Posts filed under ‘Midden Oosten’

HULPELOOS

Kaarsen voor de slachtoffers in Oregon

Kaarsen voor de slachtoffers in Oregon

Tom Ronse

Zelfs Obama leek zich machteloos te voelen. In zijn commentaar op de slachtpartij in Oregon, die eens te meer het werk was van een psychisch gestoorde, vereenzaamde jongeman die zich, volkomen legaal, een arsenaal van militaire wapens had aangeschaft, toonde de president zich verontwaardigd en bitter maar ook vermoeid en hulpeloos. “Op een of andere manier is dit routine geworden”, zei hij. “De verslaggeving is routine. Mijn reactie hier op dit podium is routine. De conversatie in de nasleep is routine. We zijn er verdoofd tegen geworden.”Hij sprak de hoop uit dat het land zou nadenken over de vrije wapenverkoop maar formuleerde niet één voorstel om die aan banden te leggen. Zo’n voorstel zou immers geen kans maken in het Congres, waar voor een ruime meerderheid “Gun control is not the answer” een dogma is dat boven de feiten staat. Wat dan wel “het antwoord” is weten die politici ook niet behalve dat ouders hun kinderen beter moeten opvoeden.  Maar voor de rest moeten we ermee leren leven. “Stuff happens”, zo luidde de reactie op de slachtpartij van de Republikeinse presidentskandidaat Jeb Bush. Die uitspraak vat de schouder-ophalende houding van vele Amerikanen goed samen. Of zoals de titel van een stuk in het satirisch blad The Onion het formuleerde: “No Way To Prevent This” says only Nation Where This Regularly Happens.”

Een citaat:

“This was a terrible tragedy, but sometimes these things just happen and there’s nothing anyone can do to stop them,” said Ohio resident Lindsay Bennett, echoing sentiments expressed by tens of millions of individuals who reside in a nation where over half of the world’s deadliest mass shootings have occurred in the past 50 years and whose citizens are 20 times more likely to die of gun violence than those of other developed nations. “It’s a shame, but what can we do? There really wasn’t anything that was going to keep this guy from snapping and killing a lot of people if that’s what he really wanted.” At press time, residents of the only economically advanced nation in the world where roughly two mass shootings have occurred every month for the past six years were referring to themselves and their situation as “helpless.”

Enkele dagen later, het bombardement van het hospitaal van Kunduz, en weer kwamen de kopstukken op tv om te zeggen dat hun hart bloedde voor de slachtoffers. En opnieuw, dat schouderophalend “stuff happens”. De generaals en ministers stelden het wel niet zo cru als Jeb Bush maar het kwam op hetzelfde neer. In een oorlog is collateral damage nu eenmaal overmijdelijk.

kunduz-msf-kliniek

De MSF-kliniek in Kunduz

En de oorlog stopzetten gaat niet. Ook wat dat betreft zijn we hulpeloos.  In Syrie vecht intussen haast half de wereld, de burgerbevolking vertrappelend. Niemand heeft een werkbaar idee over hoe die waanzin kan gestopt worden. Niemand heeft een oplossing voor de volksverhuizing die erdoor op gang komt. Te meer omdat die niet enkel gestuwd wordt door oorlog maar ook door armoede, werkloosheid, uitzichtloosheid die onvermijdelijk groeien naarmate  arbeidskracht overbodig wordt in de automatiserende  global assembly line. De menselijke drang om te overleven botst met economische wetten die we hulpeloos ondergaan want we vinden ze zo evident als de seizoenen en even onaantastbaar.

De belangrijkste habitat van mensen vandaag is de slum, de krottenstad. De jeugdwerkloosheid loopt in sommige landen op tot meer dan 80 procent. Geen wonder dat velen van hen geen andere toekomst zien dan misdaad of huursoldaat worden of martelaar die in de hemel zal beloond worden met 70 sexy maagden. Of vluchten.

refugees

De stroom van vluchtelingen naar Europa doet me denken aan de Titanic. Aan de paniek van de bevolking in de onderste dekken, toen het water begon binnen te stromen in dat onzinkbaar gewaande wonder van de moderne technologie. Om niet te verdrinken vluchtte iedereen die kon naar boven. In de hogere dekken probeerden sommigen de vluchtelingenstroom tegen te houden door, zoals de Hongaren, deuren op slot te doen. Maar vele anderen verwelkomden hen, gaven hen droge kleren en warme soep. Alles leek nog normaal op de opperste dekken. De restaurant was open, het orkest speelde, er was nog niemand aan het verdrinken en de kapitein verzekerde iedereen dat het schip op de goede weg was. Maar het zonk dieper en de vluchtelingenstroom verminderde niet. De stemming van de bewoners van de hoogste dekken keerde. Er werd steeds meer gepleit om de deuren dicht te houden en het teveel aan vluchtelingen overboord te gooien. Want we zijn machteloos om hen te helpen, werd er gezegd, machteloos om de oorzaak van hun vlucht weg te nemen. We moeten denken aan onze eigen plaats in de reddingsboten.

mural on migrants

De metafoor klopt niet. De passagiers van de Titanic waren inderdaad hulpeloos; er was niets dat ze konden doen om het zinken van het schip te beletten.  Wij denken alleen dat we hulpeloos zijn, dat we niets kunnen doen aan het wapengeweld, aan de natuurrampen, aan de epidemie van depressie en andere psychosociale ziekten, aan de onzekerheid, aan de oorlogen, aan de vluchtelingenstroom. Maar we veroorzaken ze allemaal zelf, er is geen ijsberg die ons lot onvermijdelijk maakt.  Maar het voelt wel zo, alsof we er niets aan kunnen doen. Behalve stemmen in onze democratische verkiezingen. Dat verandert weliswaar niets ten gronde maar zo hebben we toch een beetje het gevoel dat we niet helemaal machteloos zijn.

Hier in de VS hebben we de permanente verkiezingscampagne.  Presidentsverkiezingen zijn er maar om de vier jaar maar ze worden voorafgegaan door een jaar van spannende voorverkiezingen. Die worden op hun beurt voorafgegaan door jaren van campagne voeren waarbij de kiezer al via opiniepeilingen zijn voorkeur kan uitspreken en zelfs kandidaten kan elimineren.  De twee partijen zorgen voor een ruim aanbod van kleurrijke figuren. De debatten halen hoge kijkcijfers. Het is fascinerende entertainment. En spannend: wie de winnaar (of winnares) wordt is onvoorspelbaar.  Wat wel voorspelbaar is, is dat hij of zij de oorlogen van zijn/haar voorganger zal voortzetten en zich hulpeloos zal voelen tegenover het wapengeweld, de klimaatsverandering en al de rest.

titanic now

http://www.theonion.com/article/no-way-prevent-says-only-nation-where-regularly-ha-51444

oktober 7, 2015 at 3:39 am Een reactie plaatsen

DE ‘VERGETEN’ BUUR VAN SYRIË

Vluchtelingen (cijfers vorig jaar)

Vluchtelingen (cijfers vorig jaar)

 

door Lucas Catherine


Soms denk ik dat mijn geografische kennis leemten vertoont. Zo hoor en lees ik overal hoe de buurlanden van Syrië massaal vluchtelingen opnemen. De voorlopig meest recente cijfers:
Turkije: één miljoen achthonderd duizend Syrische vluchtelingen;
Libanon: één miljoen tweehonderd duizend;
Jordanië : zeshonderd duizend.
Maar… volgens mijn oude schoolatlas en zelfs volgens The Times Atlas heeft Syrië ook nog een ander buurland, Israël.
Israël, dus : nul vluchtelingen, nul, nefes in het hebreeuws.

UN in Golan

UN in Golan

 

“We kunnen nu zien wat er gebeurt als landen grip verliezen over hun grenzen”, zei de Israëlische premier Netanyahu (NRC 6 september). Hoewel hij niet specifiek verwees naar de vluchtelingencrisis in Europa, leek hij daar volgens persbureau AP wel op te doelen. Israël moet de grenzen goed controleren om te voorkomen dat het land wordt “overspoeld met infiltranten, arbeidsmigranten en terroristen”. Daarom heeft Netanyahu naar eigen zeggen opdracht gegeven een hek te bouwen aan de oostgrens van Israël. (Haaretz 13/9/20015). Voorts heeft hij een stilzwijgend pact gesloten met het Islamitisch Nusra front, dat iets verderop dan de Golan zijn eigen islamitische terreurstaat heeft uitgebouwd. Gepensioneerd generaal Michael Herzog, een voormalig stafchef verklaarde aan The Wall Street Journal “Nusra is a unique version of al-Qaida. They manage to cooperate with non-Islamist and non-jihadi organizations in one coalition … They are totally focused on the war in Syria and aren’t focused on us.” Ze laten Israël dus gerust. Nusra verdreef in juni wel de UNO vredestroepen op de Golan, zo waren er niet langer pottenkijkers die konden lekken over dit monsterverbond.

De premier stelt ook: “Israël is een klein land, we hebben niet de geografische en demografische mogelijkheden om de vluchtelingen op te vangen.” (nogmaals de krant Haaretz).

Dan haal ik mijn Atlas boven, maar u mag googlen op Wikipedia. Vergelijken we Syrisch buurland, Israël even met dat andere buurland, Libanon. Libanon heeft een oppervlakte van 10.000 km² , Israël is dubbel zo groot: 22.000 km². Libanon heeft een bevolkingsdichtheid van 562/km², Israël van 354/km² dat is 2/3de meer ruimte in Israël, maar volgens Netanyahu is het land dus te klein. Die nul/nefes aantal Syrische vluchtelingen in Israël tegenover de meer dan één miljoen in Libanon heeft dan ook helemaal niets met geografie te maken maar alles met de aard van het beestje. Libanon is namelijk een open staat. Israël niet. Israël is volgens zijn onafhankelijksverklaring van 14 mei 1948 “een Joodse staat”, een staat van alle joden ter wereld, en alleen van hen, zoals Theodor Herzl het formuleerde. Herzl is de stichter van de politieke beweging, het zionisme. Hij heeft Palestina gekoloniseerd en Israël opgericht; zijn foto hangt dan ook in alle openbare gebouwen. Volgens Herzl is Israël dus een staat voor enkel en alleen maar joden. De apartheidsstaat Israël wil en kan dan ook geen niet-joden opvangen. Ze hebben al last genoeg gehad om de oorspronkelijke Palestijnse bevolking grotendeels te verdrijven.

Golanhoogte

Golanhoogte

Israël zou nochtans wel wat kunnen doen, in een Syrisch territorium dat ze controleren, de Golanhoogte. Dit is volgens internationaal recht en volgens geen enkel land Israëlisch grondgebied, wel Syrisch grondgebied. Israël bezet sinds 1967 namelijk 1.200 km² van de Syrische Golan, een gebied groter dan de provincie Waals-Brabant. Daar zouden ze nogal wat Syriërs kunnen opvangen, heel wat meer dan in het Brusselse Maximiliaanpark.

Maar ja, dat zou ingaan tegen de principes van deze koloniale apartheidsstaat.

Van Lucas Catherine verschijnt in november ‘Jihad en kolonisatie’, met ook een bijdrage van Kareem el Hidjaazi.

september 16, 2015 at 3:45 pm 9 reacties

MIGRATIE VROEGER EN NU, EERST DOORNEN DAN PAS ROZEN

M1a

door Jef Coeck


‘L’histoire se répète.’ Eens was dit een dogma. Nu klinkt het als een vloek, of toch als een bewijs van historische onkunde. De waarheid ligt, inderdaad, ergens tussenin. Soms heten ze oorlogsvluchtelingen, dan weer asielzoekers, of economische migranten, veroveraars of volksverhuizers. Alle soorten van migratie hebben zich lang geleden al in onze streken voorgedaan.

De vluchtelingenstroom die we thans beleven vanuit het zuiden en het oosten kunnen we geen volksverhuizing noemen. Nog niet, maar het laat zich aanzien dat deze instroom nog een flinke tijd door zal gaan. In de geschiedenis van Europa zijn de migratiegolven een element dat niet overschat kan worden. Ze zijn zachtjes op gang gekomen, hebben eeuwen geduurd en grotendeels bepaald hoe de Europese constellatie er nu uitziet.

Ik heb het even niet over georganiseerde displacements, die door Stalin, Tito, Mao en andere heersers werden aangewend als middel tot onderdrukking. De volksverhuizingen uit onze ‘vaderlandse geschiedenis’ waren massabewegingen van groepen mensen die zich om allerlei redenen elders wilden vestigen. Enkele van die redenen zijn: oorlog, hongersnood, natuurrampen, en demografische groei. Ook roofzucht dient genoemd te worden.

Wat we op school aan ‘volksverhuizingen’ kregen opgediend was de trek van het noorden naar het zuiden en het westen, van Germaanse en andere volkeren, van de 4de tot de 6de eeuw na Christus. De val van Rome was het einde van de Oudheid en het begin van de Middeleeuwen. Maar daar ging wel een en ander aan vooraf.

M 2 Teutonen

Het startsein – bij wijze van spreken – werd al rond 120 v’o’o r onze tijdrekening gegeven door de Cimbren en de Teutonen. Kent u ze nog? De Cimbren kwamen uit Jutland, de Teutonen uit Sleeswijk-Holstein. Hoewel ze aanvankelijk niets met elkaar te maken hadden, worden ze toch in één adem genoemd. Dat komt omdat ze allebei naar de Donau trokken en zich vervolgens lieerden tegen de Romeinen. Die bleken toch sterker, de laatste Cimber sneuvelde in de Po-vlakte rond het jaar 100 v.C.

Carcassonne stad der Visigoten

Carcassonne stad der Visigoten

De Goten, afkomstig van het eiland Gotland en Zuid-Zweden, manifesteerden zich als de volgende golf. Aan de Zwarte Zee splitsten ze zich in Visigoten en Ostrogoten. De eersten namen de Balkan in beslag. De Ostrogoten stichtten een rijk van de Baltische Zee tot Zuid-Rusland. Ze werden overrompeld door de Hunnen en volgden die dan maar op een afstand. If you can’t beat them, join them. Ze hielden het in Zuid-Frankrijk, Italië en Noord-Spanje toch nog uit tot de 6de eeuw. De Goten zijn cultureel erg belangrijk omdat ze teksten hadden, meest religieuze, en een eigen schrift, het Gotisch, dat elementen bevat van het runenalfabet.

Attila in vol ornaat

Attila in vol ornaat

Toen waren daar de Hunnen, die we ook nog kennen als het ruitervolk zonder genade. Ze kwamen uit Mongolië, waar ze China bedreigden dat zijn befaamde muur bouwde om ze buiten te houden. Dat lukte niet helemaal. Aan de andere kant joegen ze ook de Germanen op en deden invallen tot diep in het Romeinse Rijk. Het was de tijd van de beruchte leider Attila, de ‘gesel Gods’. We schrijven 5de eeuw. Attila heerste als een koning en procrreëerde als een konijn. Dat maakte de opvolging na zijn dood (453) zo goed als onmogelijk. Zijn vele rechthebbende nakomelingen maakten elkaar af voor de erfenis. Binnen relatief korte tijd waren de Hunnen uit de geschiedenis verdwenen.
Dit zijn natuurlijk slechts de grote trekken van het verhaal. Er bestonden nog tal van andere volken die rondtrokken, zich vestigden, verjaagd werden, anderen verjoegen, zich settelden of uitstierven. Een kleine selectie? De Alamannen namen het gebied van de Boven-Rijn in bezit, de Bourgondiërs vestigden zich aan de Midden-Rijn, de Angelen en de Saksen veroverden Brittania, de Alanen, Vandalen en Sueven trokken door Gallië en vestigden zich in Spanje. Van hieruit veroverden de Vandalen ook Africa.

Het woord ‘verovering’ had vaak een heel eigen betekenis. Het is bekend dat het Romeinse Rijk de vestiging van Germaanse volken toeliet, door ze in te kwartieren als een soortement hulptroepen. Ze kregen een woning per familie en een derde deel van de bodem. Zo kon het gebeuren dat nieuwkomers hun eigen taal, recht, zeden en gewoonten konden handhaven. De Romeinse beschaving had aldus een onnadrukkelijke maar grote invloed op de ‘veroveraars’, zij het dat een volledige integratie uitbleef. Daarvoor was, inderdaad, de godsdienst verantwoordelijk. De Romeinen, die intussen het officiële christendom aanhingen, botsten met het Ariaanse christendom van de migranten. De volgelingen van Arius, een opperpriester in Alexandrië, ontkenden de godheid van Christus. Daar hield de wil tot vereniging op. Het resultaat is bekend : in 476 maakte Odoaker een einde aan het keizerrijk in het Westen. Het Byzantijnse Rijk bleef nog eeuwen bestaan en al die tijd woedde de Ariaanse discussie verder.

Arius van Alexandrië

Arius van Alexandrië

Welke parallellen en verschillen vallen er te trekken met de migratiegolven vandaag?
Een verschil is alvast dat ze in vroegere eeuwen van Noord naar Zuid verliepen. Nu is het omgekeerd. Maar in beide gevallen was/is er ook een inbreng uit het Oosten. Toch was Groot-Europa toen, als nu, de scène van het gebeuren.
Een overeenkomst is de traagheid waarmee alles verloopt. In vroege eeuwen lag dat aan de manke transportmiddelen, de slechte wegen en de onherbergzame natuur. Dat lijkt geen spat veranderd. Ook vandaag verhuizen (delen van) volkeren te voet of met gammele boten, langs wouden en door woestijnen en met tegenkanting van vele zijden.

De verstandige toegeeflijkheid van de oude Romeinen lijkt op onze dagen nog lang niet bereikt. Er wordt wel veel gezwaaid met dure woorden als ‘inburgering, speciale kredieten, humanitaire zorgen’ en wat al meer. Maar het blijft grotendeels bij woorden.
Het grootste verschil lijkt mij het geloof in de terugkeer van de migranten, eenmaal ze bij ons ‘op adem’ zijn gekomen. Dat geloof is merkwaardig. Remember de eerste gastarbeiders in ons land, begin jaren zestig. Ook toen werd gezegd dat de Italianen, Turken, Marokkanen, terug zouden keren eens hun pensioentje bereikt was. Nee, dus. They are here to stay.

De eerstvolgende vijftig jaar – dit is een voorzichtige schatting – zullen de normale condities van leefbaarheid niet hersteld zijn in Syrië, Irak, andere landen van het Midden en Verre Oosten, een groot deel van Afrika – plus streken en landen waar de normale leefcondities verdwijnen. Om allerlei redenen, zie hierboven.

M 6 vluchtelingen

De migranten/vluchtelingen/asielzoekers… die nu met de grootste moeite een ‘beschaafd’ land hebben bereikt zullen zich settelen, hun familie laten overkomen, ingeschakeld worden in de plaatselijke economie en de droom van terugkeer naar een geboorteland in puin, laten varen. Daar kunnen we blij om zijn of triest, maar er is geen andere weg.

Doemdenkers van het type –l’histoire-se-répète- zijn meer dan triest. Zij zien het einde naderen van onze ‘mooie westerse beschaving’. Kregen niet die brave, toegeeflijke Romeinen, vriendelijk voor barbaarse migranten, de doodsteek toegediend vanwege diezelfde migranten, zodat het Romeinse Rijk in het Westen– ook zo mooi en beschaafd – voorgoed verdween?

Nee, dus. De val van Rome was alleen technisch te wijten aan Odoaker en zijn huurlingenleger. Het was een wonder dat de totaal gecorrumpeerde Romeinse klassenmaatschappij niet al eerder was ingestort. Sinds het einde van de republiek onder Caesar (1ste eeuw v.C.) ging de aftakeling van Rome in versnelde vaart.

De val van Rome

De val van Rome

Er kwamen steeds meer volksopstanden, vanwege de hardvochtige en onrechtvaardige maaatschappelijke toestanden. In feite waren er nog maar twee klassen: de armen en de rijken. Een kleine kaste aan de top verrijkte zich ten koste van het ‘gewone’ volk en van de schatkist. Groot was bovendien het misprijzen van de opperklasse, zoals bv. blijkt uit teksten van de nog steeds veelgeprezen maar in-slechte edelman Cicero. Hij beschrijft het plebs als ‘ballingen, slaven, gekken, vluchtelingen, misdadigers, ontsnapte moordenaars’. In feite had hij het over: metselaars, schrijnwerkers, winkeliers, kopiisten, glazeniers, slagers, smeden, bakkers, ververs, touwslagers, leerlooiers, kortom beoefenaars van vrije en eerbare beroepen, die door het jarenlange slechte beleid en de schatkistplundering waren vervallen tot de staat van armoedige hongerlijders. In een aantal opstanden eisten zij gesubsidieerde broodprijzen, landhervormingen, openbare tewerkstelling, schuldverlichting en controle op de huurprijzen.

Marcus Tullius Cicero

Marcus Tullius Cicero

Wat ze kregen waren massa-executies en andere vormen van repressie. En ook de zogenaamde ‘brood en spelen’. Over de decadente spelen in het Circus Maximus zullen we het niet eens hebben. Maar als er al ‘brood’ werd uitgedeeld, was dat een karig rantsoentje tarwe of maïs waar hooguit een graanbrij uit te bakken viel.

Daar is de val van Rome aan te wijten, niet aan de pseudo-welwillendheid ten aanzien van migranten. Wie dus vandaag beweert dat onze ‘mooie’ beschaving tenonder gaat aan de ‘toevloed’ van vluchtelingen en asielzoekers, moet zich nieuwe geschiedenisboeken aanschaffen.

Begin alvast met ‘De moord op Julius Caesar’, van de Amerikaanse gewezen prof en publicist Michael Parenti (EPO, 2004)

Moord op Caesar

Moord op Caesar

september 11, 2015 at 9:35 am 5 reacties

DE KASSEIEN VAN DE KORENMARKT

SAM_2957; Gujarat, Rajasthan, India; 05/22/2008, INDIA-11398

Een opiniestuk zoals u er in uw krant geen zult lezen.

Tom Ronse

Immobiel zijnde na een operatie, heb ik de laatste weken veel Vlaamse televisie geconsumeerd. Ik heb heel wat knappe documentaires gezien en af en toe ook knappe fictie. De grootste teleurstelling was het Journaal. Ik vond de toon en inhoud vaak gezagsgetrouw, chauvinistisch, navelstarend, schandaalbelust, impliciet racistisch en oppervlakkig. Het is waar dat die adjectieven ook toepasselijk zijn op soortgelijke programma’s in Amerika maar de navel waar men daar naar staart is op zijn minst ietwat groter dan de Vlaamse. Wat er zich buiten het zakdoekje Vlaanderen afspeelt is blijkbaar vaak niet de moeite waard om in het Journaal te rapporteren.

Tenzij er een of andere connectie met Vlaanderen is. Liefst iets dat in de schandaalsfeer kan worden getrokken. Zo komt het onderwerp kinderarbeid en hongerlonen in India in de kijker als blijkt dat de stad Gent -die zich graag een progressief imago aanmeet-  zijn Korenmarkt heeft laten bedekken met kasseien die in dergelijke ellendige omstandigheden werden gemaakt.  Genant voor burgemeester Termont, gniffel gniffel. Het is een lelijke puist waar snel een pleister opgekleefd moet worden. Laat ons eens kijken, wat valt er aan te doen? Strengere controle op de naleving van de wet op kinderarbeid in India.  Europese en Amerikaanse invoerders onder druk zetten om van hun leveranciers in de “derde wereld”  te eisen dat ze zonder kinderarbeid werken en hun personeel fatsoenlijk betalen. Dat was het zo ongeveer, wat de tv- en krantencommentatoren erover te zeggen hadden.

Uit blogpot Donviona

Uit blogpot Donviona

De grondstoffen voor kasseien vind je in zowat alle werelddelen maar ze worden op zeer verschillende manieren geproduceerd. Grofweg zijn er twee methoden. De eerste is kapitaalintensief. Wie ooit een steengroeve bezocht in een hoog ontwikkeld land, zal het opgevallen zijn hoe weinig mensen je er aan het werk ziet. Bijna alles wordt gedaan met grote machines die vaak bestuurd worden door computers. Heel anders is de kasseiproductie in een land als India. Daar krioelt het van het werkvolk, groot en klein, die de stenen met voorhamers en ander lowtech alaam te lijf gaan. Natuurlijk is de productiviteit van zo’n Indisch bedrijf  veel lager. Om te kunnen concurreren met hightech steengroeven moeten de arbeidskosten er dus veel lager zijn.  Kinderarbeid en hongerlonen zijn daarvan het logisch gevolg. Schakel die uit, dan stijgen de productiekosten en daalt dus de winst. Tenzij de prijs van het product stijgt maar dan wordt het minder concurrentieel waardoor zijn markt zal krimpen.  Het kapitaal dat in deze ondernemingen geinvesteerd is, zal dus in beide gevallen gestimuleerd worden om naar elders te versluizen.

Een reportage in The New York Times illustreert het probleem goed. Ze betrof een vrouw in Zambia die lange dagen zwoegde om met een voorhamer rotsen in kleine stukjes te slaan. De keitjes werden gebruikt voor opritten van de villa’s van Zambiaanse rijken. Die rijken konden ook keitjes kopen van bedrijven die machines hadden om rotsen te verpulveren.  Zo’n machine deed in enkele minuten wat de vrouw een hele dag kostte. Geen wonder dus dat die dame nog geen 2 euro per dag verdiende.  Een ‘fatsoenlijk loon’ is dat niet.  Maar als ze een menswaardige vergoeding zou vragen, zou ze voor haar keitjes geen kopers meer vinden.

 Kinderarbeid in Myanmar

Kinderarbeid in Myanmar

Hetzelfde geldt voor de Gentse ‘kinderkopkes’.  Schaf de kinderarbeid daadwerkelijk af, betaal hogere lonen en vele van de steengroeven van Rajasthan die Gent hebben bevoorraad zullen hun werkzaamheden stopzetten. En dat in een streek waar er vrijwel geen alternatieve tewerkstelling is.

Kan Fair Trade een oplossing bieden? “Fair Trade” betekent dat de klanten hogere arbeidskosten absorberen en dus een prijs boven de geldende marktprijs betalen. Gezien de steeds bitsigere prijzenslag op de globale markt kan het dus hoogstens een marginaal fenomeen zijn. Per definitie een uitzondering, nooit de regel. Zeker niet in de huidige crisiscontext.

Kapitaal zoekt altijd op zijn minst de modale winstvoet en als het kan meer. Het heeft geen enkele reden om te blijven waar de winstverwachting ondermaats is.  Dat is ook het probleem in Griekenland. Het bedrijf  ‘Griekenland’ heeft een te lage winstverwachting om kapitaal aan te trekken.  Dus moeten zijn productiekosten verkleinen. Dat betekent meer sociale bezuinigingen en meer belasting. Dat betekent lagere lonen. De regering staat er voor de keuze: ofwel het desastreuze beleid van zijn voorgangers verder zetten ofwel de ‘Grexit’. De laatste mogelijkheid lijkt steeds dichterbij te komen. Beide opties leiden naar een pauperisatie van de reeds zwaar getroffen werkende en werkloze bevolking. De laatste wellicht het snelst.

Het is een ijzeren logica waar geen Syriza tegen opgewassen is: ofwel maak je het kapitaal naar zijn zin ofwel vlucht het weg. Je kunt het niet tegenhouden.  En zonder sta je nergens in een kapitalistische wereld. De crisis-context versnelt de tendens.  Het kapitaal zoekt een veilige haven en Griekenland  is dat niet.

grexit-comic

Zelfs als er geen krisis zou zijn, zouden de vooruitzichten somber zijn voor de kasseihakkers van Rajasthan, voor de Grieken en uiteindelijk voor ons allemaal.  Welke richting gaat de geschiedenis uit? Veel is onvoorspelbaar maar zeker lijkt dat de opmars van de informatie-technologie zal verder gaan. Nog meer dan vandaag zal de automatisering de productiekosten van kasseien en al de rest verlagen. Om concurrentieel te blijven zullen lowtech bedrijven in landen als India  niet anders kunnen dan nog lagere lonen te betalen. Hongerlonen die ouders dwingen hun kinderen te verhuren of te verkopen.  Daar kunnen campagnes tegen kinderarbeid en tegen mensenhandel niet aan verhelpen.

De automatisering (niet alleen van productie maar ook van diensten) impliceert dat ook in de meest ontwikkelde landen meer en meer banen zullen verdwijnen. Maar voorlopig is het vooral de minder concurrentiele rest van de wereld waar vele miljoenen mensen niet winstgevend en dus “overbodig” worden. Een van de gevolgen is dat duizenden aanspoelen op Europa’s kusten. Ze zijn slechts een voorhoede.

Ook daar hebben de politici geen oplossingen voor tenzij krankjorum ideeen zoals het bombarderen van boten waarvan men vermoedt dat ze gebruikt worden door smokkelaars. Alles wat ze voorstellen, of het nu over kinderarbeid gaat of over Griekenland of over bootvluchtelingen of over klimaat-opwarming, zijn pleisters op een houten been. Struisvogels zijn het, met hun kop diep in het zand.

Men heeft geen oplossingen. Evenmin voor de globale economische krisis. In de voorbije jaren is men ze te lijf gegaan met bezuinigingen en met stimulerende maatregelen maar niets kon beletten dat de globale schuldenlast steeds zwaarder werd. De economie is niet winstgevend genoeg om die last te dragen dus moeten de schulden groeien om de ineenstorting naar de toekomst te verschuiven. “Het verleden verslindt de toekomst”, zoals Thomas Piketty opmerkte. De impotentie van die uiteenlopende politieken geeft aan dat het hier niet zozeer gaat over een krisis die het gevolg is van een verkeerd beleid dan wel om een systeemskrisis, zelfs een beschavingskrisis. Fundamentele kenmerken van onze beschaving – hoe en waarom we dingen doen en maken, hoe we omgaan met anderen, onszelf, de natuur, de andere dieren- zijn in konflikt met de krachten die deze beschaving in het leven heeft geroepen. Anders gezegd: productie voor de markt, voor winst, en alles wat ermee samenhangt, wordt steeds minder verzoenbaar met de menselijke drang om te overleven, om zich te ontplooien.

Uit de puinen van dit konflikt zal misschien een nieuwe beschaving verrijzen. Hoe die er uit zal zien, kunnen we nog niet weten. Zoals “Het Zesde Metaal” zingt:

 

“Miskien is’t nog te vroeg,

Miskien is’t nog niet donker genoeg”.

 

 

juni 19, 2015 at 11:44 pm 2 reacties

WRANG

wrang 1

door Walter Zinzen
Tijdens de Kerstvakantie was op Klara ’s middags een gesprek te horen met gasten die genoten van een feestelijke
maaltijd. Een van die gasten was Paul Van Nevel. Terloops liet hij zich ontvallen dat hij nog nooit was gaan stemmen omdat hij niet geloofde in het democratisch karakter van verplichte verkiezingen. Tot 25 mei vorig jaar. Toen vond hij het wél nodig om zijn stem te laten horen, maar helaas, zo zei hij, het was hem niet gelukt de N-VA tegen te houden. Hij maakt zich nu grote zorgen over het welzijn van de democratie in ons land. Vreemd hoe een mens die meer geboeid wordt door muziek dan door politiek een analyse maakt die scherper en vooral correcter is dan die van de meeste journalisten en politicologen.

De gespreksleiders echter wisten niet gauw genoeg van onderwerp te veranderen, ook al was de andere gast Herman Van Rompuy, iemand die naar eigen zeggen niets van muziek kent maar toch enige politieke ervaring heeft. De Kerstsfeer laten verpesten door gelamenteer over de N-VA , dat was kennelijk niet de bedoeling. Toch sprak Van Nevel profetische woorden op een moment dat van Charlie, Parijs en Verviers nog geen sprake was. Want hij had natuurlijk wel gelijk : we zijn stilaan maar zeker op weg naar een democratisch verkozen , autoritair geleide, eenpartijstaat. Dat was al merkbaar voor de verkiezingen van vorig jaar .

Bart De Wever had toen maar één minister in de Vlaamse regering . Toch slaagde hij erin een onderwijshervorming, die hem niet zinde, deskundig om zeep te helpen , ook al moest hij daarvoor zijn eigen fractie schofferen. Nu hij de grootste partij van het land leidt is het hek helemaal van de dam. Hij wou een regering zonder socialisten : hij heeft ze. Hij steekt het ook niet weg. Zonder enige gêne heeft hij het over “zijn” coalitie, of het nu om het Antwerps stadsbestuur, de Vlaamse of de federale regering gaat.

Hij wil niet dat die federale regering onderzoekt of het verbod op cannabis kan worden opgeheven ? Het onderzoek komt er niet. Is er sprake van een tax shift of een tax lift? Alleen als De Wever hoogst persoonlijk het daarmee eens is. De Wever wil dat buitenlandse imams strenger worden gecontroleerd? Zijn staatssecretaris voor Deportatie bedient hem op zijn wenken. De Wever wil het leger inzetten in de strijd tegen terreur? Soldaten trekken de wacht op. De Wever wil de burgerlijke vrijheden inperken ‘om onze veiligheid te waarborgen’? De regering pakt uit met 12 maatregelen die exact dat doen. Het parlement, de enige verkozen instelling waarover we beschikken , komt er niet aan te pas of hooguit in een later stadium met de bevoegdheid alles goed te keuren wat de door De Wever aangestelde ministers hebben beslist. Maar niet alleen in de politiek, ook elders ziet men zijn kans schoon om Big Brother de kans te geven zijn neus te steken in zaken die hem niet aan gaan.

Zo kwam onderzoeksrechter Philippe Van Linthout , lieveling der dames dank zij zijn TV-optredens, onbeschroomd vertellen dat de regeringsmaatregelen niet ver genoeg gaan. Onderzoeksrechters moeten niet alleen telefoons kunnen afluisteren, nee, ze moeten ook het recht krijgen te lezen wat er op onze computers , smartphones en ander elektronisch dan wel digitaal gereedschap staat , het recht om te hacken dus, ja, zo noemde hij het. Hij gaf toe dat de burger dit niet aangenaam zou vinden, maar wat moest dat moest. Want alleen zo kun je terreuraanslagen voorkomen. Zijn woorden waren nog niet koud of minister van Justitie Geens repte zich om een wetswijziging aan te kondigen om de onderzoekrechters hun zin te geven.

Is daar allemaal , met veel mitsen en maren, nog begrip voor op te brengen , de gebeurtenissen in Verviers tonen aan dat de grenzen van het aanvaardbare toch ver overschreden worden. Twee verdachten werden bij de “opkuisoperatie”, zoals minister Jambon het noemde, afgemaakt. Of beter gezegd : geneutraliseerd dan wel uitgeschakeld. Veel woorden werden er niet aan vuil gemaakt : de verdachten hadden het vuur geopend en dus moest de politie terugschieten. Einde verhaal. Niemand stelde een kritische vraag, geen journalist, geen politicus, geen advocaat. Integendeel, lof alom voor het optreden van de elite-eenheid , door politiebaas De Bolle “professioneel en efficiënt” genoemd.

Nu weet ik niet wat u ervan vindt maar als de politie bij een ‘operatie’ mensen vermoordt dan word ik instinctief ongemakkelijk. Onwillekeurig denk ik dan terug aan wat de ongewapende Jonathan Jacob is overkomen, ook om het leven gebracht door een “elite”-eenheid. Je zou toch verwachten dat er op zijn minst een onderzoek wordt ingesteld om na te gaan of de agenten in Verviers er werkelijk alles aan gedaan hebben om de verdachten levend in handen te krijgen. Al was het maar om ze te kunnen ondervragen over andere betrokkenen. Let wel : het ging hier om verdachten, niet om door de rechter veroordeelde misdadigers.

oef, wat voel ik me veilig nu...

oef, wat voel ik me veilig nu…

Zeker, er werden kalasjnikovs en ander oorlogstuig in hun appartement gevonden , lieverdjes zullen het allicht niet zijn geweest. Maar zolang een onpartijdig onderzoek niet heeft vastgesteld dat de agenten in Verviers niet anders konden dan de twee vermoedelijke jihadisten af te maken, is hier sprake van een standrechtelijke executie. Dat geldt, het spijt me zeer, ook voor de drie moordenaars die in Parijs werden “geneutraliseerd”. In ons land en in Frankrijk is de doodstraf , net zoals in ieder ander beschaafd land , afgeschaft. Nergens staat vermeld dat dit niet geldt voor jihadisten. Of dat agenten op eigen houtje de doodstraf mogen uitvoeren – behalve dan in het geval van wettige zelfverdediging.

Maar gelden in de strijd tegen terreur nog wel wetten ?
De lijst van vermoorde moordenaars wordt alleszins indrukwekkend lang : Osama bin Laden, Khadaffi, Saddam Hussein, en de tientallen door Amerikaanse drones ‘uitgeschakelde’ terroristen . Waarbij ook nog eens vele onschuldigen omkomen. Lijkt deze vorm van terreurbestrijding niet erg veel op terrorisme?

Ik dacht dat één van de Westerse waarden ,waar we zo trots op zijn en die op de massademonstratie in Parijs eensgezind door zovelen zijn verdedigd , de democratische rechtsstaat was. Om te voorkomen dat schurken vrijuit gaan als ze in eigen land niet terecht kunnen staan, hebben we zelfs een Internationaal Strafhof opgericht – dat tot op heden alleen Afrikanen heeft berecht. Geen Stalins of Mao’s meer die vredig in hun bed ontslapen zonder dat ze ooit ter verantwoording zijn geroepen voor hun misdaden. Dat was de gedachte. Maar ook dat ze zouden worden beoordeeld door onafhankelijke rechters en niet gelyncht door politiemensen, militairen of opgewonden menigtes. De oorlog tegen het terrorisme heeft evenwel de oude, bijbelse, wet van oog om oog en tand om tand weer tot leven gewekt. Zo verlagen we ons tot het niveau van degenen die onze samenleving willen ontwrichten. Wrang. Zo winnen de terroristen alsnog. Al is het dan vanuit het graf. Heel wrang.
wrang 3profeet

januari 19, 2015 at 1:20 pm 22 reacties

BEELDENSTORM OM CHARLIE

Bibi boven

Bibi boven

door Lucas Catherine

Als fanatiek lezer van Hara-kiri, de voorloper en peetvader van Charlie-Hebdo is mij een en ander opgevallen. U kent Hara-kiri niet?
Kijk, deze cover heb ik nog gebruikt om op mijn studentenkot een alternatieve kerststal te monteren:

Hara-kiri

Hara-kiri

Wat is mij opgevallen? Een beeldenstorm aan moslim kant en aan joods-Israëlische kant.
Er is ten eerste het verbod om de profeet af te beelden. Dat staat nergens in koran of wet, en hoe verder men terug gaat naar de tijd van de profeet, hoe minder het gerespecteerd werd. Dit is hoe Al Biruni (973-1048), wiskundige en historicus de profeet liet preken in Medina:

C 2 Mohamed1Biruni

En dat heeft lang geduurd, zelfs tot in de jaren 1920, kijk maar naar deze prent uit Algerije.

Mohammed vlucht naar Medina

Mohammed vlucht naar Medina

Het waren vooral streng gelovigen die het respecteerden. Het verbod gold wel voor afbeeldingen in de moskees en andere religieuze ruimten. Het is pas met de opkomst van de Wahabieten en hun oliedollars, dollars waarmee ze hun integristische visie konden verspreiden, dat de meeste moslims zijn gaan denken dat dit de wet is. U kent de Wahabieten niet? Wel dat zijn die achterlijke Saoedi’s die van de Belgische overheid sinds 1967 de Grote Moskee van Brussel mogen beheren.

Het jodendom kent nog een strenger verbod, daar mag je zelfs de naam van God niet uitspreken en als je Hem in een tekst wil vermelden doe je dat met …. Puntjes. Meer nog, orthodoxen zijn ook tegen het afbeelden van vrouwen. Want de vrouw is des duivels en oorzaak van vele zonden. En dat kon je ook in Israël zien. Een ortodoxe krant liet alle vrouwelijke politici in de betoging van Parijs verdwijnen:

Merkel weggegomd naast Hollande (vgl. bovenste foto)

Merkel weggegomd naast Hollande (vgl. bovenste foto)

Wie dan wel vrolijk in beeld wou, ook al was hij niet echt uitgenodigd door president Hollande was Bibi Netanyahu. Haaretz beschreef zijn gedrag zo: “Net zoals je Israëlische toeristen in het buitenland kan herkennen aan hun luidruchtigheid en hun lomp gedrag, kon je niet naast de Israëlische premier kijken… Hij schoof naar de eerste rij en duwde de president van Mali (die naast Hollande liep nvda) van zich af, alsof die een Afrikaanse asielzoeker was in het opvangkamp van Holot.”
In Israël leverde dit een nieuw videospelletje op “Push Bibi”:

Het Bibi-speeltje

Het Bibi-speeltje

Ook zijn speech waarin hij alle joodse Fransen opriep om naar Israël te emigreren stootte op bijtende commentaar, van Amira Hass, in dezelfde krant: “Franse joden kunnen in Jeruzalem komen wonen en hun Franse nationaliteit behouden. Dit terwijl Israel de verblijfsvergunning intrekt van Palestijnen uit Jeruzalem die omwille van werk of andere redenen een verblijfsvergunning in een ander land verkregen. In feite worden ze zo uit hun land verdreven. Een Franse jood kan twee huizen bezitten: een in Israël en een in Frankrijk. Een Palestijn die in zone C (dit deel van de Westbank onder volledige controle van Israël) een huis heeft en zijn familie bezit ook een huis in zone A (het deel van de Westbank dat onder beperkt Palestijns bestuur staat), verliest zijn huis in zone C. Dit is de manier waarop het Westen, dat toestaat dat joden een dubbele nationaliteit bezitten, deelgenoot wordt aan de verdrijving van de Palestijnen.”

Kan u Amira Hass volgen? Wel moeilijk om hier een cartoon bij te vinden.

C 6

januari 16, 2015 at 3:54 pm 2 reacties

EEN PALESTIJNSE STAAT VOOR ISRAËL

Mahmoud Abbas

Mahmoud Abbas

door Lucas Catherine

Heeft de Heilige Geest zijn Palestijns licht laten schijnen over Europa, of was het de Ster van Bethlehem? Zowel het Britse House of Commons als het Spaanse, Franse, Portugese en Ierse parlement hebben Palestina als staat erkend. Zelfs onze Reynders, die nog niet zo lang geleden in Israël een boompje ging planten op een verwoest Palestijns dorp, zegt erover te denken de Staat Palestina te willen erkennen.

Bizar. Vooral als je erover nadenkt: Zij erkennen immers iets dat niet bestaat, namelijk de Staat Palestina. Want wat is een staat? Alhoewel Wikipedia de bijbel niet is, laat staan een wetboek, laten we eens kijken wat daar wordt gezegd: Een staat is een in hoge mate soevereine organisatie die gezag uitoefent op de bevolking die binnen een bepaald afgebakend grondgebied woont. Zij vertegenwoordigt deze bevolking naar buiten toe en beschikt over de benodigde machtsmiddelen, bijvoorbeeld een geweldsmonopolie.

Of in de Franse versie, En droit international, un État souverain est vu comme délimité par des frontières territoriales établies, à l’intérieur desquelles ses lois s’appliquent à une population permanente, et comme constitué d’institutions par lesquelles il exerce une autorité et un pouvoir effectif.
Kortom er moet een grondgebied zijn dat met grenzen is afgebakend en de staat moet over een gezag beschikken dat effectief de macht uitoefent en daartoe over de nodige machtsmiddelen beschikt.

Terug naar de Palestijnse Staat die we zo nodig moeten erkennen.

Een duidelijk afgebakend grondgebied

Dit kan je moeilijk zeggen van de meer dan 35 territoriale eilandjes – vaak niet groter dan Baarle-Hertog – die sinds Oslo (1993) zone A & B van de bezette Westelijke Jordaanoever worden genoemd en waarover Mahmoud Abbas president is. Dit kan je geen territorium van een staat noemen. Naar de rest van de definitie hoeven we dan ook niet te kijken.

Alternatieve mogelijkheid, die staat beslaat de hele Westelijke Jordaanoever + Gaza, door Israël bezet sinds 48 jaar. Maar dat gebied is lang niet meer in de staat dat het toen was, want ondertussen vermeerderd met een joodse kolonistenbevolking van meer dan een half miljoen , verspreid over 130 kolonies en 120 mizpe (uitkijkkolonies), met elkaar verbonden door een betonnen netwerk van 800km ‘joodse’ wegen, bruggen, tunnels en viaducten. Gaat die Palestijnse staat soevereiniteit uitoefenen over die kolonistenbevolking ? No way zeggen ze in het hebreeuws. Alles afbreken en de kolonisten doen verhuizen? Zeven keer rond al die kolonies lopen en dan hard schreeuwen, zoals volgens de Bijbel de muren van Jericho werden tot puin herleid? Goet mesjogge, zeggen ze in het jiddisch. Voor deze optie moet je meer dan goedgelovig zijn.

Een effectief, controlerend gezag

Verder moet er dus volgens onze definities een autoriteit aanwezig zijn die effectief gezag uitoefent. De Palestijnse Autoriteit, zal u zeggen. Hoeveel autoriteit of macht heeft die? Als je door Ramallah loopt en al die grote administratieve gebouwen in lokale natuursteen ziet, zou je denken: een mooi uitgebouwde staat. Maar als je de gevels beter bekijkt blijkt wat anders. Op bijna alle ministeries, lokale overheidsgebouwen, scholen, ziekenhuizen, wooncomplexen,gemeenschapscentra, zelfs op organisaties die voor rechtsbijstand zorgen, prijkt de tekst: Funded by… Geschonken door… Je kan er niet naast kijken, net zoals je niet naast de Israëlische militaire aanwezigheid kan kijken.

Wat we als normale dienstverlening van een overheid verwachten gebeurt hier door hulporganisaties. Internationale of meestal Ngo’s, terwijl volgens internationaal recht en de Conventies van Genève al die infrastructuur door de bezetter moet worden onderhouden. Niet Israël betaalt die factuur van zijn bezetting, maar de donors, vooral de Europese Unie.
Op de Westelijke Jordaanoever ontvangt een op vier Palestijnen zijn wedde van de PA. In de stad waar die Autoriteit zetelt, Ramallah is een grote economische luchtbel ontstaan met een middenklasse die een derde intifadah niet direct ziet zitten. Teveel te verliezen. Max Blumenthal beschrijft het zo: “De neoliberale donor-economie fungeert daarbij als een laboratorium, waar geëxperimenteerd wordt met het onderkoelen van het Palestijns Verzet.” En dat lukt aardig met Abbas & C°. De PA is ondertussen gedegenereerd tot een Arabisch regime als een ander: corrupt, autoritair, zonder respect voor zijn burgers.

Het reële, niet-bestaande Palestina

Het in 1967 bezet gebied wordt de facto beheerd door een triade die bestaat uit de Israëlische bezettingsmacht, internationale donors en de Palestijnse autoriteit. Israël is niet alleen aanwezig via de zogezegde Civil Administration (in feite het Militaire Bestuur) maar ook door haar bezettingsleger dat deze Palestijnse ‘Autoriteit’ (PA) aan banden legt en haar bijvoorbeeld het beheer ontzegt over essentiële elementen als land- en water. Meer nog op basis van de Oslo-akkoorden controleert Israël meer dan 60% van de inkomsten van de PA, voornamelijk via het feit dat Israël de meeste belasting heft in het gebied en die pas doorstort naar de PA, als die zich volgens Israëlische normen gedraagt, dwz niet de minste vorm van verzet pleegt.
Maar de PA heeft toch een eigen troepenmacht? Maar die voldoet zeker niet aan onze definitie die het had over een geweldsmonopolie, integendeel. ‘President’ Mahmoed Abbas kreeg een legermacht, maar deze ‘veiligheidstroepen’ worden opgeleid, gecontroleerd en gefinancierd door de VS. Ze werken samen met het Israëlische leger en de Israëlische geheime dienst Shin Beth. Wat de Palestijnse academicus en voormalig lid van het Israëlisch Parlement, Azmi Bishara de uitspraak ontlokte: ‘Vroeger zouden we dat collaborateurs hebben genoemd, nu moeten wij ze onze vertegenwoordigers noemen”. Over de corruptie binnen de PA zullen we het niet hebben. Corruptie is geen norm om al dan niet een staat te erkennen.

Erkenning van de Staat Palestina is een erkenning van de status quo

Deze ‘staat’ wil men dus erkennen. Waarom? Om de fictie van de ‘Twee Staten Oplossing’ waarop sinds Oslo (1993), het zogezegde Vredesproces steunt, te kunnen volhouden. Dat proces is dus nu al 22 jaar aan de gang, met als enig resultaat verdere verloedering van de Palestijnse ‘Autoriteit’ en een doorgedreven kolonisering, zowel qua aantal kolonisten als qua grondroof ten koste van de Palestijnen.

En, niet te vergeten het gaat om ‘Twee Staten’, dit houdt eigenlijk in dat men Israël wil laten zoals het nu is: een staat ontstaan uit kolonisatie en discriminatie van de oorspronkelijke Palestijnse bevolking , die nog altijd verder koloniseert en discrimineert binnen zijn grenzen van voor 1967. Zo is 93% van het land binnen de staat Israël eigendom “van heel het joodse volk” en krijgen de Palestijnse Israëli’s (20% van de bevolking) er geen toegang toe.

Het geval Galilea

Tamra en omgeving

Tamra en omgeving

Ik illustreer dit aan de hand van een concreet voorbeeld: Tamra, een stad gelegen aan de baai van Haifa en Akka. Toen ik er voor het eerst kwam in 1973 telde het zo’n 10.000 inwoners, nu zijn dat er 30.000, louter Palestijnen. De kleine helft hiervan is afkomstig uit dorpen die in 1948 door Israël werden verwoest. Zij zijn dus interne vluchtelingen. Hoe ziet het landbeheer eruit?

Tamra ligt in de heuvels van Galilea, een gebied waar 80% van de inwoners nog Palestijns is. Een gebied ook dat Israël al sinds de stichting van de joodse staat wil verjoodsen. Daarom werden er op grond van Tamra en omliggende ( verwoeste) Arabische dorpen zeven settlements, eigenlijk ‘interne kolonies’ opgericht, zogenaamde mizpe (uitkijkposten).
Segev (gesticht in 1957, nu 1.100 inwoners)
Koranit (gesticht in 1978, nu 655 inwoners)
Shekhanya (gesticht 1980, nu 637 inwoners)
Manof (gesticht 1980, 687 inwoners)
Rakefet (gesticht 1981, nu 761 inwoners)
Moreshet (gesticht 1996, nu 1.200 inwoners)
En Mizpe Aviv (gesticht 1981, nu 700 inwoners)
Een totaal dus van zo’n zes duizend joodse settlers die van op hun heuveltoppen de Palestijnse stad Tamra domineren.
Mizpe Aviv ligt het dichtst bij Tamra, opgericht op grond van Tamra. De oorspronkelijke eigenaars van die grond zijn er niet welkom: In november 2009 besliste Mizpe Aviv dat men alleen in hun dorp kon komen wonen als men ‘de Joodse en Zionistische waarden’ onderschreef.

Luchtopname Tamra

Luchtopname Tamra

Al deze settlements zijn gegroepeerd in een Regional Council, waar de stad Tamra geen lid van is. Die Council, met in het totaal 15.000 inwoners (er zijn ook kolonies lid van die iets verder van Tamra liggen) kreeg 200 km² land toegewezen. Tamra behield slechts 29 km². Of hoe de helft minder, maar joods volk zeven maal meer land krijgt toegewezen; land, niet te vergeten onteigend van Arabische dorpen.
Nog dit detail. De straatverlichting in de zeven mizpe heeft een andere kleur dan die van Tamra: wit tegenover geel. Kwestie van als het erop aankomt men vanuit de lucht duidelijk kan zien wie men aanvalt: joodse of Palestijnse ‘staatsburgers’.

Rellen Tamra

Rellen Tamra

Tijdens de recentste oorlog van Israël tegen Gaza manifesteerden er meer Palestijnen in Galilea dan in Ramallah, hoofdstad van de Palestijnse ‘Autoriteit’.

We mogen dus zeker niet vergeten dat de pendant van de erkenning van een Palestijnse staat inhoudt dat men dus ook die andere staat, Israël laat voor wat hij is, een etnisch-discriminerende joodse staat.
De Heilige Geest heeft blijkbaar zijn werk niet echt gedaan, en Europa volgt niet de ster van Bethlehem maar die van David.

Pal 5 TamraRel

januari 1, 2015 at 4:37 pm Een reactie plaatsen

Oudere berichten Nieuwere berichten


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.060 andere volgers


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.060 andere volgers