Posts filed under ‘Midden Oosten’

DOOD AAN HET KALIFAAT MAAR HOE?

JL 1 IS

door Jef Lambrecht

Het was aangekondigd maar met een griezelig gevoel voor timing, iets later dan verwacht, slachtte een man met het masker van de moordenaar Steven Sotloff. Sinds Foley is de wereld opnieuw ontwaakt voor het Kwaad zoals het daar in 2001 voor ontwaakte na de aanslagen van 11 september. Er waren gekeelde Amerikaanse journalisten nodig om voor het grote publiek de middeleeuwse praktijken te openbaren die de militie al anderhalf jaar toepast, exposities van mensenhoofden, voetbalwedstrijden met afgehakte hoofden, kruisigingen, onthoofdingen, stenigingen… Vandaag beschikt het kalifaat over de beste wapens, een schatkist om u tegen te zeggen en een uitgestrekt territorium. Een misdaadsyndicaat op steroïden. De huiveringwekkende wrake Gods doet eensgezind oproepen om deze ‘kanker’ uit te roeien. Er is haast mee gemoeid want de agressieve metastase is territoriaal en digitaal. IS schrijft een van de zwartste bladzijden in de geschiedenis.

Vredesprijswinnaar Obama ziet zich verplicht tot wat hij absoluut wilde vermijden, nieuwe luchtaanvallen en steeds meer soldaten in Irak. Duitsland stuurt voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog wapens naar een conflictgebied. De kerken verlaten het pacifisme en geven groen licht voor een ‘rechtvaardige oorlog’. Erfvijanden belanden in hetzelfde kamp. Iran aan de kant van Israël, dat al jaren de Koerden helpt met militaire raad en daad. Amerika zij aan zij met Rusland, dat de piloten levert voor de bombardementen van de Iraakse luchtmacht omdat de eigen piloten de onlangs geleverde toestellen niet kent. IS veroorzaakt zelfs een voorzichtige dooi tussen de Saoedische monarchie en de ayatollahs in Teheran. Tot het front tegen het kalifaat behoort uiteraard ook de paria Bashar al-Assad want al wordt het officieel ontkend, het heeft er alle schijn van dat Washington de informatie van zijn verkenningsvluchten boven Syrië doorgeeft aan Damascus.
JL 2 bashar-al-assad
Wat voor oorlog dit zal worden weet niemand. Maar als het Obama menens is –IS zal alles doen om daarvoor te zorgen- dan wordt een interventie in Syrië onvermijdelijk en zullen er al dan niet Amerikaanse grondtroepen aan te pas komen. Dit is een nieuwe, dramatische ommezwaai van de Arabische Lente die bijzonder rijk is aan onverwachte wendingen en wrange vruchten.
De aantrekkingskracht van IS op jong kanonnenvlees is zijn radicalisme en zijn wreedheid, naast het bestaan van een ‘staat’ met een grondgebied, een revanchistisch kalifaat nog wel. Het inspireert Boko Haram om er ook een te stichten in Nigeria en ongemerkt grote stukken van het noorden te veroveren. Het is viraal. IS was echter niet nodig om menig Arabisch land te wekken voor het islamistisch gevaar. Wanneer John Kerry regionale bondgenoten ronselt voor de strijd met het kalifaat zal hij die vinden in Saoedi-Arabië, Egypte en de Verenigde Arabische Emiraten, eerder dan bij andere goede vrienden als Turkije en Qatar. De recente bombardementen op islamistische stellingen in de Libische hoofdstad Tripoli door gevechtsvliegtuigen uit de Emiraten met steun van Egypte, tonen wat de Arabische leiders denken. Ze willen de politieke islam, meer specifiek de Moslimbroederschap en zijn extremistische uitwassen als IS, al-Qaeda en tutti quanti, met wortel en tak uitroeien. In Egypte gebeurt dat zonder grootschalig misbaar.
John Kerry

Twee partijen staan tegenover elkaar. Aan de ene kant het steenrijke Qatar met zijn zender al-Jazeera, het enige Arabisch land (bijna 300.000 inw.) dat nog gelooft in de Moslimbroederschap. Tot het kamp van Qatar, ‘cet ami qui nous veut du mal’, zoals de Franse onderzoeksjournalisten Nicolas Beau en Jacques-Marie Bourget schreven, behoort het Turkije van Erdogan die zichzelf ziet als de evenknie van Ataturk en ervan droomt de sultan te worden van een herboren kalifaat. Tegenover deze coalitie staan Egypte, het grootste Arabisch land met de steenrijke Golfmonarchieën Saoedi-Arabië, de Emiraten en Bahrein die de ondergang zweren van de broeders, Hamas, de Palestijnse tak ervan, inbegrepen. Ze dreigen met de verstoting van Qatar uit hun selecte club, de Gulf Cooperation Council. Ook Jordanië, Algerije en Marokko zijn de broeders liever kwijt dan rijk. In Libië en Tunesië is de broederschap op zijn retour en vecht een strijd op leven en dood.
JL 4 Erdogan-angry-600x360

Er zijn voor ons, geciviliseerde, democratische, mensenrechtenminnende, vrijheidlievende, verwende westerlingen maar weinig regimes die door de beugel kunnen, in welk Arabisch land ook. Het moment lijkt echter aangebroken om wissels te trekken.
Welke partner zal het ‘westen’ kiezen? De broeders en hun beschermers die aan de wieg stonden van IS, Erdogan dus en het rijke, koopzieke Qatar (PSG, de truitjes van Barca, het modehuis Valentino, Volkswagen, Porsche., Crédit Suisse, LVMH, de beurs van Londen, de kunstmarkt…)? In elk geval zijn Arabische partners nodig wil niet de indruk worden versterkt dat het westen een kruisvaart ontketent tegen de islam.
Wees verder niet verbaasd als de crisis over Oekraïne luwt. Als de prioriteit van het westen het einde van de Islamitische Staat is, dan heeft het ook Poetin nodig. Blijft de confrontatie met het Kremlin echter duren, dan krijgt het westen twee oorlogen, waarvan een koude die warm kan worden, voor de prijs van één.

JL 5 Poetin

september 4, 2014 at 11:24 am 13 reacties

THE PROPHET: DYAB ABOU JAHJAH

Dyab

door Jef Coeck

‘Dit Brussel zal bruisen, welvarend zijn en nog meer investeringen aantrekken en over meer financiële middelen beschikken. De stadsvlucht zal stoppen en nieuwe immigratie richting het stadcentrum zal plaatsvinden. Gentrificatie is dan geen toepasselijk concept meer, omdat het geheel van de stad door de opkomende middenklasse gegentrificeerd zal zijn. Er zullen wijken ontstaan waar rijkdom aanzienlijk toeneemt, met als gevolg dat de prijzen van woningen er zullen stijgen, buurten waar de jetset zich nestelt en het exclusieve uitgangsleven plaats vindt. Maar die wijken zullen etnisch gemengd zijn, net zoals gebieden waar de middenklasse leeft en ook de volkswijken.

Met de tijd zal de diversiteit nog meer toenemen, vooral omdat Brussel zich als Europees gebied profileert en zich openstelt voor alle mogelijke invloeden van buitenaf. De Brusselse identiteit zal zich tweetalig in het Frans en het Engels uitdrukken. Het eerste referentiekader is de stad zelf, haar territorium en haar straatbeeld, maar vooral ook het verhaal dat Brussel uitdraagt en uitstraalt. Immigratie zal gevierd worden als een belangrijke component van deze identiteit, zonder de eigen Brusselse geschiedenis te verloochenen. Sociologisch gezien zal een Brusselaar een kosmopoliet zijn, een polyglot die ook het Frans en het Engels beheerst naast een of meerdere andere talen. Die Brusselaar is vooruitstrevend en tolerant, tegelijk strijdbaar en laat niet met zich sollen. Hij is rebels en eerder progressief dan conservatief, maar geniet ook van de consumptiemaatschappij. De Brusselaar werkt en produceert en heeft ook dat zuiderse temperament om te feesten en uit te gaan.

Deze nieuwe Brusselse identiteit zal kenmerken hebben van al haar componenten. Dat bewustzijn zal zo sterk groeien dat er spoedig een generatie zal aankomen voor wie de oorspronkelijke etnische verschillen niet meer zijn dan een erfenis. Haar enige echte identiteit zal Brussels zijn. Dit is nu al in wording en zal nog uitgediept worden. Deze Brusselaar kan Mohammed of Jan heten, Layla of Virginie of Agneshka, blank of zwart zijn, meestal iets daar tussenin. Hij zal in de eerste en de laatste plaats een kind zijn van zijn stad. De inwijkelingen zullen ook snel deel willen uitmaken van de Brusselse droom.

Segregatie zal onmogelijk worden als gemeenschappelijke idealen en identiteit onvermijdelijk leiden tot een genetische mix waardoor vanzelf een Brussels type zal ontstaan. Een meerderheid van de Brusselaars zal dan tegen 2050 een gemengde achtergrond hebben. Ultraortodoxe gemeenschappen zullen blijven bestaan, maar tegen 2050 zal een salafistische moslim in Brussel even zeldzaam zijn als een ortodoxe jood. Babylon zal het niet zijn, maar Rome.’

———————
Deze profetische woorden, of noem ze utopisch of visionair, komen uit het nieuwe boek van Dyab Abou Jahjah, ‘De stad is van ons/Manifest van de nieuwe meerderheid’.

Deze Libanese immigrant werd in 2002 verdacht van het aanstoken van rellen in Borgerhout, terwijl hij juist trachtte ze te sussen. Toch werd hij met ‘pomp and circumstance’ gearresteerd – met fanfare dus, geblazen en voorafgegaan door een aankondiging in het Parlement door premier Verhofstadt. Anders gezegd: de premier had het gerecht de opdracht gegeven die arrestatie te verrichten – wat in strijd is met de Belgische grondwet, die voorziet in de scheiding der machten. De politiek mag zich niet met de rechtsgang bemoeien.

Dyab zat enkele maanden en werd dan, vrijgesproken van alles, weer vrijgelaten. De commissaris die hem arresteerde en eerst beschuldigde, herzag zijn mening en bood excuses aan. Ook zelden gezien.

Dyab liet het hierbij en keerde terug naar zijn vaderland Libanon, waar het zoveelste gewapende konflikt aan de hand was. Hij stond aan de kant van Hezbollah, tegen Israël, maar zonder de wapens te hanteren. Ook daar was het dus niet de plaats om een rustige oude dag tegemoet te zien of veel te betekenen voor de mensheid. Dyab kwam, vorig jaar, weer terug naar België. Hij kon, zo dacht hij, zich beter dienstbaar maken door zinnige oplossingen te bedenken voor de toenemende migratie in België en Europa. Hij had tenslotte uitvoerig van beide walletjes gegeten.

Zijn jongste boek is een theoretisch, filosofisch werk met modellen. Hij verlegt het zwaartepunt van Antwerpen naar Brussel. Voor de hoofdstad van Vlaanderen/België werkt hij drie scenario’s uit, of noem het profetieën. De eerste twee, die ik niet citeer, zijn uiterst pessimistisch op het doemdenken af, of voorbij. De derde staat in een lang citaat hierboven weergegeven – het is een positief model, dat kàn omdat het moet.
—————————–
Waar haalt Dyab Abou Jahjah de praktijk van de profetie vandaan?
Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met zijn landgenoot Khalil Gibran.

Dyab the.prophetKhalil Gibran (1883-1931) (spreek uit: Challil Zjibraan) was een Libaese dichter en kunstenaar die meende over buitengewone esoterische kwaliteiten te beschikken. Toen zijn haring in eigen land niet braadde, ging hij naar Amerika, waar hij in de kortste keren (dank zij de crisis?) een ware profeet en succesauteur werd.
—————————

Ik wil Dyab niet echt met Gibran vergelijken. De eerstgenoemde zoekt oplossingen in het hiernumaals, niet in de metafysica. Dat hij toch enige aanleg voor poëtische verwoording heeft, mag blijken uit dit laatste fragment over de Nieuwe Meerderheid:

‘Wij zijn de nieuwe meerderheid. Mensen in de steden, maar ook mensen buiten de steden met stedelijke reflexen. Wij zijn blank en bruin en geel en zwart. We komen in alle smaken en in alle geuren en in alle kleuren voor. We spreken duizend talen en vertellen duizend verhalen. Wij zijn dragers van de geschiedenis en makers van een nieuwe geschiedenis. Dragers van cultuur en makers van nieuwe cultuur. We hebben diepe wortels, vast verankerd in ons verleden, maar onze takken groeien naar boven, naar de lucht en de zon. We zijn kwetsbaar, zoals een pasgeboren kind, maar de kracht straalt uit onze ogen. We praten al in onze wieg, we zijn een mirakel in wording. We zijn losser en serener, we hebben meer temperament maar minder paniek, we zijn enthousiast maar bedachtzaam. We zijn mooier, hipper, moderner, meer in tune, up to date, global, nooit neutraal. We hebben een kleur en een smaak.

We zijn strijders maar niet waar het niet nodig is. We zijn ernstig, maar niet waar we kunnen lachen. We relativeren onszelf, alvorens we anderen relativeren; we bespotten onzelf voordat we anderen bespotten,maar apologetisch zijn we niet, bedeesd zijn we niet, bang voor een confrontatie zijn we niet. We gaan ervoor, we zijn scherp, kritisch maar niet cynisch noch defaitistisch.

Wij zijn geen teken van een einde, maar een begin. We geloven, zonder noodzakelijk een god te hebben. En we hebben goden zonder die op aarde te vertegenwoordigen. We beseffen dat we allemaal gelijk zijn, in onze geboorte en in onze dood, en dus in de waarde van wat we tussen die twee absolute waarheden zijn en worden.’

dyab khalil-gibran-biography

Uit: Dyab Abou Jahjah, De stad is van ons/Manifest van de nieuwe meerderheid, Pelckmans, Kalmthout, 2014
(Pelckmans was in het verleden een bij uitstek katholieke uitgever, en heeft zich nadien toegelegd op filosofische werken van alle gezindten)

september 2, 2014 at 11:55 am 3 reacties

GAZA EN DE NOBELPRIJS VOOR DE VREDE

10482852_10204376257146150_4484134095158914074_n

door Walter Zinzen

Over het conflict in Gaza worden, ook in de media , heel wat zekerheden gedebiteerd. Israël heeft het recht zich te verdedigen, is er zo één van. Hamas is een terroristische organisatie die ontwapend en vernietigd moet worden is een andere. Althans , dat vinden ze in Tel Aviv ,Washington en Brussel. Maar de vraag of een bezet volk het recht heeft zich te verzetten en welke middelen het daartoe mag gebruiken hoor je heel wat minder vaak. Zelf ben ik een overtuigd aanhanger van geweldloos verzet zoals Gandhi ons dat geleerd heeft. Maar de werkelijkheid is vaak weerbarstiger dan ons lief is. Dat ondervond ook Nelson Mandela , die in 1963 tot levenslang veroordeeld werd als terrorist. Dat hij dat was daaraan twijfelde geen bewindspersoon in Johannesburg ,Washington of Brussel. Hijzelf gaf het ook ruiterlijk toe. Toch was hij zijn verzet tegen de apartheid geweldloos begonnen. De toenmalige staat reageerde met terreur, maar zo werd het niet genoemd. Het regime had immers het recht zich te verdedigen. Daarop koos Mandela  voor de “gewapende strijd”. Exact dertig jaar na zijn veroordeling kreeg hij de Nobelprijs voor de vrede.‘Terrorisme’ blijkt dus een rekbaar begrip.

1000509261001_2193542556001_BIO-Biography-Nelson-Mandela-Working-Towards-Freedom-SF-HD-768x432-16x9

Nelson Mandel, eerst terrorist later zowat heilig verklaard

Het valt trouwens op dat in het lijstje van Nobelprijswinnaars nog andere ‘terroristen’ terug te vinden zijn, vooral dan uit het Midden-Oosten. De oud-premier van Israël, Menachem Begin, bijvoorbeeld. In 1946 stond hij aan het hoofd van de zionistische militie Irgun. In de ogen van de Britten, die toen nog Palestina bezetten, was dat een terroristische organisatie. Begin gaf het bevel een bomaanslag te plegen tegen het King David-hotel in Jeruzalem. 91 mensen kwamen om, onder hen 17 Joden. 32 jaar later kreeg hij de Nobelprijs voor de vrede omdat hij een historisch vredesakkoord had gesloten met Egypte.

1004708-Menahem_Begin

Menachim Begin, laureaat van de Nobelprijs voor de vrede was ook verantwoordelijk voor het bloedbad in het Palestijnse dorp Deir Yassin waar zijn milities op 5 april 1948 meer dan 240 burgers afmaakten.

Laten we ook Yasser Arafat niet vergeten, de leider van de PLO, de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie. In de ogen van Tel Aviv, Washington en Brussel een onversneden terrorist , vanwege talrijke  vliegtuigkapingen. En vooral omdat hij mede verantwoordelijk was voor de moord op Israëlische atleten in 1972 op de Olympische Spelen in München en opdrachtgever van aanslagen op burgerdoelwitten in Israël. Toch kreeg hij in 1994 de Nobelprijs voor de vrede omdat hij met Israël de akkoorden van Oslo had gesloten.

arafat_nica11656439_355545c

Yasser Arafat,de “terrorist” met wie Israel de Oslo-akkoorden sloot.

De vraag rijst : zal ooit ook een leider van Hamas de nobele vredesprijs ontvangen? Zeker is dat allerminst  want “it takes two to tango”. Mandela kwam De Klerk tegen, Begin Sadat, Arafat Rabin . De Nobelprijs was voor hen allemaal en allemaal hadden ze bloed aan hun handen. Een Mandela bij Hamas of een nieuwe Rabin in Israël zijn evenwel in geen velden of wegen te bespeuren. Hoewel : was het niet Israël dat Hamas bij zijn oprichting in de jaren 70 ondersteunde om op die manier Arafat te verzwakken?

Hoe dan ook : nuance is geboden. Met Hamas valt wel degelijk te praten ondanks zijn antisemitische retoriek, zijn terroristische activiteiten  en veelvuldige schendingen van zowel mensenrechten als het internationale recht, betoogt Willem Staes in MO*. Hij citeert Khaled Meshaal, een Hamasleider die in ballingschap in Doha woont : “We vechten niet tegen de Joden omdat het Joden zijn. We vechten niet tegen andere rassen. We vechten tegen de bezetters. Ik ben klaar om samen te leven met de Joden, met de Christenen, met de Arabieren en de niet-Arabieren. Ik leef echter niet samen met bezetters”.

Zeiden onze eigen verzetsbewegingen tijdens beide Wereldoorlogen niet precies hetzelfde?

——–

http://www.mo.be/wereldblog/gaza-palestina-hamas-quo-vadis-deel-i

Dit artikel verscheen eerder in De Standaard

 

augustus 18, 2014 at 1:25 pm 2 reacties

DE APOTHEKERSWEEGSCHAAL VAN ABICHT

Gaza

Palestijnen in Gaza verzamelen menselijke resten na de zoveelste Israëlische aanval op een school met vluchtelingen onder VN-toezicht.


De Midden-Oostenspecialist Ludo Abicht is de kampioen van het morele evenwicht (Zie De Morgen van 25 juli). Als we Israël veroordelen, aldus Abicht, dan moeten we even streng zijn voor Hamas. Zoals Israël burgerdoelwitten in Gaza bombardeert, zo treft immers ook Hamas met raketten burgerdoelwitten in Israël. Evenwicht in de verontwaardiging, dat is het wat Abicht preekt, de woede doseren op de apothekersweegschaal.

 

dyn003_original_320_480_pjpeg__e65bca304fe5f70e7bff0912e8c06e211

Ludo Abicht

Maar de weegschaal deugt niet. Nog afgezien van het gruwelijk ongelijke scorebord van doden en gewonden is er geen vergelijking mogelijk tussen aan de ene kant een met kernwapens en hoogtechnologisch wapentuig voorzien regulier leger, geruggesteund en gefinancierd door de enige supermacht ter wereld en aan de andere kant een guerrillalegertje zonder tanks, zonder vliegtuigen en zonder geavanceerde luchtafweer. Ludo Abicht is niet de enige die knoeit met de weegschaal en zand in de ogen strooit met het valse evenwicht. Ook Barack Obama – de president van de “Verandering” en de “Hope” – en vrijwel alle westerse leiders verschuilen zich achter de morele balans om na te laten de Israëlische agressie te veroordelen en stilzwijgend toe te kijken hoe in Gaza de burgerbevolking wordt gedecimeerd.

Moeten we verontwaardigd zijn over de raketten die Hamas richting Israël stuurt? Allicht. Moeten er Israëlische burgerslachtoffers vallen? Natuurlijk niet. Elke dode en elke gewonde in dit conflict is er één teveel. Maar laten we de verhoudingen in acht nemen. Of we dat leuk vinden of niet, Hamas is de wettige vertegenwoordiger van de Palestijnse bevolking in Gaza, via democratische verkiezingen aan de macht gekomen. Hamas is de verzetsbeweging die Israël mee in het leven heeft helpen roepen met de bedoeling de macht van de PLO te breken. Zoals elke verzetsbeweging kiezen Hamas en de andere Palestijnse organisaties hun middelen in de strijd tegen de bezetting en die middelen zijn niet altijd fraai. Maar in het verleden is herhaaldelijk gebleken dat onderhandelen met Hamas en het bereiken van een akkoord mogelijk is. De Israëlische regering wil van geen onderhandelen horen en kiest voor de militaire aanpak, overigens een heilloze weg zowel voor de Palestijnen als voor Israël zelf. Zie onder andere Daniel Barenboim in The Guardian van 24 juli 14.

Vanuit onze veilige en comfortabele Westerse luie of Academische stoel kunnen we de daden van het verzet betreuren of contra-productief of zelfs misdadig vinden. Maar wat doen wíj om een einde te maken aan bezetting en blokkade door onze bondgenoot Israël? Waar blijft óns protest tegen de uithongering van Gaza door Israël in “vredestijd”? Wat hebben we van Elio di Rupo gehoord behalve wat vroom gemummel over het “disproportioneel geweld” en de “legitieme veiligheidsnoden van Israël?” Waar is het protest als Israël keer op keer de bestanden met Hamas en het verzet schendt en Gaza binnendringt om vermeende Hamasleiders zonder vorm van proces te vermoorden? Wie springt in de bres om de “legitieme veiligheidsnoden” van de Palestijnen in Gaza en op de Westbank te verdedigen? Waar blijft de verontwaardiging van de grootste Vlaamse partij?

_76498402_023272199-1ed

Israel was tot 17 keer toe verwittigd dat in deze school vluchtelingen zaten onder bescherming van de VN. “Collateral damage?”

Resolutie 3013 van de Verenigde Naties (1973) stelt: “de strijd voor zelfbestemming van volkeren onder koloniale en vreemde overheersing en onder racistische regimes is legitiem en in overeenstemming met het internationale recht.” Hamas verzet zich tegen een situatie van bezetting en kolonialisme. Wie de verdrukker en onderdrukte onder dezelfde morele noemer plaatst kiest in feite voor de verdrukker. Zou Ludo Abicht het in zijn hoofd hebben gehaald om het ANC van Mandela met dezelfde morele maatstaf te beoordelen als de blanke minderheid die het Apartheidsregime in stand hield? Toch vindt hij dat Hamas op dezelfde manier moet worden beoordeeld als de regering van zionistische ultra’s als Netanyahu en Lieberman.

Israël, niet Hamas zit in het westers, ons kamp. Op Israël hebben we invloed, op Hamas veel minder. Daarom hebben wij het recht en de verdomde plicht om deze bondgenoot onder druk te zetten om een einde te maken aan het geweld. Maar daar houdt het niet bij op. De vrome vredeswensen van predikers als Abicht en de leiders van de Westerse wereld zijn waardeloos zolang we onze steun blijven geven aan een racistische en agressieve ideologie die in naam van de mythe van de “terugkeer” voor één bevolkingsgroep exclusieve rechten op grond en water opeist. “Vredesonderhandelingen” tussen kolonisten en gekoloniseerden zijn tot dusver niet méér gebleken dan een rookgordijn waarachter méér grond wordt gestolen, méér waterbronnen worden afgeleid, méér olijfgaarden en woningen worden gebulldozerd, méér apartheidswegen worden aangelegd en apartheidssteden worden gebouwd, méér veroordelingen van de internationale gemeenschap worden genegeerd.

israelische muur

Dank zij de Apartheidsmuur ging nog meer Palestijns gebied naar Israël

Ook de “tweestatenoplossing” is intussen niet méér dan een luchtkasteel gebleken. Voor een Palestijnse staat op wat rest van het historische Palestina is er domweg niet genoeg grondgebied over. De Oslo-akkoorden beloofden de Palestijnen de teruggave van de Westbank en Gaza: 22% van het land dat ze vóór 1947 bewoonden. Maar die belofte werd nooit nagekomen. Integendeel na Oslo verdubbelde het aantal zionistische kolonisten in de bezette gebieden. In 2000 deed toenmalig premier Ehud Barak een genereus voorstel: de Palestijnen zouden 80% van de Westbank en Gaza terugkrijgen: de bezette gebieden met aftrek van de kolonies die intussen een gordel van apartheidssteden hadden gevormd om Jeruzalem. Maar ook die belofte ging niet door. Door de bouw van de Apartheidsmuur onder Ariel Sharon ging nog een deel van het historische Palestina voor de bewoners ervan verloren. Sharon deed een nieuw “genereus voorstel,” te nemen of te laten. De Palestijnen konden dit keer een “staat” oprichten op “42% van de 80% van de 22% van 100% van hun historische thuisland. “ 1 Intussen zijn we twaalf jaar en vele honderden “nederzettingen” (Apartheidssteden op de Westbank) verder.

De dromers die geloven in een tweestatenoplossing brengen de vrede geen stap dichterbij, maar werken mee aan de verdere zionisering van het land. Het obstakel voor de vrede is niet de onwil van de Palestijnen om Israël te erkennen, noch de halsstarrigheid van de Zionistische hardliners in Israël, maar de ideologie van etnische suprematie die in Israël zoveel is als staatsgodsdienst. Het is een ideologie die vloekt met de humanistische Joodse tradities en met de normen van de beschaafde samenleving. “Een historische vergissing die” zoals een Palestijnse mensenrechtenadvocaat me ooit met grote stelligheid verklaarde, “op de vuilnisbelt van de geschiedenis zal terechtkomen,” net zoals de vergelijkbare ideologie van de blanke minderheid in zuidelijk Afrika.

Marwan Barghouti, a prominent leader of the Palestinian uprising, enters court

Een Midden Oosten waar Joden en Palestijnen in een bi-nationale staat samenleven: het lijkt verre toekomstmuziek, maar het is een idee dat veld wint zowel bij radicale Palestijnen als de gevangen populaire leider Marwan Barghouti als bij Joodse critici van het Zionisme in Israël en de Verenigde Staten (wijlen de historicus Tony Judt was één van hen). Hoe zo een bi-nationale staat eruit moet zien zal in de toekomst blijken2. Eén mogelijkheid is dat Israël de bezette gebieden annexeert waarna Palestijnen kunnen strijden voor gelijke rechten als die van de Joodse inwoners van het land. Het Belgisch model als het ware: met regionale en federale regeringsniveaus. Dat is niet voor morgen: de zionisten zijn als de dood voor de demografische tijdbom waardoor ze binnen eigen land een minderheid zouden worden, net als de blanke minderheid in Zuid-Afrika. Maar het alternatief is nog decennia van uitzichtloos geweld, van bezetting en apartheid. Het wachten is op een Israëlische De Klerk en een Palestijnse Mandela.

Johan Depoortere 24 juli 2014

1Jonathan Cook, “Disappearing Palestine” 2008

juli 31, 2014 at 2:31 pm 15 reacties

Gaza : oorlog met de O van Oslo

Ben Goerion verklaart Israël onafhankelijk. Boven hem de foto van Theodor Herzl, uitvinder van het Zionisme.

Ben Goerion verklaart Israël onafhankelijk. Boven hem de foto van Theodor Herzl, uitvinder van het Zionisme.

 

door Lucas Catherine
Dit is de derde Gaza-oorlog.

Wie terug wil gaan in de tijd om die oorlog te duiden, dat is toch wat journalisten in onze media doen of zouden moeten doen, moet terug naar 1948 toen in Palestina door Oost-Europese joden de koloniale staat Israël werd opgericht. Want de meeste vluchtelingen in Gaza werden toen verdreven uit stadjes en dorpen die nu in Israël liggen. Uit Ramla, Beersheba, Ashkelan (dat nu Ashkelon heet), Isdud (herbevolkt door joden in 1957 en herdoopt tot Ashdod) of Najd (herbevolkt in 1951 en herdoopt tot Sderot). Zij waren de autochtone bevolking. Sommige van die steden worden nu vanuit Gaza beschoten door zonen van vluchtelingen, door de autochtonen dus die door de kolonisten werden verdreven. Zij beschieten de geboortegrond van hun vader uit wraak omdat zij er niet mogen naar terugkeren, terwijl nieuwe joodse immigranten, zeg maar kolonisten, er zich wel mogen vestigen. Hun manier om hun Palestijns ‘recht op verdediging’ waar te maken.

Maar zover mag je niet terug in de tijd. Volgens de heersende consensus in het establishment en in de media mag je hoogstens terug gaan tot 1967, toen de joodse koloniale staat de rest van Palestina heeft bezet. En toen er, na het Palestijns verzet uit de jaren 1920 en 1930 nog maar eens een Palestijns Verzet ontstond, overkoepelt door de PLO (Palestine Liberation Organisation). OK, ik wil gelezen worden en hou mij aan die regels. Meer zelfs, ik ga zelfs ‘maar’ terug tot 1993 en dé oplossing van de Palestijnse kwestie die toen in Oslo uit de mouw van de grootmogendheden werd geschud: twee staten en een Palestijnse Autoriteit die de Palestijnse staat zogezegd zou waarmaken.

Wat gebeurde er echter?
De PLO had toen – merkwaardig voor een politieke en militaire verzetsbeweging uit die jaren – een heel democratische structuur. De enige democratie in het Midden-Oosten, met een regering gecontroleerd door een parlement waarin meer dan 10 verschillende partijen zetelden, maar ook nog eens het hele middenveld. Met daarin de geneesheren-, de ingenieursverenigingen, de studenten, de artiesten, de vakbonden, de vrouwenorganisaties, noem maar op. Die PLO vertegenwoordigde alle Palestijnen: die op de Westbank en in Gaza, maar ook de vluchtelingen in Jordanië, Libanon, de Golf…, en niet te vergeten de Palestijnen in Israël.

Oslo heeft die democratische structuur opgedoekt en vervangen door de Palestijnse Autoriteit, die – en dit was een voorwaarde die Israël oplegde – enkel nog de Palestijnen op de bezette Jordaanoever en in Gaza mocht vertegenwoordigen. Of beter, er een erg beperkt zelfbestuur mocht over uitoefenen dat neerkwam op zichzelf bewaken onder Israëlische bezetting terwijl Israël zelf ongehinderd kon verder koloniseren. De ‘president’ Mahmoed Abbas kreeg zelfs een leger, ‘veiligheidstroepen’ opgeleid, gecontroleerd en gefinancierd door de VS. Troepen die samenwerken met het Israëlische leger en de Israëlische geheime dienst Shin Beth. Wat de Palestijnse academicus en voormalig lid van het Israëlisch Parlement, Azmi Bishara de uitspraak ontlokte: ‘Vroeger zouden we dat collaborateurs hebben genoemd, nu moeten wij ze onze vertegenwoordigers noemen. ‘Die Palestijnse Autoriteit werd voor haar voortbestaan compleet financieel afhankelijk gemaakt van de VS en van Europa. Israël daarnaast ontrok zich volledig aan zijn verplichtingen als bezettingsmacht (volgens internationaal recht en de Conventies van Genève) dat het infrastructuur van bezet gebied moest onderhouden: wegen, scholen, ziekenhuizen etc… Die factuur betaalde en betaalt niet de bezetter, maar de Europese Unie.

Op de Westelijke Jordaanoever ontvangt een op vier Palestijnen zijn wedde van de PA. In de stad waar die Autoriteit zetelt, Ramallah is een grote economische luchtbel ontstaan met een middenklasse die een derde intifadah niet direct ziet zitten. Teveel te verliezen. Max Blumenthal beschrijft het zo: “De neoliberale donor-economie fungeert daarbij als een laboratorium, waar geëxperimenteerd wordt met het onderkoelen van het Palestijns Verzet.” En dat lukt aardig met Abbas & C°. De PA is ondertussen gedegenereerd tot een Arabisch regime als een ander: corrupt, autoritair, zonder respect voor zijn burgers.

Wie voorlopig niet wil buigen, of toch niet te diep is Hamas. En daar gaat deze oorlog om. Bedoeling is niet om Hamas uit te schakelen, maar te verzwakken. De organisatie heeft al twee maal ingebonden na de vorige Gaza-oorlogen. Nu moet het echt buigen, maar niet verdwijnen. Het spook van Isis en andere jihadisten waart door het hoofd van de Israëlische bezetter. Neen, als het even kan moet Hamas een ‘islamitische versie’ van Mahmoed Abbas & C° worden en de openluchtgevangenis daar onder controle houden. En daarvoor zijn alle middelen goed, ook buitenproportionele terreurbombardementen. Hoe meer buiten proportie en hoe meer doden, des te sneller zal het doel bereikt worden, redeneert Israël.

 

Naïm Khader, eerste Palestijnse ambassadeur in de EU. Vermoord.

Naïm Khader, eerste Palestijnse ambassadeur in de EU. Vermoord.

Die verloedering van het officiële ‘verzet’ onder de Palestijnse Autoriteit is ook in de diplomatie te merken. Als je de manier van werken, de inzet en de ideeën van de eerste Palestijnse ambassadeur in België, Naim Khader (vermoord in Brussel in 1981) vergelijkt met die van de huidige ambassadeur, Laila Shahid ( dochter uit een van de grootste families van Palestijnse notabelen) kan je dezelfde verloedering vaststellen. Mevrouw wil zelfs niet meer samenwerken met het Palestina-komitee, en met Palestijnen die ‘geen eerbied hebben voor hun ambassadeur maar vervelende vragen stellen.’ Ze frekwenteert liever “M’as-tu vu-salons” en soft-zionisten als Simone Susskind, waar ze bij de laatste verkiezingen, tegen alle diplomatieke regels in opriep om voor te stemmen.

Oslo heeft ook binnen de Europese Unie er voor gezorgd dat de houding steeds meer in de richting van haast onvoorwaardelijke steun aan Israël evolueert. Het Palestijns verzet tegen de kolonisatie krijgt geen aandacht.
Op 13 juni 1980 kreeg Israël nog een flinke veeg uit de pan in de Verklaring van Venetië door het toenmalig Europa van Negen: ”De Negen memoreren dat Israël aan zijn sedert het conflict van 1967 territoriale bezetting een einde dient te maken. Zij zijn er vast van overtuigd dat de Israëlische nederzettingen een ernstige belemmering vormen voor het bereiken van vrede in het Midden-Oosten. De Negen zijn van mening dat deze nederzettingen en de verandering van bevolkingssamenstelling in strijd zijn met het internationale recht.”
Nu, in 2014 wordt de Israëlische visie principieel goedgekeurd. Of zoals Israel Today het op 24 juli 2014 formuleerde: “Israël was aangenaam verrast…Het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken prees in zijn verklaring ‘de oproep van de Europese Unie tot ontwapening van de terreurorganisaties in de Gazastrook en de demilitarisering van Gaza. Deze EU-verklaringen zijn volledig in lijn met de visie die Israël leidt in de strijd tegen het terrorisme’.”

Of Hamas door de knieën zal gaan weten we nog niet. Maar de Palestijnen?
Niet als je Hanien Zuabi (de eerste Palestijnse vrouw in de Knesset, namens de Palestijns-nationale Balad-partij) bezig hoort:
“Wat wij moeten zien te bewerkstellingen is dat het Israëlisch-Palestijnse conflict niet langer bezien wordt vanuit de invalshoek van de bezetting van 1967. Impliciet begrijpen alle Palestijnen dat het Israël en de Palestijnen draait om een conflict met een racistisch koloniaal project, dat op noties van etnische zuiverheid gestoeld is… We moeten met onze eis tot ‘volwaardig burgerschap’ in Israël de morele en politieke legitimiteit van het zionistische project ondermijnen en het tot zijn werkelijke status van een racistische, koloniale onderneming degraderen.”

Dus misschien toch nog voor betere duiding en begrip terugkeren tot 1948, lang voor Oslo?

 

juli 25, 2014 at 1:35 pm 1 reactie

IS DIT EEN OORLOG?

gaza-photo

De zoveelste oorlog tussen Israël en de Palestijnen – zo beschrijven de meeste media het gewapende conflict dat met de Israëlische aanval op Gaza weer is opgelaaid tot een orgie van geweld. Een oorlog is een gewapende strijd tussen twee min of meer gelijkwaardige vijanden. Wat we in Gaza zien is iets totaal anders: het is de naakte agressie van een door supermacht Amerika bewapend en gefinancierd leger tegen een weerloze burgerbevolking. Andermaal geven de gevestigde media door hun woordgebruik blijk van pro-Zionistische  vooringenomenheid. Aan Palestijnse kant “vallen slachtoffers” – of “burgers komen om.” Alsof het om een verkeersongeluk of een natuurramp zou gaan. Accurater zou zijn: “burgers worden gedood” als gevolg van een doelbewuste militaire en politieke strategie – daarover later meer. Wat zich in Gaza afspeelt is geen oorlog maar staatsterrorisme.

Objectiviteit als leugen

Israel under renewed Hamas attack” was op 8 juli de headline van de BBC, de “moeder van de objectieve journalistiek.” Blaming the victim is een oud spel. Ludo Abicht, een man die zich graag op de borst klopt als “onpartijdige” en “objectieve” waarnemer van het conflict in het Midden Oosten doet in een bijdrage voor deredactie.be hetzelfde. De Palestijnen hadden alle ellende kunnen voorkomen door de moord op drie Joodse jongeren publiek af te keuren. George Orwell is helemaal terug: terrorisme is “oorlog” als de terroristen een uniform dragen en superwapens ter beschikking hebben. Schijnmaneuvers en rookgordijnen heten “vredesproces.” Israël, een land dat al meer dan een halve eeuw Gaza en de Westbank illegaal bezet, zijn niet-Joodse bevolking discrimineert, collectieve straffen uitdeelt en tegenstanders zonder vorm van proces vermoordt, wordt de “enige democratie in het Midden Oosten” genoemd. “Vrede” in Gaza betekent voortzetting van de blokkade, uithongering van de bevolking, vernietiging van de infrastructuur en dood door drones. Zie: http://www.bostonglobe.com/opinion/2014/07/19/deprivation-gaza-strip/6HybezDQv6N0lGzsVWoB4N/story.html

ludo_abichtaaaa

Ludo Abicht

Een moord die van pas kwam

De aanleiding tot deze nieuwe golf van staatsterrorisme is de moord op drie jonge Joodse Israëli’s. Voor premier Netanyahu genoeg om alle registers van de haatpropaganda open te trekken. Netanyahu wees zonder enig bewijs Hamas als de schuldige aan en noemde de Palestijnen “menselijke beesten.” De moord op de Israëli’s was een zinloze daad van geweld, maar met het incident is meer aan de hand dan op het eerste gezicht lijkt. Alles wijst erop dat niet de dood van de Israëli’s maar de herwonnen eenheid tussen de Palestijnse rivalen Hamas en de PLO de ware aanleiding was voor de huidige escalatie. De drie Israëlische jongeren werden op 12 juni op de Westbank als vermist opgegeven, kort nadat Washington de Palestijnse eenheidsregering had erkend. Voor Netanyahu kwam de tragedie als een godsgeschenk. Hij zette onmiddellijk een grootscheepse internationale public-relationscampagne op, waarin Israël zoals steeds de rol van het onschuldige slachtoffer werd toebedeeld.

1404789174983.cached

Ayalet Shaked. Het ultra-nationalistisch parlementslid verdedigt zich door te verklaren dat de tekst op haar Facebookpagina een oud citaat is van een bevriende journalist.

Op de Westbank begon een koortsachtige “zoektocht” naar de vermiste Israëli’s. In werkelijkheid wisten de Israëlische inlichtingendiensten en de regering al enkele uren na de verdwijning dat de jongeren met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dood waren. Ook de voornaamste verdachten waren geïdentificeerd. Maar het publiek en zelfs de ouders van de jongeren werden in de illusie gelaten dat ze nog in leven waren. De pers kreeg het verbod om details over het onderzoek mee te delen. In plaats van de verdachten te arresteren gingen veiligheidsdiensten en militairen als bezeten tekeer in Palestijnse dorpen en steden. Onder het mom van “zoektocht” werden huizen opgeblazen en vrijwel alle leiders van Hamas gearresteerd. Zes Palestijnse jongeren – zeven volgens sommige bronnen – werden bij die actie gedood. Het Israëlische publiek werd intussen in een tsunami van haatpropaganda voorbereid op wat komen zou: de collectieve bestraffing van de 1,8 miljoen inwoners van Gaza. Ayalet Shaked, een lid van de regeringspartij Jewish Home riep in haar Facebookpagina op tot massamoord op de Palestijnen. Ook vrouwen en kinderen moeten volgens het parlementslid worden uitgeroeid: zij zijn immers de terroristen van morgen en hun moeders. De gelijkenis met de antisemitische propaganda van de Nazi’s is moeilijk te ontkennenVoor details zie:http://electronicintifada.net/content/netanyahu-government-knew-teens-were-dead-it-whipped-racist-frenzy/13533

Right wing demo, Jerusalem, 4.7.2014

Rechtse betogers roepen om wraak voor de moord op drie Israëlische jongeren

Gras maaien

The IDF does everything possible to limit civilian casualties in Gaza. Hamas exploits these efforts by encouraging Palestinian civilians to ignore the IDF’s warnings. Zo staat het te lezen op de website van de Israëlische Strijdkrachten (IDF). De meer dan 300 Palestijnse slachtoffers zijn dus in het militaire jargon “collateral damage.” en ook dat is een Orwelliaanse leugen. De uitleg van het IDF is dat de burgers van Gaza tegen de bombardementen gewaarschuwd worden met pamfletten en met de zogenaamde “knock on the roof” – een lichtere raket als voorbode van het hoofdmenu. De bewoners van een gebouw in Gaza krijgen op die manier een vijftal minuten de tijd geeft om zich in veiligheid te brengen. Vijf minuten: dat is het cynisme voorbij.

In werkelijkheid heeft het er alle schijn van dat burgers het echte doelwit zijn van de Israëlische terroristische actie. Het doel van Operatie “Beschermende Klif” is de rust in Gaza herstellen; het middel: burgers doden. Dat schrijft niet een fanatieke jihadist of anti-semiet maar de alom gerespecteerde Israëlische journalist Gideon Levy. De bevolking moet voldoende lijden om haar leiders van Hamas ervan te overtuigen dat de raketbeschietingen tegen Israëlische steden niet lonen, dat de prijs voor de burgers van Gaza te hoog is. Het is dezelfde gedachtengang die de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog motiveerde tot de criminele bombardementen die Duitse steden tot as en puin reduceerden en de bevolking decimeerden.. Het werkte toen niet, het werkt ook nu niet, maar intussen zijn er geen woorden voor het immense lijden van weerloze burgers.

Niet het einde van Hamas is het doel van Israël – dat zou immers de deur openen voor nog veel radicalere krachten. De bedoeling is de Palestijnse verzetsbeweging voldoende te verzwakken en tot voor Israël beheersbare proporties te reduceren. Daarvoor hanteert Israël een “Map of Pain” een diabolisch instrument om de pijn te doseren die nodig is voor de Zionistische doeleinden. Ook in de vorige “oorlogen” in 2008 (Operatie Gegoten Lood) en in 2012 (Pilaar van Defensie) waren burgers en hun bezittingen het echte doelwit. Het rapport van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties onder leiding van de Amerikaanse rechter Richard Goldstone stelde dat “De buitenproportionele destructie en het gebruik van geweld tegen burgers” deel uitmaakte van “een doelbewuste (Israëlische) politiek.”

“Het gras maaien” zo heet die politiek in het jargon van de Israëlische militairen, die ongetwijfeld een patent hebben op het bedenken van cynische codenamen. “Het gras” dat zijn immers de burgers die omkomen in de “precisiebombardementen.” Maar ook in de periodes van “vrede” tussen de steeds terugkerende massale Israëlische aanvallen is het gras niet veilig. Volgens de Israëlische mensenrechtenorganisatie B’Tselem vielen in 2006 in één jaar 600 Palestijnse doden in Gaza. Sinds 2000 is de dodentol opgelopen tot 4000 met 20000 gewonden, het resultaat van de huidige “maaibeurt” niet meegerekend. Zie: Mouin Rabbani, Israel Mows the Lawn

An-honest-Israeli-Jew-tells-the-Real-Truth-about-Israel1

Miko Peled

De moord op de Israëlische jongeren was het zoveelste incident in een lange reeks gewelddaden aan beide kanten. Een kettingreactie zonder einde en begin, zo lijkt het wel. Maar er is wel degelijk een begin, niet de stichting van de staat Israël in 1948, maar de Zionistische kolonisatie sinds het begin van vorige eeuw. De Zionistische ideologie, gebaseerd op de mythe van de “terugkeer” en de superioriteit van het Joodse volk, is al decennia lang de verantwoording voor grondroof, bezetting, diefstal van waterbronnen, vernietiging van huizen en olijfgaarden, collectieve straffen, moord zonder proces en naakte militaire agressie. Kritiek doen Zionisten steevast af als anti-semitisme, maar de meest vernietigende kritiek komt van Joden als Miko Peled, de zoon van een Israëlische oorlogsheld, opgegroeid in een zionistisch gezin, of Norman Finkelstein, uit een Pools-Joodse familie die nagenoeg helemaal is vermoord door de Nazi’s, of nog de Joodse intellectuelen waarvan Noam Chomsky de bekendste maar lang niet de enige is. Dat zijn in Zionistisch taalgebruik “zelfhatende Joden,” vele malen erger dan niet-Joodse anti-semieten. In Israël zelf wordt Joodse critici van het Zionisme – soms hardhandig – de mond gesnoerd. Zie deze hallucinante beelden van een Joodse manifestant die aan den lijve ondervindt dat Israël de “enige democratie in het Midden Oosten” is.

Johan Depoortere

21 juli 2014

juli 21, 2014 at 3:28 pm 5 reacties

GAZA: NEDERLANDSE EX-PREMIER KAPITTELT DE HUIDIGE

GAZA

GAZA

door Jef Coeck

De Nederlandse oud-premier Dries van Agt (CDA/katholiek) heeft premier Mark Rutte (VVD/liberaal) een brief geschreven over het conflict tussen Israël en de Palestijnen in Gaza.

Mark Rutte

Mark Rutte

De oud-politicus is helemaal niet te spreken over het optreden van Rutte in ‘Gesprek met de minister-president’. Dat gesprek noemt Van Agt een ‘horreur’. Volgens hem gebeurt het ‘zelden’ dat oud-premiers een actuele premier aanschrijven, maar kan hij nu ‘niet langer zwijgen’.

Van Agt stelt dat Rutte de machthebbers in Gaza ervan beticht dat zelanceerinstallaties van raketten opzettelijk naast of vlak bij scholen en ziekenhuizen hebben geplaatst.
“Berust die claim op onafhankelijke bronnen, of op wat Israëlische functionarissen je hebben ingefluisterd?”, vraagt Van Agt. Hij noemt het wel ‘terecht’ dat Rutte zei dat Israël het recht heeft zich te verdedigen. “Dat lijdt geen twijfel. Maar even onbetwistbaar is het dat die zelfverdediging proportioneel behoort te zijn. Tot dusver meer dan honderd doden in Gaza, merkte de interviewer op, in Israël geen enkele. Is dat proportioneel? Het is ontluisterend dat je die vraag bevestigend hebt beantwoord. Dat is schokkend”, schrijft Van Agt.
De 83-jarige oud-politicus veroordeelt ook de raketbeschietingen vanuit Gaza. Die vormen volgens hem een schending van het internationaal recht en moeten stoppen. Hij waarschuwt echter de verhouding ‘niet totaal’ uit het oog te verliezen. “Door de 1200 raketten die Hamas en andere militante groeperingen in de afgelopen dagen hebben afgevuurd, zijn enkele Israëli’s gewond geraakt en is enige materiële schade in Israël veroorzaakt. Er is één Israëlische dode te betreuren.”

 

Dries van Agt

Dries van Agt

Wat Van Agt verder stoorde in het televisieoptreden van Rutte was het ontbreken van enige empathie met het ‘immense leed van de weerloze Palestijnen’. “Voor zo veel nood en pijn, beste Mark, kun je toch niet ongevoelig blijven? Hoe is het mogelijk dat ons land zozeer faalt in het beschermen van de rechten van de Palestijnen? Israël schendt het internationaal recht dagelijks, al decennialang, op allerlei manieren, met ernstige gevolgen. Waarom laat je nooit daarover de vonken van je verontwaardiging van het scherm spatten?”, besluit de oud-premier zijn relaas.
LEES VOORAL de volledige brief:
http://rightsforum.org/open-brief-dries-van-agt-aan-mark-rutte

juli 17, 2014 at 12:01 pm 4 reacties

Oudere berichten Nieuwere berichten


Kalender

mei 2015
M D W D V Z Z
« apr    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Posts by Month

Posts by Category


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 785 andere volgers