Posts filed under ‘Midden Oosten’

WEG MET AL DIE FRANSE VLAGGEN!

 

“Le jour de gloire est arrivé…”

calvin

Tom Ronse

De marseillaise is weer populair. Dat van bloedlust druipende lied wordt weer door duizenden kelen gezongen voor sportwedstrijden en muziekconcerten, in de Sorbonne en het Frans parlement: “Amour sacré de la patrie, conduis, soutiens nos bras vengeurs!”

Paris-attacks-stems-Facebook-profile-change

Op Facebook is een campagne aan de gang om gebruikers aan te zetten hun profiel te kleuren in de Franse tricolore. Wat mij aanzette tot een kleine tegencampagne:

DO NOT CHANGE YOUR FB PROFILE INTO THE COLORS OF THE FRENCH NATIONAL FLAG!!

Begrijp me niet verkeerd. Net als u vind ik de aanslagen in Parijs afschuwelijk, verwerpelijk tot en met. Maar nationalisme is niet het antwoord, het spreidt het gif verder.  Ik weet het, de meeste mensen die de kleuren van de Franse vlag op hun FB-profiel zetten, willen enkel hun solidariteit betuigen met de slachtoffers. Maar net op een moment als dit is het extra-belangrijk om zich te realiseren wat de symbolen waarrond we gevraagd worden om de rangen te sluiten, betekenen.  Onder die driekleur werden miljoenen de dood in gejaagd in tal van oorlogen die dienden voor erger dan niets. Onder die frisse drapeau werden gruweldaden begaan (in Algerije en elders), nog erger dan die van ISIS, al zingend, “Qu’un sang impur abreuve nos sillons!”

Niet dat Frankrijk op dat vIak uitzonderlijk is: andere nationale vlaggen zijn evenzeer doordrenkt met bloed.

nationalism

ISIS is geen extremistische religieuze beweging. Het gebruikt religie enkel als instrument om kanonnenvoer te recruteren voor zijn echte doel: territorium veroveren en uitbuiten, macht winnen, kapitaal opstapelen. Het grijpt gelegenheden aan die zich aanbieden in de context van oorlog en economische crisis in het Midden Oosten om zich een eigen staat te vestigen. Een staat die oorlog voert en in oorlogen, zo leert ons de geschiedenis van Frankrijk, Duitsland, de VS en vele andere landen, België inbegrepend, is alles toegelaten.

Wat heeft ISIS te winnen bij de aanslagen in Parijs? Ze kaderen in zijn recruteringsstrategie: door zijn slagkracht te demonstreren, stijgt de sex-appeal van ISIS voor jongeren die zich machteloos en verbitterd voelen. Indirect werken de aanslagen nog beter: door de moslimhaat aan te wakkeren, drijven ze jonge moslims in ISIS’ tentakels. Bovendien heeft ISIS een gemeenschappelijk belang met de EU: de stroom van vluchtelingen uit Syrie stopzetten. Want ISIS kan het leeglopen van zijn territorium niet dulden. In tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt haalt het momenteel zijn voornaamste inkomsten niet uit de olie-export noch uit Saoedische subsidies maar uit de exploitatie van de bevolking in de gebieden die het controleert. Zoals Koen Vidal schrijft in De Morgen (16 oktober, p.19): “Het feit dat IS zijn inkomsten vooral genereert in het gebied dat onder zijn controle staat, maakt dat de extremistische beweging niet afhankelijk is van buitenlandse geldstromen en bankrekeningen die door tegenstanders zouden kunnen worden geblokkeerd”. De politieke krachten die de aanslagen in Parijs aangrijpen om de vluchtelingen buiten te houden, doen dus wellicht exact wat ISIS hoopte dat ze zouden doen.

Het probleem is niet de islam. Het globale systeem is in crisis and deze crisis doet situaties onstaan waarin oorlogvoeren zeer winstgevend kan worden. De oorlogvoerende partijen gebruiken elkaar. De burgerslachtoffers van drones en raketten geven voedsel aan de Islamistische propaganda en de Islamistische aanslagen en executies zijn koren op de molen van de nationalistische, anti-vreemdelingen ideologieen in het westen die de weg bereiden voor meer oorlog.

Het eerste wat Francois Hollande deed toen het bekend werd dat ISIS achter de aanslagen zat, was het bevel geven om Raqqa te bombarderen. Raqqa is een grote Syrische stad, in het gebied dat ISIS controleert. Wat me doet afvragen: hadden die vliegtuigen, voor het grootste bombardement van Raqqa tot nu toe, “zuivere” militaire doelwitten?  Zo ja, waarom werden die niet eerder uitgeschakeld? Zo nee, hoeveel burgers kwamen om in die wraakactie? Zullen de media het ons vertellen? Zal er op Facebook gevraagd worden om de vlag van ISIS op ons profiel te zetten, in solidariteit met de slachtoffers? Of zullen de lijken enkel te zien zijn op Islamistische sociale media?

Overleven in Mosul, de grootste stad in ISIS-gebied Foto: Mujamed Mohammed/AFP)

Overleven in Mosul, de grootste stad in ISIS-gebied
Foto: Mujamed Mohammed/AFP)

Wraak en weerwraak. Hoe dieper de crisis wordt, hoe meer we er dreigen te zien. Er is iets grondig verkeerd, zoals de oorlogen, de aanslagen, de massale werkloosheid en onzekerheid, de klimaatrampen en de vluchtelingenstroom illustreren. Zolang er niets grondig verandert dreigt de spiraal van geweld en ontwrichting toe te nemen. We mogen dat niet lijdzaam ondergaan. Laat ons solidair zijn met de slachtoffers van aanslagen en oorlogen, of ze nu Frans of Turks zijn, Arabisch of joods, zwart of wit. Laat ons ingaan tegen de roep om grenzen te sluiten, vluchtelingen buiten te sluiten, muren te bouwen en meer oorlog te voeren. Laat ons alle vlaggen weggooien en weigeren om ons eigen graf te helpen delven.

wrong

 

november 17, 2015 at 7:05 am 7 reacties

VERLAMMENDE CRISIS

Hofland 1

door H.J.A. Hofland

De secretaris-generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-moon heeft verklaard dat de wereld uit zijn verlamming moet komen.

Hij deed zijn oproep samen met het Rode Kruis. Er zijn op het ogenblik zestig miljoen vluchtelingen en als de wereld zich niet inzet voor vrede en veiligheid worden het er meer, zei hij vorige week zaterdag. Het bericht heeft het televisienieuws niet gehaald; sommige kranten van maandag hebben er een kort berichtje van gemaakt.

Wat moeten we daaruit opmaken? Ten eerste dat de grote dagen van de VN en het leiderschap van de organisatie voorbij zijn. Hadden Ban Ki-moons vroege voorgangers Dag Hammarskjold of Oe Thant zoiets gezegd, dan was het op z’n minst een paar dagen wereldnieuws geweest. Maar de meeste mensen weten wel dat Ban Ki-moon gelijk heeft. De UNHCR, het Hoge Commissariaat voor de Vluchtelingen, meldt dat in oktober 218.394 bootvluchtelingen Europa hebben bereikt, meer dan in heel 2014.

Deze groeiende stroom wekt in Europa een toenemende politieke radeloosheid op, openbare wanorde, chaos. Eén groot verschil met vroeger, de tijd dat de VN wereldgezag hadden, is dat deze organisatie de mensen niets meer kan schelen. Hetzelfde is het geval met andere supranationale organisaties, Brussel, de Raad van Europa. Er is geen organisatie, geen partij of politicus meer die een geloofwaardige belofte tot het herstel van onze orde doet. De door de vluchtelingen veroorzaakte, ongetwijfeld grote problemen hebben bijgedragen aan een diepe Europese crisis. Daarbij is de kern van de crisis veranderd. Deze ingewikkelde combinatie van problemen zal naar alle waarschijnlijkheid groeien terwijl niemand er een overtuigend en uitvoerbaar antwoord op weet.

Een kwart van het Afghaanse volk wil het land verlaten.

The New York Times van 2 november geeft op de voorpagina een onthutsend overzicht van de algemene toestand. Gesteld dat de terroristen van Islamitische Staat hun wreedaardige gezag in Syrië en Irak handhaven of uitbreiden en in Afghanistan de Taliban aan de winnende hand blijven, wat moeten we dan van het vluchtelingenprobleem verwachten? Het zal zich verder uitbreiden, misschien met veel grotere kracht. In Afghanistan is een Gallup Poll gehouden. Daaruit bleek dat een kwart van het volk het land wil verlaten en meer dan honderdduizend mensen willen nog dit jaar naar Europa proberen te komen.

In feite is Europa het slachtoffer van een historische ontwikkeling. De grenzen die door het Ottomaanse Rijk en de Europese koloniale mogendheden zijn getrokken, zijn bezweken. De Arabische staten die nu de macht uitoefenen zijn te zwak van innerlijke structuur om zich te handhaven in de toenemende chaos die in de regio heerst. Syrië is daarvan nu het gruwelijkste bewijs, en hoe de internationale gemeenschap ook confereert, daar valt kennelijk niets aan te doen.
En dan is er nog een niet-politieke oorzaak: de klimaatverandering. Veel Afrikaanse landen worden getroffen door de droogte. Primitieve landbouw is extra kwetsbaar en tegen de gevolgen van een mislukte oogst is de plaatselijke bevolking niet opgewassen. Een oorzaak extra van de vluchtelingencrisis. De VN verwachten dat de klimaatverandering op den duur vijftig miljoen mensen zal doen vluchten. Zo ver is het nog niet.

Ban Ki-moon heeft gelijk. De wereld moet uit zijn verlamming komen. Het ontbreekt de internationale gemeenschap op het ogenblik aan alle inzichten en middelen om de vluchtelingenstroom op een menswaardige manier tot staan te brengen en een beleid te ontwerpen waardoor de oorzaken worden opgeheven. In Europa herleeft rechts, nu de beweging van de hekkenbouwers en in een meer extreme vorm de clubs van vechtersbazen. De voortwoekerende vluchtelingencrisis is in Europa de oorzaak van toenemende geweldpleging. Daaruit ontstaat een nieuwe Europese problematiek. Wordt dit gevolg niet bijtijds door de politieke elite herkend en gekeerd, dan gaan we een nieuwe crisis tegemoet, ingrijpender dan die we nu beleven.

NASCHRIFT JC:
——————–

Hofland beschikt ongetwijfeld niet over de gave der helderziendheid. Maar bij zijn laatste paragraaf moeten we wel even stilstaan (‘we gaan een nieuwe crisis tegemoet, ingrijpender dan die we nu beleven’). Dan denken we toch onmiddellijk aan de gebeurtenissen in Parijs, afgelopen nacht? En wat er zal (moet/kan) op volgen. Er is zonder meer een ‘nieuwe Europese problematiek’ ontstaan, hoe hard onze leiders dat ook willen ontkennen.

http://www.groene.nl/artikel/verlammende-crisis

Hofland 2

november 14, 2015 at 11:54 am 1 reactie

IMAM ERDOGAN ?

imam

door Lucas Catherine


Heeft u ook soms de reflectie die ik heb als ik op TV een betoging zie met slogans in vreemde talen? Ik vraag me dan af of de uitleg van de journalist wel klopt met wat de slogans vertellen? Nu, van de meeste landen waar er heibel is lees ik wel de taal. Turks niet. Ik ken wel wat van de Ottomaanse keuken, en daarom viel ik bijna van mijn stoel toen ik bovenstaand beeld in het VRT-journaal zag. Niet dus om wat verteld werd, dat Erdogan gewonnen had, maar die slogan met daaronder die foto. Eigenlijk de enige slogan die je zag, voor de rest niets dan vlaggen en juichende mensen. Dat zal dus wel een AKP feest zijn geweest.

Maar wat las ik op dat bord: Imam Bayildi. En Imam Bayildi ken ik uit de Ottomaanse keuken als een fameus auberginegerecht met massa’s look. Het betekent ‘de Imam valt flauw’. En daar zit een verhaal achter. Toen men voor het eerst dit gerecht aan een overigens onbekende imam aanbood vond die het zo lekker dat hij er teveel van at en flauw viel. Een andere versie wil dat de lookdamp hem velde. Nu heeft de Ottomaanse keuken wel wat met auberginegerechten.

Een ander gerecht heet bijvoorbeeld Baba Ghanoush, Lachende Pastoor. De Ottomanen waren op religieus gebied nogal verdraagzaam. Je moest wel aubergine lusten. Dat de slogan in het Journaal met dat gerecht te maken heeft is duidelijk door de foto van de man die er bij hoort: hij zit doorgezakt in zijn zetel. Maar wie is hij? Niet Recep Erdogan. Die ziet zich niet als imam (voorganger in het gebed), veeleer als Ottomaanse sultan.02. Zo een ingezakte figuur kan dan ook onmogelijk de partijleider voorstellen op een overwinningsfeest. Moest dat toch zo zijn dan zouden de omstanders zeker het bord hebben neergehaald. Wie is het wel? En waarom juist die slogan?

Nu verwacht ik niet van het Journaal dat zij daar een stukje duiding over maken, maar het sterkt mij wel in mijn overtuiging dat je toch moet oppassen met bepaalde slogans in beeld te brengen in talen die je niet begrijpt.

Imam Bayildi gerecht

Imam Bayildi gerecht

Het recept krijgt u op eenvoudig verzoek

november 3, 2015 at 3:11 pm Plaats een reactie

HULPELOOS

Kaarsen voor de slachtoffers in Oregon

Kaarsen voor de slachtoffers in Oregon

Tom Ronse

Zelfs Obama leek zich machteloos te voelen. In zijn commentaar op de slachtpartij in Oregon, die eens te meer het werk was van een psychisch gestoorde, vereenzaamde jongeman die zich, volkomen legaal, een arsenaal van militaire wapens had aangeschaft, toonde de president zich verontwaardigd en bitter maar ook vermoeid en hulpeloos. “Op een of andere manier is dit routine geworden”, zei hij. “De verslaggeving is routine. Mijn reactie hier op dit podium is routine. De conversatie in de nasleep is routine. We zijn er verdoofd tegen geworden.”Hij sprak de hoop uit dat het land zou nadenken over de vrije wapenverkoop maar formuleerde niet één voorstel om die aan banden te leggen. Zo’n voorstel zou immers geen kans maken in het Congres, waar voor een ruime meerderheid “Gun control is not the answer” een dogma is dat boven de feiten staat. Wat dan wel “het antwoord” is weten die politici ook niet behalve dat ouders hun kinderen beter moeten opvoeden.  Maar voor de rest moeten we ermee leren leven. “Stuff happens”, zo luidde de reactie op de slachtpartij van de Republikeinse presidentskandidaat Jeb Bush. Die uitspraak vat de schouder-ophalende houding van vele Amerikanen goed samen. Of zoals de titel van een stuk in het satirisch blad The Onion het formuleerde: “No Way To Prevent This” says only Nation Where This Regularly Happens.”

Een citaat:

“This was a terrible tragedy, but sometimes these things just happen and there’s nothing anyone can do to stop them,” said Ohio resident Lindsay Bennett, echoing sentiments expressed by tens of millions of individuals who reside in a nation where over half of the world’s deadliest mass shootings have occurred in the past 50 years and whose citizens are 20 times more likely to die of gun violence than those of other developed nations. “It’s a shame, but what can we do? There really wasn’t anything that was going to keep this guy from snapping and killing a lot of people if that’s what he really wanted.” At press time, residents of the only economically advanced nation in the world where roughly two mass shootings have occurred every month for the past six years were referring to themselves and their situation as “helpless.”

Enkele dagen later, het bombardement van het hospitaal van Kunduz, en weer kwamen de kopstukken op tv om te zeggen dat hun hart bloedde voor de slachtoffers. En opnieuw, dat schouderophalend “stuff happens”. De generaals en ministers stelden het wel niet zo cru als Jeb Bush maar het kwam op hetzelfde neer. In een oorlog is collateral damage nu eenmaal overmijdelijk.

kunduz-msf-kliniek

De MSF-kliniek in Kunduz

En de oorlog stopzetten gaat niet. Ook wat dat betreft zijn we hulpeloos.  In Syrie vecht intussen haast half de wereld, de burgerbevolking vertrappelend. Niemand heeft een werkbaar idee over hoe die waanzin kan gestopt worden. Niemand heeft een oplossing voor de volksverhuizing die erdoor op gang komt. Te meer omdat die niet enkel gestuwd wordt door oorlog maar ook door armoede, werkloosheid, uitzichtloosheid die onvermijdelijk groeien naarmate  arbeidskracht overbodig wordt in de automatiserende  global assembly line. De menselijke drang om te overleven botst met economische wetten die we hulpeloos ondergaan want we vinden ze zo evident als de seizoenen en even onaantastbaar.

De belangrijkste habitat van mensen vandaag is de slum, de krottenstad. De jeugdwerkloosheid loopt in sommige landen op tot meer dan 80 procent. Geen wonder dat velen van hen geen andere toekomst zien dan misdaad of huursoldaat worden of martelaar die in de hemel zal beloond worden met 70 sexy maagden. Of vluchten.

refugees

De stroom van vluchtelingen naar Europa doet me denken aan de Titanic. Aan de paniek van de bevolking in de onderste dekken, toen het water begon binnen te stromen in dat onzinkbaar gewaande wonder van de moderne technologie. Om niet te verdrinken vluchtte iedereen die kon naar boven. In de hogere dekken probeerden sommigen de vluchtelingenstroom tegen te houden door, zoals de Hongaren, deuren op slot te doen. Maar vele anderen verwelkomden hen, gaven hen droge kleren en warme soep. Alles leek nog normaal op de opperste dekken. De restaurant was open, het orkest speelde, er was nog niemand aan het verdrinken en de kapitein verzekerde iedereen dat het schip op de goede weg was. Maar het zonk dieper en de vluchtelingenstroom verminderde niet. De stemming van de bewoners van de hoogste dekken keerde. Er werd steeds meer gepleit om de deuren dicht te houden en het teveel aan vluchtelingen overboord te gooien. Want we zijn machteloos om hen te helpen, werd er gezegd, machteloos om de oorzaak van hun vlucht weg te nemen. We moeten denken aan onze eigen plaats in de reddingsboten.

mural on migrants

De metafoor klopt niet. De passagiers van de Titanic waren inderdaad hulpeloos; er was niets dat ze konden doen om het zinken van het schip te beletten.  Wij denken alleen dat we hulpeloos zijn, dat we niets kunnen doen aan het wapengeweld, aan de natuurrampen, aan de epidemie van depressie en andere psychosociale ziekten, aan de onzekerheid, aan de oorlogen, aan de vluchtelingenstroom. Maar we veroorzaken ze allemaal zelf, er is geen ijsberg die ons lot onvermijdelijk maakt.  Maar het voelt wel zo, alsof we er niets aan kunnen doen. Behalve stemmen in onze democratische verkiezingen. Dat verandert weliswaar niets ten gronde maar zo hebben we toch een beetje het gevoel dat we niet helemaal machteloos zijn.

Hier in de VS hebben we de permanente verkiezingscampagne.  Presidentsverkiezingen zijn er maar om de vier jaar maar ze worden voorafgegaan door een jaar van spannende voorverkiezingen. Die worden op hun beurt voorafgegaan door jaren van campagne voeren waarbij de kiezer al via opiniepeilingen zijn voorkeur kan uitspreken en zelfs kandidaten kan elimineren.  De twee partijen zorgen voor een ruim aanbod van kleurrijke figuren. De debatten halen hoge kijkcijfers. Het is fascinerende entertainment. En spannend: wie de winnaar (of winnares) wordt is onvoorspelbaar.  Wat wel voorspelbaar is, is dat hij of zij de oorlogen van zijn/haar voorganger zal voortzetten en zich hulpeloos zal voelen tegenover het wapengeweld, de klimaatsverandering en al de rest.

titanic now

http://www.theonion.com/article/no-way-prevent-says-only-nation-where-regularly-ha-51444

oktober 7, 2015 at 3:39 am Plaats een reactie

DE ‘VERGETEN’ BUUR VAN SYRIË

Vluchtelingen (cijfers vorig jaar)

Vluchtelingen (cijfers vorig jaar)

 

door Lucas Catherine


Soms denk ik dat mijn geografische kennis leemten vertoont. Zo hoor en lees ik overal hoe de buurlanden van Syrië massaal vluchtelingen opnemen. De voorlopig meest recente cijfers:
Turkije: één miljoen achthonderd duizend Syrische vluchtelingen;
Libanon: één miljoen tweehonderd duizend;
Jordanië : zeshonderd duizend.
Maar… volgens mijn oude schoolatlas en zelfs volgens The Times Atlas heeft Syrië ook nog een ander buurland, Israël.
Israël, dus : nul vluchtelingen, nul, nefes in het hebreeuws.

UN in Golan

UN in Golan

 

“We kunnen nu zien wat er gebeurt als landen grip verliezen over hun grenzen”, zei de Israëlische premier Netanyahu (NRC 6 september). Hoewel hij niet specifiek verwees naar de vluchtelingencrisis in Europa, leek hij daar volgens persbureau AP wel op te doelen. Israël moet de grenzen goed controleren om te voorkomen dat het land wordt “overspoeld met infiltranten, arbeidsmigranten en terroristen”. Daarom heeft Netanyahu naar eigen zeggen opdracht gegeven een hek te bouwen aan de oostgrens van Israël. (Haaretz 13/9/20015). Voorts heeft hij een stilzwijgend pact gesloten met het Islamitisch Nusra front, dat iets verderop dan de Golan zijn eigen islamitische terreurstaat heeft uitgebouwd. Gepensioneerd generaal Michael Herzog, een voormalig stafchef verklaarde aan The Wall Street Journal “Nusra is a unique version of al-Qaida. They manage to cooperate with non-Islamist and non-jihadi organizations in one coalition … They are totally focused on the war in Syria and aren’t focused on us.” Ze laten Israël dus gerust. Nusra verdreef in juni wel de UNO vredestroepen op de Golan, zo waren er niet langer pottenkijkers die konden lekken over dit monsterverbond.

De premier stelt ook: “Israël is een klein land, we hebben niet de geografische en demografische mogelijkheden om de vluchtelingen op te vangen.” (nogmaals de krant Haaretz).

Dan haal ik mijn Atlas boven, maar u mag googlen op Wikipedia. Vergelijken we Syrisch buurland, Israël even met dat andere buurland, Libanon. Libanon heeft een oppervlakte van 10.000 km² , Israël is dubbel zo groot: 22.000 km². Libanon heeft een bevolkingsdichtheid van 562/km², Israël van 354/km² dat is 2/3de meer ruimte in Israël, maar volgens Netanyahu is het land dus te klein. Die nul/nefes aantal Syrische vluchtelingen in Israël tegenover de meer dan één miljoen in Libanon heeft dan ook helemaal niets met geografie te maken maar alles met de aard van het beestje. Libanon is namelijk een open staat. Israël niet. Israël is volgens zijn onafhankelijksverklaring van 14 mei 1948 “een Joodse staat”, een staat van alle joden ter wereld, en alleen van hen, zoals Theodor Herzl het formuleerde. Herzl is de stichter van de politieke beweging, het zionisme. Hij heeft Palestina gekoloniseerd en Israël opgericht; zijn foto hangt dan ook in alle openbare gebouwen. Volgens Herzl is Israël dus een staat voor enkel en alleen maar joden. De apartheidsstaat Israël wil en kan dan ook geen niet-joden opvangen. Ze hebben al last genoeg gehad om de oorspronkelijke Palestijnse bevolking grotendeels te verdrijven.

Golanhoogte

Golanhoogte

Israël zou nochtans wel wat kunnen doen, in een Syrisch territorium dat ze controleren, de Golanhoogte. Dit is volgens internationaal recht en volgens geen enkel land Israëlisch grondgebied, wel Syrisch grondgebied. Israël bezet sinds 1967 namelijk 1.200 km² van de Syrische Golan, een gebied groter dan de provincie Waals-Brabant. Daar zouden ze nogal wat Syriërs kunnen opvangen, heel wat meer dan in het Brusselse Maximiliaanpark.

Maar ja, dat zou ingaan tegen de principes van deze koloniale apartheidsstaat.

Van Lucas Catherine verschijnt in november ‘Jihad en kolonisatie’, met ook een bijdrage van Kareem el Hidjaazi.

september 16, 2015 at 3:45 pm 9 reacties

MIGRATIE VROEGER EN NU, EERST DOORNEN DAN PAS ROZEN

M1a

door Jef Coeck


‘L’histoire se répète.’ Eens was dit een dogma. Nu klinkt het als een vloek, of toch als een bewijs van historische onkunde. De waarheid ligt, inderdaad, ergens tussenin. Soms heten ze oorlogsvluchtelingen, dan weer asielzoekers, of economische migranten, veroveraars of volksverhuizers. Alle soorten van migratie hebben zich lang geleden al in onze streken voorgedaan.

De vluchtelingenstroom die we thans beleven vanuit het zuiden en het oosten kunnen we geen volksverhuizing noemen. Nog niet, maar het laat zich aanzien dat deze instroom nog een flinke tijd door zal gaan. In de geschiedenis van Europa zijn de migratiegolven een element dat niet overschat kan worden. Ze zijn zachtjes op gang gekomen, hebben eeuwen geduurd en grotendeels bepaald hoe de Europese constellatie er nu uitziet.

Ik heb het even niet over georganiseerde displacements, die door Stalin, Tito, Mao en andere heersers werden aangewend als middel tot onderdrukking. De volksverhuizingen uit onze ‘vaderlandse geschiedenis’ waren massabewegingen van groepen mensen die zich om allerlei redenen elders wilden vestigen. Enkele van die redenen zijn: oorlog, hongersnood, natuurrampen, en demografische groei. Ook roofzucht dient genoemd te worden.

Wat we op school aan ‘volksverhuizingen’ kregen opgediend was de trek van het noorden naar het zuiden en het westen, van Germaanse en andere volkeren, van de 4de tot de 6de eeuw na Christus. De val van Rome was het einde van de Oudheid en het begin van de Middeleeuwen. Maar daar ging wel een en ander aan vooraf.

M 2 Teutonen

Het startsein – bij wijze van spreken – werd al rond 120 v’o’o r onze tijdrekening gegeven door de Cimbren en de Teutonen. Kent u ze nog? De Cimbren kwamen uit Jutland, de Teutonen uit Sleeswijk-Holstein. Hoewel ze aanvankelijk niets met elkaar te maken hadden, worden ze toch in één adem genoemd. Dat komt omdat ze allebei naar de Donau trokken en zich vervolgens lieerden tegen de Romeinen. Die bleken toch sterker, de laatste Cimber sneuvelde in de Po-vlakte rond het jaar 100 v.C.

Carcassonne stad der Visigoten

Carcassonne stad der Visigoten

De Goten, afkomstig van het eiland Gotland en Zuid-Zweden, manifesteerden zich als de volgende golf. Aan de Zwarte Zee splitsten ze zich in Visigoten en Ostrogoten. De eersten namen de Balkan in beslag. De Ostrogoten stichtten een rijk van de Baltische Zee tot Zuid-Rusland. Ze werden overrompeld door de Hunnen en volgden die dan maar op een afstand. If you can’t beat them, join them. Ze hielden het in Zuid-Frankrijk, Italië en Noord-Spanje toch nog uit tot de 6de eeuw. De Goten zijn cultureel erg belangrijk omdat ze teksten hadden, meest religieuze, en een eigen schrift, het Gotisch, dat elementen bevat van het runenalfabet.

Attila in vol ornaat

Attila in vol ornaat

Toen waren daar de Hunnen, die we ook nog kennen als het ruitervolk zonder genade. Ze kwamen uit Mongolië, waar ze China bedreigden dat zijn befaamde muur bouwde om ze buiten te houden. Dat lukte niet helemaal. Aan de andere kant joegen ze ook de Germanen op en deden invallen tot diep in het Romeinse Rijk. Het was de tijd van de beruchte leider Attila, de ‘gesel Gods’. We schrijven 5de eeuw. Attila heerste als een koning en procrreëerde als een konijn. Dat maakte de opvolging na zijn dood (453) zo goed als onmogelijk. Zijn vele rechthebbende nakomelingen maakten elkaar af voor de erfenis. Binnen relatief korte tijd waren de Hunnen uit de geschiedenis verdwenen.
Dit zijn natuurlijk slechts de grote trekken van het verhaal. Er bestonden nog tal van andere volken die rondtrokken, zich vestigden, verjaagd werden, anderen verjoegen, zich settelden of uitstierven. Een kleine selectie? De Alamannen namen het gebied van de Boven-Rijn in bezit, de Bourgondiërs vestigden zich aan de Midden-Rijn, de Angelen en de Saksen veroverden Brittania, de Alanen, Vandalen en Sueven trokken door Gallië en vestigden zich in Spanje. Van hieruit veroverden de Vandalen ook Africa.

Het woord ‘verovering’ had vaak een heel eigen betekenis. Het is bekend dat het Romeinse Rijk de vestiging van Germaanse volken toeliet, door ze in te kwartieren als een soortement hulptroepen. Ze kregen een woning per familie en een derde deel van de bodem. Zo kon het gebeuren dat nieuwkomers hun eigen taal, recht, zeden en gewoonten konden handhaven. De Romeinse beschaving had aldus een onnadrukkelijke maar grote invloed op de ‘veroveraars’, zij het dat een volledige integratie uitbleef. Daarvoor was, inderdaad, de godsdienst verantwoordelijk. De Romeinen, die intussen het officiële christendom aanhingen, botsten met het Ariaanse christendom van de migranten. De volgelingen van Arius, een opperpriester in Alexandrië, ontkenden de godheid van Christus. Daar hield de wil tot vereniging op. Het resultaat is bekend : in 476 maakte Odoaker een einde aan het keizerrijk in het Westen. Het Byzantijnse Rijk bleef nog eeuwen bestaan en al die tijd woedde de Ariaanse discussie verder.

Arius van Alexandrië

Arius van Alexandrië

Welke parallellen en verschillen vallen er te trekken met de migratiegolven vandaag?
Een verschil is alvast dat ze in vroegere eeuwen van Noord naar Zuid verliepen. Nu is het omgekeerd. Maar in beide gevallen was/is er ook een inbreng uit het Oosten. Toch was Groot-Europa toen, als nu, de scène van het gebeuren.
Een overeenkomst is de traagheid waarmee alles verloopt. In vroege eeuwen lag dat aan de manke transportmiddelen, de slechte wegen en de onherbergzame natuur. Dat lijkt geen spat veranderd. Ook vandaag verhuizen (delen van) volkeren te voet of met gammele boten, langs wouden en door woestijnen en met tegenkanting van vele zijden.

De verstandige toegeeflijkheid van de oude Romeinen lijkt op onze dagen nog lang niet bereikt. Er wordt wel veel gezwaaid met dure woorden als ‘inburgering, speciale kredieten, humanitaire zorgen’ en wat al meer. Maar het blijft grotendeels bij woorden.
Het grootste verschil lijkt mij het geloof in de terugkeer van de migranten, eenmaal ze bij ons ‘op adem’ zijn gekomen. Dat geloof is merkwaardig. Remember de eerste gastarbeiders in ons land, begin jaren zestig. Ook toen werd gezegd dat de Italianen, Turken, Marokkanen, terug zouden keren eens hun pensioentje bereikt was. Nee, dus. They are here to stay.

De eerstvolgende vijftig jaar – dit is een voorzichtige schatting – zullen de normale condities van leefbaarheid niet hersteld zijn in Syrië, Irak, andere landen van het Midden en Verre Oosten, een groot deel van Afrika – plus streken en landen waar de normale leefcondities verdwijnen. Om allerlei redenen, zie hierboven.

M 6 vluchtelingen

De migranten/vluchtelingen/asielzoekers… die nu met de grootste moeite een ‘beschaafd’ land hebben bereikt zullen zich settelen, hun familie laten overkomen, ingeschakeld worden in de plaatselijke economie en de droom van terugkeer naar een geboorteland in puin, laten varen. Daar kunnen we blij om zijn of triest, maar er is geen andere weg.

Doemdenkers van het type –l’histoire-se-répète- zijn meer dan triest. Zij zien het einde naderen van onze ‘mooie westerse beschaving’. Kregen niet die brave, toegeeflijke Romeinen, vriendelijk voor barbaarse migranten, de doodsteek toegediend vanwege diezelfde migranten, zodat het Romeinse Rijk in het Westen– ook zo mooi en beschaafd – voorgoed verdween?

Nee, dus. De val van Rome was alleen technisch te wijten aan Odoaker en zijn huurlingenleger. Het was een wonder dat de totaal gecorrumpeerde Romeinse klassenmaatschappij niet al eerder was ingestort. Sinds het einde van de republiek onder Caesar (1ste eeuw v.C.) ging de aftakeling van Rome in versnelde vaart.

De val van Rome

De val van Rome

Er kwamen steeds meer volksopstanden, vanwege de hardvochtige en onrechtvaardige maaatschappelijke toestanden. In feite waren er nog maar twee klassen: de armen en de rijken. Een kleine kaste aan de top verrijkte zich ten koste van het ‘gewone’ volk en van de schatkist. Groot was bovendien het misprijzen van de opperklasse, zoals bv. blijkt uit teksten van de nog steeds veelgeprezen maar in-slechte edelman Cicero. Hij beschrijft het plebs als ‘ballingen, slaven, gekken, vluchtelingen, misdadigers, ontsnapte moordenaars’. In feite had hij het over: metselaars, schrijnwerkers, winkeliers, kopiisten, glazeniers, slagers, smeden, bakkers, ververs, touwslagers, leerlooiers, kortom beoefenaars van vrije en eerbare beroepen, die door het jarenlange slechte beleid en de schatkistplundering waren vervallen tot de staat van armoedige hongerlijders. In een aantal opstanden eisten zij gesubsidieerde broodprijzen, landhervormingen, openbare tewerkstelling, schuldverlichting en controle op de huurprijzen.

Marcus Tullius Cicero

Marcus Tullius Cicero

Wat ze kregen waren massa-executies en andere vormen van repressie. En ook de zogenaamde ‘brood en spelen’. Over de decadente spelen in het Circus Maximus zullen we het niet eens hebben. Maar als er al ‘brood’ werd uitgedeeld, was dat een karig rantsoentje tarwe of maïs waar hooguit een graanbrij uit te bakken viel.

Daar is de val van Rome aan te wijten, niet aan de pseudo-welwillendheid ten aanzien van migranten. Wie dus vandaag beweert dat onze ‘mooie’ beschaving tenonder gaat aan de ‘toevloed’ van vluchtelingen en asielzoekers, moet zich nieuwe geschiedenisboeken aanschaffen.

Begin alvast met ‘De moord op Julius Caesar’, van de Amerikaanse gewezen prof en publicist Michael Parenti (EPO, 2004)

Moord op Caesar

Moord op Caesar

september 11, 2015 at 9:35 am 5 reacties

DE KASSEIEN VAN DE KORENMARKT

SAM_2957; Gujarat, Rajasthan, India; 05/22/2008, INDIA-11398

Een opiniestuk zoals u er in uw krant geen zult lezen.

Tom Ronse

Immobiel zijnde na een operatie, heb ik de laatste weken veel Vlaamse televisie geconsumeerd. Ik heb heel wat knappe documentaires gezien en af en toe ook knappe fictie. De grootste teleurstelling was het Journaal. Ik vond de toon en inhoud vaak gezagsgetrouw, chauvinistisch, navelstarend, schandaalbelust, impliciet racistisch en oppervlakkig. Het is waar dat die adjectieven ook toepasselijk zijn op soortgelijke programma’s in Amerika maar de navel waar men daar naar staart is op zijn minst ietwat groter dan de Vlaamse. Wat er zich buiten het zakdoekje Vlaanderen afspeelt is blijkbaar vaak niet de moeite waard om in het Journaal te rapporteren.

Tenzij er een of andere connectie met Vlaanderen is. Liefst iets dat in de schandaalsfeer kan worden getrokken. Zo komt het onderwerp kinderarbeid en hongerlonen in India in de kijker als blijkt dat de stad Gent -die zich graag een progressief imago aanmeet-  zijn Korenmarkt heeft laten bedekken met kasseien die in dergelijke ellendige omstandigheden werden gemaakt.  Genant voor burgemeester Termont, gniffel gniffel. Het is een lelijke puist waar snel een pleister opgekleefd moet worden. Laat ons eens kijken, wat valt er aan te doen? Strengere controle op de naleving van de wet op kinderarbeid in India.  Europese en Amerikaanse invoerders onder druk zetten om van hun leveranciers in de “derde wereld”  te eisen dat ze zonder kinderarbeid werken en hun personeel fatsoenlijk betalen. Dat was het zo ongeveer, wat de tv- en krantencommentatoren erover te zeggen hadden.

Uit blogpot Donviona

Uit blogpot Donviona

De grondstoffen voor kasseien vind je in zowat alle werelddelen maar ze worden op zeer verschillende manieren geproduceerd. Grofweg zijn er twee methoden. De eerste is kapitaalintensief. Wie ooit een steengroeve bezocht in een hoog ontwikkeld land, zal het opgevallen zijn hoe weinig mensen je er aan het werk ziet. Bijna alles wordt gedaan met grote machines die vaak bestuurd worden door computers. Heel anders is de kasseiproductie in een land als India. Daar krioelt het van het werkvolk, groot en klein, die de stenen met voorhamers en ander lowtech alaam te lijf gaan. Natuurlijk is de productiviteit van zo’n Indisch bedrijf  veel lager. Om te kunnen concurreren met hightech steengroeven moeten de arbeidskosten er dus veel lager zijn.  Kinderarbeid en hongerlonen zijn daarvan het logisch gevolg. Schakel die uit, dan stijgen de productiekosten en daalt dus de winst. Tenzij de prijs van het product stijgt maar dan wordt het minder concurrentieel waardoor zijn markt zal krimpen.  Het kapitaal dat in deze ondernemingen geinvesteerd is, zal dus in beide gevallen gestimuleerd worden om naar elders te versluizen.

Een reportage in The New York Times illustreert het probleem goed. Ze betrof een vrouw in Zambia die lange dagen zwoegde om met een voorhamer rotsen in kleine stukjes te slaan. De keitjes werden gebruikt voor opritten van de villa’s van Zambiaanse rijken. Die rijken konden ook keitjes kopen van bedrijven die machines hadden om rotsen te verpulveren.  Zo’n machine deed in enkele minuten wat de vrouw een hele dag kostte. Geen wonder dus dat die dame nog geen 2 euro per dag verdiende.  Een ‘fatsoenlijk loon’ is dat niet.  Maar als ze een menswaardige vergoeding zou vragen, zou ze voor haar keitjes geen kopers meer vinden.

 Kinderarbeid in Myanmar

Kinderarbeid in Myanmar

Hetzelfde geldt voor de Gentse ‘kinderkopkes’.  Schaf de kinderarbeid daadwerkelijk af, betaal hogere lonen en vele van de steengroeven van Rajasthan die Gent hebben bevoorraad zullen hun werkzaamheden stopzetten. En dat in een streek waar er vrijwel geen alternatieve tewerkstelling is.

Kan Fair Trade een oplossing bieden? “Fair Trade” betekent dat de klanten hogere arbeidskosten absorberen en dus een prijs boven de geldende marktprijs betalen. Gezien de steeds bitsigere prijzenslag op de globale markt kan het dus hoogstens een marginaal fenomeen zijn. Per definitie een uitzondering, nooit de regel. Zeker niet in de huidige crisiscontext.

Kapitaal zoekt altijd op zijn minst de modale winstvoet en als het kan meer. Het heeft geen enkele reden om te blijven waar de winstverwachting ondermaats is.  Dat is ook het probleem in Griekenland. Het bedrijf  ‘Griekenland’ heeft een te lage winstverwachting om kapitaal aan te trekken.  Dus moeten zijn productiekosten verkleinen. Dat betekent meer sociale bezuinigingen en meer belasting. Dat betekent lagere lonen. De regering staat er voor de keuze: ofwel het desastreuze beleid van zijn voorgangers verder zetten ofwel de ‘Grexit’. De laatste mogelijkheid lijkt steeds dichterbij te komen. Beide opties leiden naar een pauperisatie van de reeds zwaar getroffen werkende en werkloze bevolking. De laatste wellicht het snelst.

Het is een ijzeren logica waar geen Syriza tegen opgewassen is: ofwel maak je het kapitaal naar zijn zin ofwel vlucht het weg. Je kunt het niet tegenhouden.  En zonder sta je nergens in een kapitalistische wereld. De crisis-context versnelt de tendens.  Het kapitaal zoekt een veilige haven en Griekenland  is dat niet.

grexit-comic

Zelfs als er geen krisis zou zijn, zouden de vooruitzichten somber zijn voor de kasseihakkers van Rajasthan, voor de Grieken en uiteindelijk voor ons allemaal.  Welke richting gaat de geschiedenis uit? Veel is onvoorspelbaar maar zeker lijkt dat de opmars van de informatie-technologie zal verder gaan. Nog meer dan vandaag zal de automatisering de productiekosten van kasseien en al de rest verlagen. Om concurrentieel te blijven zullen lowtech bedrijven in landen als India  niet anders kunnen dan nog lagere lonen te betalen. Hongerlonen die ouders dwingen hun kinderen te verhuren of te verkopen.  Daar kunnen campagnes tegen kinderarbeid en tegen mensenhandel niet aan verhelpen.

De automatisering (niet alleen van productie maar ook van diensten) impliceert dat ook in de meest ontwikkelde landen meer en meer banen zullen verdwijnen. Maar voorlopig is het vooral de minder concurrentiele rest van de wereld waar vele miljoenen mensen niet winstgevend en dus “overbodig” worden. Een van de gevolgen is dat duizenden aanspoelen op Europa’s kusten. Ze zijn slechts een voorhoede.

Ook daar hebben de politici geen oplossingen voor tenzij krankjorum ideeen zoals het bombarderen van boten waarvan men vermoedt dat ze gebruikt worden door smokkelaars. Alles wat ze voorstellen, of het nu over kinderarbeid gaat of over Griekenland of over bootvluchtelingen of over klimaat-opwarming, zijn pleisters op een houten been. Struisvogels zijn het, met hun kop diep in het zand.

Men heeft geen oplossingen. Evenmin voor de globale economische krisis. In de voorbije jaren is men ze te lijf gegaan met bezuinigingen en met stimulerende maatregelen maar niets kon beletten dat de globale schuldenlast steeds zwaarder werd. De economie is niet winstgevend genoeg om die last te dragen dus moeten de schulden groeien om de ineenstorting naar de toekomst te verschuiven. “Het verleden verslindt de toekomst”, zoals Thomas Piketty opmerkte. De impotentie van die uiteenlopende politieken geeft aan dat het hier niet zozeer gaat over een krisis die het gevolg is van een verkeerd beleid dan wel om een systeemskrisis, zelfs een beschavingskrisis. Fundamentele kenmerken van onze beschaving – hoe en waarom we dingen doen en maken, hoe we omgaan met anderen, onszelf, de natuur, de andere dieren- zijn in konflikt met de krachten die deze beschaving in het leven heeft geroepen. Anders gezegd: productie voor de markt, voor winst, en alles wat ermee samenhangt, wordt steeds minder verzoenbaar met de menselijke drang om te overleven, om zich te ontplooien.

Uit de puinen van dit konflikt zal misschien een nieuwe beschaving verrijzen. Hoe die er uit zal zien, kunnen we nog niet weten. Zoals “Het Zesde Metaal” zingt:

 

“Miskien is’t nog te vroeg,

Miskien is’t nog niet donker genoeg”.

 

 

juni 19, 2015 at 11:44 pm 2 reacties

Oudere berichten Nieuwere berichten


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.205 andere volgers