Posts filed under ‘oorlog’

MUFTI MET EEN GEURTJE. MUF UITERAARD

 

De Groot-Mufti tijdens WO II

De Groot-Mufti tijdens WO II

 

door Lucas Catherine

Ligt het aan Halloween? Ik denk het niet, maar daar is de Mufti weer. Israëls premier Netanyahu verklaarde hem op het pas gehouden 37ste Zionistische Wereldcongres tot de stokebrand van Hitler en het echte brein achter de Endlösung. Erger dan de duivel Hitler. Telkens als er wereldprotest is tegen de gewelddadige kolonisatie van Palestina voert de Israëlische propaganda hem op. Ook Ludo Abicht in De Morgen van 23/10.

De Mufti – wie weet wat een mufti is? – Hij is al decennia de figuur die de zionisten opvoeren als ze Palestijnen willen gelijkschakelen met Nazi’s. In de Encyclopedia of the Holocaust, uitgegeven onder de supervisie van Yad Vashem, het holocaustmuseum in Jeruzalem, is het artikel over de mufti twee keer zo lang als dit over Goebbels of Göring en langer dan de artikels over Himmler en Heydrich te samen.
Amin al Hussein werd door de Britten in 1921 Groot Mufti van Palestina benoemd. Een titel die tot dan niet bestond in de islam.
In 1941 was hij een uitgerangeerde politieke leider, voorbij gestoken op zijn linkerflank tijdens de grote Palestijnse revolte tegen de kolonisatie van 1936-1939. In 1941 trekt Amin al Husseini naar de Balkan en rekruteert er voor de Freiwilligen-Bosnien-Herzegovina Gebirgs Division van de SS. Als nuttige idioot kan hij kanonnenvoer ronselen voor de oorlog in Europa. Bij ons ronselen dan ook rechtse dorpspastoors jongeren voor het Oost-Front. Als beloning mag hij op de foto met Hitler.
Toch even dit: Er woonden toen niet alleen Palestijnen in het Midden- Oosten maar ook zionisten, bezig met hun staatsopbouw in hun kolonies, en die hadden heel wat globalere en ingrijpender contacten met de Nazis:

De Arbeiderspartij en de Nazi’s


De ‘socialistische’ zionisten, de huidige Arbeiderspartij, waren absoluut niet vies van contacten met hen. Wanneer in Duitsland de nazi’s aan de macht komen stelt er zich een probleem voor de Duitse joden. De nazi’s willen de jüden raus. Daarom steunen zij emigratie, umsiedlung naar Palestina. De zionisten sluiten daarover in 1933 met de Nazi’s een samenwerkingsakkoord af dat een transfert van mensen en kapitaal inhoudt. Transfert zeg je in het hebreeuws ha’avara en die akkoorden staan dan ook bekend als de Ha’avara-akkoorden. Zoals Hannah Arendt schrijft in haar boek Eichman in Jerusalem: ‘In de beginjaren van het nazisme interpreteerden de zionisten het aan de macht komen van Hitler vooral als een “beslissende nederlaag van het assimilationisme”. Ook de zionisten geloofden dat “dissimilatie”, gepaard met emigratie naar Palestina een “wederzijds aanvaardbare oplossing'”kon zijn. Zij dachten dan vooral aan jongeren, en hopelijk ook kapitalisten… In die eerste jaren van het nazisme kwam het tot een wederzijds akkoord waar beide partijen tevreden over waren, het Ha’avara- of Transfertakkoord, dat het voor een emigrant mogelijk maakte zijn kapitaal naar Palestina over te hevelen. Het resultaat was dat in de jaren dertig, toen de Amerikaanse joden probeerden een boycot te organiseren van Duitse goederen, Palestina als enige uitzondering, overspoeld werd met producten made in Germany”.

Het Jewish Agnecy, dat is de regering van joodse kolonisten in Brits Palestina, richtte zelfs een speciale commissie op die zich met de problemen van de Duitse joden moest bezig houden. Ben Goerion, later premier, beschreef de commissie zo: ‘Het is niet de taak van de commissie om te ijveren voor de rechten van de joden in Duitsland. De commissie moet zich enkel interesseren voor het probleem van de Duitse joden in zoverre ze naar Palestina kunnen emigreren.’ Net na Kristalnacht verklaarde dezelfde toekomstige premier van Israël: ‘Als men mij voor de keuze plaatst en zegt dat ik alle kinderen in Duitsland kan redden door ze naar Engeland te laten vertrekken, of dat ik maar de helft kan redden door ze naar Eretz Israël te laten komen, dan kies ik voor de tweede mogelijkheid.’ De toenmalige leider van de ZionistischeWereldorganisatie, Haim Weizman, later president van Israël formuleerde het nog cynischer dan Ben Goerion: ‘Zionisme is het eeuwig leven, en in vergelijking daarmee is het redden van enkele duizenden joden slechts een uitstel van executie die niets oplost.’

De rechtse zionisten kiezen voor Musolini

Eind jaren 1920 gaan de leiders van de ‘Revisionisten’ (later de Likudpartij en Kadima) Vladimir Jabotinsky, Abba Achimeir en later Menahem Begin de fascistische toer op. Zij kijken bewonderend naar Mussolini. In hun krant heeft leider Achimeir een vaste rubriek Yomen shel Fascisti, Dagboek van een fascist. De liefde is wederzijds. In 1935 verklaart Benito Mussolini: ‘Als het zionisme wil slagen moet het een Joodse staat stichten, met een Joodse vlag en een Joodse taal. De man die dit echt begrijpt is uw fascistenleider Jabotinsky.’ En Jabotinsky is nog altijd hét idool van Benjamin Netanyahu.

Mufti 2

October 26, 2015 at 10:21 am Leave a comment

HULPELOOS

Kaarsen voor de slachtoffers in Oregon

Kaarsen voor de slachtoffers in Oregon

Tom Ronse

Zelfs Obama leek zich machteloos te voelen. In zijn commentaar op de slachtpartij in Oregon, die eens te meer het werk was van een psychisch gestoorde, vereenzaamde jongeman die zich, volkomen legaal, een arsenaal van militaire wapens had aangeschaft, toonde de president zich verontwaardigd en bitter maar ook vermoeid en hulpeloos. “Op een of andere manier is dit routine geworden”, zei hij. “De verslaggeving is routine. Mijn reactie hier op dit podium is routine. De conversatie in de nasleep is routine. We zijn er verdoofd tegen geworden.”Hij sprak de hoop uit dat het land zou nadenken over de vrije wapenverkoop maar formuleerde niet één voorstel om die aan banden te leggen. Zo’n voorstel zou immers geen kans maken in het Congres, waar voor een ruime meerderheid “Gun control is not the answer” een dogma is dat boven de feiten staat. Wat dan wel “het antwoord” is weten die politici ook niet behalve dat ouders hun kinderen beter moeten opvoeden.  Maar voor de rest moeten we ermee leren leven. “Stuff happens”, zo luidde de reactie op de slachtpartij van de Republikeinse presidentskandidaat Jeb Bush. Die uitspraak vat de schouder-ophalende houding van vele Amerikanen goed samen. Of zoals de titel van een stuk in het satirisch blad The Onion het formuleerde: “No Way To Prevent This” says only Nation Where This Regularly Happens.”

Een citaat:

“This was a terrible tragedy, but sometimes these things just happen and there’s nothing anyone can do to stop them,” said Ohio resident Lindsay Bennett, echoing sentiments expressed by tens of millions of individuals who reside in a nation where over half of the world’s deadliest mass shootings have occurred in the past 50 years and whose citizens are 20 times more likely to die of gun violence than those of other developed nations. “It’s a shame, but what can we do? There really wasn’t anything that was going to keep this guy from snapping and killing a lot of people if that’s what he really wanted.” At press time, residents of the only economically advanced nation in the world where roughly two mass shootings have occurred every month for the past six years were referring to themselves and their situation as “helpless.”

Enkele dagen later, het bombardement van het hospitaal van Kunduz, en weer kwamen de kopstukken op tv om te zeggen dat hun hart bloedde voor de slachtoffers. En opnieuw, dat schouderophalend “stuff happens”. De generaals en ministers stelden het wel niet zo cru als Jeb Bush maar het kwam op hetzelfde neer. In een oorlog is collateral damage nu eenmaal overmijdelijk.

kunduz-msf-kliniek

De MSF-kliniek in Kunduz

En de oorlog stopzetten gaat niet. Ook wat dat betreft zijn we hulpeloos.  In Syrie vecht intussen haast half de wereld, de burgerbevolking vertrappelend. Niemand heeft een werkbaar idee over hoe die waanzin kan gestopt worden. Niemand heeft een oplossing voor de volksverhuizing die erdoor op gang komt. Te meer omdat die niet enkel gestuwd wordt door oorlog maar ook door armoede, werkloosheid, uitzichtloosheid die onvermijdelijk groeien naarmate  arbeidskracht overbodig wordt in de automatiserende  global assembly line. De menselijke drang om te overleven botst met economische wetten die we hulpeloos ondergaan want we vinden ze zo evident als de seizoenen en even onaantastbaar.

De belangrijkste habitat van mensen vandaag is de slum, de krottenstad. De jeugdwerkloosheid loopt in sommige landen op tot meer dan 80 procent. Geen wonder dat velen van hen geen andere toekomst zien dan misdaad of huursoldaat worden of martelaar die in de hemel zal beloond worden met 70 sexy maagden. Of vluchten.

refugees

De stroom van vluchtelingen naar Europa doet me denken aan de Titanic. Aan de paniek van de bevolking in de onderste dekken, toen het water begon binnen te stromen in dat onzinkbaar gewaande wonder van de moderne technologie. Om niet te verdrinken vluchtte iedereen die kon naar boven. In de hogere dekken probeerden sommigen de vluchtelingenstroom tegen te houden door, zoals de Hongaren, deuren op slot te doen. Maar vele anderen verwelkomden hen, gaven hen droge kleren en warme soep. Alles leek nog normaal op de opperste dekken. De restaurant was open, het orkest speelde, er was nog niemand aan het verdrinken en de kapitein verzekerde iedereen dat het schip op de goede weg was. Maar het zonk dieper en de vluchtelingenstroom verminderde niet. De stemming van de bewoners van de hoogste dekken keerde. Er werd steeds meer gepleit om de deuren dicht te houden en het teveel aan vluchtelingen overboord te gooien. Want we zijn machteloos om hen te helpen, werd er gezegd, machteloos om de oorzaak van hun vlucht weg te nemen. We moeten denken aan onze eigen plaats in de reddingsboten.

mural on migrants

De metafoor klopt niet. De passagiers van de Titanic waren inderdaad hulpeloos; er was niets dat ze konden doen om het zinken van het schip te beletten.  Wij denken alleen dat we hulpeloos zijn, dat we niets kunnen doen aan het wapengeweld, aan de natuurrampen, aan de epidemie van depressie en andere psychosociale ziekten, aan de onzekerheid, aan de oorlogen, aan de vluchtelingenstroom. Maar we veroorzaken ze allemaal zelf, er is geen ijsberg die ons lot onvermijdelijk maakt.  Maar het voelt wel zo, alsof we er niets aan kunnen doen. Behalve stemmen in onze democratische verkiezingen. Dat verandert weliswaar niets ten gronde maar zo hebben we toch een beetje het gevoel dat we niet helemaal machteloos zijn.

Hier in de VS hebben we de permanente verkiezingscampagne.  Presidentsverkiezingen zijn er maar om de vier jaar maar ze worden voorafgegaan door een jaar van spannende voorverkiezingen. Die worden op hun beurt voorafgegaan door jaren van campagne voeren waarbij de kiezer al via opiniepeilingen zijn voorkeur kan uitspreken en zelfs kandidaten kan elimineren.  De twee partijen zorgen voor een ruim aanbod van kleurrijke figuren. De debatten halen hoge kijkcijfers. Het is fascinerende entertainment. En spannend: wie de winnaar (of winnares) wordt is onvoorspelbaar.  Wat wel voorspelbaar is, is dat hij of zij de oorlogen van zijn/haar voorganger zal voortzetten en zich hulpeloos zal voelen tegenover het wapengeweld, de klimaatsverandering en al de rest.

titanic now

http://www.theonion.com/article/no-way-prevent-says-only-nation-where-regularly-ha-51444

October 7, 2015 at 3:39 am Leave a comment

DE ‘VERGETEN’ BUUR VAN SYRIË

Vluchtelingen (cijfers vorig jaar)

Vluchtelingen (cijfers vorig jaar)

 

door Lucas Catherine


Soms denk ik dat mijn geografische kennis leemten vertoont. Zo hoor en lees ik overal hoe de buurlanden van Syrië massaal vluchtelingen opnemen. De voorlopig meest recente cijfers:
Turkije: één miljoen achthonderd duizend Syrische vluchtelingen;
Libanon: één miljoen tweehonderd duizend;
Jordanië : zeshonderd duizend.
Maar… volgens mijn oude schoolatlas en zelfs volgens The Times Atlas heeft Syrië ook nog een ander buurland, Israël.
Israël, dus : nul vluchtelingen, nul, nefes in het hebreeuws.

UN in Golan

UN in Golan

 

“We kunnen nu zien wat er gebeurt als landen grip verliezen over hun grenzen”, zei de Israëlische premier Netanyahu (NRC 6 september). Hoewel hij niet specifiek verwees naar de vluchtelingencrisis in Europa, leek hij daar volgens persbureau AP wel op te doelen. Israël moet de grenzen goed controleren om te voorkomen dat het land wordt “overspoeld met infiltranten, arbeidsmigranten en terroristen”. Daarom heeft Netanyahu naar eigen zeggen opdracht gegeven een hek te bouwen aan de oostgrens van Israël. (Haaretz 13/9/20015). Voorts heeft hij een stilzwijgend pact gesloten met het Islamitisch Nusra front, dat iets verderop dan de Golan zijn eigen islamitische terreurstaat heeft uitgebouwd. Gepensioneerd generaal Michael Herzog, een voormalig stafchef verklaarde aan The Wall Street Journal “Nusra is a unique version of al-Qaida. They manage to cooperate with non-Islamist and non-jihadi organizations in one coalition … They are totally focused on the war in Syria and aren’t focused on us.” Ze laten Israël dus gerust. Nusra verdreef in juni wel de UNO vredestroepen op de Golan, zo waren er niet langer pottenkijkers die konden lekken over dit monsterverbond.

De premier stelt ook: “Israël is een klein land, we hebben niet de geografische en demografische mogelijkheden om de vluchtelingen op te vangen.” (nogmaals de krant Haaretz).

Dan haal ik mijn Atlas boven, maar u mag googlen op Wikipedia. Vergelijken we Syrisch buurland, Israël even met dat andere buurland, Libanon. Libanon heeft een oppervlakte van 10.000 km² , Israël is dubbel zo groot: 22.000 km². Libanon heeft een bevolkingsdichtheid van 562/km², Israël van 354/km² dat is 2/3de meer ruimte in Israël, maar volgens Netanyahu is het land dus te klein. Die nul/nefes aantal Syrische vluchtelingen in Israël tegenover de meer dan één miljoen in Libanon heeft dan ook helemaal niets met geografie te maken maar alles met de aard van het beestje. Libanon is namelijk een open staat. Israël niet. Israël is volgens zijn onafhankelijksverklaring van 14 mei 1948 “een Joodse staat”, een staat van alle joden ter wereld, en alleen van hen, zoals Theodor Herzl het formuleerde. Herzl is de stichter van de politieke beweging, het zionisme. Hij heeft Palestina gekoloniseerd en Israël opgericht; zijn foto hangt dan ook in alle openbare gebouwen. Volgens Herzl is Israël dus een staat voor enkel en alleen maar joden. De apartheidsstaat Israël wil en kan dan ook geen niet-joden opvangen. Ze hebben al last genoeg gehad om de oorspronkelijke Palestijnse bevolking grotendeels te verdrijven.

Golanhoogte

Golanhoogte

Israël zou nochtans wel wat kunnen doen, in een Syrisch territorium dat ze controleren, de Golanhoogte. Dit is volgens internationaal recht en volgens geen enkel land Israëlisch grondgebied, wel Syrisch grondgebied. Israël bezet sinds 1967 namelijk 1.200 km² van de Syrische Golan, een gebied groter dan de provincie Waals-Brabant. Daar zouden ze nogal wat Syriërs kunnen opvangen, heel wat meer dan in het Brusselse Maximiliaanpark.

Maar ja, dat zou ingaan tegen de principes van deze koloniale apartheidsstaat.

Van Lucas Catherine verschijnt in november ‘Jihad en kolonisatie’, met ook een bijdrage van Kareem el Hidjaazi.

September 16, 2015 at 3:45 pm 9 comments

MIGRATIE VROEGER EN NU, EERST DOORNEN DAN PAS ROZEN

M1a

door Jef Coeck


‘L’histoire se répète.’ Eens was dit een dogma. Nu klinkt het als een vloek, of toch als een bewijs van historische onkunde. De waarheid ligt, inderdaad, ergens tussenin. Soms heten ze oorlogsvluchtelingen, dan weer asielzoekers, of economische migranten, veroveraars of volksverhuizers. Alle soorten van migratie hebben zich lang geleden al in onze streken voorgedaan.

De vluchtelingenstroom die we thans beleven vanuit het zuiden en het oosten kunnen we geen volksverhuizing noemen. Nog niet, maar het laat zich aanzien dat deze instroom nog een flinke tijd door zal gaan. In de geschiedenis van Europa zijn de migratiegolven een element dat niet overschat kan worden. Ze zijn zachtjes op gang gekomen, hebben eeuwen geduurd en grotendeels bepaald hoe de Europese constellatie er nu uitziet.

Ik heb het even niet over georganiseerde displacements, die door Stalin, Tito, Mao en andere heersers werden aangewend als middel tot onderdrukking. De volksverhuizingen uit onze ‘vaderlandse geschiedenis’ waren massabewegingen van groepen mensen die zich om allerlei redenen elders wilden vestigen. Enkele van die redenen zijn: oorlog, hongersnood, natuurrampen, en demografische groei. Ook roofzucht dient genoemd te worden.

Wat we op school aan ‘volksverhuizingen’ kregen opgediend was de trek van het noorden naar het zuiden en het westen, van Germaanse en andere volkeren, van de 4de tot de 6de eeuw na Christus. De val van Rome was het einde van de Oudheid en het begin van de Middeleeuwen. Maar daar ging wel een en ander aan vooraf.

M 2 Teutonen

Het startsein – bij wijze van spreken – werd al rond 120 v’o’o r onze tijdrekening gegeven door de Cimbren en de Teutonen. Kent u ze nog? De Cimbren kwamen uit Jutland, de Teutonen uit Sleeswijk-Holstein. Hoewel ze aanvankelijk niets met elkaar te maken hadden, worden ze toch in één adem genoemd. Dat komt omdat ze allebei naar de Donau trokken en zich vervolgens lieerden tegen de Romeinen. Die bleken toch sterker, de laatste Cimber sneuvelde in de Po-vlakte rond het jaar 100 v.C.

Carcassonne stad der Visigoten

Carcassonne stad der Visigoten

De Goten, afkomstig van het eiland Gotland en Zuid-Zweden, manifesteerden zich als de volgende golf. Aan de Zwarte Zee splitsten ze zich in Visigoten en Ostrogoten. De eersten namen de Balkan in beslag. De Ostrogoten stichtten een rijk van de Baltische Zee tot Zuid-Rusland. Ze werden overrompeld door de Hunnen en volgden die dan maar op een afstand. If you can’t beat them, join them. Ze hielden het in Zuid-Frankrijk, Italië en Noord-Spanje toch nog uit tot de 6de eeuw. De Goten zijn cultureel erg belangrijk omdat ze teksten hadden, meest religieuze, en een eigen schrift, het Gotisch, dat elementen bevat van het runenalfabet.

Attila in vol ornaat

Attila in vol ornaat

Toen waren daar de Hunnen, die we ook nog kennen als het ruitervolk zonder genade. Ze kwamen uit Mongolië, waar ze China bedreigden dat zijn befaamde muur bouwde om ze buiten te houden. Dat lukte niet helemaal. Aan de andere kant joegen ze ook de Germanen op en deden invallen tot diep in het Romeinse Rijk. Het was de tijd van de beruchte leider Attila, de ‘gesel Gods’. We schrijven 5de eeuw. Attila heerste als een koning en procrreëerde als een konijn. Dat maakte de opvolging na zijn dood (453) zo goed als onmogelijk. Zijn vele rechthebbende nakomelingen maakten elkaar af voor de erfenis. Binnen relatief korte tijd waren de Hunnen uit de geschiedenis verdwenen.
Dit zijn natuurlijk slechts de grote trekken van het verhaal. Er bestonden nog tal van andere volken die rondtrokken, zich vestigden, verjaagd werden, anderen verjoegen, zich settelden of uitstierven. Een kleine selectie? De Alamannen namen het gebied van de Boven-Rijn in bezit, de Bourgondiërs vestigden zich aan de Midden-Rijn, de Angelen en de Saksen veroverden Brittania, de Alanen, Vandalen en Sueven trokken door Gallië en vestigden zich in Spanje. Van hieruit veroverden de Vandalen ook Africa.

Het woord ‘verovering’ had vaak een heel eigen betekenis. Het is bekend dat het Romeinse Rijk de vestiging van Germaanse volken toeliet, door ze in te kwartieren als een soortement hulptroepen. Ze kregen een woning per familie en een derde deel van de bodem. Zo kon het gebeuren dat nieuwkomers hun eigen taal, recht, zeden en gewoonten konden handhaven. De Romeinse beschaving had aldus een onnadrukkelijke maar grote invloed op de ‘veroveraars’, zij het dat een volledige integratie uitbleef. Daarvoor was, inderdaad, de godsdienst verantwoordelijk. De Romeinen, die intussen het officiële christendom aanhingen, botsten met het Ariaanse christendom van de migranten. De volgelingen van Arius, een opperpriester in Alexandrië, ontkenden de godheid van Christus. Daar hield de wil tot vereniging op. Het resultaat is bekend : in 476 maakte Odoaker een einde aan het keizerrijk in het Westen. Het Byzantijnse Rijk bleef nog eeuwen bestaan en al die tijd woedde de Ariaanse discussie verder.

Arius van Alexandrië

Arius van Alexandrië

Welke parallellen en verschillen vallen er te trekken met de migratiegolven vandaag?
Een verschil is alvast dat ze in vroegere eeuwen van Noord naar Zuid verliepen. Nu is het omgekeerd. Maar in beide gevallen was/is er ook een inbreng uit het Oosten. Toch was Groot-Europa toen, als nu, de scène van het gebeuren.
Een overeenkomst is de traagheid waarmee alles verloopt. In vroege eeuwen lag dat aan de manke transportmiddelen, de slechte wegen en de onherbergzame natuur. Dat lijkt geen spat veranderd. Ook vandaag verhuizen (delen van) volkeren te voet of met gammele boten, langs wouden en door woestijnen en met tegenkanting van vele zijden.

De verstandige toegeeflijkheid van de oude Romeinen lijkt op onze dagen nog lang niet bereikt. Er wordt wel veel gezwaaid met dure woorden als ‘inburgering, speciale kredieten, humanitaire zorgen’ en wat al meer. Maar het blijft grotendeels bij woorden.
Het grootste verschil lijkt mij het geloof in de terugkeer van de migranten, eenmaal ze bij ons ‘op adem’ zijn gekomen. Dat geloof is merkwaardig. Remember de eerste gastarbeiders in ons land, begin jaren zestig. Ook toen werd gezegd dat de Italianen, Turken, Marokkanen, terug zouden keren eens hun pensioentje bereikt was. Nee, dus. They are here to stay.

De eerstvolgende vijftig jaar – dit is een voorzichtige schatting – zullen de normale condities van leefbaarheid niet hersteld zijn in Syrië, Irak, andere landen van het Midden en Verre Oosten, een groot deel van Afrika – plus streken en landen waar de normale leefcondities verdwijnen. Om allerlei redenen, zie hierboven.

M 6 vluchtelingen

De migranten/vluchtelingen/asielzoekers… die nu met de grootste moeite een ‘beschaafd’ land hebben bereikt zullen zich settelen, hun familie laten overkomen, ingeschakeld worden in de plaatselijke economie en de droom van terugkeer naar een geboorteland in puin, laten varen. Daar kunnen we blij om zijn of triest, maar er is geen andere weg.

Doemdenkers van het type –l’histoire-se-répète- zijn meer dan triest. Zij zien het einde naderen van onze ‘mooie westerse beschaving’. Kregen niet die brave, toegeeflijke Romeinen, vriendelijk voor barbaarse migranten, de doodsteek toegediend vanwege diezelfde migranten, zodat het Romeinse Rijk in het Westen– ook zo mooi en beschaafd – voorgoed verdween?

Nee, dus. De val van Rome was alleen technisch te wijten aan Odoaker en zijn huurlingenleger. Het was een wonder dat de totaal gecorrumpeerde Romeinse klassenmaatschappij niet al eerder was ingestort. Sinds het einde van de republiek onder Caesar (1ste eeuw v.C.) ging de aftakeling van Rome in versnelde vaart.

De val van Rome

De val van Rome

Er kwamen steeds meer volksopstanden, vanwege de hardvochtige en onrechtvaardige maaatschappelijke toestanden. In feite waren er nog maar twee klassen: de armen en de rijken. Een kleine kaste aan de top verrijkte zich ten koste van het ‘gewone’ volk en van de schatkist. Groot was bovendien het misprijzen van de opperklasse, zoals bv. blijkt uit teksten van de nog steeds veelgeprezen maar in-slechte edelman Cicero. Hij beschrijft het plebs als ‘ballingen, slaven, gekken, vluchtelingen, misdadigers, ontsnapte moordenaars’. In feite had hij het over: metselaars, schrijnwerkers, winkeliers, kopiisten, glazeniers, slagers, smeden, bakkers, ververs, touwslagers, leerlooiers, kortom beoefenaars van vrije en eerbare beroepen, die door het jarenlange slechte beleid en de schatkistplundering waren vervallen tot de staat van armoedige hongerlijders. In een aantal opstanden eisten zij gesubsidieerde broodprijzen, landhervormingen, openbare tewerkstelling, schuldverlichting en controle op de huurprijzen.

Marcus Tullius Cicero

Marcus Tullius Cicero

Wat ze kregen waren massa-executies en andere vormen van repressie. En ook de zogenaamde ‘brood en spelen’. Over de decadente spelen in het Circus Maximus zullen we het niet eens hebben. Maar als er al ‘brood’ werd uitgedeeld, was dat een karig rantsoentje tarwe of maïs waar hooguit een graanbrij uit te bakken viel.

Daar is de val van Rome aan te wijten, niet aan de pseudo-welwillendheid ten aanzien van migranten. Wie dus vandaag beweert dat onze ‘mooie’ beschaving tenonder gaat aan de ‘toevloed’ van vluchtelingen en asielzoekers, moet zich nieuwe geschiedenisboeken aanschaffen.

Begin alvast met ‘De moord op Julius Caesar’, van de Amerikaanse gewezen prof en publicist Michael Parenti (EPO, 2004)

Moord op Caesar

Moord op Caesar

September 11, 2015 at 9:35 am 5 comments

AL LANG BRANDT DE LAMP IN LAMPEDUSA

Lam 1

door Jef Coeck

‘Op Lampedusa zijn weer bootjes met x aantal vluchtelingen, soms meer dan 3000 op een dag, aangespoeld en/of opgepikt door meestal Italiaanse schepen. Of verdronken. Deze toestand is onhoudbaar en vraagt om hulp van de Europese Unie en de rest van de wereld. Staatssecretaris Francken (meneer X, mevrouw Y, paus F) is afgereisd naar Lampedusa om de toestand ter plaatse in ogenschouw te nemen.’ Het is sinds maanden een bijna dagelijks weerkerend bericht in de journaals en de kranten.

Weinigen hadden tot voor kort gehoord van het poëtisch klinkende eilandje Lampedusa. Het ligt in de Middelandse Zee, onder Sicilië waar het deel van uitmaakt, en is niet groter dan 20 vierkante kilometer. Het ligt dichter bij de Afrikaanse kust dan bij Sicilië zelf. Stranden, zon en water, vakantiegangers, een stukje Italië zonder geschiedenis? Dat laatste klopt niet helemaal, eigenlijk helemaal niet. Lampedusa heeft een lang en bewogen verleden.

Joseph Heller

Joseph Heller

Literatuurliefhebbers kennen het boek van Joseph Heller ‘Catch-22’. Het is een anti-oorlogsroman die zich afspeelt bij een Amerikaans luchtmachtonderdeel dat sinds medio 1943 opereerde vanop een Italiaans eiland in de Middellandse Zee. In het boek is dat het nog kleinere eiland Pianosa, dat voor de kust van Toscane ligt. Om diverse redenen was dat absoluut uitgesloten. In werkelijkheid ging het om Lampedusa en vooral ook Sicilië zelf, vanwaar de geallieerde luchtmacht bombardementsvluchten op de Duitse linies in Europa uitvoerde.

Konden de Amerikanen daar dan zo vrij opereren, zelfs toen Mussolini – bondgenoot van Hitler – nog aan de macht was? Ja, dat kon en wel hierom.

Operation Husky

De Siciliaanse maffia, die veel te ‘lijden’ had van de fascistische dictatuur, keek reikhalzend uit naar de komst van de Amerikanen. De maffiosi bleken dan ook graag bereid met de Amerikanen samen te werken. Vertegenwoordigers van de FBI en hoge Amerikaanse politieke en militaire functionarissen zochten in Comstock Prison van New York de Amerikaans-Siciliaanse maffiabaas Lucky Luciano op. De godfather van de Cosa Nostra was veroordeeld tot 30 jaar cel wegens het souteneurschap over tweeduizend prostituees. De VS-autoriteiten beloofden hem gratie als hij zou bemiddelen tussen de Amerikanen en de Siciliaanse maffia, om een soepele landing van de geallieerde troepen op Sicilië mogelijk te maken. Zo gebeurde het ook. Luciano kwam vrij. De publieke opinie op Sicilië werd bewerkt zodat de mensen, ondanks jarenlange fascistische propaganda en bijhorende sympathie, in dichte rijen juichten toen de geallieerden verschenen. En overal stonden lieden (maffialeden) klaar om de macht en de controle over te nemen. De Engels-Amerikaanse operatie Husky, die begon in de nacht van 9 op 10 juli 1943 aan de zuidkust, verliep dan ook gesmeerd. Binnen zes weken waren Sicilië en zijn ‘Pelagische eilanden’ (drie in aantal, waaronder Lampedusa) bevrijd.

Lucky Luciano

Lucky Luciano

Don Calogero Vizzini uit Villalba en Giuseppe Genco Russo uit Mussomeli, toen de nummer een en twee van de Siciliaanse maffia, werden vanaf de invasie intensief betrokken bij het verdere verloop van de operatie. Zij werden zelfs tot burgermeester van hun stad benoemd. Om zich van de onvoorwaardelijke steun van de maffia te kunnen verzekeren, stonden de geallieerden toe dat het hele criminele netwerk in een mum van tijd werd hersteld.
Door de schaarste aan allerlei goederen, zoals schoenen, kleding, sigaretten en medicijnen ontstond een nieuwe en lucratieve activiteit voor de maffiosi: de smokkel, op Sicilië beter bekend als ntralluzzu.

De maffia wist in deze periode in alle openbare diensten en bestuursorganen te infiltreren, van waaruit zij – dankzij de steun van de geallieerde militaire autoriteiten – de handel kon beheersen. Van 1943 tot 1946 was de maffia de onbetwiste leider van de smokkelhandel dankzij de uiterst winstgevende route Napels – Palermo.
De beweging van arbeiders en boeren bloeide op als gevolg van de almaar toenemende armoede, en ook het banditisme stak de kop weer op. Om zichzelf en hun eigendommen te beschermen, omringden de rijken zich als vanouds met geboefte. Maar er waren meer bedreigingen voor de landeigenaren. Het rode gevaar lag op de loer. De communistische landbouwminister Fausto Gullo van de tijdelijke Italiaanse regering wilde bijvoorbeeld dat de arme boeren eigenaar konden worden van ongebruikte stukken land en dat de landbouwproducten eerlijker zouden worden verdeeld. Om te voorkomen dat de communisten met dit soort maatregelen hun macht zouden gaan ondergraven, wilde de bezittende klasse zich zo snel mogelijk van Italië afscheiden. Sommigen wilden helemaal onafhankelijk zijn en anderen hoopten dat Sicilië de 49ste staat van de Verenigde Staten mocht worden.

Meteen na de bevrijding van de fascisten hadden de separatisten in Palermo er al op aangedrongen Sicilië onafhankelijkheid te verlenen. Tegelijktijd werd de beruchte bendeleider Salvatore Giuliano gevraagd de opstand te steunen. Giuliano werd benoemd tot kolonel over een samenraapsel van allerhande gewapende bendes dat de mooie naam Vrijwilligersleger voor de Onafhankelijkheid van Sicilië kreeg toebedeeld.

Salvatore Giulliano

Salvatore Giulliano

Giuliano trok plunderend en brandstichtend rond met als dieptepunt de aanslag van Portella della Ginestra, een dorp in de buurt van Palermo, waar op 1 mei 1947 de werklui uit het gebied en hun gezinnen waren samengekomen om de Dag van de Arbeid te vieren. Toen de lokale secretaris van de socialistische partij net aan zijn toespraak was begonnen, klonken vanaf de heuvels rondom de eerste schoten. De mensen reageerden enthousiast, want ze dachten dat er alleen maar in de lucht geschoten werd, maar daarna klonk de eerste schreeuw. Er waren elf doden en vijfendertig gewonden. Met deze methoden bereikte Giuliano zijn doel. Het vervolg is niet verrassend. Giuliano werd in 1950 dood aangetroffen, zogenaamd na een vuurgevecht, maar vermoedelijk eerst door maffiabroeders vermoord.

Russo, Giuliano, etc. zijn namen die geregeld terugkeren in de Amerikaanse politiek. Dat is nu verklaard. Op Lampedusa en in heel Sicilië is de maffia, na een zuiveringsactie in de jaren tachtig, weer de baas. Wie zou die boten leveren aan mensensmokkelaars? Zo simpel is het niet om alles op de Cosa Nostra af te schuiven, want de concurrentie is groot.

Vanaf de Oudheid

De naam Lampedusa zou kunnen afstammen van het Griekse woord ‘lampàs’, wat toorts of fakkel betekent. Dat soort lampen werd eeuwenlang op de rotskusten van het eiland geplaatst, als een soort vuurtorens voor de scheepvaart. Of, ongetwijfeld ook wel, om rijkbeladen handelsschepen op de klippen te doen lopen en vervolgens leeg te stelen. Phoeniciërs, Romeinen, Grieken e.a. hebben eeuwenlang aangelegd in Lampedusa als handelspost en/of bevoorradingspunt.

In de 16de eeuw werd het eiland geplunderd door Noord-Afrikaanse slavenhandelaars, die de hele bevolking meevoerden naar hun Afrika en de Golf. Lampedusa bleef zelfs een hele tijd onbewoond, bij gebrek aan bewoners. In de 18de eeuw raakten de Britten geïnteresseerd in Lampedusa als marinebasis voor hun vloot. Zij hadden al het naburige Malta ingepikt. Een tijdlang liet ook Napoleon zich in heel Sicilië gelden, maar zijn uiteindelijke lot kennen we.

Lampedusa kwam meer en meer onder het gezag van het koninkrijk Napels. En na de eenmaking van Italië maakte het deel uit van het Italiaanse vorstendom. Het eiland werd bevolkt door boeren, die schapen kweekten en graan teelden. Een tijdlang was het zelfs een verbanningsoord voor veroordeelde misdadigers.

De oorlogsperiode staat hierboven beschreven. Tijdens de koude oorlog werd het een Amerikaanse NAVO-basis, LORAN-C, met reuze-antennes en interstellaire afluisterposten, die later werden overgedragen aan Navolid Italië.

In 1986 ontstond er een conflict met Lybië, dat twee Scud-raketten afschoot op Lampedusa, ze misten allebei hun doel en kwamen in zee terecht. Maar de vijandelijkheden waren geopend. De Lybiërs wilden zich wreken voor het Amerikaanse bombardement op Tripoli en Benghazi. Later bemoeiden de Italianen zich ermee. In 2004 sloten Lybië en Italië een geheim akkoord waarbij Afrikaanse immigranten uit Italië automatisch naar Lybië werden (terug)gestuurd. Een deel van de bevolking van Lampedusa werd op die manier richting Afrika geloosd. Sinds de jongste ontwikkelingen in Lybië worden de Afrikaanse en andere migranten die naar Lampedusa willen, vanuit Lybië geholpen (what’s in a word?) om de Italiaanse onderkust en zo de Europese Unie te bereiken.

Lam 2

Zo zou de dodelijkste migrantenroute ter wereld zijn ontstaan. Het bezoek aan Lampedusa van Paus Franciscus in 2013 heeft daar niets aan veranderd. De Siciliaanse maffia speelt hierbij ongetwijfeld een rol – maar hoevel andere maffia’s zijn er sindsdien bijgekomen?
Op Lampedusa schijnt de zon en blinken de stranden, die nu bevolkt zijn met lijkzakken, doodskisten, noodhospitalen en hulpverleners. Plus staatssecretaris Theo Francken en zijn collega’s uit andere landen. En journalisten, natuurlijk.

May 4, 2015 at 3:20 pm 1 comment

DE OOGKLEPPEN VAN AUSCHWITZ EN VAN DE MEDIA

Auschwitz

door Gie van den Berghe

Valt er iets te leren uit de Holocaust? Het woord betekent ‘totaal brandoffer’ (gebracht aan god), een slachtofferterm, op zich al een ontkenning. De historische daderterm is Endlösung: eindoplossing van het Joodse probleem. Joden werden voor, tijdens en na het nazitijdperk in veel landen als een probleem gezien. Toen de nazi’s ‘hun’ Joden kwijt wilden, besloten een tachtigtal beschaafde naties in juni 1938 hun grenzen potdicht te houden (conferentie van Evian). In november volgde in Duitsland een eerste pogrom, de Reichskristallnacht. Zo’n dertigduizend Joden werden in concentratiekampen opgesloten om het buitenland alsnog onder druk te zetten. Toen dat niet lukte werden zo goed als alle Joden vrijgelaten om later naar getto’s overgebracht te worden, wachtplaatsen richting Siberië, eens Rusland veroverd.
Kun je, zoals de conservator van Kazerne Dossin en de minister van onderwijs stellen (in ‘De erfenis van Auschwitz’ opiniestuk Herman Van Goethem in DS van 26.1.15) iets leren uit Auschwitz, uit dit absolute dieptepunt? De uitroeiing van – in chronologische volgorde – gehandicapten, Poolse intelligentsia, communistische commissarissen, Joden, Roma en Sinti, is zo onmenselijk, zo onvoorstelbaar, dat inleving in de daderrol uitgesloten is. Vrijwel iedereen leeft zich onmiddellijk en alleen in slachtoffers in. Einde lering, want niet de slachtoffers, maar de daders hebben alle ellende veroorzaakt.
Gebruik geen schrikbeelden die het inzicht belemmeren dat u en ik, gegeven bepaalde omstandigheden, tot dingen in staat zijn waarvan we hier en nu gruwelen. Tal van experimenten tonen aan dat mensen in niet bepaald ongewone situaties bereid zijn medemensen ernstig pijn te doen (Stanley Milgram, Philip Zimbardo, Christopher Browning). Overigens zijn wij als overmatig consumerende westerlingen sowieso mededader aan de ellende in derde en vierde wereld.
Welke lering werd uit de Endlösung getrokken? Zionistische Joden beschouwden tijdens en na de oorlog de Hurban (ramp) die het Europese Jodendom overkwam als hét bewijs van hun zionistisch gelijk: Joden moeten een thuisland hebben. Wat de Joodse Natie zeventig jaar na het einde van de Jodenuitroeiing heeft geleerd en hoe dat tot uiting komt in haar concentratiekamppolitiek in Gaza, is niet bepaald hoopgevend.

Een waardenoorlog, dixit Van Goethem

‘Auschwitz’ en ‘Holocaust’ leiden ook de aandacht af van misdaden tegen de menselijkheid die wij westerlingen tijdens en na WO-II hebben gepleegd. Te beginnen met het wegkijken van de discriminatie, het leed van en de moord op de Joden.
Ook verdrongen is het feit dat de politieke tegenstanders van de nazi’s (communisten, socialisten…) als eersten de concentratiekampen bevolkten. Door hun uitschakeling konden discriminatie en uitsluiting volop doorgaan. De Duitsers, ook de zeer velen die niet geïndoctrineerd waren, keken weg en profiteerden van vrijgekomen functies en postjes. Bitter weinigen protesteerden, ook niet toen Joden en anderen richting Poolse getto’s, werk- en concentratiekampen verdwenen. Bij de uiteindelijke uitroeiing (vanaf tweede helft 1941) maakte men gebruikt van kennis en technieken opgedaan bij het vergassen van gehandicapten, een programma waaraan artsen massaal en enthousiast hadden meegewerkt.
Ook verdwenen in de schaduw van de ‘Holocaust’ is dat de Britten vanaf 1942 tot het einde van de oorlog Duitse steden plat bombardeerden om zoveel mogelijk Duitse burgers te demoraliseren. De tapijtbombardementen legden zo’n 80 grote steden plat terwijl niet één toevoerlijn richting getto of uitroeiingskamp werd geviseerd.
Ook de deal die de geallieerden in februari 1945 met de Sovjets sloten (Jaltaconferentie, Krim) is uit zicht verdwenen. Al wie voor de oorlog Rus was moest teruggestuurd worden naar de Sovjet-Unie, of hij/zij dat nu wilde of niet, desnoods met geweld. Ook de Russische soldaten die met de Wehrmacht tegen het communisme hadden gestreden en zo goed als zeker in de Goelag zouden belanden. 2,3 tot 3 miljoen Russen werden teruggestuurd.
Ook verdwenen uit de collectieve herinnering zijn de zowat 13 miljoen Volksduitsers die na de oorlog brutaal uit hun vestigingsgebieden werden verdreven, onder meer uit Tsjecho-Slowakije, Silezië en Oost-Pruisen waar ze eeuwenlang vredig geleefd hadden.
Wil je uit al deze gruwel lessen trekken dan moet je veel verder en breder in de tijd terug. Beginnen bij de Verlichting, want die heeft behalve de mensenrechten ook de onstuitbare maakbaarheids- en vooruitgangsideologie op de agenda geplaatst. Bevrijd van de godsidee, kon de mens zelf schepper worden. Wereld én mens verbeteren. Lichamelijk of geestelijk afwijkende mensen mochten zich niet voortplanten, moesten geïsoleerd worden en van zodra mogelijk gesteriliseerd.

Polarisering

Niet polariseren, schrijft Van Goethem. Maar hoe kun je blind blijven voor het feit dat Fort Europa ook nu zijn grenzen sluit voor wanhopige asielzoekers en bootvluchtelingen, de ogen sluit voor de onnoemelijke ellende in landen waar geen olie te boren valt, en hoe wij consumenten wegkijken van de almaar breder gapende kloof tussen hen en ons? Dan nog volhouden dat de (bij vergelijking geringe) terreur waaraan westerlingen blootstaan alleen maar aan indoctrinatie te wijten is, is een zoveelste vorm van wegkijken en ontkenning.
Maak jongeren maatschappijkritischer, toon en bestudeer ongelijkheid, mensonwaardigheid en onrechtvaardigheid hier en nu en hoe die in stand gehouden worden. Indoctrineer jongeren niet tot producent en consument, maar onderwijs ze met het oog op een (iets) betere wereld, nu voor iedereen.

Gedeeltelijk gepubliceerd in De Standaard, 29.1.2015
Dit opiniestuk kon ondanks voorafgaandelijk overleg met De Standaard volgens de redactie niet zomaar, ongecensureerd in de krant. Ze wilden een en ander bijschaven, aanvankelijk zonder de uitgesproken bedoeling de veranderde versie aan me voor te leggen. Na mijn protest hiertegen kreeg ik een verdraaide versie onder ogen, zo verdraaid dat mijn stuk een kritiek leek op de Verlichting en de vooruitgang. Na nogmaals protesteren verscheen het dan uiteindelijk toch, zij het met weglating van het grootste deel van de eerste alinea, namelijk dat velen in veel landen toen joden als een probleem zagen. Bij het opiniestuk vermeldde men weliswaar dat ik ethicus en historicus ben, maar gastprofessor UGent (sinds meer dan tien jaar) liet men weg en ook mijn verzoek naar De mens voorbij te verwijzen (waarin ik thema’s uitwerk die in dit opiniestuk aan bod komen) werd niet ingewilligd. Daarentegen noemde men me, opnieuw zonder enig overleg, ‘publicist’, iets dat ik na te veel van dit soort negatieve ervaringen met de media beslist niet meer ben, noch wil zijn. Als redactie aan andermans opinie sleutelen, ja diens opinie verdraaien – vrijheid van meningsuiting is dat niet.

Auschwitz 3

January 29, 2015 at 10:25 am 3 comments

WRANG

wrang 1

door Walter Zinzen
Tijdens de Kerstvakantie was op Klara ’s middags een gesprek te horen met gasten die genoten van een feestelijke
maaltijd. Een van die gasten was Paul Van Nevel. Terloops liet hij zich ontvallen dat hij nog nooit was gaan stemmen omdat hij niet geloofde in het democratisch karakter van verplichte verkiezingen. Tot 25 mei vorig jaar. Toen vond hij het wél nodig om zijn stem te laten horen, maar helaas, zo zei hij, het was hem niet gelukt de N-VA tegen te houden. Hij maakt zich nu grote zorgen over het welzijn van de democratie in ons land. Vreemd hoe een mens die meer geboeid wordt door muziek dan door politiek een analyse maakt die scherper en vooral correcter is dan die van de meeste journalisten en politicologen.

De gespreksleiders echter wisten niet gauw genoeg van onderwerp te veranderen, ook al was de andere gast Herman Van Rompuy, iemand die naar eigen zeggen niets van muziek kent maar toch enige politieke ervaring heeft. De Kerstsfeer laten verpesten door gelamenteer over de N-VA , dat was kennelijk niet de bedoeling. Toch sprak Van Nevel profetische woorden op een moment dat van Charlie, Parijs en Verviers nog geen sprake was. Want hij had natuurlijk wel gelijk : we zijn stilaan maar zeker op weg naar een democratisch verkozen , autoritair geleide, eenpartijstaat. Dat was al merkbaar voor de verkiezingen van vorig jaar .

Bart De Wever had toen maar één minister in de Vlaamse regering . Toch slaagde hij erin een onderwijshervorming, die hem niet zinde, deskundig om zeep te helpen , ook al moest hij daarvoor zijn eigen fractie schofferen. Nu hij de grootste partij van het land leidt is het hek helemaal van de dam. Hij wou een regering zonder socialisten : hij heeft ze. Hij steekt het ook niet weg. Zonder enige gêne heeft hij het over “zijn” coalitie, of het nu om het Antwerps stadsbestuur, de Vlaamse of de federale regering gaat.

Hij wil niet dat die federale regering onderzoekt of het verbod op cannabis kan worden opgeheven ? Het onderzoek komt er niet. Is er sprake van een tax shift of een tax lift? Alleen als De Wever hoogst persoonlijk het daarmee eens is. De Wever wil dat buitenlandse imams strenger worden gecontroleerd? Zijn staatssecretaris voor Deportatie bedient hem op zijn wenken. De Wever wil het leger inzetten in de strijd tegen terreur? Soldaten trekken de wacht op. De Wever wil de burgerlijke vrijheden inperken ‘om onze veiligheid te waarborgen’? De regering pakt uit met 12 maatregelen die exact dat doen. Het parlement, de enige verkozen instelling waarover we beschikken , komt er niet aan te pas of hooguit in een later stadium met de bevoegdheid alles goed te keuren wat de door De Wever aangestelde ministers hebben beslist. Maar niet alleen in de politiek, ook elders ziet men zijn kans schoon om Big Brother de kans te geven zijn neus te steken in zaken die hem niet aan gaan.

Zo kwam onderzoeksrechter Philippe Van Linthout , lieveling der dames dank zij zijn TV-optredens, onbeschroomd vertellen dat de regeringsmaatregelen niet ver genoeg gaan. Onderzoeksrechters moeten niet alleen telefoons kunnen afluisteren, nee, ze moeten ook het recht krijgen te lezen wat er op onze computers , smartphones en ander elektronisch dan wel digitaal gereedschap staat , het recht om te hacken dus, ja, zo noemde hij het. Hij gaf toe dat de burger dit niet aangenaam zou vinden, maar wat moest dat moest. Want alleen zo kun je terreuraanslagen voorkomen. Zijn woorden waren nog niet koud of minister van Justitie Geens repte zich om een wetswijziging aan te kondigen om de onderzoekrechters hun zin te geven.

Is daar allemaal , met veel mitsen en maren, nog begrip voor op te brengen , de gebeurtenissen in Verviers tonen aan dat de grenzen van het aanvaardbare toch ver overschreden worden. Twee verdachten werden bij de “opkuisoperatie”, zoals minister Jambon het noemde, afgemaakt. Of beter gezegd : geneutraliseerd dan wel uitgeschakeld. Veel woorden werden er niet aan vuil gemaakt : de verdachten hadden het vuur geopend en dus moest de politie terugschieten. Einde verhaal. Niemand stelde een kritische vraag, geen journalist, geen politicus, geen advocaat. Integendeel, lof alom voor het optreden van de elite-eenheid , door politiebaas De Bolle “professioneel en efficiënt” genoemd.

Nu weet ik niet wat u ervan vindt maar als de politie bij een ‘operatie’ mensen vermoordt dan word ik instinctief ongemakkelijk. Onwillekeurig denk ik dan terug aan wat de ongewapende Jonathan Jacob is overkomen, ook om het leven gebracht door een “elite”-eenheid. Je zou toch verwachten dat er op zijn minst een onderzoek wordt ingesteld om na te gaan of de agenten in Verviers er werkelijk alles aan gedaan hebben om de verdachten levend in handen te krijgen. Al was het maar om ze te kunnen ondervragen over andere betrokkenen. Let wel : het ging hier om verdachten, niet om door de rechter veroordeelde misdadigers.

oef, wat voel ik me veilig nu...

oef, wat voel ik me veilig nu…

Zeker, er werden kalasjnikovs en ander oorlogstuig in hun appartement gevonden , lieverdjes zullen het allicht niet zijn geweest. Maar zolang een onpartijdig onderzoek niet heeft vastgesteld dat de agenten in Verviers niet anders konden dan de twee vermoedelijke jihadisten af te maken, is hier sprake van een standrechtelijke executie. Dat geldt, het spijt me zeer, ook voor de drie moordenaars die in Parijs werden “geneutraliseerd”. In ons land en in Frankrijk is de doodstraf , net zoals in ieder ander beschaafd land , afgeschaft. Nergens staat vermeld dat dit niet geldt voor jihadisten. Of dat agenten op eigen houtje de doodstraf mogen uitvoeren – behalve dan in het geval van wettige zelfverdediging.

Maar gelden in de strijd tegen terreur nog wel wetten ?
De lijst van vermoorde moordenaars wordt alleszins indrukwekkend lang : Osama bin Laden, Khadaffi, Saddam Hussein, en de tientallen door Amerikaanse drones ‘uitgeschakelde’ terroristen . Waarbij ook nog eens vele onschuldigen omkomen. Lijkt deze vorm van terreurbestrijding niet erg veel op terrorisme?

Ik dacht dat één van de Westerse waarden ,waar we zo trots op zijn en die op de massademonstratie in Parijs eensgezind door zovelen zijn verdedigd , de democratische rechtsstaat was. Om te voorkomen dat schurken vrijuit gaan als ze in eigen land niet terecht kunnen staan, hebben we zelfs een Internationaal Strafhof opgericht – dat tot op heden alleen Afrikanen heeft berecht. Geen Stalins of Mao’s meer die vredig in hun bed ontslapen zonder dat ze ooit ter verantwoording zijn geroepen voor hun misdaden. Dat was de gedachte. Maar ook dat ze zouden worden beoordeeld door onafhankelijke rechters en niet gelyncht door politiemensen, militairen of opgewonden menigtes. De oorlog tegen het terrorisme heeft evenwel de oude, bijbelse, wet van oog om oog en tand om tand weer tot leven gewekt. Zo verlagen we ons tot het niveau van degenen die onze samenleving willen ontwrichten. Wrang. Zo winnen de terroristen alsnog. Al is het dan vanuit het graf. Heel wrang.
wrang 3profeet

January 19, 2015 at 1:20 pm 22 comments

Older Posts Newer Posts


Categories

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 1,581 other followers