Posts filed under ‘Midden Oosten’

DE ZWARTE KANT VAN BOB DYLAN

Bob Dylan in Tel Aviv in 2011

Bob Dylan in Tel Aviv in 2011

De zwarte kant van Bob Dylan: zijn steun aan Israël.

door Lucas Catherine

In 1983 bracht Dylan zijn album Infidels uit. Daar staan twee onbehagelijke liederen op: eentje tegen de vakbonden Union Sundown en eentje pro-Israël: Neighborhood Bully. In dit laatste wordt de zionistische staat afgeschilderd als slachtoffer van geweld door zijn Arabische buren:

Well, the neighborhood bully, he’s just one man
His enemies say he’s on their land
They got him outnumbered about a million to one
He got no place to escape to, no place to run
He’s the neighborhood bully.

De invasie door Israël van Libanon was toen net een jaar geleden, en het bloed was nog maar net opgedroogd in Sabra & Shatilla.
In het lied toont hij verder een grote onwetendheid over de massale militaire steun van de VS aan Israël want, zingt hij:

He got no allies to really speak of
What he gets he must pay for, he don’t get it out of love
He buys obsolete weapons and he won’t be denied

Tien jaar eerder, in 1971, schreef Anthony Scaduto in The New York Times over zijn relaties met terreurrabbijn Kahane, diens Kachpartij en de Jewish Defense league: “Dylan’s interest in Israel and Judaism led him, over a year ago, into an unexpected relationship with Rabbi Meir Kahane and the Jewish Defense League.” Dylan bezocht meermaals meetings van de fascistische Jewish Defense League en er werd zelfs gesuggereerd dat hij ze financieel steunde. Scaduto schreef een biografie van Dylan, een basiswerk.
Nu nog is Bob Dylan een fervent tegenstander van de BDS-boycotbeweging.

Gelukkig is het alleen maar de Nobelprijs voor Literatuur die hij kreeg en niet die voor de Vrede.

Lees meer:
https://electronicintifada.net/blogs/michael-f-brown/bob-dylans-embrace-israels-war-crimes

oktober 22, 2016 at 6:15 pm 1 reactie

ELIE WIESEL EN DE HOLOCAUSTINDUSTRIE

559601613

Elie Wiesel, de mensenrechtenprofeet en ziener met een blinde vlek ter grootte van het Midden-Oosten.

Nobelprijswinnaar voor de vrede Elie Wiesel, is op 87- jarige leeftijd gestorven. Van de doden niets dan goed en in de media – reguliere en sociale – gonst het dan ook van de loftuitingen op de man die zowat het geweten van de wereld wordt genoemd. Alle remmen los bijvoorbeeld in een opiniestuk van Patrick De Wael in De Morgen. Mark Van de Voorde, voormalig hoofdredacteur van Kerk en Leven en speechwriter voor Yves Leterme, bestaat het om Wiesel op Facebook bezorgdheid om de Palestijnen toe te dichten en wie kritiek heeft uit te maken voor anti-semiet en Nazi. Dat Wiesel, volgens Noam Chomsky een “akelige bedrieger,” tegelijk een nooit aflatende propagandist was van de racistische apartheidsstaat Israël wordt zorgvuldig onder de mat geveegd. Meer nog: Facebook neemt de rol van censor op zich en verwijdert een post van Ludo De Brabander waarin hij dat aspect van de Nobelprijswinnaar analyseert.

2836826487-2

Elie Wiesel in Buchenwald. Er is twijfel of  de rood omlijnde man wel degelijk Wiesel is.

Elie Wiesel dankt zijn naam en faam – en zijn Nobelprijs – aan het boek “Nacht” waarin hij zijn kampervaringen beschrijft. Wiesel wordt in 1944 als 16-jarige naar Auschwitz en later naar verschillende andere kampen gedeporteerd. Zijn moeder wordt in de gaskamer vermoord, zijn vader sterft enkele maanden vóór de bevrijding. Wiesel zelf overleeft de gruwel en schrijft een eerste versie van zijn boek in het Jiddish. Pas vele jaren later wordt “Nacht” in het Frans vertaald en beginnen boek en auteur aan een tocht naar de toppen van de roem.

2899854733

Wiesel bezocht Auschwitz met president Obama. Maar hij was ook goede vriendjes met Ronald Reagan en hij spoorde George W Bush aan om een klein oorloogje tegen Irak te beginnen. Hij voerde later campagne tegen Obama’s nucleaire deal met Iran.

Nacht” is niet het enige getuigenverslag over de Nazigruwel en volgens critici lang niet het beste. Primo Levi schreef in 1947 al Si questo é un uomo – maar ook dat werk vond pas zijn weg naar het grote publiek toen het in 1958 opnieuw werd uitgegeven. Dat “Nacht” en Wiesel veel meer weerklank vonden is niet zozeer aan de literaire kwaliteiten van het werk te danken als aan het talent van de auteur voor public relations en zijn onverdroten inspanningen om de groten der aarde voor zich te winnen. Maar de heiligverklaring van Wiesel heeft vooral te maken met wat Norman Finkielstein in een even beroemd als controversieel boek “de holocaustindustrie” heeft genoemd. Met de “holocaustindustrie” bedoelt Finkielstein – zelf een zoon van slachtoffers van de genocide – de exploitatie van het Joodse lijden voor politieke doeleinden, zeg maar propaganda voor de Zionistische staat. En hier is het dat de rol van Wiesel van doorslaggevende betekenis is geweest. Wiesel werd zowat de posterboy van de holocaustindustrie.

De eerste decennia na de oorlog was er in de media en de publieke opinie nauwelijks belangstelling voor de massamoord op de Joden en het woord “Holocaust” moest nog worden uitgevonden. Daar kwam verandering in na de oorlog van 1967 die Israël overtuigend won maar die door de bezetting die erop volgde de sympathie voor de Joodse staat dreigde te ondermijnen. Voortaan begon ook het lot van de Palestijnen tot de wereldopinie door te dringen. De belangstelling voor de Holocaust, schrijft Finkielstein kwam niet zozeer doordat de overlevenden hun stem vonden maar door het lobbywerk van Amerikaanse pro-zionistische Joden die zich realiseerden dat de Holocaust het geschikte middel was om Israël de status van “moreel slachtofferschap” te verlenen ondanks de misdaden van de Zionistische staat tegen de Palestijnen. Wiesel weigerde met Finkielstein in debat te gaan en noemde zijn nemesis niet verwonderlijk een antisemiet of – minstens even erg – een zelfhatende Jood.

Maar Finkielstein is lang niet de enige die de Nobelprijswinnaar misbruik van de Holocaust verwijt. Toen Wiesel in 2014 een levensgrote advertentie in The New York Times plaatste waarin hij Israël probeerde wit te wassen van het bloedbad in Gaza antwoordden 327 overlevenden van de kampen en hun afstammelingen met een advertentie in het Israëlische blad Ha’aretz. “Wij zijn verontwaardigd en wij walgen van de manier waarop Elie Wiesel onze geschiedenis misbruikt om het onverdedigbare te verdedigen: Israëls onverdroten poging om Gaza te vernietigen en de moord op meer dan 2000 Palestijnen, onder wie honderden kinderen. Niets rechtvaardigt het bombarderen van VN-schuilplaatsen, ziekenhuizen en universiteiten. Mensen afsnijden van elektriciteit en water is door niets te rechtvaardigden.”(Ha’aretz 23 aug 2014)

Het overdedigbare verdedigen: het loopt als een rode draad door Wiesels biografie. In 1947 is hij als journalist verbonden met de organisatie Irgun die onder leiding van de latere premier en Nobelprijswinnaar Menachem Begin terreur zaait in Brits Palestina. Hoewel Wiesel niet als actief lid deelnam aan de terreurdaden moet hij er zeker van de op de hoogte zijn geweest: de bomaanslag op het King David hotel waarbij tientallen Britten en 15 onschuldige Joden omkwamen en het bloedbad van Deïr Yassin om alleen maar de twee meest beruchte te noemen. In het dorp Deïr Yassin in de buurt van Jeruzalem vermoordden leden van Irgun op 9 april 1948 in koelen bloede 107 burgers – volgens sommigen meer dan het dubbele daarvan – onder wie vrouwen en kinderen. Geen woord van spijt daarover kwam over Wiesels lippen. Van wie is de beroemde quote ook weer dat “neutraliteit en zwijgen altijd in het voordeel van de verdrukker speelt?”

EW_Irgun_poster_Erez_Jisrael

Propaganda voor Irgun, bestemd voor Joden in Centraal Europa. Volgens de Israëlische historicus Benny Morris zaaiden organisaties als Irgun en het nog radicalere Stern terreur onder de Palestijnse bevolking met etnische zuivering als doel.

 

Dat Elie Wiesel “ zich” volgens Mark Van de Voorde “het lot van de Palestijnen aantrok” is dan ook groot nieuws. Het zou daarom interessant zijn te vernemen waar en wanneer Wiesel zich met het gezag van een Nobelprijswinnaar heeft uitgesproken tegen de illegale bezetting door Israël van de Westbank en Gaza, tegen de Apartheid in de bezette gebieden, tegen de moorden zonder vorm van proces, tegen het vernietigen van huizen en olijfbomen van Palestijnen, tegen de invallen in buurland Libanon, tegen het stelen van de waterbronnen, tegen de vernederende behandeling van Palestijnen aan de talrijke checkpoints, tegen de illegale nederzettingen op de Westbank waar nu 420000 Joden wonen die op exclusief voor Joden voorbehouden wegen rijden, tegen de terreur van de kolonisten en ga zo maar door.

Waar was Wiesel toen de voormalige opperrabijn Mordechai Eliyahu – niet de geringste religieuze autoriteit – verkondigde dat er “absoluut geen moreel bezwaar is tegen het doden zonder onderscheid van burgers tijdens een massaal militair offensief tegen Gaza?” (The Jerusalem Post 30 mei 2007) Hebben we de grote man gehoord toen Eliyahu’s zoon verklaarde: “Als ze niet stoppen (met raketbeschietingen) nadat we er 100 hebben gedood, dan moeten we er 1000 doden. Als ze niet stoppen nadat we er 1000 hebben gedood moeten we er 10000 doden. Als ze nog niet stoppen moet we er 100000 doden, zelfs een miljoen. wat ook nodig is om ze te doen stoppen?”‬



Ja, Wiesel was bedrukt toen de Palestijnen bij bosjes werden afgeslacht in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatilla in Beiroet. Maar dat was vooral omdat de goede naam van Israël in het gedrang kwam en tenslotte “waren het niet de Israëlische soldaten die de slachtpartij hadden aangericht.” ‬En hij stortte krokodillentranen toen die arme Joodse settlers hun illegale nederzettingen in Gaza moesten verlaten. Toen was de oorlogsmisdadiger Sharon, die de terugrrekking uit taktische overwegingen had bevolen, volgens Wiesel een verrader van het Zionistische ideaal.‬ Wiesel beschreef in pakkende bewoordingen de kolonisten die door Israëlische soldaten uit hun huizen waren gezet en nu haveloos “op zoek moesten naar een bed en een tafel.”  Voor de 800000 Palestijnen die als gevolg van de etnische zuiveringen in 1948 het land ontvluchtten had Wiesel minder mededogen. Terugkeer naar het land en de huizen die hen werden afgepakt is ondenkbaar vond Wiesel: dat zou immers zelfmoord betekenen voor de Zionistische staat want “de gezichten van Palestijnse jongeren zijn verwrongen van haat.” 



Wiesel was zeer begaan met mensenrechten. Hij kwam op voor de slachtoffers van onrechtvaardigheid en geweld overal ter wereld zolang die slachtoffers maar niet de pech hadden in het land te wonen dat God aan zijn uitverkoren volk heeft beloofd.‬

Johan Depoortere

8 juli 2016

 

 

juli 8, 2016 at 7:59 pm 1 reactie

ABOU JAHJAH, KOP VAN JUT

       Wat zat er achter de rel bij De Bezige Bij?

Door Hugo Durieux

Nu het relletje rond De Bezige Bij en Dyab Abou Jahjah met een sisser is afgelopen, is het goed eens terug te kijken naar wat er mogelijk echt aan de hand was. In Belgische media (De Standaard, De ideale wereld) werd het voorgesteld alsof enkele Nederlandse auteurs problemen hadden met het imago van Abou Jahjah als woordvoerder van een nieuwe generatie islamitische jongeren. David Van Reybrouck en Tom Lanoye wezen dan weer op de achterstand van Vlaanderen ten opzichte van Nederland wanneer het gaat om de maatschappelijke integratie van moslims, en op het feit dat er dus ook vandaag een verschil in toonaard kan zijn in het streven naar emancipatie.

 

Abou Jahjah

Abou Jahjah

Toch is dit cultuurverschil niet waar het initieel om ging. De heisa werd uitgelokt door enkele schrijvers en columnisten die moeite hebben met Abou Jahjah’s kritiek op het Israëlische beleid tegenover de Palestijnen. Het relletje haalde de Belgische media toen De Groene Amsterdammer begin april drie volle pagina’s wijdde aan de verontwaardiging van enkele auteurs van De Bezige Bij (Theodor Holman, Leon de Winter, Jessica Durlacher en Marcel Möring) over een boekcontract voor Abou Jahjah. Het gaat om de uitgave van ‘Pleidooi voor radicalisering’, een pamflet van 96 pagina’s dat in september zou verschijnen in de Horzelreeks. Met die verontwaardiging waren zij overigens behoorlijk laat: het contract werd al in februari gesloten. En gek genoeg, de auteur zat al bij De Bezige Bij. Op de website van de uitgeverij wordt zijn ‘Dagboek Beiroet-Brussel’ voor € 20,95 aangeboden als print on demand.

 

Meteen werd de argumentatie bovengehaald waarin kritiek op Israël en antizionisme gelijkgesteld worden aan antisemitisme en oproepen tot jodenhaat. Die retorische truc is natuurlijk niet nieuw, maar misschien is het goed om er nog eens naar te kijken tegen de achtergrond van de beweging Boycott, Divestment and Sanctions (BDS) die over de hele wereld groeiende steun verwerft en tot enige onrust leidt in Israël en blijkbaar ook binnen de Amsterdamse grachtengordel.

 

Antizionisme = antisemitisme?

Leon De Winter

Leon De Winter

Jessica Durlacher

Jessica Durlacher

Leon de Winter (meneer Durlacher) en Jessica Durlacher (mevrouw De Winter) staan te pas en te onpas op de barricaden om bij elke kritiek op Israël ‘antisemitisme!’ te roepen. In Vrij Nederland van 5 april 2003 geven zij een dubbelinterview. Daarin schrijft interviewer, VN-redacteur Max van Weezel: “Voor de Palestijnen is de situatie niet leuk, beseft het echtpaar. Maar er worden zoveel volkeren onderdrukt – van de Hutu’s in Rwanda tot de Tsjetsjenen in Rusland. Maar daar hoor je de media niet over. Die hebben het liever over de wandaden van de Israëliërs omdat dat joden zijn.”

Redactrice Margreet Fogteloo, die de zaak onder de aandacht brengt in De Groene Amsterdammer, citeert dan weer Theodor Holman: “Zijn ze gek geworden? Geert Lubberhuizen, oprichter van De Bezige Bij, zat in het verzet, samen met leden van de Paroolgroep. Ze hielpen Joodse kinderen de oorlog door.” Dan denk ik: ja, nou en? Waarom zou je niet in het verzet tegen de nazi’s kunnen zitten en ‘Joodse kinderen de oorlog door helpen’, en nu tegen de Israëlische politiek zijn en de Palestijnen steunen in hun verzet tegen de bezetting? Jessica Durlacher wordt in hetzelfde stuk geciteerd: “Iemand die het woord zionisten gebruikt voor joden en zichzelf een fanatiek antizionist noemt, tja, hoe noem je zo iemand?” Tja, hoe noem je iemand die kritiek op de Israëlische politiek gelijkstelt met antisemitisme en jodenhaat?  Daarmee worden overigens meteen ook joodse antizionistische organisaties als Een ander Joods geluid in Nederland of Een andere Joodse stem in België weggezet als verraders of in het beste geval misleide en onnadenkende naïevelingen.

Maar noch in de geschiedenis, noch vandaag is er een één-op-één relatie tussen joden en Israël. Zelfs in de periode van de affaire-Dreyfus en de pogroms in Rusland aan het eind van de negentiende eeuw was slechts een zeer kleine minderheid van de Europese joden geïnteresseerd in het nationale project van de grondlegger van het zionisme, Theodor Herzl. Sterker nog, vóór de tweede wereldoorlog gingen antisemitisme en zionisme heel goed samen: de oprichting van een Joodse staat zou de mogelijkheid bieden om de joden uit Europa weg te krijgen. Vandaag zijn de hevigste zionisten dan weer vaak evangelische christenen. Bekijk de recente EO-reportage over Kris Carlier die met steun van Christenen voor Israël in Oekraïne onvermoeibaar joodse gezinnen opzoekt om hen te overtuigen zich in het Beloofde Land  te vestigen. Christenen voor Israël is al twintig jaar bezig met dat project ‘Breng de Joden thuis’. De christelijke steun aan het zionisme heeft trouwens wat dubbelzinnigs, lijkt mij. Volgens hun geheel eigen evangelische lezing van de bijbel is de terugkeer van de joden naar het Beloofde Land immers een voorwaarde voor de vestiging van het Koninkrijk Gods. Maar helaas, daar schieten die joden dan weinig mee op; terwijl zij nog aan het wachten zijn op de komst van de Messias, zullen zij niet gered worden op de dag van het Laatste Oordeel, tenzij zij zich inmiddels bekeerd hebben tot Jezus. Niks uitverkoren volk dus uiteindelijk.

Het is niet aan mij om Abou Jahjah te verdedigen, daar gaat dit stuk niet over. Ik kan alleen zeggen dat in wat ik van hem lees – zijn wekelijkse column in een Vlaamse krant – ik niet kan zien dat hij ooit joden heeft aangevallen omdat zij jood zijn. Integendeel, steeds valt mij op hoe zorgvuldig hij het onderscheid tussen joden en zionisten in stand houdt. En als hij al eens beweerd heeft dat Israël moet verdwijnen, lijkt mij dat nog altijd een stuk minder heftig dan de politiek van de voldongen feiten waarmee Israël bezig is geheel Palestina in te palmen (onder meer door de verwoesting van scholen, speelplaatsen, havens, die met Europees belastinggeld zijn gebouwd).

 

‘Minder grijpbaar’

Magreet Fogteloo schrijft over De Bezige Bij: “uitgerekend deze uitgeverij, geworteld in het verzet tegen de nazi’s, gaat in zee met iemand die openlijk antizionistisch is en – minder grijpbaar – antisemitisch.” Wat moet je begrijpen onder antisemitisme dat ‘minder grijpbaar’ is? Het is er wel, maar je merkt het niet? Betekent dit dat in haar ogen Abou Jahjah’s antisemitisme verborgen zit in zijn antizionisme? Dan neemt zij gewoon het standpunt van Holman & co over. Misschien speelt hier sympathie of solidariteit met naaste collega’s. Theodor Holman had tot voor kort in De Groene een wekelijkse column onder de naam Opheffer; Marcel Möring schrijft er min of meer regelmatig over zijn omgang met technologie (vaak komisch en herkenbaar). Maar misschien is er ook meer aan de hand.

Volgens Fogteloo is vooral onder linkse intellectuelen “‘de joodse zaak’ niet meer populair, het mededogen voor gediscrimineerde minderheden heeft zich verlegd naar moslims. De nieuwe solidariteit is terug te voeren op het voortdurende conflict in Israël en het brute geweld tegen de Palestijnen. De wet van het getal doet de rest: er zijn miljoenen moslimmigranten in Europa die luid van zich laten horen, terwijl de joodse gemeenschap na de Tweede Wereldoorlog is geminimaliseerd en verregaand geassimileerd.” Probeert de redactie dan tegendraads te zijn, door als ‘genuanceerd weekblad’, zoals hoofdredactrice Xandra Schutte haar blad noemt, ruimte te bieden aan zionistische argumenten? Of geloven zij nog steeds in de idee van een links zionisme?

jaffa2032520x20449

Boycot, Desinvesteren en Sancties

Misschien wel. Zo maakte De Groene Amsterdammer op 25 juni 2015 vier volledige pagina’s vrij voor twee bijdragen tegen de beweging Boycot, Desinvesteren en Sancties (BDS). Oud-redactrice Anet Bleich mocht een gastcolumn schrijven, waaruit de redactie in dikke letters het citaat naar voren haalde “Van links Nederland mag ik toch wel verwachten dat het Israël niet als een hete aardappel laat vallen?”. Toegegeven, het stuk zelf is genuanceerder in zijn argumentatie, maar ook hier weer die gelijkstelling van Israël (in dit geval beperkt tot Tel Aviv) en joden (in Mokum).

Ook mag Natascha van Weezel over drie pagina’s beargumenteren dat de eisen van de voorstanders van een economische en culturele boycot van Israël niet helemaal koosjer zijn. (Wie? Jawel, Natascha is de dochter van Max van Weezel en Anet Bleich, die hierboven al ter sprake kwamen, en die in de jaren 1970 en ’80 bekend waren als redacteuren van de twee belangrijkste linkse weekbladen in Nederland, respectievelijk Vrij Nederland en De Groene Amsterdammer. Vooral Anet Bleich had er toen al een handje van weg om elke kritiek op het zionisme of Israël af te doen als smerig antisemitisme – ik herinner mij haar razende tirade in het blad tegen het boek van Lucas Catherine De zonen van Godfried van Bouillon – de zionistische lobby in België  uit 1980).

Maar goed, Natascha van Weezel. Het argument dat een boycot op het gebied van economie, wetenschap, cultuur en sport wel degelijk heeft bijgedragen tot het einde van het apartheidsregime in Zuid-Afrika gaat volgens haar niet op, want “het is op zijn minst prematuur” om Israël een apartheidsstaat te noemen. Immers, de Arabische inwoners van Israëlische steden hebben “in theorie nog steeds gelijke rechten” en de bezetting van de Westelijke Jordaanoever wordt door Israël beschouwd als tijdelijk, en gedicteerd door de omstandigheden. Eerder dan van apartheid, is er in Israël en Palestina “veeleer sprake van een onopgeloste strijd om grondgebied”. Ook het argument dat BDS tenminste vreedzaam protest is, is relatief volgens Van Weezel: “Alleen bestaat er een dunne lijn tussen vreedzaam handelen en de stap naar het gebruik van verbaal of fysiek geweld. Doordat de bds-beweging constant hamert op de ‘schandalige misdaden’ die Israël begaat en inwoners van het land af en toe voor nazi’s uitmaakt, lopen sommige acties uit de hand.” Volgt het voorbeeld van Kopenhagen, waar vier bussen in brand gestoken werden en met anti-Israëlische leuzen beklad, nadat het gemeentelijk vervoersbedrijf besloten had BDS-reclame van de bussen te verwijderen. Dit soort geweld, ze zullen er in Gaza eens hartelijk om lachen, denk ik.

Tenslotte, “het belangrijkste bezwaar tegen Boycot, Desinvesteren en Sancties”, schrijft Natascha van Weezel, “is het gevaar dat je er precies de verkeerde mensen mee treft. Met een economische boycot raak je bedrijven en grote concerns, die voor een deel werkzaam zijn in bezet gebied. Maar met de academische en culturele boycot raak je individuen.” Zij heeft het dan onder andere over kunstenaars en schrijvers als Amos Oz en David Grossman, die minstens evenzeer in de maag zitten met de bezetting als BDS. Verder vermeldt zij een aantal culturele initiatieven, waarin Palestijnse en Israëlische kunstenaars al dan niet tot een geslaagde samenwerking konden komen.

Tegen die voorbeelden staan er echter ook andere. Zo citeert Salon.com op 11 april 2016 een brief van 22 Israëlische antropologen aan de American Anthropological Association (AAA): “We agree that we have reached a crisis point, where under certain international conditions, another mass expulsion of Palestinians could occur—or worse… We believe it is possible to take a positive stand against this reality. The Palestinian call for BDS is at its core an anti-colonial, non-violent form of international protest against an enormously violent occupation.” De brief is een bijdrage aan de stemming die van 15 april tot 31 mei binnen de AAA loopt over een resolutie  tot academische boycot van Israël. In december 2014 werd met meer dan 630 stemmen tegen 52 besloten de resolutie voor te leggen aan de gehele organisatie.  De AAA bundelt tientallen academische beroeps- en studentenorganisaties en zou meteen de grootste academische vereniging zijn die dit standpunt inneemt.

En wat artiesten betreft, in februari 2015 bijvoorbeeld tekenden nog meer dan duizend Britse kunstenaars (waaronder mensen als Brian Eno, Julie Christie, Richard Barrett, John Berger, Adrian Sherwood) deze Artists’ Pledge: “We support the Palestinian struggle for freedom, justice and equality. In response to the call from Palestinian artists and cultural workers for a cultural boycott of Israel, we pledge to accept neither professional invitations to Israel, nor funding, from any institutions linked to its government until it complies with international law and universal principles of human rights.” In België timmert BACBI (Belgian Campaign For An Academic And Cultural Boycott Of Israel) al een tijdje aan de weg.

 

Doet het toch pijn?

Is het overdreven te stellen dat Boycot, Desinvesteren en Sancties  wereldwijd aan belang wint? Vermoedelijk niet. Zo werd op 10 mei van dit jaar bekend dat Omar Barghouti, een van de oprichters van de Palestijnse BDS-beweging, geen reisdocumenten meer krijgt van Israël en dat zijn permanente verblijfsvergunning mogelijk zal worden ingetrokken. Die beslissing werd overigens al min of meer aangekondigd op de conferentie Stop BDS, einde maart in Jeruzalem. Hoewel de meer dan duizend aanwezigen (president Rivlin, parlementsleden en andere politici, inlichtingendiensten, journalisten, zakenlui, …) voortdurend hoorden verklaren dat Boycott, Divestment and Sanctions weinig voorstelt, gaven de verslagen in Israëlische media (972mag.com, mondoweiss.net, Jerusalem Post) toch een ander beeld. Zo waarschuwde de hoofdredacteur van de organiserende krant dat Israël niet over vijf of tien jaar terecht mag komen in de situatie van Zuid-Afrika tijdens de boycot. Minister van Inlichtingen, Atoomenergie en Vervoer Yisrael Katz opperde het idee om militanten van de BDS-beweging gericht uit te schakelen. (Het is dezelfde Katz, die na de aanslagen van 22 maart in Brussel, verklaarde dat de Belgen zich teveel bezig houden met chocolade eten en van het leven genieten, en beter een voorbeeld zouden nemen aan Israël.) Ook aan het woord kwamen verder onder meer ex-minister van Justitie Tzipi Livni, de voorzitter van het World Jewish Congress Ron Lauder, comedian Roseanne Barr en president Rivlin zelf. Kortom, misschien kwamen al die mensen die getuigden hoe onbelangrijk de boycot is, wel bewijzen hoe zeer men er mee inzit.

De tekenen dat de wereldwijde beweging  Boycot, Desinvesteren en Sancties wel degelijk pijn doet in Israël zijn er al langer, zo laten Natascha van Weezel en Anet Bleich zien in De Groene Amsterdammer. Maar dit voorjaar kwam een aantal zaken ineens samen: de stemming binnen de American Anthropological Association, de Stop BDS conferentie in Jeruzalem, de onrust bij een aantal Nederlandse zionisten met toegang tot de media. Abou Jahjah was misschien gewoon een gedroomde zondebok.

 

Hugo Durieux is jurist en filosoof.  Hij schrijft: “Ik heb ruim tien jaar gewerkt als journalist, overwegend in Nederland. Nadien was ik lange tijd universitair en hogeschooldocent, en vervolgens jurist en (project)manager in de non-profitsector. Tegenwoordig woon ik in de Belgische Ardennen.” Zijn website: http://durieux.eu

 

Enkele jaren geleden hebben we in dit salon een fel debat gevoerd over de zin of onzin van de Boycott Israel –beweging.  Lees het hier: https://salonvansisyphus.wordpress.com/2010/02/07/boycott-nee-dank-u/

 

 

mei 20, 2016 at 5:02 am Plaats een reactie

DE BRUSSELSE GROTE MOSKEE EN DE RADICALISATIE

SA 1 degrotemoskeeinbrussel

door Lucas Catherine

Er gaan nu stemmen op om de Grote Moskee van Brussel uit handen van de Saoedi’s te halen. Zij zouden een radicaliserende invloed uitoefenen. Bij die berichten krijg je soms de indruk dat die Saoedi’s hier en stoemelings zijn geïnfiltreerd. Maar dit is niet zo, het ging wel degelijk om een zeer bewuste keuze van de Belgische overheid.
Toen koning Faisal hier in mei 1967 op bezoek kwam kocht hij nogal wat Belgisch wapentuig aan. De spanningen in het Midden-Oosten liepen toen hoog op en kort daarna brak de Zesdaagse Oorlog uit. Hij werd niet alleen ontvangen door onze toenmalige koning Boudewijn, maar ook door toenmalig prins Albert (later Albert II), officiële promotor van de Belgische handel.

De koningen Boudewijn en Feisal

De koningen Boudewijn en Feisal

Bij zijn vertrek kreeg koning Faisal, op voorstel van onze zeer katholieke koning Boudewijn, als cadeau het Hortapaviljoen in het Jubelpark en het voormalig Oriëntaals paviljoen dat tijdens de wereldtentoonstelling van 1897 dienst had gedaan als promotiepaviljoen voor de Belgische investeringen in Egypte. Het huisvestte toen een schilderij in 360 graden, Le Panorama du Caire. Het paviljoen was door architect Ernest van Humbeek gebouwd in de vorm van moskee met bijhorende minaret. De Saoedi’s mochten het nu ombouwen tot een echte moskee.

Oosters Paviljoen

Oosters Paviljoen

Toen België in 1974, kort na de Oktoberoorlog tussen Israël en Egypte, de islam als officiële godsdienst erkende, werd dit Islamitisch Centrum zoals het officieel heet, bevoegd voor de islam in België en erkend als inrichtende macht. Dit tegen de wil in van Marokkanen en Turken – die zelf hun onderdanen wilden controleren -, want heel het centrum wordt bestuurd door de Rabita, de Islamitische Wereldliga, een orgaan met zetel in Mekka waarvan de leider, de secretaris-generaal statutair een Saoedi moet zijn. Momenteel is dit Sheikh Abdallah al Turki, een lid van de koninklijke familie en voormalig minister voor godsdienstzaken. De financiering gebeurt vanuit het secretariaat in Umm al Jood, een voorstad van Mekka. Die informatie staat zelfs officieel in drie talen op een bord aan de vrouweningang (achteraan het gebouw).

De kritiek op het Saoedisch regime door westerse regeringen is vrij recent. Het feit dat het land al sinds zijn oprichting onthoofdingen organiseert en zweepslagen als straf oplegt was tot voor kort onbelangrijk nieuws dat enkel opdook in rapporten van Amnesty International en soms een plaatsje kreeg in een hoekje van de krant.
Nu duiken die mensenrechten plots wel op als kritiek op het regime. Ze halen zelfs de voorpagina’s. Zou het kunnen dat dit komt doordat het Saoedisch regime nu grote barsten vertoont? De eerste tekenen daarvan waren al te zien in 2003. Ik schreef toen:
Saoedi-Arabië zit in een diepe politieke en economische crisis: de huidige koning is seniel en er zijn zes troonpretendenten, maar geen van hen is geschikt om het land te regeren. Samen hebben ze elf jaar school doorlopen, lager onderwijs inbegrepen. De economische crisis is uitzichtloos: door een akkoord van na de Tweede Wereldoorlog tussen de toenmalige koning en de Amerikaanse president Roosevelt, engageerde de Saoedische monarchie er zich toe alle inkomsten aan oliedollars te laten terugvloeien naar de VS in de vorm van investeringen en massale wapenaankopen. Tot de vorige Golfoorlog schepte dit geen problemen. Nu wel. Die vorige Golfoorlog heeft de VS 76,1 miljard dollar gekost. Uiteindelijk heeft de VS daar maar 4 miljard van betaald. De rest van de factuur werd doorgeschoven naar de bondgenoten. Hoofdzakelijk Saoedi-Arabië en Koeweit draaiden er voor op. Hierdoor ontstond een financiële crisis in het oliekoninkrijk. Vroeger liet de monarchie de oliedollars voor een groot deel doorstromen naar een klasse van entrepreneurs en nieuwe rijken. Nu kon dit niet langer. Deze situatie maakte dat deze nieuwe klasse ging revolteren. Dat vertaalde zich in een radicaal moslim terrorisme, beter bekend als al Qaida. Bijna alle terroristen van 11 september waren Saoedi’s. Ze waren niet geschoold in een of andere duistere madrassa, maar waren westers opgeleid. Osama bin Laden heeft een managersdiploma en zijn vader was één van die entrepreneurs die dankzij de oliedollars multimiljonair werd.
Nu is er weer een machtsstrijd aan de gang tussen de pas in januari 2015 gekroonde koning Salman bin Abdoel Aziz al-Saoed en zijn broer prins Ahmed bin Abdoel Aziz. Dit kan tot chaos leiden en onstabiliteit, en wat dan met ‘onze’ olie? Haalt men misschien daarom nu wel de mensenrechtensituatie boven om een eventueel militair ingrijpen te kunnen rechtvaardigen, zoals indertijd in Irak en Libië?

Achteringang voor de vrouwen

Achteringang voor de vrouwen

Van Lucas Catherine verscheen zonet ‘Jihad en Kolonialisme’ (uitg. EPO)

december 6, 2015 at 1:14 pm 1 reactie

EN HOE WAS HET W’E’E R IN SYRIË?

Damascus in betere tijden

Damascus in betere tijden

 

door Jef Coeck


De grote gebeurtenissen van de jongste tijd zijn flink verstrengeld geraakt. De oorlog in Syrië, IS en de aanslagen in Parijs, de dringende klimaatconferentie (en haar oplossing?) zijn niet los van elkaar te zien – om alleen die zwaarwichtige feiten te noemen.

Eerst Syrië. Daar loopt het regenseizoen van november tot april. Het is een absolute noodzaak voor de landbouw en dan nog een heel partiële. Slechts een derde van de Syrische landbouwbedrijven beschikt over een irrigatiesysteem. De rest van het land hangt volledig af van wat de ‘hemel’ wil verschaffen.

In de winter van 2007 kon er nauwelijks sprake zijn van een regenseizoen. Het volgende jaar bereikte de droogte een absoluut record. Geen gewassen: geen voedsel voor de kuddes en de prijzen van de menselijke voedingswaren verdubbelden.

Volgens een uitgelekte diplomatieke nota, zomer 2008, sloeg de Syrische minister van landbouw alarm bij de Verenigde Naties. Hij liet weten dat zijn land ‘genendeels in staat was af te rekenen met de economische en sociale gevolgen van de droogte’. De Syrische vertegenwoordiger bij de VN-Organisatie voor Voedsel en Landbouw richtte zich tot Amerikaanse regeringsambtenaren met de schokkende mededeling dat de toestand een ‘perfecte storm’ kon veroorzaken, die ’s lands stabiliteit zou ondermijnen. Hij vroeg dringend om hulp. Nog steeds volgens die nota bleven de Amerikanen er onbewogen bij en reageerden niet.

De daarop volgende jaren bleef de droogte aanhouden. Honderdduizenden mensen vluchtten van het platteland naar steden als Homs, Damascus en Aleppo. Daar troffen ze al meer dan een miljoen wanhopige Iraakse vluchtelingen aan. De Amerikaanse activiste en milieu-experte Naomi Klein zegt:

Syrische landbouw nu

Syrische landbouw nu

‘Zonder stabiel klimaat is er geen vrede mogelijk.’

Op de lijst van verschrikkingen die tot de Syrische burgeroorlog hebben geleid, moeten we dus zeker aanstippen: de droogte, de onbetaalbare voedselprijzen, de massa’s interne klimaatvluchtelingen, de horden mensen die zich vestigden in toch al overbevolkte steden. Akkoord, dat is allemaal samen nog iets minder erg dan de brutale onderdrukking door het regime van Bashir-al-Assad. Dat kwam er dus nog bij.

De Amerikaanse buitenlandminister John Kerry legde in een recente toespraak de link tussen de jaren van droogte en de aan gang zijnde oorlog. Kerry ging verder: ‘Omdat de huidige wereld zo sterk onderling verbonden is – economisch, technologisch, militair, op elke denkbare wijze – kan instabiliteit op een willekeurige plaats een bedreiging vormen voor de stabiliteit overal.’ Dat was een duidelijke allusie op IS(IS) dat opdook uit de chaos van de burgeroorlog. Drie dagen na de toespraak van Kerry vond de massaslachting in Parijs plaats.

Klimaat en oorlog zweren samen

Op dit moment – de Seine-oevers en de Place de la République liggen nog vol bloemen en andere relieken voor de doden – tracht de wereld in Parijs een akkoord te bereiken om de klimaatverandering te stoppen. Het is alweer de Belgische delegatie die als enige geen overeenstemming heeft kunnen bereiken in haar eigen rangen. Dit kan niet meer worden afgedaan als lachwekkend surrealisme, het is gewoon misdadig en draagt bij tot de algemene sfeer van oorlogszucht.

De Parijse conferentie, officieel COP21 geheten, wil bereiken dat elk land de uitstoot van zijn eigen broeikasgassen reduceert. Honderdvijfenzeventig landen hebben zich akkoord verklaard. De VS zal zijn uitstoot met 26 procent verlagen, in vergelijking met 2005. De Europese Unie mikt op 40 procent, met als baseline 1990. China, ’s wereld grootste vervuiler, heeft aangekondigd nog meer steenkool te willen gebruiken en CO-2 aan te maken, zeker tot 2030. Buurland India wil niet achter blijven en heeft kennelijk als ambitie China voorbij te steken, zowel in overbevolking als in over-vervuiling. En Japan? Doet mysterieus.

Er zal dus nog zwaar onderhandeld moeten worden. Maar zelfs als iederen zich aan zijn beloften houdt, is dat niet voldoende om de opwarming beneden de 2 graden Celsius te houden. Als dat niet gebeurt, staat de Noordzee in 2050 tot aan Mechelen. Die limiet van 2 graden is trouwens al krapjes.

Een ander probleem is het geld. Ontwikkelingslanden, die vanwege weinig industrialisering ook minder aan de vervuiling hebben bijgedragen, zullen de zwaarste effecten van de opwarming in hun nek krijgen. Daarom is die landen 100 miljard dollar beloofd. Maar, slechts een kleine fractie van dat geld is (theoretisch) al beschikbaar. De regering Obama heeft drie miljard beloofd, maar de Republikeinen in de Senaat hebben aangekondigd die gift weg te zullen stemmen. ‘Ze moeten niet denken dat ze meteen naar de kassa kunnen lopen’, verklaarde een Republikeins senator.

Dat brengt ons terug naar Syrië en het Midden-Oosten. Recente studies van onder meer het wereldberoemde MIT (Massachusetts Institute of Technology) wijzen uit dat een niet afgeremde opwarming de staten aan de Perzische Golf, zoals Aboe Dhabi, Dubai en Dhahran onleefbaar zullen maken – over amper een paar tientallen jaren. Zuidwest-Azië en streken in Afrika aan de Rode Zee, staat hetzelfde lot te wachten.

De gevolgen zijn fataal. Miljoenen, waarschijnlijk honderden miljoenen mensen zullen een nieuw onderkomen zoeken. In onze sterk verbonden wereld, waar alles met alles krijgt te maken, zal tegen het midden van deze eeuw een vluchtelingencrisis-op-zijn-Syrisch routine zijn geworden.

Nee, we zitten niet te doemdenken. Het is altijd nog mogelijk dat in Parijs een goed akkoord wordt bereikt en dat we gered worden door COP21. Ondanks de sulligheid van de Belgische delegatie. Ondanks de dwarsheid van de Amerikaanse Republikeinen. Ondanks de militaire en politieke ambities van Poetin. Ondanks Bashir-al-Assad, zijn geest- en bondgenoten. Ondanks een van de meest onberekenbare staten in de regio: Israël.

Gezichten op COP21. Blijven lachen!

Gezichten op COP21. Blijven lachen!

 

http://www.newyorker.com/magazine/

http://www.volkskrant.nl/buitenland/

http://www.ipsnews.net/2015/11/paris-climate-summit-opens-with-dire-warning

december 3, 2015 at 10:01 am 3 reacties

HET IS OORLOG

 

Saykes and Picot

Sykes and Picot

 

door Lucas Catherine


‘Het is oorlog’: op dit ene punt heeft de Franse president Hollande gelijk. Onze jongens zaten in Afghanistan, 6 Belgische F-16 gevechtsvliegtuigen voerden negen maand lang mee oorlog in Irak/Syrië, ons fregat Leopold I gaat nu samen met de Franse oorlogsvloot de Amerikaanse vloot steunen bij hun oorlog in Syrië en Irak.

Zo iets heet inderdaad oorlog. En zoals men mij indertijd in het Belgisch leger vertelde: ‘Als je vuurt, pas dan op voor de terugslag’. Oorlog geeft vluchtelingen. En van waar arriveren de oorlogsvluchtelingen in België? Juist, uit Afghanistan, Irak, Syrië.
Wanneer is deze oorlog begonnen? Vraag het IS/Daish: met Sykes – Picot, is hun antwoord. Nooit van die twee heren gehoord? IS wel. Het zijn de Britse en Franse diplomaat die na WO I hun handtekening hebben gezet onder de opdeling van het Ottomaanse Rijk en in het Midden-Oosten koloniale grenzen trokken. Een van de minder gemediatiseerde acties van IS (juni 2014) was dan ook om met bull-dozers de Sykes-Picotgrens tussen Syrië en Irak plat te walsen onder de slogan ‘We don’t like Sykes-Picot’.

MO 2 SykesDaish1

Britten en Fransen zijn deze oorlog begonnen. Honderd jaar geleden. Het was ook dankzij de Sykes-Picotakkoorden dat Oost-Europese, joodse kolonisten Palestina konden koloniseren. Zij koloniseren daar nog altijd en voeren repressie volgens het bijbelse principe ‘oog om oog, tand om tand’, maar dan maal 10: voor elke dode kolonist moeten er 10 Palestijnse slachtoffers vallen, het is de leidraad geweest van alle Israëlische regeringen.

MO 3 Sykes Picot Map

Toen ook werden de koloniale grenzen van de Golfstaten en van Saoedi-Arabië getrokken, met in ieder emiraatje een conservatieve, met de kolonisatie collaborerende familie.
En tijdens die kolonisatie – mission civilicatrice noemden de Fransen het – heeft Europa niet zijn nú zo geprezen waarden verspreid. Van democratie of vrijheid van opinie was geen sprake. Het enige wat Europa daar toen heeft opgebouwd waren legers, geleid door kleine minderheden: Oost-Europese zionisten in Palestina, Alawieten in Syrië (zowel vader als zoon al Assad komen uit dat Frankrijktrouw, koloniaal leger) of soennieten in het overwegend sjiïetische Irak (Sadam Hussein en zijn clan). En wanneer die nieuwe ‘elite’ zich na de ‘dekolonisatie’ niet langer schikt naar de wensen van de metropool moet ze worden afgezet. Kijk naar Saddam Hussein.

Deze koloniale geschiedenis wordt wel eens vergeten, toch is ze de voedingsbodem waarop de criminele ideologie van IS kan woekeren.

Massale verspreiding van drones

Massale verspreiding van drones

Die honderdjarige oorlog heeft trauma’s veroorzaakt. Ook bij ons. Shell shock krijg je ook bij het zien van videobeelden over hoe westerse drones in Gaza, Jemen en Irak burgers aan flarden rijten. Om van F-16’s niet te spreken. Waarom is een westers gijzelaar de keel oversnijden gruwelijker en verwerpelijker dan massabombardementen door gevechtsvliegtuigen en drones waarbij duizenden onschuldige vrouwen en kinderen worden opengereten? IS geeft hierop zijn antwoord. En sommige fragiele, psychisch ontredderde jongeren, vaak met een kant af, geloven dat IS gelijk heeft en volgen dan ook hun perverse versie van de islam.

Waarom zijn die jongeren ontredderd en fragiel en voelen ze zich geminacht?
Omdat ze van onze waarden niets merken. Geen Vrijheid, maar vooral geen Gelijkheid of Broederlijkheid, maar wel racisme, discriminatie en marginalisering.
Het European Network Against Racism (ENAR) is erg duidelijk en schreef in een rapport: ‘Het racisme is niet conjunctureel of incidenteel, maar structureel.’ Volgens datzelfde rapport is dit de enige verklaring voor het feit dat de werkzaamheidsgraad bij Belgische autochtonen 72,4 procent bedraagt en bij Maghrebijnse Belgen slechts
42,9 procent. Eenzelfde discriminatie is er op de vastgoedmarkt en in het onderwijs.

MO Koerdische strijdster

Ook de European Commission against Racism en Intolerance (ECRI, een orgaan van de Raad van Europa) rapporteert dergelijke discriminaties. Wat nog meer frappeert, is dat Marokkaanse Belgen die studeren en de krant lezen het vaakst worden gediscrimineerd. Van hen zegt 64 procent dat ze te maken kregen met discriminatie op straat en in het openbaar vervoer. Bij contact met de politie gaat het om 41 procent. Op zoek naar een woning heeft 34 procent van hen racisme ondervonden, op zoek naar werk gaat het om 37 procent en op school om 56 procent. Niet iedereen is in staat om dit te verwerken.

De overgrote meerderheid van de moslims vecht op een democratische manier tegen dit onrecht, maar wie kwetsbaar is, fragiel of marginaal (de meerderheid van de ‘geradicaliseerde’ jihadisten hebben een verleden van kleine criminaliteit) wordt getraumatiseerd, en radicaliseert vervolgens.

En IS is sluw. Zij zijn niet alleen opgegroeid met een haat tegen de westerse dominantie en kolonisatie, maar leerden ook westerse propagandatechnieken. Ze bespelen op een gruwelijke manier de media. Ze zijn hun eigen spindoctors. Een Sykes-Picotgrens bulldozeren geeft weinig media-aandacht. Maar onthoofdingen met de slachtoffers in Guantanamokledij wel. Of ketterse yezidi’s tot slaven maken, cultureel erfgoed dynamiteren, telkens één topic met een keer. Hun laatste versie zijn aanslagen, ‘in the belly of the monster’, zoals dat in de jaren 1960 heette. En ik vrees dat ze nog lang niet aan het einde van hun ‘inspiratie’ zijn.

IS bestrijden doe je best door haar twee voedingsbodems weg te nemen. Dat is stoppen met een neokoloniale politiek in het Midden-Oosten: geen steun meer aan Golfdictaturen – vergeet de olie -, en geen steun meer voor de koloniale staat Israël.
Dat is ook strijden tegen het racisme, de discriminatie en de marginalisering van Belgische moslims.

————————-
Dit stuk werd geweigerd door De Standaard
————————–

Van Lucas Catherine verschijnt bij uitgeverij EPO eind deze maand Jihad en kolonialisme, met medewerking van Kareem el Hidjaazi.

november 19, 2015 at 3:12 pm 1 reactie

WEG MET AL DIE FRANSE VLAGGEN!

 

“Le jour de gloire est arrivé…”

calvin

Tom Ronse

De marseillaise is weer populair. Dat van bloedlust druipende lied wordt weer door duizenden kelen gezongen voor sportwedstrijden en muziekconcerten, in de Sorbonne en het Frans parlement: “Amour sacré de la patrie, conduis, soutiens nos bras vengeurs!”

Paris-attacks-stems-Facebook-profile-change

Op Facebook is een campagne aan de gang om gebruikers aan te zetten hun profiel te kleuren in de Franse tricolore. Wat mij aanzette tot een kleine tegencampagne:

DO NOT CHANGE YOUR FB PROFILE INTO THE COLORS OF THE FRENCH NATIONAL FLAG!!

Begrijp me niet verkeerd. Net als u vind ik de aanslagen in Parijs afschuwelijk, verwerpelijk tot en met. Maar nationalisme is niet het antwoord, het spreidt het gif verder.  Ik weet het, de meeste mensen die de kleuren van de Franse vlag op hun FB-profiel zetten, willen enkel hun solidariteit betuigen met de slachtoffers. Maar net op een moment als dit is het extra-belangrijk om zich te realiseren wat de symbolen waarrond we gevraagd worden om de rangen te sluiten, betekenen.  Onder die driekleur werden miljoenen de dood in gejaagd in tal van oorlogen die dienden voor erger dan niets. Onder die frisse drapeau werden gruweldaden begaan (in Algerije en elders), nog erger dan die van ISIS, al zingend, “Qu’un sang impur abreuve nos sillons!”

Niet dat Frankrijk op dat vIak uitzonderlijk is: andere nationale vlaggen zijn evenzeer doordrenkt met bloed.

nationalism

ISIS is geen extremistische religieuze beweging. Het gebruikt religie enkel als instrument om kanonnenvoer te recruteren voor zijn echte doel: territorium veroveren en uitbuiten, macht winnen, kapitaal opstapelen. Het grijpt gelegenheden aan die zich aanbieden in de context van oorlog en economische crisis in het Midden Oosten om zich een eigen staat te vestigen. Een staat die oorlog voert en in oorlogen, zo leert ons de geschiedenis van Frankrijk, Duitsland, de VS en vele andere landen, België inbegrepend, is alles toegelaten.

Wat heeft ISIS te winnen bij de aanslagen in Parijs? Ze kaderen in zijn recruteringsstrategie: door zijn slagkracht te demonstreren, stijgt de sex-appeal van ISIS voor jongeren die zich machteloos en verbitterd voelen. Indirect werken de aanslagen nog beter: door de moslimhaat aan te wakkeren, drijven ze jonge moslims in ISIS’ tentakels. Bovendien heeft ISIS een gemeenschappelijk belang met de EU: de stroom van vluchtelingen uit Syrie stopzetten. Want ISIS kan het leeglopen van zijn territorium niet dulden. In tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt haalt het momenteel zijn voornaamste inkomsten niet uit de olie-export noch uit Saoedische subsidies maar uit de exploitatie van de bevolking in de gebieden die het controleert. Zoals Koen Vidal schrijft in De Morgen (16 oktober, p.19): “Het feit dat IS zijn inkomsten vooral genereert in het gebied dat onder zijn controle staat, maakt dat de extremistische beweging niet afhankelijk is van buitenlandse geldstromen en bankrekeningen die door tegenstanders zouden kunnen worden geblokkeerd”. De politieke krachten die de aanslagen in Parijs aangrijpen om de vluchtelingen buiten te houden, doen dus wellicht exact wat ISIS hoopte dat ze zouden doen.

Het probleem is niet de islam. Het globale systeem is in crisis and deze crisis doet situaties onstaan waarin oorlogvoeren zeer winstgevend kan worden. De oorlogvoerende partijen gebruiken elkaar. De burgerslachtoffers van drones en raketten geven voedsel aan de Islamistische propaganda en de Islamistische aanslagen en executies zijn koren op de molen van de nationalistische, anti-vreemdelingen ideologieen in het westen die de weg bereiden voor meer oorlog.

Het eerste wat Francois Hollande deed toen het bekend werd dat ISIS achter de aanslagen zat, was het bevel geven om Raqqa te bombarderen. Raqqa is een grote Syrische stad, in het gebied dat ISIS controleert. Wat me doet afvragen: hadden die vliegtuigen, voor het grootste bombardement van Raqqa tot nu toe, “zuivere” militaire doelwitten?  Zo ja, waarom werden die niet eerder uitgeschakeld? Zo nee, hoeveel burgers kwamen om in die wraakactie? Zullen de media het ons vertellen? Zal er op Facebook gevraagd worden om de vlag van ISIS op ons profiel te zetten, in solidariteit met de slachtoffers? Of zullen de lijken enkel te zien zijn op Islamistische sociale media?

Overleven in Mosul, de grootste stad in ISIS-gebied Foto: Mujamed Mohammed/AFP)

Overleven in Mosul, de grootste stad in ISIS-gebied
Foto: Mujamed Mohammed/AFP)

Wraak en weerwraak. Hoe dieper de crisis wordt, hoe meer we er dreigen te zien. Er is iets grondig verkeerd, zoals de oorlogen, de aanslagen, de massale werkloosheid en onzekerheid, de klimaatrampen en de vluchtelingenstroom illustreren. Zolang er niets grondig verandert dreigt de spiraal van geweld en ontwrichting toe te nemen. We mogen dat niet lijdzaam ondergaan. Laat ons solidair zijn met de slachtoffers van aanslagen en oorlogen, of ze nu Frans of Turks zijn, Arabisch of joods, zwart of wit. Laat ons ingaan tegen de roep om grenzen te sluiten, vluchtelingen buiten te sluiten, muren te bouwen en meer oorlog te voeren. Laat ons alle vlaggen weggooien en weigeren om ons eigen graf te helpen delven.

wrong

 

november 17, 2015 at 7:05 am 7 reacties

Oudere berichten Nieuwere berichten


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.329 andere volgers