de Palestijnen, die later uiteen zou vallen in diverse vormen van Terreurjihad (Al Qaida, Shabaab, Al Nusra, Boko Haram, ISIS, Hamas, Hezbollah). In 1948 barstte de bom voorgoed, met de oprichting van de staat Israël op het grondgebied van de Palestijnen.

Multatulimuseum Amsterdam

Multatulimuseum Amsterdam

Intussen waren al in andere werelddelen moslims aan hun Gewapende c.q. Terreur-jihad begonnen. In Java en Sumatra bv. Lees Multatuli er op na. Nederland stuurde een militaire expeditie naar zijn kolonie in ‘den Oost’ onder het motto ‘Voorwaarts, mareechaussees, snijdt ze de koppen af.’ Kennelijk hebben de terreurjihadisten daar het vak geleerd.

Een andere Jihad speelde zich af van Zanzibar tot Kisangani. Vooral Tabora (Tanzania) valt te onthouden. Maar ook in Oost-Congo begon alreeds het leed. De kolonisatie, in dit geval de Belgische, kwam goed op gang. De moslimstaten in West-Afrika kregen er ook van langs. De prachtige woestijnstad Timboektoe werd verwoest, door terruerjihadisten. Want die gebruiken alle vormen van terreur, moord, verkrachting, beeldenstorm, foltering. En inderdaad, nergens in de Koran is er een aansporing daartoe te vinden – tenzij door verwrongen geesten die hun eigen religieuze ‘newspeak’ hanteren en lezen wat ze willen lezen.

Timboektoe

Djenné

Even een zijsprong naar de Islamic Supreme Council of America. Deze autoriteit zegt over de Gewapende Jihad, dat die met zowat alle middelen gevoerd kan worden: wettelijk, diplomatiek, economisch, politiek, militair. In dat laatste geval moeten wel de ‘Rules of Engagement’ in acht worden genomen. Onschuldige vrouwen, kinderen en invaliden moeten met rust worden gelaten. En elke vredelievende toenadering van de tegenpartij moet aanvaard worden. Niet iedereen kan dus zomaar zijn eigen Jihad gaan voeren. De Raad zegt zelf dat het concept ‘Jihad’ door heel wat politieke en religieuze groepen voor eigen baat is aangewend. Dat is een misbruik en dus in tegenspraak met de Islam. Aldus de Council.

Frantz Fanon

Frantz Fanon

Weer over naar het kolonialisme. Het zal niet verbazen dat kolonisering leidt tot radicalisering en tot racisme. Het is een helaas voor de hand liggende gang van zaken. Frantz Fanon (1925-1961), psychiater en activist, filosoof van de Derde Wereld, zei het aldus: ‘Kolonialisme is de buitenkant van het systeem, racisme de binnenkant.’ Het valt op dat Fanon van diverse zijden – moslim en niet-moslim – weer geciteerd wordt, nadat hij sinds zijn vroegtijdige dood vergeten leek.

————–
Kareem El Hidjaazi begint zijn gedeelte met een schuldbekentenis. En geen kleine.
‘Wij moslims zijn het gewoon om de schuld steeds bij het Westen en bij de joden te leggen en daardoor zijn we blind geworden voor onze eigen gebreken, die trouwens enorm zijn. De yankees en de zionisten hebben natuurlijk een criminele verantwoordelijkheid voor wat er in het Midden-Oosten gebeurt, maar het is eerst en vooral de fout van de moslims zelf. Als je ziet hoe ze naar het Westen opkijken, hoe ze tevreden zijn met hun onwetendheid, hoe sommigen onder hen de Jodenstaat steunen in hun strijd tegen hun Palestijnse broeders. Tja, hoe wil je dan dat we ooit uit onze vernederende situatie geraken?‘

De verwijten van deze moslim aan de moslimgemeenschap (de Oemma) worden steeds scherper. Citaat: ‘Over de hele wereld werden moslims besmet met de Westerse beschaving, sommigen zijn er zelfs op perverse wijze verslaafd aan geraakt door enkel de verdervende aspecten ervan over te nemen. Stiptheid, verantwoordelijkheid, organisatie, eerlijkheid in handel, discipline zijn waarden die in Europa zeer aanwezig zijn, maar toch weigeren de Arabieren om die in hun samenleving toe te passen, hoewel dit ook islamitische waarden zijn.’

De achterliggende mentaliteit is, volgens Kareem El Hadjaazi: iedereen is corrupt, laten we dus maar deelnemen aan ‘het systeem’. Enkel via corruptie heeft men kans op slagen, hoe meer hoe beter. Vele moslimlanden zijn zo doordrongen van corruptie dat het onmogelijk is geworden om als eerlijke burger carrière te maken.

De decadentie en de versnippering van de moslimgemeenschap zijn hoofdzakelijk het gevolg van de onverschilligheid van moslims tegenover hun godsdienst, zowel wat de beoefening, het bestuderen als het begrijpen ervan betreft. De Oemma kent vandaag een totaal gebrek aan cultuur. Dat ligt aan het westerse project van acculturatie, dat de moslims ervan overtuigd heeft dat ze zelf geen echte cultuur hebben.

Spaanse Conquista

Spaanse Conquista

Dit is wel een radicale visie, maar nieuw is ze niet. Denk aan de conquista van Latijns-Amerika in de 16de eeuw. Ook toen en daar werd de plaatselijke cultuur door de Spaanse veroveraars geminacht, zelfs in die mate dat de dragers ervan gewoon werden uitgeroeid. Ondanks de volgehouden inspanningen van de moedige bisschop Bartolomé de las Casas, maar de heers- en hebzucht van de Spaanse vorsten haalden het. Op andere gekoloniseerde plaatsen in de wereld gebeurden soortgelijke misdaden. Herlees Multatuli, om hem nog maaar eens te noemen.

Het verdere betoog van Kareem tegen de acculturatie vertoont trekken van Machiavelli. Ook hij gaf in ‘Il Principe’ de toenmalige Italiaanse heersers ervan langs. Op een cynische wijze, die vaak niet cynisch bedoeld was. Een beschrijving van de toenmalige realiteit kon ook gelezen worden als ‘slechte raad die niet na te volgen is’. Maar je moet wel de dubbele bodems vatten. ‘Het doel heiligt de middelen’, de bekendste one-liner van Machiavelli, kan op meerdere wijzen gelezen worden. Verkeerd doel, slechte middelen, dubieuze heiliging. Er is een derde mogelijkheid: het doel heiligt niemandal, minst van al terreur. Dat is wat Maciavelli bedoelde. Maar hoewel Kareem zich uitspreekt tegen terreur, gaat en staat voor hem de ‘ware islam’ boven alles. Er zitten wat witte vlekken in zijn betoog.

Machiavelli

Machiavelli

In hun strijd voor zelfbeschikkingsrecht, zegt hij nog, vechten moslims tot op vandaag op drie fronten. Er zijn de terroristen, een kleine minderheid die wel de grootste aandacht krijgt. Van de tweede groep hoor je iets minder. Het zijn groeperingen die via een uitsluitend politieke weg aan de macht proberen te komen. Ze doen daarbij heel wat ‘religieuze concessies’: deelnemen aan democratie en vrije verkiezingen.(De Moslimbroeders). (Noot jc: De Moslimbroeders waren bij tijd en wijle meer gewelddadig dan hier wordt gesuggereerd.) Drie. De moslims die wereldwijd de ‘islamitische kennis’ (welke?) onderrichten en van generatie op generatie doorgeven. Ze worden door de media genegeerd, maar vormen in werkelijkheid de grootste bedreiging voor de neokoloniale grootmachten. Dat is een cultureel gegeven.

Het is wat ik zelf zou willen noemen: de Sluipende Jihad. Ongewapend, met would-be goede bedoelingen, elitair, vaak esoterisch, geheimzinnig, in elk geval ortodox islamitisch, wellicht fundamentalistisch (steunend op contradictorische teksten) en, naar ik vrees, niet overtuigend voor de vele andere vormen/sekten/afscheuringen van Mohammeds Islam.

Het laatste woord krijgt Lucas Catherine. Het valt op dat bij de zogenaamde Syriëstrijders weinig of geen Berbers zijn, en evenmin Turken, Hoewel die twee volken de Islam aanhangen. Bij hen overheerst nationalisme als oplossing voor frustraties. Voorlopig lijkt dat te lukken. De Belgische Turken stemmen massaal voor Erdogan en zijn partij. Bij de Berbers gebeurt iets dergelijks, ook zij plooien zich terug op hun nationalisme in plaats van op de islam.

En bij wijze van slot nog een goede raad van Catherine: ‘Europa moet zich dringend mentaal dekoloniseren. Want zoals uit dit boek blijkt: de kolonisatie was niet louter economisch en politiek maar ook cultureel en maatschappelijk , en op alle vier deze vlakken heeft ze diepe wonden geslagen waarvan sommige nu nog voort etteren. Het huidige racisme is onlosmakelijk verbonden met de kolonisatie en neemt toe zolang de multinationale kolonisatie voortwoekert. Wat wij nu radicalisering noemen, is eigenlijk een ziektebeeld van de trauma’s die de kolonisatie en haar bijwerking het racisme, nog altijd veroorzaken.’
————

JD cover*Lucas Catherine & Kareem El Hidjaazi, Jihad en kolonialisme, EPO, Berchem, 2015
Sommige onderdelen van Chaterine’s boek zijn doorheen de tijd al verschenen op het Salon van Sisyphus. Met dit boek, plus de toevoeging van het gedeelte ‘Kareem’, vallen de puzzelstukjes in elkaar.

https://salonvansisyphus.wordpress.com/2014/10/01/vecht-isisdaish-tegen-sykes-picot/

https://salonvansisyphus.wordpress.com/2015/11/19/het-is-oorlog/

https://salonvansisyphus.wordpress.com/2015/07/18/tabora-stad-met-de-drie-namen/
—————
PS ‘Hidjaz’ is een gebied in het westen van Saoudi-Arabië, rond de belangrijke stad Djeddah. Niet ver uit de buurt liggen ook de heilige steden Mekka en Medina.


En dit is dan een stukje van het échte Timboektoe

februari 15, 2016 at 11:26 am 5 reacties

DE BRUSSELSE GROTE MOSKEE EN DE RADICALISATIE

SA 1 degrotemoskeeinbrussel

door Lucas Catherine

Er gaan nu stemmen op om de Grote Moskee van Brussel uit handen van de Saoedi’s te halen. Zij zouden een radicaliserende invloed uitoefenen. Bij die berichten krijg je soms de indruk dat die Saoedi’s hier en stoemelings zijn geïnfiltreerd. Maar dit is niet zo, het ging wel degelijk om een zeer bewuste keuze van de Belgische overheid.
Toen koning Faisal hier in mei 1967 op bezoek kwam kocht hij nogal wat Belgisch wapentuig aan. De spanningen in het Midden-Oosten liepen toen hoog op en kort daarna brak de Zesdaagse Oorlog uit. Hij werd niet alleen ontvangen door onze toenmalige koning Boudewijn, maar ook door toenmalig prins Albert (later Albert II), officiële promotor van de Belgische handel.

De koningen Boudewijn en Feisal

De koningen Boudewijn en Feisal

Bij zijn vertrek kreeg koning Faisal, op voorstel van onze zeer katholieke koning Boudewijn, als cadeau het Hortapaviljoen in het Jubelpark en het voormalig Oriëntaals paviljoen dat tijdens de wereldtentoonstelling van 1897 dienst had gedaan als promotiepaviljoen voor de Belgische investeringen in Egypte. Het huisvestte toen een schilderij in 360 graden, Le Panorama du Caire. Het paviljoen was door architect Ernest van Humbeek gebouwd in de vorm van moskee met bijhorende minaret. De Saoedi’s mochten het nu ombouwen tot een echte moskee.

Oosters Paviljoen

Oosters Paviljoen

Toen België in 1974, kort na de Oktoberoorlog tussen Israël en Egypte, de islam als officiële godsdienst erkende, werd dit Islamitisch Centrum zoals het officieel heet, bevoegd voor de islam in België en erkend als inrichtende macht. Dit tegen de wil in van Marokkanen en Turken – die zelf hun onderdanen wilden controleren -, want heel het centrum wordt bestuurd door de Rabita, de Islamitische Wereldliga, een orgaan met zetel in Mekka waarvan de leider, de secretaris-generaal statutair een Saoedi moet zijn. Momenteel is dit Sheikh Abdallah al Turki, een lid van de koninklijke familie en voormalig minister voor godsdienstzaken. De financiering gebeurt vanuit het secretariaat in Umm al Jood, een voorstad van Mekka. Die informatie staat zelfs officieel in drie talen op een bord aan de vrouweningang (achteraan het gebouw).

De kritiek op het Saoedisch regime door westerse regeringen is vrij recent. Het feit dat het land al sinds zijn oprichting onthoofdingen organiseert en zweepslagen als straf oplegt was tot voor kort onbelangrijk nieuws dat enkel opdook in rapporten van Amnesty International en soms een plaatsje kreeg in een hoekje van de krant.
Nu duiken die mensenrechten plots wel op als kritiek op het regime. Ze halen zelfs de voorpagina’s. Zou het kunnen dat dit komt doordat het Saoedisch regime nu grote barsten vertoont? De eerste tekenen daarvan waren al te zien in 2003. Ik schreef toen:
Saoedi-Arabië zit in een diepe politieke en economische crisis: de huidige koning is seniel en er zijn zes troonpretendenten, maar geen van hen is geschikt om het land te regeren. Samen hebben ze elf jaar school doorlopen, lager onderwijs inbegrepen. De economische crisis is uitzichtloos: door een akkoord van na de Tweede Wereldoorlog tussen de toenmalige koning en de Amerikaanse president Roosevelt, engageerde de Saoedische monarchie er zich toe alle inkomsten aan oliedollars te laten terugvloeien naar de VS in de vorm van investeringen en massale wapenaankopen. Tot de vorige Golfoorlog schepte dit geen problemen. Nu wel. Die vorige Golfoorlog heeft de VS 76,1 miljard dollar gekost. Uiteindelijk heeft de VS daar maar 4 miljard van betaald. De rest van de factuur werd doorgeschoven naar de bondgenoten. Hoofdzakelijk Saoedi-Arabië en Koeweit draaiden er voor op. Hierdoor ontstond een financiële crisis in het oliekoninkrijk. Vroeger liet de monarchie de oliedollars voor een groot deel doorstromen naar een klasse van entrepreneurs en nieuwe rijken. Nu kon dit niet langer. Deze situatie maakte dat deze nieuwe klasse ging revolteren. Dat vertaalde zich in een radicaal moslim terrorisme, beter bekend als al Qaida. Bijna alle terroristen van 11 september waren Saoedi’s. Ze waren niet geschoold in een of andere duistere madrassa, maar waren westers opgeleid. Osama bin Laden heeft een managersdiploma en zijn vader was één van die entrepreneurs die dankzij de oliedollars multimiljonair werd.
Nu is er weer een machtsstrijd aan de gang tussen de pas in januari 2015 gekroonde koning Salman bin Abdoel Aziz al-Saoed en zijn broer prins Ahmed bin Abdoel Aziz. Dit kan tot chaos leiden en onstabiliteit, en wat dan met ‘onze’ olie? Haalt men misschien daarom nu wel de mensenrechtensituatie boven om een eventueel militair ingrijpen te kunnen rechtvaardigen, zoals indertijd in Irak en Libië?

Achteringang voor de vrouwen

Achteringang voor de vrouwen

Van Lucas Catherine verscheen zonet ‘Jihad en Kolonialisme’ (uitg. EPO)

december 6, 2015 at 1:14 pm 1 reactie

HET IS OORLOG

 

Saykes and Picot

Sykes and Picot

 

door Lucas Catherine


‘Het is oorlog’: op dit ene punt heeft de Franse president Hollande gelijk. Onze jongens zaten in Afghanistan, 6 Belgische F-16 gevechtsvliegtuigen voerden negen maand lang mee oorlog in Irak/Syrië, ons fregat Leopold I gaat nu samen met de Franse oorlogsvloot de Amerikaanse vloot steunen bij hun oorlog in Syrië en Irak.

Zo iets heet inderdaad oorlog. En zoals men mij indertijd in het Belgisch leger vertelde: ‘Als je vuurt, pas dan op voor de terugslag’. Oorlog geeft vluchtelingen. En van waar arriveren de oorlogsvluchtelingen in België? Juist, uit Afghanistan, Irak, Syrië.
Wanneer is deze oorlog begonnen? Vraag het IS/Daish: met Sykes – Picot, is hun antwoord. Nooit van die twee heren gehoord? IS wel. Het zijn de Britse en Franse diplomaat die na WO I hun handtekening hebben gezet onder de opdeling van het Ottomaanse Rijk en in het Midden-Oosten koloniale grenzen trokken. Een van de minder gemediatiseerde acties van IS (juni 2014) was dan ook om met bull-dozers de Sykes-Picotgrens tussen Syrië en Irak plat te walsen onder de slogan ‘We don’t like Sykes-Picot’.

MO 2 SykesDaish1

Britten en Fransen zijn deze oorlog begonnen. Honderd jaar geleden. Het was ook dankzij de Sykes-Picotakkoorden dat Oost-Europese, joodse kolonisten Palestina konden koloniseren. Zij koloniseren daar nog altijd en voeren repressie volgens het bijbelse principe ‘oog om oog, tand om tand’, maar dan maal 10: voor elke dode kolonist moeten er 10 Palestijnse slachtoffers vallen, het is de leidraad geweest van alle Israëlische regeringen.

MO 3 Sykes Picot Map

Toen ook werden de koloniale grenzen van de Golfstaten en van Saoedi-Arabië getrokken, met in ieder emiraatje een conservatieve, met de kolonisatie collaborerende familie.
En tijdens die kolonisatie – mission civilicatrice noemden de Fransen het – heeft Europa niet zijn nú zo geprezen waarden verspreid. Van democratie of vrijheid van opinie was geen sprake. Het enige wat Europa daar toen heeft opgebouwd waren legers, geleid door kleine minderheden: Oost-Europese zionisten in Palestina, Alawieten in Syrië (zowel vader als zoon al Assad komen uit dat Frankrijktrouw, koloniaal leger) of soennieten in het overwegend sjiïetische Irak (Sadam Hussein en zijn clan). En wanneer die nieuwe ‘elite’ zich na de ‘dekolonisatie’ niet langer schikt naar de wensen van de metropool moet ze worden afgezet. Kijk naar Saddam Hussein.

Deze koloniale geschiedenis wordt wel eens vergeten, toch is ze de voedingsbodem waarop de criminele ideologie van IS kan woekeren.

Massale verspreiding van drones

Massale verspreiding van drones

Die honderdjarige oorlog heeft trauma’s veroorzaakt. Ook bij ons. Shell shock krijg je ook bij het zien van videobeelden over hoe westerse drones in Gaza, Jemen en Irak burgers aan flarden rijten. Om van F-16’s niet te spreken. Waarom is een westers gijzelaar de keel oversnijden gruwelijker en verwerpelijker dan massabombardementen door gevechtsvliegtuigen en drones waarbij duizenden onschuldige vrouwen en kinderen worden opengereten? IS geeft hierop zijn antwoord. En sommige fragiele, psychisch ontredderde jongeren, vaak met een kant af, geloven dat IS gelijk heeft en volgen dan ook hun perverse versie van de islam.

Waarom zijn die jongeren ontredderd en fragiel en voelen ze zich geminacht?
Omdat ze van onze waarden niets merken. Geen Vrijheid, maar vooral geen Gelijkheid of Broederlijkheid, maar wel racisme, discriminatie en marginalisering.
Het European Network Against Racism (ENAR) is erg duidelijk en schreef in een rapport: ‘Het racisme is niet conjunctureel of incidenteel, maar structureel.’ Volgens datzelfde rapport is dit de enige verklaring voor het feit dat de werkzaamheidsgraad bij Belgische autochtonen 72,4 procent bedraagt en bij Maghrebijnse Belgen slechts
42,9 procent. Eenzelfde discriminatie is er op de vastgoedmarkt en in het onderwijs.

MO Koerdische strijdster

Ook de European Commission against Racism en Intolerance (ECRI, een orgaan van de Raad van Europa) rapporteert dergelijke discriminaties. Wat nog meer frappeert, is dat Marokkaanse Belgen die studeren en de krant lezen het vaakst worden gediscrimineerd. Van hen zegt 64 procent dat ze te maken kregen met discriminatie op straat en in het openbaar vervoer. Bij contact met de politie gaat het om 41 procent. Op zoek naar een woning heeft 34 procent van hen racisme ondervonden, op zoek naar werk gaat het om 37 procent en op school om 56 procent. Niet iedereen is in staat om dit te verwerken.

De overgrote meerderheid van de moslims vecht op een democratische manier tegen dit onrecht, maar wie kwetsbaar is, fragiel of marginaal (de meerderheid van de ‘geradicaliseerde’ jihadisten hebben een verleden van kleine criminaliteit) wordt getraumatiseerd, en radicaliseert vervolgens.

En IS is sluw. Zij zijn niet alleen opgegroeid met een haat tegen de westerse dominantie en kolonisatie, maar leerden ook westerse propagandatechnieken. Ze bespelen op een gruwelijke manier de media. Ze zijn hun eigen spindoctors. Een Sykes-Picotgrens bulldozeren geeft weinig media-aandacht. Maar onthoofdingen met de slachtoffers in Guantanamokledij wel. Of ketterse yezidi’s tot slaven maken, cultureel erfgoed dynamiteren, telkens één topic met een keer. Hun laatste versie zijn aanslagen, ‘in the belly of the monster’, zoals dat in de jaren 1960 heette. En ik vrees dat ze nog lang niet aan het einde van hun ‘inspiratie’ zijn.

IS bestrijden doe je best door haar twee voedingsbodems weg te nemen. Dat is stoppen met een neokoloniale politiek in het Midden-Oosten: geen steun meer aan Golfdictaturen – vergeet de olie -, en geen steun meer voor de koloniale staat Israël.
Dat is ook strijden tegen het racisme, de discriminatie en de marginalisering van Belgische moslims.

————————-
Dit stuk werd geweigerd door De Standaard
————————–

Van Lucas Catherine verschijnt bij uitgeverij EPO eind deze maand Jihad en kolonialisme, met medewerking van Kareem el Hidjaazi.

november 19, 2015 at 3:12 pm 1 reactie

Oudere berichten


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.337 andere volgers