Posts filed under ‘Politiek Belgie’

Hebben we nog partijen nodig ?

partijen-3

door Walter Zinzen

Marc Hooghe, Marc Reynebeau en Luc Huyse hebben alle drie gelijk: de opeenstapeling van mandaten en bijbehorende vergoedingen die ons de jongste weken zo beroerd heeft, is een uitwas van de particratie. Van politieke partijen die de macht en de daaraan verbonden profijten onder elkaar verdelen, liefst in het verborgene, ver uit het zicht van de soevereine burger.

Luc Huyse gaat het verst: hij vindt dat de partijen de verkiezingen hebben gekaapt (DS 25 februari) . Zijn woorden waren nog niet koud of ze werden al door de feiten bevestigd. Elke Sleurs keerde terug naar het Vlaams Parlement. Ze was daar vervangen door een opvolger, die dus niet rechtstreeks verkozen was. Zuhal Demir verliet dan weer de Kamer om Sleurs op te volgen als staatssecretaris. Haar parlementszetel wordt nu ook bezet door zo’n opvolger.

Dit zijn geen uitzonderingen. Het is de regel. Verkozen parlementsleden die ontslag nemen, bijvoorbeeld omdat ze toetreden tot een regering, worden steevast vervangen door illustere onbekende opvolgers. Ere wie ere toekomt: Guy Verhofstadt heeft als premier geprobeerd het systeem van de opvolgers af te schaffen. Wat is immers meer voor de hand liggend dan de vertrekkende volksvertegenwoordiger te vervangen door de persoon die na hem op de lijst stond? Het is Verhofstadt niet gelukt. Want via de opvolgerslijsten kunnen de partijen autonomer bepalen wie in de parlementen terechtkomt, zonder al te veel tussenkomst van de kiezer. En dat privilege wilden ze zich niet laten ontfutselen.

Na de verzuiling

De partijen hebben dus niet alleen de verkiezingen maar ook de democratie gekaapt. Dat doet de vraag rijzen: moeten we niet naar een vorm van democratie zonder politieke partijen? Ons hele parlementaire systeem is, met partijen en al, ontstaan in de 19de eeuw. Tot diep in de 20ste eeuw hebben de partijen hun nut bewezen. Ze vertegenwoordigden grote groepen mensen in de maatschappij, van wie ze de belangen verdedigden. De arbeiders verenigden zich in de socialistische partij of traden toe tot de christendemocratie, die ook de belangen van kerk en godsdienst behartigde. Middenstanders opereerden dan weer onder de vlag van de liberalen.

Alle drie hebben ze ertoe bijgedragen dat de democratie functioneerde. Zonder politieke partijen en visionaire leiders zouden we vandaag niet de sociale zekerheid hebben die we nu een monument noemen. Maar passen partijen nog in de postindustriële samenleving van de 21ste eeuw? Het proletariaat is verdwenen, maar welke partij verdedigt en verenigt diegenen die behoren tot wat het precariaat wordt genoemd? Wat zijn nog de ideologische verschillen tussen de partijen? Alle aanbidden ze de weldaden van het neoliberalisme, behalve dan de PvdA. En vooral: de band tussen kiezers en partijen, die vroeger zo hecht was, is haast volledig weg. De grote meerderheid van de burgers voelt geen enkele behoefte meer om lid te worden van een partij. Dat geldt zelfs voor nieuwkomers zoals Groen. (De N-VA en Vlaams Belang zijn de voortzetting van het politieke Vlaams-nationalisme dat al meer dan een eeuw oud is. Echt ‘nieuw’ zijn ze dus niet. En zelfs N-VA heeft betrekkelijk weinig leden). Gevolg: de kiezer is ‘wispelturig’ geworden en de partijen zijn verworden tot bastions waarvan de macht niet meer democratisch gelegitimeerd is. We weten nu waartoe dit geleid heeft.

Facebookgrondwet

Het ontbreekt niet aan ideeën om onze democratie op een nieuwe leest te schoeien. David Van Reybrouck bijvoorbeeld wil de verkiezingen afschaffen en onze bestuurders door loting laten aanwijzen. Zijn we meteen ook van de particratie af. Anderen zien heil in het internet en de sociale media. IJsland levert een mooi voorbeeld op van een combinatie van de twee. Vijfentwintig door loting aangewezen mensen stelden in 2012 een nieuwe grondwet op, waaraan de hele bevolking via Facebook kon meeschrijven. Kwam geen partij aan te pas. De nieuwe constitutie werd met grote meerderheid goedgekeurd in een referendum. Maar: de opkomst bedroeg minder dan de helft. De volmaaktheid is niet van deze wereld.

Zou het niettemin al geen grote stap vooruit zijn als we met zijn allen gingen nadenken en debatteren over manieren om onze met bloed en tranen bevochten democratische verworvenheden los te weken uit de klauwen van eigengereide, autocratische, machtsgeile partijbonzen, die ook nog eens slechte bestuurders zijn? En mag dit ook een oproep zijn tot die politici, over wie we de afgelopen tijd niets hebben gehoord: de competente, hard werkende mensen die het particratische juk al evenzeer beu zijn?

maart 3, 2017 at 10:56 am 2 reacties

SIEGFRIED ALL-R0UND

bracke

 

door Jef Coeck

Nogal wat oneerbare feiten zijn bekend over de Kamervoorzitter, voorheen VRT-journalist, en daarvoor ongetwijfeld ook iets wat hoog scoorde in financiële termen bij een andere partij. We kennen nu het verhaal (?) van zijn professioneel verleden. Dat is niet echt zo, maar laten we het gemakshalve daarbij houden. Er is maar één woord voor: leugens. Het is raar dat de Mainstream Media dit woord vermijden. Zijn ze ergens bang voor? Hun eigen carrière? De woede van N-VA? Winst/verlies van lezers/kiezers?

Wat Bracke onder druk van de omstandigheden moest toegeven was, dat hij gelogen had. De eerste Burger des lands, voorzitter van de Kamer, hoogstbetaalde politicus van België, plus schnabbelaar voor een habbekrats. En dan ontkennen. De eerste dag. De tweede dag iets bekennen wat er op lijkt. Hoe laag moet je gevallen zijn om je eergevoel eigenhandig de nek om te draaien?

michel-de-montaigne

Michel de Montaigne (1533-1592)

Ik ben geen ethicus, laat staan een Etienne Vermeersch. Er zijn andere, en oudere bronnen die ik wil aanhalen. De Essays van Michel de Montaigne (Frans filosoof, 1533-1592) blijven een bron van inspiratie. Vooreerst constateert hij dat een uitstekend geheugen samengaat met een zwak verstand. Een zwak geheugen dus met een slap verstand. Ik spreek er mij niet over uit wat hier het geval. Alleen, zowel geheugen als verstand kun je camoufleren. Met leugens.

‘Wat mij een beetje troost is in de eerste plaats dat deze kwaal mij geholpen heeft een nog groter kwaad te overwinnen, namelijk de ambitie.’ (Montaigne) Laat dit een terloopse opmerking zijn.

Of dat ook bij Bracke het geval is, die overwinning, lijkt niet zeker. Zelfs integendeel. Maar goed, ieder heeft zijn (on)deugden, daar valt mee te leven zolang het anderen, de maatschappij, geen kwaad aandoet.

Nog even de Montaigne. ‘ Ik weet dat taalkundigen een onderscheid maken tussen liegen en een onwaarheid vertellen; zij zeggen dat een onwaarheid erop neerkomt dat je een onware mededeling doet die je echter voor waar houdt, en dat het Latijnse werkwoord ‘mentiri’ waar het Franse ‘mentir’ van afgeleid is, en dat het predikaat leugenaar slechts op hen slaat die iets zeggen dat in strijd is met wat ze weten.’

‘Liegen is werkelijk een ellendige ondeugd. Alleen krachtens het woord zijn wij mens en staan met elkaar in contact. Als wij beseften hoe afschuwelijk de leugen is en wat wij ermee aanrichten, zouden wij die overtreding te vuur en te zwaard bestrijden, en met meer reden dan andere misdaden. De leugen, en in iets mindere mate de halsstarrigheid moet alle mogelijke middelen worden bestreden zodra ze de kop opsteken. Als de tong eenmaal deze kwalijke gewoonte heeft angenomen, kan hij zich er vreemd genoeg niet meer van bevrijden.’

‘Had de leugen maar net als de waarheid één gezicht, dan zouden we beter af zijn. Want dan konden we het omgekeerde van wat een leugenaar zegt voor waar aannemen.’

Misschien kan dit stukje ertoe bijdragen om in de media de juiste termen te gebruiken? Liegen is nu eenmaal liegen. Stelen is stelen. Bedriegen is bedrog. Luieren in staatsdienst is een cementblok van dit alles.

*Michel de Montaigne, De essays, Amsterdam, 2004

februari 18, 2017 at 5:30 pm 2 reacties

HET CONGOLESE VERLEDEN VAN DE PVDA

door Walter Zinzen

‘Waarom wordt alles wat extreemrechts doet steeds onder de loep gelegd en is dat niet het geval voor extreemlinks?’, vroeg de Antwerpse burgemeester zich onlangs af. Het moet een retorische vraag geweest zijn, want hij kent het antwoord natuurlijk maar al te goed. Vlaams Belang is een voor racisme veroordeelde partij, die niet tot inkeer is gekomen. Van de PVDA daarentegen kan je veel slechts denken, maar racistisch is ze niet. En ze is de beginselen van de parlementaire democratie toegedaan.

Voor deze partij is een cordon sanitaire overbodig, hoewel Gwendolyn Rutten (Open VLD), Bart De Wever (N-VA) en Rik Torfs daar kennelijk geen bezwaar tegen zouden hebben. Bij de SP.A zijn er lieden, zoals voorzitter Crombez, die overwegen om niet alleen samen met Groen, maar ook met de PVDA naar de kiezer te trekken. Dat lokt dan weer verontwaardigde reacties uit bij andere SP.A’ers: de PVDA heeft contacten met Noord-Korea en vindt Castro geen dictator, met die partij mag niet worden samengewerkt. Waarop de PVDA-voorzitter dan weer zucht dat hij verlost wil worden van de schaduw van het verleden. Daar willen we hem graag in volgen. Laten we dus even naar dat verleden kijken.

Ludo Martens in 1979

Ludo Martens in 1979

Toen Amada (Alle Macht aan de Arbeiders) op een congres in 1979 vervelde tot Partij van de Arbeid, stelde voorzitter Ludo Martens een gastspreker voor: Laurent-Désiré Kabila, vader van de huidige Congolese president Joseph Kabila. Martens zou later een boek publiceren over Kabila de oude, om aan te tonen dat die een echte revolutionair was, een nieuwe Lumumba (in de dagboeken van Che Guevara, die zijn revolutie naar Congo probeerde te exporteren, wordt Kabila evenwel een hoerenloper, dronkenlap en luiaard genoemd). Toen zijn idool in 1997 dictator Mobutu opvolgde als Congolees staatshoofd, verkaste Martens naar Kinshasa om er Kabila te adviseren. Hij slaagde erin de woede op te wekken van Louis Michel (MR), toen Belgisch minister van Buitenlandse Zaken, wegens ‘anti-Belgische’ drijverijen. Kabila werd in 2001 vermoord en Martens overleed in 2011.

Laurent-Desire Kabila

Laurent-Desire Kabila

Als de kans om op het Schoon Verdiep een nieuwe bewoner te installeren groter is met de PVDA erbij, tja, dan moet het maar.

Behoort dit alles tot een verleden dat huidig voorzitter Mertens niet met zich wil meeslepen? Geenszins. Voor de PVDA van vandaag is ook zoon Kabila een volgeling van Patrice Lumumba, die streeft naar échte onafhankelijkheid. Dat diezelfde Kabila van Congo een graailand heeft gemaakt om zichzelf en zijn familie schaamteloos te verrijken (zoals in een uitvoerig gedocumenteerde studie van Bloomberg onlangs is aangetoond) zal de lezer van het partijblad Solidair niet te weten komen. Zoals ook de moorden, folteringen en willekeurige arrestaties door Kabila’s veiligheidsdiensten onbesproken blijven. Dat is allemaal westerse propaganda. Net zoals wijlen Martens de misdaden van Stalin nazipropaganda noemde, die nadien door het Westen is overgenomen. Martens was trouwens een verwoede vijand van Fidel Castro, die volgens hem een bondgenoot was van de ‘valse communisten’ in Moskou. Wat dat betreft is er wel degelijk een breuk met het verleden.

De vraag is of dit soort aberraties een bondgenootschap met andere linkse partijen onmogelijk moet maken. Een aanbeveling is het zeker niet, maar op gemeentelijk vlak zal het niet zoveel uitmaken wat de PVDA over Congo en andere buitenlanden denkt. In Borgerhout bestuurt de partij nu al mee, kennelijk tot tevredenheid van de partners. Maar wie overweegt het bed te delen met de PVDA moet wel goed weten wat voor vlees hij in de kuip heeft. En moet, vooral, nagaan of een samenwerking niet meer kiezers verjaagt dan aantrekt. En of coalities met bijvoorbeeld CD&V nog mogelijk zijn. Zeker in Antwerpen is dat geen overbodige vraag. Maar als blijkt dat de kans om op het Schoon Verdiep een nieuwe bewoner te installeren groter wordt met de PVDA erbij , tja, dan moet het maar. ‘Restafval’, het zou wel eens een geuzennaam kunnen worden.

dit stuk verscheen in De Standaard, vrijdag 6.1

januari 6, 2017 at 2:54 pm Plaats een reactie

REGELS ZIJN SOMS BELANGRIJKER DAN DEMOCRATISCHE CONTROLE

 

 

scheids-4

 
door Antdreas Tirez

 

Als je niet zomaar kan rekenen op de kiezer om machthebbers democratisch goed te controleren, zijn strikte regels een alternatief. Maar ze moeten dan wel goed gevolgd worden. Ook en vooral door machthebbers. De partijen Groen en Ecolo willen met een wetsvoorstel rond lobbyen meer transparantie bewerkstelligen over contacten tussen belangenorganisaties en beleidsmarkers. Het voorstel – enkel gericht op legeraankopen – is om onder meer een transparantieregister op te zetten dat alle contacten en hun inhoud registreert.

Die verhoogde transparantie laat oppositie, media of andere belangengroepen toe beter te controleren wat er achter de schermen gebeurt. Dat is essentieel om het vertrouwen in en de efficiëntie van ons politiek systeem te verbeteren. Het feit alleen al dat besluitmakers weten dat ze gecontroleerd kunnen worden, geeft hen een prikkel om niet enkel de regels beter te volgen, maar ook om beter werk af te leveren. Meer transparantie kan dan ook de werking van onze instellingen verbeteren.

Meer transparantie volstaat echter niet. Er moet ook voldoende aandacht zijn van de kiezer voor de fouten die door verhoogde transparantie naar boven zouden komen. Zoniet zal de verkozen politicus zich er weinig van aantrekken. En van de kiezer is geweten dat die zich doorgaans weinig tot niet interesseert voor het politieke reilen en zeilen. Die desinteresse kan worden verklaard doordat de individuele kiezer zich realiseert dat het niet de moeite loont om de publieke besluitvorming van nabij op te volgen. Die stelling staat centraal in de Public Choice theorie, zeg maar de economische theorie van de politiek. Vooral in de Verenigde Staten kent de theorie aanhang. Hier veel minder. En dat verbaast me telkens weer, want deze theorie geeft een krachtig denkkader om de politieke besluitvorming beter te doorgronden.

Informeren

De Public Choice theorie onderscheidt zich door de besluitvorming niet zozeer vanuit groepen of machtsblokken te benaderen, maar vanuit individuen binnen die blokken. Bij elke beslissing wegen die individuen hun voor- en nadelen af. De overheid, een politieke partij of ‘de kiezer’ is dan geen monolithisch blok, maar een groep van individuen met soms verschillende posities en belangen. Wat de kiezer betreft, stelt de theorie dat die tot het besluit komt dat het niet de moeite loont om zich goed te informeren over politiek.

De reden is heel simpel: de individuele kiezer weet dat zijn ene stem nooit het verschil zal maken bij een verkiezing. Dus waarom al die moeite doen om, ook al verloopt alles heel transparant, zich terdege te informeren? Uiteindelijk slaat ook één goed geïnformeerde stem geen deuk in een pakje politieke boter. Enkel als je toevallig van nature geïnteresseerd bent in politiek, informeer je je goed. Maar dat gebeurt dan omdat die bepaalde kiezer de politieke besluitvorming gewoon leuk vindt, en die aantallen zijn zeer beperkt. Reken dus niet op de kiezer om de machthebbers democratisch goed te controleren – op wat schandaaltjes na. Die kiezer heeft immers – overigens rationeel – besloten zich weinig of niet te interesseren om die controle geïnformeerd uit te oefenen.

Scrupuleus

De Public Choice theorie schuift een alternatief naar voren voor de democratische controle: regels. In de eerste plaats is dat de grondwet. Die beperkt de bewegingsruimte van wetgevers en andere machtshebbers. Dat werkt pas goed als de machthebbers collectief beseffen dat het voor de maatschappij en voor hen op lange termijn beter is die regels scrupuleus te volgen. Dat machtshebbers publiekelijk die regels aan hun laars dreigen te lappen, is dan ook een groot gevaar. Toen Donald Trump voor de verkiezingen aangaf dat hij bij verlies de uitslag niet per se zou aanvaarden, leidde dat terecht tot grote consternatie.

Dichter bij huis wil staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken een arrest van een administratieve rechter niet uitvoeren, ook al is hij daartoe verplicht. Hij volgt dus wetens en willens een belangrijke regel niet. Ook dat is een ernstig incident. Niet zozeer de zaak zelf, wel het niet volgen van de regel. Dat noch Theo Francken, noch de N-VA lijkt te beseffen waarom het zo belangrijk is dat machthebbers de regels volgen, is verontrustend.

We kunnen vaak niet rekenen op een goed geïnformeerde, democratische controle. Niet omdat kiezers dom zijn, maar omdat het niet rationeel is zich als individuele kiezer goed te informeren. Het alternatief is dat machthebbers zich laten inperken door regels. Maar dan moeten ze die wel volgen. Doen ze dat niet, dan hollen ze de goede werking van onze democratie uit.


Andreas Tirez

Dit opiniestuk verscheen eerst in De Tijd

Tirez is medewerker van de denkgroep Liberales

 

december 30, 2016 at 3:27 pm 1 reactie

SINT-DYNASTIE

 

leopold15nov_new

door Lucas Catherine

15 november: dag der dynastie, ingesteld door Leopold II op de dag van zijn patroonheilige.

De Heilige Leopold is onder meer de patroonheilige van de Overspelige Echtgenoten. Op aanwijzing van de Heilige Maagd vond de Heilige Leopold de sluier van zijn vrouw terug in een bos.

Vandaar deze foto van onze Leopold II en zijn bekendste maitresse: Blanche ook bekend als de barones de Vaughan.

november 15, 2016 at 10:02 am 1 reactie

MAGNETTE ENCORE

 

5465b0d73570a5ad0ee33235

door Walter Zinzen

Une fois n’est pas coûtume : Mia Doornaert heeft honderd procent gelijk. (DS, 31 oktober). Althans op twee punten : onze kreupele staatsstructuur heeft grote behoefte aan een grondige opknapbeurt en Paul Magnette is de geknipte figuur om premier van België te worden.

Laten we met dat laatste beginnen. Als Magnette ooit aan het hoofd van de federale regering komt te staan , dan zal het zonder de N-VA zijn. Zo hoort het ook. De demonisering door Vlaamse politici van Magnette en bij uitbreiding de PS en zelfs heel Wallonië n.a.v. de CETA-affaire ( ook circus, vaudeville en cinema genoemd) is ongehoord, onverantwoordelijk , onuitgegeven en volstrekt ongegrond. Dat de voorzitter van de N-VA in dit proces vooraan liep, heeft uiteraard niemand verbaasd. Zelfs de natte lente en de droge zomer waren volgens De Wever de schuld van de PS. Wat we van hem echter niet hebben gehoord waren reacties op de inhoudelijke argumenten die Magnette – en vele anderen met hem – aandroeg. Geen woord, geen lettergreep over bijvoorbeeld de kwestie van de arbitrage. Wel een heel duidelijke uitspraak : nooit ofte nimmer zal de N-VA samen met de PS regeren. Laten we hopen dat dit standpunt langer stand houdt dan dat van Charles Michel , die tijdens de verkiezingscampagne in 2014 dure eden zwoer dat hij nooit ofte nimmer met de N-VA zou regeren.

580707cecd701ccd4d7cd210

 

Al dat geroep en getier tegen die vervloekte PS mag ons niet doen vergeten dat ook in Vlaanderen niet iedereen enthousiast is over de Europese handelsverdragen en dat Magnette ook in het Noorden aanhangers heeft. Nederlandstalige Belgen die, net als Mia Doornaert, Magnette een toffe peer vinden. Kiezers die hem in 2019 met veel plezier hun stem zouden willen geven om hem naar de 16 te sturen. Maar dat is onmogelijk. Want Vlamingen kunnen niet voor Walen stemmen en Walen niet voor Vlamingen. Een federale kieskring bestaat in het federale België niet. Een democratisch deficit dat willens en wetens door de politieke klasse boven en onder de taalgrens in stand wordt gehouden om benepen electorale redenen. Stel je maar eens voor dat Magnette met Vlaamse stemmen zou gaan lopen die anders naar de SP.A hadden kunnen gaan !

Zo komen we als vanzelf tot de kreupele staatsvorm waarmee de Belgische compromissenmakers ons hebben opgezadeld. Het lijkt in tegenspraak te zijn met wat vooraf gaat maar dat is niet het geval, integendeel. Mij is geen enkele federale staat bekend waar Magnette zijn nummer met hetzelfde succes had kunnen opvoeren . Als dit “confederalisme aan het werk” was , zoals prof. Maddens denkt, dan weten we eens en voor goed : confederalisme is het laatste wat we moeten hebben. Echt federalisme, zoals dat in andere landen met groot succes functioneert, verdient de absolute voorkeur. Zoals dat bijvoorbeeld in Duitsland het geval is, waar tot nog toe een voorbeeldige vorm van parlementaire democratie heerst. Over de hiërarchie tussen het federale en het regionale niveau bestaat daar een kernachtige uitspraak : Bundesrecht bricht Landesrecht. M.a.w. : de deelstaat is ondergeschikt aan het federale niveau. Stel je maar eens voor dat de deelstaat Beieren tijdens de vluchtelingencrisis zou gezegd hebben : Wir schaffen das nicht en we blokkeren het beleid van kanselier Merkel. Eén enkele deelstaat die de 15 andere deelstaten plus de Bondsregering zou gijzelen : ondenkbaar ! Zoals het ook ondenkbaar is dat één deelstaat de buitenlandse handel van de federatie zou kunnen boycotten Dat is nochtans precies wat bij ons gebeurd is. Dat Paul Magnette, zoals hijzelf zei, de mogelijkheden heeft gebruikt die de Vlaams-Nationalisten hem hebben aangereikt, kun je hem niet kwalijk nemen. Maar in een goed functionerende bondsstaat zouden Magnette en de PS andere mogelijkheden hebben gehad om hun bezwaren tegen het CETA-verdrag te formuleren. Bijvoorbeeld in het federale parlement , zeker als het via een federale kieskring zou verkozen zijn…Daar en daar alleen had het laatste woord over CETA moeten klinken.

Maar ook dat parlement heeft het in deze kwestie – voor de zoveelste keer – laten afweten.

Dus ja, het debat over onze staatsstructuur en het democratisch gehalte ervan moet beginnen. Onverwijld.

580fa583cd701ccd4d800f11

november 2, 2016 at 9:48 am 5 reacties

WEG MET DE ANTI-BURKINI FASCISTEN

Meer verdraagzaamheid op een strand in Tunesie

Meer verdraagzaamheid op een strand in Tunesie

Ik krijg er wat van, van die Europeanen die denigrerende opmerkingen maken over de “achterlijke Amerikanen” vanwege het sukses van Donald Trump en die het intussen toejuichen als  politieagenten naar de stranden worden gestuurd om boetes uit te delen aan vrouwen wiens kledij “niet gepast is in onze samenleving” , zoals NVA-woordvoerster Nadia Sminate het uitdrukte.

Iemand moet me maar eens uitleggen hoe je vrouwen bevrijdt door hen te beboeten.

Het is waar dat Trump een crypto-fascist is. Maar  de aanhangers van het burkini-verbod zijn dat ook, ook als ze behoren tot zogenaamd democratische partijen zoals de Franse PS en de NVA.

De”burkini” is overigens zo zeldzaam op Europese stranden dat het offensief ertegen subliem ridicuul is.  Er spelen andere motieven: de aandacht afleiden van de echte problemen en met symbolische acties kiezers heroveren op extreem-rechts. Dit laatste is ongetwijfeld een belangrijk oogmerk van de NVA die een deel van zijn aanhang ziet terugkeren naar het VB.

boerkini

Maar het is erger dan dat.  De burkini-haters eisen voor de staat het recht op om te bepalen hoe de burgers zich kleden. Dat maakt van die onzin een gevaarlijk precedent. Van verboden kledij naar verboden gedachten is het maar een kleine stap. De aanhangers van het burkini-verbod zijn vijanden van de vrije meningsuiting. Ze doen in feite net hetzelfde als de islamofascisten die vrouwen verplichten om burkinis te dragen op hun stranden. Ze zijn hun spiegelbeeld. Zoals de Nazi’s wakkeren ze cynisch de haat aan tegen wat “volksvreemd” is en vinden ze het doodnormaal dat de staat de individuele vrijheden verplettert.

En ze maken zich onsterfelijk belachelijk. Bent u de Engelse taal machtig, lees dan deze grappige commentaar in The Guardian over de “burkini madness”. Five reasons to wear a burkini

Tom Ronse

Een burkini te koop by Marks & Spencer

Een burkini te koop by Marks & Spencer

Burkinis  "van bij ons"

Burkinis “van bij ons”

 

augustus 20, 2016 at 6:58 am 10 reacties

Oudere berichten


Categorieën

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 1.288 andere volgers